Shinobi War PBF Naruto

Siedziba klanu Mateki wznosi się na obrzeżu dzielnicy, gdzie dawne, uporządkowane rezydencje rodu Uchiha zaczynają mieszać się z bardziej zwartą zabudową klasy średniej dawnego Kotei, a teraz - Atarashi. Dawniej posiadłość jednego z bogatszych rodów, dziś nosi ślady bitwy i późniejszej odbudowy, ale także wyraźne piętno nowych, wyjątkowo skupionych na sztuce i mistycyzmie gospodarzy.

Do posiadłości prowadzi dawna, reprezentacyjna brama. Jej ciężkie, równo ociosane filary są dziełem dawnych rzemieślników, lecz masywne wrota zmieniają charakter: gładkie drewno pokrywają teraz misternie wycinane, lecz wciąż surowe wzory. Z daleka przypominają poprzeczne blizny, z bliska układają się w delikatne spirale, fale i drobne, powtarzalne motywy, przywołujące na myśl zapis melodii w drewnie.

Nad wejściem wisi nowa, ciemna deska z symbolem Mateki. Znak jest nie tylko namalowany - jest wycinany cienkim ostrzem, wielokrotnie, warstwa po warstwie, aż linie stają się głębokie, cienkie i eleganckie. W zagłębieniach tkwi ciemny pigment, który w świetle lamp nabiera odcienia głębokiego fioletu.

Kamienny mur wokół posiadłości nosi pęknięcia i ślady napraw. Między równymi blokami wstawione są płaskie, naturalne głazy z wyraźnym rysunkiem żył - Mateki wybierają je właśnie dla tych naturalnych linii, które przypominają im linie melodii, tkanej sprawnie przez każdego z członków klanu. W niektórych miejscach na murze zawieszone są cienkie, długie wstęgi tkaniny. Nie są krzykliwe, mają raczej stonowane barwy - szary błękit, przygaszoną czerwień, brudne złoto - a ich końce zakończone są drobnymi paciorkami i dzwoneczkami, które przy wietrze wydają cichy dźwięk, przypominający szept. Mówi się, że ma on odstraszać złe yokai.

Dziedziniec nie jest już idealnie równą płaszczyzną jak za czasów dawnych właścicieli, lecz nie panuje tu chaos. Gładkie, kamienne płyty przeplatają się ze starannie rozsypanym, jasnym żwirem. Pomiędzy nimi rosną kępy miękkiej trawy i niskie krzewy o drobnych kwiatach. Układ roślin i kamieni nie jest geometryczny, ale wyczuwalny jest w nim rytm - jak w tańcu, który sprawia wrażenie improwizowanego, choć każdy krok jest przemyślany.

Główna bryła budynku nadal zachowuje klasyczny kształt, lecz pierwotna, surowa elegancja rodu Uchiha ustępuje miejsca subtelnej dzikości Mateki. Biel ścian przełamują pionowe pasma ciemniejszych desek, w których wycięte są drobne, powtarzalne motywy - półksiężyce, smukłe liście, faliste linie przypominające ślad pędzla lub drganie struny. Z daleka wyglądają jak prosta dekoracja, dopiero z bliska zdradzają cierpliwą, dokładną pracę czyichś dłoni, które musiały poświęcić na to zadanie cały pierwszy rok bytności klanu w nowym domu.

Pod okapem dachu, obok dawnych rzeźb, wiszą maski i ozdoby, ale nie są to brutalne, toporne twarze. Drewno jest delikatnie wygładzone, rysy twarzy wydłużone, niemal taneczne. Rogi Yokai płynnie przechodzą w linie przypominające falujące włosy, otwarte paszcze układają się w łuk - niemal jak uśmiech scenicznej maski. Kolory są przygaszone: matowa czerwień, głęboka czerń, pojedyncze akcenty jasnej ochry - bardziej jak stara tkanina niż świeża farba.

Wnętrze głównej sali staje się salą muzyki i tańca. Podłogę pokrywają tatami i cienkie, tkane maty o wzorach złożonych z prostych linii - spiral, łuków, drobnych punktów - które wyznaczają niewidzialne ścieżki kroków. W centrum znajduje się lekko obniżona przestrzeń, której krawędź zdobi pas kamiennych płytek ułożonych w subtelny wzór przypominający rozchodzące się kręgi na wodzie. To tutaj muzycy Mateki siadają z instrumentami, a wokół nich tancerze wykonują płynne, często dość dzikie choreografie.

Ściany, niegdyś zdobione scenami bitew i pejzażami, teraz wypełniają rozwijane zwoje i wąskie panele. Każdy panel przedstawia coś innego: abstrakcyjne fale, sylwetki tancerzy uchwycone w jednym, kluczowym ruchu, cienie Yokai o smukłych, wydłużonych kształtach. Linia jest prosta, czasem drżąca, jakby autor nie miał szkolenia dworskich mistrzów - a jednak całość tworzy spójny, wysmakowany rytm.

W bocznym skrzydle mieści się serce sztuki klanu. Pokoje są niezbyt duże, lecz jasne; okna zasłaniają półprzezroczyste, lekko zszarzałe papiery, na których cienkim tuszem narysowane są delikatne motywy -gałązka, pojedynczy liść, linia przypominająca obrys shamisenu.

Na stojakach spoczywają instrumenty. Shamiseny mają pudła rezonansowe obciągnięte starannie wyprawioną skórą, a ich gryfy zdobią cienkie, wypalone linie. Koto stoją na prostych, drewnianych podstawach; mostki nie są równo strugane, ale każdy z nich ma swój kształt, jakby dopasowany do konkretnego muzyka. Biwy mają lekko asymetryczne, miękko wygładzone pudła, na których ktoś wypalił cienkie, niemal niewidoczne spirale. Shakuhachi zrobione są z bambusa, na którym zachowane są naturalne przebarwienia, a u wylotu ustnika delikatnie wyżłobione są znaki - nie zawsze zrozumiałe, bardziej osobiste talizmany niż uczone inskrypcje.

Na ścianach wiszą zwoje z zapisem melodii, które różne plemiona Mateki przyniosły ze sobą zza Muru - kreska jest miejscami nierówna, lecz sekwencje znaków układają się w eleganckie, powtarzalne struktury. Pomiędzy nimi przyczepione są drobne pióra, sznurki z paciorkami, cienkie kawałki metalu, które przy poruszeniu wydają dźwięk. Cały budynek wydaje się reagować na ruch: gdy ktoś przechodzi korytarzem, coś cicho zadźwięczy, coś lekko zaszumi - jakby posiadłość sama zapamiętywała rytm kroków nowych gospodarzy.

Jedno ze skrzydeł jest też skrzydłem mieszkalnym - tutaj na piętrze mieszczą się pokoje dla tych shinobi, którzy z reguły są wiecznie w drodze, lub tych, którzy dopiero co przybyli zza Muru i nie mają jeszcze swojego domu, na dole zaś znajdują się kuchnie, sala jadalna i łaźnie. To sprzyja atmosferze wspólnoty i nierzadko prowadzi do ożywionej wymiany informacji i doświadczeń, z których tworzą się nowe pieśni. Pieczę nad budynkiem utrzymuje zawsze jeden z kogo klanu, chociaż często zagląda tutaj również sama liderka klanu, jeżeli tylko obowiązki jej nie zatrzymają gdzie indziej.

Za głównymi zabudowaniami znajduje się ogród i altana, gdzie niekiedy przeprowadzane są rytuały pętania demonów. Ziemia nie jest tu idealnie równa, ale każda kępka mchu, każdy kamień wydaje się leżeć na swoim miejscu. Ścieżki wytyczają płaskie płyty kamienne, pomiędzy którymi rosną drobne, pachnące rośliny. Każdy stawiany tutaj krok wydaje się wydawać odrobinę inny dźwięk.

Altana, która dawniej służyła kontemplacji, jest teraz kręgiem przyzwań. Jej słupy pokrywają drobne wyżłobienia - spirale, falujące linie, podobizny Yokai - tak cienkie, że pod palcami przypominają w pierwszej sekundzie bardziej tkaninę, niż drewno. Pod dachem wiszą rzędy małych dzwoneczków i blaszek, które wydają z siebie cichą melodię na wietrze. W centrum altany znajduje się kamienny krąg z ledwie widocznymi pęknięciami. W szczelinach tkwią stare, zaschnięte ślady krwi, jednak wokół nich ktoś rozsypuje drobne, barwione piaski w delikatne wzory, przypominające mandale. Gdy Mateki siadają tu z instrumentami, wyglądają bardziej jak artyści podczas przedstawienia, niż shinobi, lecz z każdym uderzeniem bachi o struny, z każdym długim dźwiękiem shakuhachi, powietrze gęstnieje, a Doki pojawiają się w cieniu, przyciągnięte muzyką.

Shinobi War PBF Naruto

Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki

Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki