Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”

[Azuma]

Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi” To solidny, piętrowy zajazd zbudowany z drewna i kamienia, który wyrósł na obrzeżach Sarufutsu. Zgodnie z tradycją Wietrznych Równin, strome dachy budynku zwieńczone są żeliwnymi odgromnikami, które chronią gości przed nagłymi burzami (lub gniewem boga Raijina). Właścicielem posiadłości jest Pani Kaede – emerytowana kunoichi, która zainwestowała wszystkie oszczędności w stworzenie dystyngowanego azylu. Miejsce to jest zarezerwowane wyłącznie dla ważniejszych ninja, co gwarantuje, że nikt postronny nie zakłóci spokoju odpoczywających.

Gości przekraczających próg wita przestronny hol, oświetlony ciepłym blaskiem kosztownych lamp olejnych. Zazwyczaj to sama Pani Kaede – jedyna kunoichi w lokalu – osobiście przyjmuje przybyszów w asyście młodych kobiet, które osobiście szkoli w sztuce profesjonalizmu oraz dyskrecji. Dbają one o nienaganną etykietę, pokłony i zasady gościnności typowe dla tego regionu. Z holu korytarz prowadzi do klimatycznej sali biesiadnej. Obok są też schody, które wiodą na piętro gdzie mieści się sześć niedużych, ale schludnych pokoików. To tam po biesiadzie, wybrani goście mogą odpocząć na tradycyjnych futonach rozkładanych bezpośrednio na matach.

Prawdziwym skarbem ryokanu jest jednak ogród i znający się tam zbiornik z gorącą borowiną. Ukryty za wysokim, kamiennym murem., zapewnia gościom absolutną intymność. W przebieralni ninja otrzymują lniane ręczniki oraz proste bawełniane szaty , by po obmyciu w baliach z gorącą wodą, mogli w końcu zanurzyć się w leczniczym zbiorniku. W trakcie kąpieli personel serwuje napary ziołowe lub herbatę ryżową, pilnując by odpoczynek nie został niczym zakłócony. Obsługa doskonale rozumie specyfikę profesji swoich gości i potrzebę zachowania tajemnicy, co czyni to miejsce idealnym do odpoczynku i spokojnej rozmowy.

Po relaksie goście mogą ponownie się odświeżyć i przejść do sali biesiadnej. Pani Kaede serwuje tam to, z czego Wietrzne Równiny słyną najbardziej – soczystą wołowinę, dziczyznę oraz słodkowodne ryby. Wszystkie potrawy przyrządzane są na żeliwnych piecach zgodnie ze starymi recepturami. Do posiłku podawane jest zazwyczaj lokalne wino, o ile goście nie wyrażą wcześniej innych życzeń.

Oddalenie ryokanu od miasta daje gwarancję spokoju, pozwalając na swobodne rozmowy, nie tylko o sprawach klanu.

Ekstrakt wątku:

• Budynek to solidna, piętrowa konstrukcja z drewna i kamienia. Dach ma odgromniki, a teren rekreacyjny jest otoczony wysokim murem.
• Pani Kaede, właścicielka i jedyna kunoichi w obiekcie, osobiście nadzoruje personel składający się z młodych, wyszkolonych w dyskrecji kobiet.
• W zajeździe serwowane są lokalne specjały: wołowina, dziczyzna, ryby słodkowodne, a do picia lokalne wino i napary ziołowe.
• Goście lokalu są mocno selekcjonowani - klientelą są jedynie ważniejsi ninja.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Koniec końców, Tsuyoshi dotarł do Ryokanu "Uścisk Czarnej Ziemi", o którym wspominał Azuma. Nigdy wcześniej nie odwiedzał tego miejsca, więc musiał najpierw zasięgnąć języka w samym Sarufutsu co do drogi, którą najszybciej można tu trafić. Na szczęście nie napotkał żadnych trudności i dotarł do niego wcześniej, niż sam planował. Azuma napisał w swojej wiadomości, żeby spotkali się o zachodzie. Uchiha wyciągnął więc wyprostowaną rękę przed siebie w kierunku słońca, zgiął nadgarstek i wyciągnął trzy palce tak, żeby były prostopadle do reszty ramienia. Okazało się, że pasowały one idealnie do odległości, jaka dzieliła pomarańczowozłotą tarczę letniego słońca od horyzontu.

- Trzy kwadranse - powiedział sam do siebie, po czym westchnął cicho. Nie zamierzał wchodzić wcześniej, nawet jeśli Azuma był już w środku. Być może trwały jakieś przygotowania, albo... no, cokolwiek innego. Sentoki przywiązywał dużą wagę do punktualności, która działała u niego w dwie strony. Nie tylko zabraniała ona się spóźniać, ale i przychodzić zbyt wcześnie. Dlatego właśnie stanął sobie w pewnej odległości od wejścia (żeby nie ściągać wzroku tego, kto zapewne przyjmował gości), przy murku, o który oparł się ramieniem. Miał na oku wejście do ryokanu, więc z pewnością nie umknie jego wzrokowi nikt, kto się do niego zbliża. Po chwili stwierdził, że to nawet lepiej, że przyszedł wcześniej. Mógł sobie spokojnie odpocząć po drodze, którą pokonał i poprawić nieco ubranie, to znaczy otrzepać je z kurzu drogi, która tu prowadziła.

Mimo, że nie było tego widać na zewnątrz, czuł się podekscytowany. Już dawno nie widział się z Azumą ani z Hiromi. Z pewnością mieli oni do opowiedzenia jakieś ciekawe historie. Mógł się założyć z samym sobą o to, że Azuma był w międzyczasie na jakiejś arcyważnej misji. Był Seininem, a do niedawna Kōgō, więc na pewno orientował się dobrze we frontowych sprawach. A przynajmniej lepiej od Tsuyoshiego. No i Hiromi! Jako siostra Shirei-kana też na pewno będzie się w stanie podzielić jakimiś ciekawostkami dotyczącymi klanu czy samej wojny. Oczywiście z pominięciem informacji poufnych czy też wprost tajnych, ale to była raczej oczywistość.

Przyjemny, ciepły wiatr owiewał jego ciemne ubrania i rozwiewał mu włosy, które z tego powodu upiął sobie w kucyk, spadający mu na plecy. Po raz kolejny wyciągnął przed siebie rękę. Tym razem między słońcem, a horyzontem zmieściły się już tylko dwa palce.

- Pół godziny – mruknął i wrócił do poprzedniej pozycji, czyli podpierania murka nieco wyższego, niż on sam.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Przy spotkaniu z Shizue, zanim jeszcze Hiromi zeszła, Azuma został zaopatrzony w więcej cukierków - twardych landrynek z sokiem owocowym. Zwykle rozdawała je dzieciom, ale Azuma wyraźnie też na nie zasłużył. Dość szybko mógł rozpoznać, że to takie same cukierki, jakie Masahiro mu wcisnął wcześniej. To i fakt, że dom pachniał słodko, dał Azumie do zrozumienia, że produkcja tych cukierków odbywała się w kuchni tego domu.

Hiromi, ze swojego stryszku, słyszała, że ktoś przyszedł, ale nie zwróciła na to uwagi. Była skupiona na swoich notatkach na temat techniki trującej mgły, której próbowała ostatnimi czasy się nauczyć. Odkąd miała do czynienia z jadem Orochi i widziała, jak to wpływa na ludzi i rany, chciała się nauczyć czegoś podobnego. Oraz czegoś, co mogłaby zrobić, żeby to odwrócić. Jej studia nad tym były jeszcze bardzo podstawowe, a informacje w Sarufutsu - niezbyt obszerne. Jednak na razie wystarczały.

Oderwała się od zwoju dopiero, kiedy usłyszała, że ktoś przyszedł do niej.

Rozejrzała się po swoim pokoju. Zwoje leżące w różnych miejscach, notatki, rysunki anatomiczne, które stworzyła, bo podpatrzyła sharinganem, jak ktoś inny rysował.

Tak, przyjmie gościa w ogrodzie.

Spojrzała jeszcze na siebie. Było miłe, ciepłe lato, a ona miała na sobie zwykłą koszulkę i króciutkie spodenki. Bose stopy i związane włosy. Upewniła się, że nie była niczym poplamiona i zbiegła po stromych schodkach na dół.

Kiedy jednak zeszła, wszystko przestało mieć znaczenie. Szybko zapomniała o wszystkim, uśmiechnęła się szeroko, oczy jej się zaszkliły i zapiekły. Azuma widział, że błysnęły czerwienią, co mogłoby być niepokojące, gdyby nie to, że praktycznie wibrowała z radości. Oczywiście, trwało to tylko chwileczkę, bo po chwili już tuliła się do niego, nie wiedząc czy się śmiać czy płakać, a może palnąć coś głupiego, jak to zwykle robiła.

Dopiero po chwili, jak się odsunęła na krok, żeby spojrzeć w jego twarz i przyciągnąć go do powitalnego pocałunku, zobaczyła, że był bardzo odświętnie ubrany.

- Wyglądasz wspaniale! - skwitowała, myśląc o tym, jak jeszcze jakiś czas temu nie interesował się tym wcale. - A do tego jesteś świetnie ubrany! - dodała przekornie. - Chętnie dam się porwać i miło, że zaprosiłeś Tsu-kuna. Ale… - jeszcze raz zmierzyła go wzrokiem, dodatkowo biorąc od niego zawiniątko. - Jaka to okazja? - zapytała podejrzliwie, ale pozytywnie. Poczuła, że coś się święci. Azuma zwykle ubierał się o wiele luźniej i… nie dawał jej prezentów.

Dotarło do niej po chwili, że dostała od niego prezent i się zarumieniła. Cokolwiek było w środku, natychmiast chciała pobiec do góry i przynieść wszystko, żeby podarować mu w zamian. Powstrzymała się, jednak i odpakowała zawiniątko. Przez chwilę patrzyła na jedwabny materiał z otwartymi ustami. Dotknęła go delikatnie. Jak długo na to oszczędzał? Przecież można było z tego… Przełknęła ślinę i zebrała się w sobie. Na pytania będzie czas, chociaż miała ich sporo, ale cieszyła się. I nigdy w życiu nie odrzuciłaby podarku od niego.

Jej uśmiech, kiedy wspinała się na palce, żeby pocałować go w policzek, był równie szczery, jak wcześniej, ale nieco bardziej nieśmiały.

- Dziękuję. Jest przepiękne. Ale będziemy wyglądać dostojnie w czasie spaceru - dodała, tracąc przy tym część z nagłej powagi, która ją ogarnęła i razem z kimonem, pognała na górę.

To, co się działo w jej pokoju, kiedy się szykowała, nie było czymś, co należało opisywać. Nie było to coś, o czym powinien wiedzieć mężczyzna, nawet ten, który już pomagał w szykowaniu się do ważnego wyjścia. Poza tym, kiedy Azuma już przyszedł i wiadomo było, że jednak będą mieli trochę czasu razem - nie miała zamiaru marnować ani jednej sekundy, na bycie bez niego.

Udało się. Spięte włosy ładną szpilką, lekki makijaż i to kimono. W swojej furii szykowania się, w momencie, kiedy spojrzała w lustro, na chwilę się zatrzymała. Dała sobie chwilę, żeby cieszyć się z tego, jak wygląda i jak się czuje, żeby po niej zejść. Już dumnie, już bez pośpiechu - udając, że wcale nie jest podekscytowana na myśl o tym, jak Azuma na nią patrzył.

Za komplement podziękowała lekkim ukłonem, jak przystało na młodą pannę, po czym podeszła obok, ujęła jego ramię i założyła swoje sandałki na koturnie, żeby być nieco wyższa - dodała sobie z pięć centymetrów. Przy nim nadal była niewielka.

Jeszcze chyba nigdy nie była tak dumna, kiedy szła ramię w ramię z Azumą. Kot był już wypuszczony z worka, więc nie musiała udawać. Po prawdzie nikt nie patrzył na nich dłużej niż kilka sekund i chyba nikogo nie obchodziło, że szli obok siebie. Ona jednak cieszyła się z tego, że po prostu mogła być obok niego.

Zaczęła rozmowę. Podpytywała jak się ma jego rodzina - jak noga jego ojca, jak się czuje jego mama, czy Asami zdrowo rośnie. Wspomniała o Shizue i jej cukierkach, o tym, że jej brat był jakiś bardziej zawzięty i milczący i zaciskał mocniej szczękę, kiedy nikt nie patrzył.

- Wspominał, że planuje spotkanie klanowe. Pewnie ciebie zaprosi, to mi powiesz, jeżeli będziesz mógł. A jak nie to i tak się jakoś dowiem, nawet jak Hiro-nii nie będzie mówił. Zaskakująco dużo plotkuje się w szpitalu - wspomniała.

Nie poruszała żadnych poważnych tematów, bo dla niej poważnym tematem w tej chwili był Azuma, to jak się czuł w tej chwili. Na poważne tematy przyjdzie czas, szczególnie, że Azuma zaprosił Tsuyoshiego, a oni lubili rozmawiać o wojnie i poważnych tematach. Podziwiała to u nich i trochę im zazdrościła, że tak potrafią. Ona wybiegała dalej, myśląc o tych, których trzeba ratować później, żeby kolejne rozmowy o wojnie miały sens.

Kiedy już zaspokoiła wstępną ciekawość i upewniła się, że Azuma miał się dobrze, zapytała w końcu o to, gdzie idą.

- Czekaj, czy "Uścisk Czarnej Ziemi" nie jest czasem tym ryoukanem, gdzie zwykły shinobi się nie dostanie? Ja wiem, że Hiro-nii przyszyłby sobie ciebie zamiast straconej ręki, ale przecież… - zniżyła swój głos. - Czy to jest odpowiednie miejsce dla Sakki?

Kiedy doszli na miejsce, zauważyła czającego się Tsuyoshiego. Uśmiechnęła się do niego i, kiedy podeszli bliżej, delikatnie ukłoniła, z elegancją, której ciężko było szukać w momencie, gdy była zwykłą Hiromi, w swoim stroju na misję. Teraz jednak wyraźnie była młodą damą, która mogłaby uchodzić za księżniczkę klanu.

Gdyby miała lepiej zaczesane włosy. I miałaby czas na lepszy makijaż.

- Tsuyoshi-kun. Miło cię widzieć. Mam nadzieję, że wypocząłeś po naszej ostatniej misji razem - powiedziała i zwróciła się do Azumy. - Zostaliśmy wysłani przez Sugiyamę na misję niedawno i broniliśmy jednego z posterunków po drodze na północny zachód - wyjaśniła Azumie, następnie pozwoliła, żeby rozmowa sama się rozwinęła.

[Yumiko]

Czy wiedziała, jak wyglądało miejsce do którego zmierzała? Niekoniecznie. Nie wiedziała również jak powinna się ubrać, dlatego też postawiła na swobodę, zostawiła broń i całe żelastwo w domu. Nie planowała dzisiaj tego używać. Ciężkie buty zastąpiła czymś lżejszym, jednak reszta została praktycznie taka sama jak zawsze. Zwiewne spodnie, dopasowana koszulka na ramiączka, która podkreślała tatuaże ciągnące się od ramienia, aż po nadgarstek. Bystre oko mogłoby dostrzec więcej, ale tym już się nie martwiła. Dla niektórych jej wygląd mógłby być niecodziennym widokiem, zważywszy na to, że była młodą kobietą, a one, cóż były bardziej delikatne. Włosy zaś luźno opadały jej na plecy, a brak makijażu, powodował, że jej twarz wyglądała jak u lalki, którą ktoś niestosownie zmodyfikował.

Yumiko musiała bardzo się postarać, by trafić pod wskazany adres, a gdyby nie pomoc starszej kobiety na pewno by się spóźniła! Spotkała anioła, który wskazał jej drogę i dzięki temu dotarła na miejsce o czasie. Stali tam, we trójkę, idąc w ich kierunku czarnowłosa mogła ich poobserwować. Azuma wyglądał tak, jak go zapamiętała, obok stał też inny mężczyzna, któremu zaczęła się przyglądać. Z tej odległości mogła sobie na to pozwolić w innym przypadku nie obserwowała by w tak śmiały sposób. Ostatnią osobą w towarzystwie była dziewczyna. To spowodowało, że uśmiech rozpromienił jej twarz. Czyżby po dzisiejszym dniu zyskała koleżankę? Ochoczo zaczęła się jej przyglądać. Była taka... malutka. Ubrana w piękne kimono, wyglądała jak księżniczka z książek dla dzieci, które Tamiko trzymała w domu, a przecież tam nie było żadnych dzieci.

Gdy była podeszła do nich przywitała się skinieniem głowy-Dziękuję za zaproszenie-powiedziała w kierunku jedynej osoby, którą znała- Następnym razem dodaj też mapę, gdyby nie starsza Pani błądziłabym po okolicy. - dodała po chwili. Ewidentnie potrzebowała trasy narysowanej na kartce, to ostatnim razem bardzo ułatwiło jej życie. Po chwili jednak zreflektowała się i zwróciła się reszty.-Jestem Yumiko Uchiha.- przedstawiła się. Jej głos, a nawet sposób wypowiedzi nie pasował do tego jak wyglądała...

[Azuma]

Entuzjazm bijący od Hiromi był zaraźliwy i nie sposób było mu się oprzeć. Tak rozpromienia i tak wpatrzona w mężczyznę kobieta z pewnością potrafiłaby niejednemu mężczyźnie zawrócić w głowie. Czy mogło zatem dziwić, że i Azuma był podatny na tą magię? – Okazja… dowiesz się na miejscu, dobrze? - odpowiedział tajemniczo, nie chcąc w obecności Shizue robić niepotrzebnego zamieszania. Niebawem i tak wszyscy się dowiedzą, a na razie… Na razie niech wiedzą tylko najbliżsi.

Gdy Hiromi skończyła się szykować, pożegnali się z Shizue i ruszyli przed siebie. Hiromi od razu rozpoczęła rozmowę i to było w porządku. Ludzie, których mijali, teraz zupełnie stracili na znaczeniu. I tak nawiązując do jej pytań o zdrowie jego rodziny, Azuma odpowiedział że ojciec aż tak się nie upominał w tej sprawie, albo co raz lepiej radził sobie z kamuflowaniem tej niedogodności. Mama standardowo, chciała żeby zjadł za trzech, ale miała się dobrze, poza zmęczeniem wynikającym z opieki nad mlodszym dzieckiem. Z kole Asamii… – Jest niesamowicie pogodna i ciekawa. Dopisuje jej apetyt i zdrowie. Jest wspaniała – odpowiedział szczerze, z uśmiechem wspominając dziecięcą radość i jednocześnie nieporadność, która biła z młodszej dziewczynki.

Jego towarzyszka nawiązała również do zachowania Masahiro-dono. Plotki, które do niej docierały, były prawdziwe. Seinin nie widział sensu, ukrywania przed nią prawdy. – Myślę, że tego nie da się ukryć. Tak, dostałem zaproszenie. Zresztą, podobno z całego regionu ściągani są ważniejsi shinobi klanu, a nawet głowy poszczególnych rodzin. Myślę, że dojdzie do jakiejś zmiany. Ostatnio takie zebranie było… – w zamyśleniu przerwał, zdając sobie sprawę, że wydźwięk jego wypowiedzi, mogłoby zostać odebrane niewłaściwie. Bowiem ostatnie takie spotkanie najważniejszych oficjeli klanu było, gdy doszło do abdykacji poprzedniej Shirei-kan, Uchiha Katsumi.

W trakcie spaceru wymieniali się informacjami naturalnie. I tak gdy Azuma zaspokoił pierwszą ciekawość Hiromi, tak sam zapytał o to jak odnajduje się z żoną brata pod jednym dachem. Temat nieudanego małżeństwa z Yamanaką Misae wciąż pozostawał pomijany. Oboje wiedzieli jak to był bolesny zawód dla Masahiro, a także uderzenie w prestiż samego klanu. Shizune - brzydko mówiąc w języku dyplomacji - miała zminimalizować te straty. Kobieta jednak cierpliwie, dzień po dniu, swoją dobrocią i otwartością, zjednywała sobie ludzi, mieszkańców Sarufutsu. Każdy widział z jaką dobrocią poświęca uwagę każdemu z dzieci. Dla każdego zawsze coś miała. Na myśl o tym i cukierkach jakie od Shizue otrzymał, niemal parsknął rozbawieniem.

Pomału zbliżali się do ryokanu i własnie wtedy Hiromi zapytała o to, czy to nie przypadkiem ten lokal w którym następowała selekcja gości. Uchiha skinął głową. – Tak, szukałem czegoś z boku, gdzie będziemy mogli liczyć na większą dyskrecję – rzucił to niemal swobodnie, ale zerknął kątem oka na dziewczynę. – Z tego co słyszałem, właścicielka ryokanu, Pani Kaede bardzo walczy z inkluzywnością. Zatem cywili, a nawet Doko bez zaproszenia przez kogoś starszego, tam nie spotkasz.

Gdy dotarli na miejscu, Tsuyoshi już na nich czekał. Azuma nie dostrzegł w jego towarzystwie Yumiko, co oznaczało że jeszcze dojdzie, albo czeka na nich już w środku. Hiromi ukłoniła się z gracją przed Uchihą, jednocześnie prezentując jak świetnie wyglądała. Miło się z nim przywitała, jednocześnie ujawniając co nie co z tego, co ich po drodze spotkało.

– Cieszę się, że dotarłeś. Trafiłeś bez problemu? – w pierwszej kolejności Azuma zapytał, nie siląc się jednak na jakieś eleganckie powitanie, tylko wyciągnął rękę, a gdy Tsuyoshi uczynił podobnie, Seinin chwycił go solidnie w uścisk. Gdy go puścił, z zainteresowaniem zauwazył, że wszystko będą musieli mu opowiedzieć. I właśnie w tym momencie, zauważyli, że nie byli już sami. Yumiko dotarła jako ostatnia. Ubrana była nie tak strojnie jak dwójka dopiero co przybyłych Uchiha, ale wystarczająco aby czuć się dobrze i swobodnie. Nie stanowiło to zresztą najmniejszego problemu. Uchiha z premedytacją nie napisał ani słowa o tym jak mają być ubrani. Chciał, by każdy założył to na co ma ochotę i to w czym się będzie czuł dobrze.

– Wspaniałe, że jesteś. Yumiko-san, poznaj proszę, oto Tsuyoshi-kun, świetny wojownik i przyjaciel. A o to Hiromi-chan, świetny medyk i moja partnerka.

Tak, powiedział to otwarcie, przy tej dwójce. Do tej pory trzymali to w tajemnicy (a tak przynajmniej sądził Azuma, bo w końcu Tsuyoshi został już wtajemniczony przez Hiromi w tą sprawę), ale Azuma nie widział sensu ukrywać tego przed tą dwojką z którą podróżował, dzielił warte i walczył w ochronie życia własnego i innych.

– Wybacz za to nieprecyzyjne określenie miejsca, sądziłem że trasa będzie dość jasna, w końcu nie mamy takich przybytków w okolicy, ale rzeczywiście, w tym przypadku… No mogłem być dokładniejszy. – Zawahał się na moment, jakby nieodpowiadając czegoś oczywistego, o czym ani Tsuyoshi, ani Hiromi jeszcze nie wiedzieli.

– Yumiko-san była pod moją opieką w drodze do Rantori. Wraz z Gazo Shizuke chroniliśmy transport. To nawet dość zabawne, bo choć była pod naszą opieką, to my znajdowaliśmy się właściwie pod jej rozkazami, ale… Ale na to przyjdzie jeszcze czas, jak już się rozsiadziemy. Proszę, zapraszam, wchodźcie do środka!

Dziewiętnastolatek podniósł ręce i gestem zaprosił całą trójkę do środka. Zaraz po tym, przed gośćmi ukazał się przestronny hol, przyjemnie oświetlony lampami olejnymi. Trochę dalej była lada, a tam stały już trzy kobiety. Wśród nich była właścicielka lokalu, Pani Kaede.

– Dotarliście, wspaniałe! Wszystko zostało przygotowane zgodnie z Pańskimi oczekiwaniami. Sala jak i doroyu onsen są już gotowe. Lokal oczywiście dzisiaj pozostaje tylko do Waszej dyspozycji. Z kolei Kimi i Miruki… – kobieta wskazała na dwie młode kobiety, ubrane w jednakowe biało-czarne kimona – …będą dzisiaj odpowiadać za obsługę.

Kobieta klasnęła, a obie dziewczyny lekko się skłoniły, co Pani Kaede skwitowała krótkim, aprobujacym uśmiechem, nie spuszczając jednak wcale spojrzenia ze swoich gości. – Na pewno chcielibyście już zacząć, zatem może niech Miruki Państwa zaprowadzi dalej, a Kimi zacznie podawać, zgoda?

Nikt nie oponował. Zbliżał się wieczór i jak najbardziej była to właściwa pora, aby szykować się do kolacji. Każdy z nich by to robił już w swoim domu, o ile już nie siedziałby przy stole. Wszyscy ruszyli za Miruką, a potem pozajmowali wolne miejsca. Chwilę potem Kimi zaczęła wnosić pierwsze półmiski z parującym jedzeniem – pieczoną rybą, pikantną wołowiną. Do tego gorący ryż, a także smażone grzyby i warzywa. Druga z Pań, Miruka na chwilę znikła, by po chwili wrócić z dwoma dzbankami. W jednym była biała herbata, w drugim tradycyjny napar ziołowy. Kobieta nachyliła się do Azumy z delikatnym pytaniem, czy podać mocniejszy trunek. Uchiha się zgodził. Po chwili oprócz dodatkowego dzbanka z winem ryżowym, pojawiły się cztery czarki. Miruka je napełniła, po czym wraz z towarzyszącą jej Kimi, ukłoniła się, a następnie opuściły salę, zasuwając za sobą papierowe drzwi.

– Wygląda i pachnie dobrze. Zanim jednak zaczniemy, wznieśmy toast. Za to spotkanie i oby następne!