Shinobi War PBF Naruto

Środek miasta Atarashi, zwany po prostu Centrum, to rozległy dziedziniec będący sercem codziennego życia mieszkańców. Przestrzeń ta łączy w sobie funkcję handlową, społeczną i reprezentacyjną. W samym środku znajduje się symboliczna fontanna, uważana za znak jedności miasta i jego historii. Wokół niej gromadzą się przechodnie, kupcy oraz podróżni, a brukowane ścieżki rozchodzą się promieniście w stronę głównych dzielnic. Fontanna jest miejscem spotkań, odpoczynku i milczącego świadkiem najważniejszych wydarzeń Atarashi.

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Po kolejnym dniu wyprowadzeniu cięć swoim nowym ostrzem oraz wypuszczenie setki strzał postanowiłem wrócić do osady. Dzisiaj wyjątkowo czułem, że powinienem wcześniej skończyć, okres przygotowawczy do kolejnej wielki potyczki uznałem, że mam już za sobą. Dlatego nie próbowałem się przetrenowywać, zresztą przez ostatnie dni i tak więcej czasu poświęcałem na regenerację organizmu.

Był to kolejny zwykły wiosenny dzień niczym się wyróżniający, a przynajmniej tak mi się wtedy zdawało. Krocząc przez centrum osady zauważyłem nadchodzącego jegomościa, który mijając się ze mną mocniej pociągnął swoim barkiem. Przez chwilę zastanawiałem się, czy nieznajomy nie próbuje czasem stoczyć ze mną pojedynku, ale nie widziałem morderczego spojrzenia rzuconego na mnie, bądź takiego który przejawiałby jakąkolwiek chęci zmierzenia się ze mną. Dlatego też rzuciłem tylko:
- Uważaj jak idziesz
I poszedłem dalej.

Powoli idąc dalej poczułem, że jestem obserwowany, odwróciłem się i dostrzegłem, że ów nieznajomu spotkał się z kimś kto wyglądał na jego znajomego. Wpatrywał się we mnie, wzbudzili moją ciekawość, nie wyglądali na tutejszych ani na słabych. Czy czegoś tu szukali ? Czy mogłem to zlekceważyć ?

Zawróciłem i ruszyłem w ich kierunku tym samym wolnym krokiem. Z pewnej odległości rozpocząłem dialog
- Widzę, że nie jesteście tutejsi. Jako jeden z protektorów tego miejsca, chciałbym się dowiedzieć skąd przybywacie i czy mogę wam jakoś pomóc ?

Gdzie woda spotyka ląd
Wyprawa S - Kaito Ishikawa
Posty
Zakata 2
Kaito Ishikawa 1
Podszedłeś do mężczyzn z zapytaniem co oni tutaj robią i po co się kręcą w tych okolicach. - Nie interesuj się nie twój interes... - skomentował ten, który wcześniej ciebie wskazywał palcem. Na co mogłeś zauważyć, że ten który cię trącił barem sprzedał drugiemu szybkiego łokcia prosto w brzuch. Był to szybki cios, nawet bardzo szybki. - Przepraszam, za mojego kolegę, to jest Natsuro a ja jestem Wakazashi... Szukamy pewnego miejsca. - Widziałeś jak Natsuro patrzy na Wakazashiego ze wzrokiem w stylu "uważaj co robisz". - Nie wyglądasz na kogoś kto jest słaby, a nawet lepiej wyglądasz na kogoś kto się zna na tych terenach. - Skwitował z delikatnym uśmiechem.

- Szukamy miejsca o cmentarz świętych... ponoć jest daleko na terenach poza już starym murem. Jako, że tu jesteś to pewnie znasz tamte rejony. W końcu jesteś dzik... Dzikiem patrząc po twojej budowie. A taka pomoc by nam się na miejscu przydała. - Powiedział Natsuro z dziwnym tonem, byli dosyć tajemniczy, wyglądali dosyć złowieszczo... Słowa jakie w międzyczasie wklejali były sformułowane jakby... Takie niepasujące do tutejszych.

- Od razu też zaznaczę byś te nie chciał się od razu nas tutaj gdzieś zgłaszać czy cos spokojnie, nie pochodzi z Ryuzaku a tym bardziej z Uchihami nie jest nam po drodze. To co dołączysz do nas? - Zapytał Wakazashi, można było w tym wyczuć podstęp, ale to jak zdawali się mieć w tym ukryty motyw było aż nadto widoczne.

Cmentarz świętych miejsce, które nie mówiło ci nic konkretnego, dziwni ludzie proponujący wspólną podróż na tereny z których ludzie mieszakający w Atarashi uciekalil... Czy to nie oznacza świetniej przygoty? Czy prostą drogę do zguby jaka może czekać człowieka?

Wakazashi - Klik!
Natsuro - Klik!

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Zmierzając do mężczyzn przypałętał się pewien zwierzęcy jegomość o którym istnieniu często zapominam. Mianowicie najzwyklejszy w świecie lis. Jak wracałem do Atarashi odgoniłem bandę innych lisów od niego. Od tamtej pory upierdliwiec zaczął za mną podążać. Z początku próbowałem go odgonić, ale to nic nie dawało. Jego lojalność mnie urzekła i w końcu uległem, dając mu regularnie jeść. I tak to się skończyło, że dałem mm imię kitsune, a ten podąża za mną jako mój wierny kompan.

Mężczyzna zaczął od bycia nie miłym, drugi go uspokajał, a finalnie obydwoje byli bardzo podejrzani. Pewnie w innej sytuacji rozprawiłbym się z nimi na środku Atarashi albo zaprowadził do właściwych ludzi, aby oni już się wszystkiego dowiedzieli. Jednak miałem nieodparte przeczucie, że to nie jest dobry wybór. Historia ze specjalnym miejscem bardzo mnie zaintrygowała, byłem ciekaw do czego to prowadzi. Jednak zamierzałem postawić sprawę jasno.
- Jestem Ishikawa Kaito, sługa Yamamoto-dono. To moja sprawa co tu zamierzacie robić. Nie, nie słyszałem o tym miejscu. Jednak zaintrygowaliście mnie, czego tam szukacie ? Co próbujecie tam odnaleźć ? Planujecie jakieś świętokradztwo ?
Przez zęby wydałem dwa krótkie cmoknięcia, aby kitsune odszedł, a sam powoli przygotowałem się do pozycji bojowej. Byłem gotowy do ataku.

Dla MG

Ukryty tekst

Gdzie woda spotyka ląd
Wyprawa S - Kaito Ishikawa
Posty
Zakata -> Nobuo 3
Kaito Ishikawa 2
Rozpoznałeś sytuację i momentalnie lisowi rozkazałeś uciekać, to był niezależnie od wszystkiego dobry manewr, podejrzane typy. Aura jaką emanowali też wskazywała, że nie są to byle jacy shinobi tylko może o sile kogo a może nawet seinnina . Z takimi to nawet nie ma co ryzykować by zwykły towarzysz był obok. Nie wiadomo co planują, co mają w zamiarach. Tak też lis po twoich szybkich sygnałach się wycofał.

Wakazashi od razu rozpoznał, że twoja mowa ciała i pozycja jaką przybrałeś jest do nich wrogo nastawiona. - Spokojnie, nie zamierzamy robić żadnych bijatyk, przynajmniej tutaj... A co do świętokractwa? Hmm... Nie wiem jak to ująć ale bym to ujął innymi słowami... Jednak najwidoczniej nam się nie przydasz. - Skwitował to wszystko Wakazashi, w tym momencie Natsuro wykonał machnięcie ręką. Nie dotknął cię ale wysłał taką wiązkę wiatru, że odleciałeś na kilka metrów w tył. Jak tylko się zorientowałeś co się stało i że cię zaatakowali, nie było już ich na miejscu.

Otrząsnąłeś się ze wszystkiego i pojawiła się przy tobie, tajemnicza zakapturzona kobieta. - Było blisko, miałam już ich na widelcu... Szlag by to wszystko. - Podała ci rękę byś mógł wstać. - Nazywam się Mai... Mówili dokąd zmierzają? Musimy ich gonić. - Zaczęła pytać, nie wyglądało to na to, że miałeś większe pole do dyskusji. Wyglądała na cholernie poważną. Dodatkowo mogłeś też odczuć, że nie są to byle jacy bandyci tylko faktycznie niebezpieczne osoby.

Wakazashi - Klik!
Natsuro - Klik!
Mai - Klik!

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Choć przygotowany byłem do ataku, na chwilę zostałem rozkojarzony, wyczułem że coś, a właściwie ktoś przygląda mi się z ukrycia. Osoba stała gdzieś poza zasięgiem wzroku, ten ułamek sekundy idealnie wykorzystał przeciwnik stojący naprzeciwko mnie, wykonał swój atak, który odrzucił mnie do tyłu. Czułem, że zaraz może nastąpić kolejny atak, który będzie miał na celu wykończyć moją osobę, ścisnąłem tedy mocniej rękojeść swojego tanto i gotów byłem do wyprowadzenia jednej z obronnych technik. Jednakże przeciwnika przy sobie nie dostrzegłem, co więcej zniknęli mi z oczu.

Oceniając w napięciu całą sytuację, zagadała do mnie dziewczyna, która wyszła ze swojego ukrycia. Odruchowo zareagowałem kierując się w jej stronę. Nie była na tyle nie rozsądna, aby przekroczyć strefę mojego ataku. W tym momencie skończyłoby się to dla niej utratą głowy. Orientując się, że obcy odeszli, wstałem, nie zwracając uwagę na rękę dziewczyny.
- Wysokiej oceny ze śledzenia to ty nie miałaś, wyczułem cię i finalnie przez to mogli wykonać swój atak. To ja ich miałem już w garści.
Dziewczyna nie wyglądała na wrogą osobę, co prawda nie powinienem jej się spowiadać, ale uciekające zagrożenie było w tym momencie bardziej trapiące, aniżeli ona.
- Mówili o cmentarzu świętych, jeżeli wiesz gdzie to jest to prowadź. Jeżeli wiesz gdzie to jest albo jesteś w stanie ich wyczuć to prowadź. Jeżeli nie, to będę musiał znaleźć sensora w osadzie. W drodze możesz już zacząć tłumaczyć kim jesteś i co tu jest grane ?
W najgorszym przypadku będę zmuszony użyć wioskowego sensora, jednak nie zamierzałem alarmować osady. Nie wiadomo kto to był, ale z pewnością bezpośrednio nie zagrażali Atarashi, toteż nie było sensu, aby ginęli wioskowi ludzie. A zginęliby i byłem tego świadom, a po Yamamoto-dono na ten moment w osadzie nie było nikogo silniejszego ode mnie, a przynajmniej tak mi się zdawało.

Gdzie woda spotyka ląd
Wyprawa S - Kaito Ishikawa
Posty
Zakata -> Nobuo 4
Kaito Ishikawa 3
Dziewczyna nie była aż tak miękka jak mogło ci się wydać i szybko odpowiedziała na twoje mądrości. - Dokładnie, przez to, że mnie wyczuli przyjąłeś wstępną pozycję bojową. Przy Kuroi Kiri nie ma miejsca na zawahanie... A teraz wstawaj. - Odtrąciłeś jej rękę i sam postanowiłeś wstać. - Huh... Duma samuraja.. . - Widziałeś jak podnosi się kącik jej ust. Nie bała się ciebie zupełnie, ale czekała aż wstaniesz, jakbyś był jej potrzebny.

Dalej postanowiłeś za nią podążać i by wytłumaczyła ci resztę. - Wiem gdzie to jest bo nie możemy pozwolić im zejść do tamtejszych krypt i zdobyć tego co tam się znajduje. Jest to daleko za murem... Nie ma czasu do stracenia. - Wyruszyła od razu, jak tylko do niej dołączyłeś zaczęła opowiadać co i jak, najpierw upewniała się, że nie ma nikogo przy was. - Należą do organizacji Czarnej Mgły, staram się ich pokonać już od dłuższego czasu, szukają po świecie różnych starożytnych broni. A co potem z tym zrobią to idzie się tylko domyślać, nie są pokojowo nastawieni do nikogo. Nie są jednak też głupi by od razu w środku miasta atakować tamtejszych ludzi, szczególnie w mieście tak bogatym w seininnów. - Wytłumaczyła ci podczas biegu dziewczyna.

Przedarliście się przez zgliszcza muru, od razu poczułeś razem z dziewczyną w tym miejscu dziwną aurę, dziwną energię która zaczęła cię lekko przytłaczać. Nie wiedziałeś jeszcze od czego to było ale dziewczyna szybko cię uświadomiła. - Sporo tutaj yokaiów, miej się na baczności. - Po drodze widzieliście pojedyncze pozostałości po wojnie, pola bitwy i wioski, które już się nie nadawały do niczego, tylko mogły być niedługo zarośnięte przez otaczające je lasy.

Z/T - Szlak transportowy

Wakazashi - Klik!
Natsuro - Klik!
Mai - Klik!

Deku wyszedł z niewielkiego mieszkania, które od czasu swego przybycia do Atarashi zajmował jako członek szczepu Orochi. Nie było tam luksusów, jednak nie kapało na głowę, a ciche cykanie świerszczy za oknem dodawało w dziwny sposób ciepła temu miejscu. Wojownik z wężowego rodu dumnie uniósł głowę, czując na sobie obowiązek reprezentowania rodziny, która osiągnęła perfekcję, jeśli chodzi o ludzki gatunek. Szczep Orochi wykraczał poza wszelkie normy, jakimi kierował się ten świat, a Deku miał zamiar udowodnić jak bardzo on dodatkowo różnił się od całej reszty swej rodziny. Nie chciał brać udziału w kłótniach i spiskach, nie pragnął również zastanawiać się, jaka ścieżka będzie odpowiednia by przetrwać. Jego życie to coś więcej niż przemierzanie drogi, którą ktoś kazał mu obrać. Deku, pozostając spokojnym i opanowanym szedł przed siebie, mijając kolejnych ludzi, którzy zajmowali się własnymi sprawami. Mimo że jego imię nie było jeszcze znane w Atarashi, to wszystko miało się wreszcie zmienić. Musiał stać się silniejszy by zauważono go na samym szczycie. Kolejne minuty mijały wolno, a on zastanawiał się nad tym, jak spędzić wolny czas. Atarashi posiadało swoje uroki i rejony, gdzie można było się zabawić, jednak dla niego liczyło się obecnie doskonalenie zdolności i poznawanie nowego miejsca. Wciąż znajdowali się w strefie zagrożenia, a kolejne starcia mogły nadejść w każdej chwili. Orochi rozglądał się wokół, skupiając swój wzrok na grupkach wojowników zerkających na każdą nową twarz… Wszystko miało się niebawem rozpocząć, jednak on myślał przede wszystkim o swoich. Bez większej siły nie będzie ich w stanie ochronić, a jej nie zdobędzie pod pierwszym lepszym kamieniem… Musiał szybko poprawić własne zdolności.

Jak alchemik mówi weź pół... to weź pół!
Wyprawa B - Deku Orochi
Posty
Nobuo 1
Deku Orochi 0
Deku jako kojarzony przez niektórych Akoraito postanowił wyjść na ulicę w poszukiwaniu przygód. Dzień słoneczny, nie padało nic, ludzie chodzili w każdą możliwą stronę świata w końcu centrum tak tłocznego miasta jakim było Atarashi, mieścić trzy rody w zasadzie jeszcze świeżo po przeprowadzce zza muru to oznaczało jedno gospodarkę która się zaczyna stabilizować, rozwijać oraz przede wszystkim gospodarkę która żyje.

A gdzie jest świeży rynek, kształtuje się wszystko tam jest nasza na biznes i na taką drogą jednego z biznesów wpadł Deku, kiedy to wchodząc po proste artykuły spożywcze na dzień stanął w kolejce. Zwykły sklep sprzedający pieczywo, ale w tym momencie akurat musiała się po złości trafić kolejka, kiedy to za nim gadało dwóch mężczyzn.

- Ale nie rozprowadzimy tego sami. - Dosyć podirytowanym głosem jeden zaczął. - Kuźwa, załatwiłem wszystko, miejsce, ludzi, klientów tobie zostało tylko jedno znaleźć zaopatrzenie i stworzyć logistykę. - Była to nietypowa rozmowa jak na piekarnie. - Moja wina, że się wszystko wysypało? Było już to dogadane. - Zaczął się drapać jeden z mężczyzn po głowie. - To co teraz robimy. - Zapytał ten który według rozmowy ogarnął mniej. - Ja tutaj pogadam z Akiko na temat ich zaopatrzenia a ty leć znaleźć jakiegoś shinobiego, który nam pomoże to ogarnąć. - Oczywiście mówili to tak głośno, że Orochi był w stanie wszystko usłyszeć. - A jak się zorientuje, że to jest lipa? - Trochę wystraszony dodał drugi. - Nie zorientuje bo to jest dobry układ, będzie z nami ściśle współpracował, więc potrzeba osoby, która ma jaja, będzie ogarnięta i nie wysprzęgli się przy pierwszej okazji. - Zakończył ten bardziej ogarnięty delikatnie zerkając w stronę Deku.

Mężczyzna 1
Mężczyzna 2

Deku postanowił zjeść coś przed podjęciem trudniejszych wyzwań, dlatego skręcił z głównej ulicy do niewielkiej piekarni, która niedawno zaczęła tu produkcje swojego pieczywa. Orochi ciekaw był smaku wypieków, których zapach rozchodził się po całej okolicy. Stojąc w niewielkiej kolejce rozglądał się z obojętnością po zgromadzonych twarzach, starając się nie prowokować nikogo do podjęcia rozmowy. Ku swojemu zaskoczeniu nie spodziewał się tego, że to robota znajdzie go sama… Oczekując na swoją kolej usłyszał za plecami rozmowę dwóch gości, którzy z pewnością nie starali się ukrywać tego, o czym gadali. Z początku zainteresowany jedynie by zabić czas, już po chwili wyłapał, że te dwa matoły potrzebują pomocy shinobiego. Deku odwrócił się w jednej chwili, skupiając na nich swój wężowy wzrok. Krzyżując ramiona na piersi spojrzał na niedoszłych przedsiębiorców, szukających szczęścia w nowym Atarashi.

– Co to za robota? – Deku nie powiedział nic więcej, jednak był przygotowany, na wypadek gdyby któryś z gości postanowił zadrwić z niego lub zacząć stawiać niepotrzebne pytania. W takim wypadku Orochi miał zamiar z szerokim uśmiechem na ustach położyć swe dłonie na ich ramionach, tak by z szerokich rękawów wypełzło po jednym z jego wężowych przyjaciół. Nie miał zamiaru nikogo ranić, ale od początku chciał jasno zaznaczyć, z kim mają do czynienia.

Jak alchemik mówi weź pół... to weź pół!
Wyprawa B - Deku Orochi
Posty
Nobuo 2
Deku Orochi 1
Deku obrócił się w ich kierunku będąc ciekawym co to za robota. - Co? Jaka robota? - Od ruchowo jeden z nich odpowiedział udając głupa, że nic się nie wydarzyło. - Nada się. - Ten bystrzejszy dosyć solidnie go trącił łokciem. - Emmm... Hamura, ten... - Zaczął bełkotać nie będąc pewnym siebie. - Ehh... Wszystko sam, Satoru weź nam po pieczywie jak wdrożę kolegę na zewnątrz. - Wiedział już Orochi, że ten jąkała nazywał się Satoru a to wskazywało, że ten bardziej ogarnięty to Hamura.

Wyszli we dwóch przed sklep, Hamura oparł się o ścianę budynku. - Robimy taki biznes i potrzebujemy pomocy w ogarnięciu zaopatrzenia, nie jesteśmy shinobi by wszystko sami ogarnąć, chyba rozumiesz jak to wygląda, a po znajomości możemy coś załatwić, potrzeba nam tak zwanego żołnierza i szpiega, co Ty na to? - Tak otwarcie mówił człowiek, że aż ciężko było mu nie uwierzyć.

Hamura mówił spokojnie, jakby opowiadał o dostawie warzyw, a nie o interesie wymagającym shinobiego. Przez chwilę przyglądał się twarzy Deku, jakby próbował ocenić czy ten jest typem człowieka, który najpierw słucha… czy najpierw bije. Przesunął dłonią po brodzie. - Spokojnie, nic co by od razu kończyło się kunaiem w plecach. - mruknął. - Atarashi się rozwija. Nowe dzielnice, nowe rody, nowe interesy. A gdzie jest nowy rynek… tam każdy chce uszczknąć kawałek.

Skinął głową w stronę ulicy, gdzie przechodziło kilku kupców z wozami. - Problem jest prosty. Mamy klientów. Mamy miejsce. Nawet ludzi do pracy. Brakuje tylko jednego... stałych dostaw i… informacji. - Na moment ściszył głos.

Hamura
Satoru

Deku spokojnie, obserwując obu jegomości, starał się przede wszystkim przewidzieć z góry, czy jego zainteresowanie było warte marnowania czasu. Nawet jeśli mieli robotę, to będąc zwykłymi matołami mogli sprawić więcej problemów niż korzyści. Chłopak z wężowego rodu spojrzał na tego, który wydawał się bardziej ogarniać, całkowicie, tracąc zainteresowanie jąkającym się towarzyszem. Gdy nowy znajomy zaproponował, że lepiej będzie porozmawiać na zewnątrz, Deku zgodził się ruszając jego śladem. Stanęli gdzieś na uboczu, obserwując teraz życie pojawiające się na ulicach Atarashi. Gdy Hamura wyjaśnił pobieżnie, na czym ma polegać zadanie, Deku zmarszczył brwii, zastanawiając się w dalszym ciągu, czy warto z nimi rozmawiać.

– Jakiego towaru potrzebujecie, bo wciąż nie rozumiem w tym swojej roli… Nie jestem handlarzem, jak zauważyłeś słusznie jestem shinobim i nic poza – Deku przechylił lekko głowę, spoglądając teraz z zaskoczeniem na człowieka, którego dopiero co poznał. Hamura wciąż kręcił, a jego plan z pewnością posiadał więcej szczegółów, których z jakiegoś powodu nie chciał przedstawić młodemu Orochiemu. Dzieciak zaśmiał się cierpko, po czym odwrócił swój wzrok w stronę ulicy. Z jednym się zgadzał, miasto wciąż się rozrastało, a widmo nadciągającej wojny mogło je zmienić jeszcze bardziej. Nie było sensu teraz o tym wszystkim myśleć, jednak te kilka spokojnych chwil, które właśnie mijały mogły być odliczaniem przed wielkim wybuchem…

Jak alchemik mówi weź pół... to weź pół!
Wyprawa B - Deku Orochi
Posty
Nobuo 3
Deku Orochi 2
Hamura przez chwilę patrzył na Deku, jakby zastanawiał się czy powiedzieć więcej. W końcu westchnął i machnął lekko ręką. - Przepis mamy. - powiedział w końcu. - I to całkiem dobry. - Na jego twarzy pojawił się krótki, krzywy uśmiech. - Problem w tym, że przepis to jedno… a zdobycie składników to drugie. - Skinął głową w stronę ulicy, gdzie kilka sklepów dalej stał inny zakład, przed którym faktycznie zaczynała się zbierać niewielka kolejka ludzi.

- Oni robią coś bardzo podobnego. A może nawet dokładnie to samo... Tylko że u nich to działa, a u nas nie. - Oparł się ramieniem o ścianę i skrzyżował ręce. - Brakuje nam jednego elementu. Składnika, dostawcy… czegoś w całym tym łańcuchu. Przepis mówi, że ma być, ale nigdzie w mieście nie jesteśmy w stanie tego zdobyć.

Hamura spojrzał Deku prosto w oczy. - A oni jakoś mogą. - Satoru podszedł bliżej i zaczął nerwowo skubać chleb, słuchając rozmowy. - Więc potrzebujemy kogoś, kto sprawdzi skąd oni to biorą. - kontynuował Hamura ciszej. - Może mają własnego dostawcę. Może ktoś im przywozi to nocą. Może sami gdzieś po to chodzą.

Wzruszył lekko ramionami. - Ty jesteś shinobim. Potrafisz zobaczyć rzeczy, których zwykli ludzie nie zauważają. - Po chwili dodał - Nie potrzebujemy złodzieja. Potrzebujemy oczu. - Na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. - Więc jak? Masz ochotę sprawdzić, co takiego trafia do ich pieców, czego my nie mamy? Płacimy dobrze, a jeżeli chodzi o ten zakład... To produkujemy lek i nie jesteśmy w stanie go zacząć produkować na masową skalę.

Hamura
Satoru

Deku spojrzał na typa, który wydawał się całkiem nieźle ogarniać, na czym polega życie w mieście jak Atarashi. Na zgliszczach dawnego świata społeczności dzikich cywilizacji postanowiły urządzić sobie swój dom, poza nimi przetrwają tu tylko tacy, którzy mają łeb na karku. Chłopak powoli zaczynał kumać o co chodzi z ich problemem, mimo że obaj byli dobrze pokręceni. Satoru wydawał się przerażony całą tą sytuacją, skubiąc sobie nieśmiało swoją bułkę. Deku pokręcił głową z rezygnacją, mierzwiąc włosy prawą dłonią. Zdecydowanie pakuje się w coś, czego nie powinien robić, ale jeśli ta dwójka nie przestanie zaczepiać obcych shinobi to wreszcie źle skończy… No cóż, nie było innego wyjścia.

– Powiedzcie mi, gdzie mogę znaleźć posiadaczy tego magicznego towaru, a ogarnę to najszybciej, jak się da… Pewnie nie uspokoicie się zbyt łatwo, dlatego spotkajmy się przy tej piekarni jutro rano, powinienem do tego czasu już coś mieć – Deku założył ramiona na piersi, spoglądając teraz na drugiego z towarzyszy. Obaj tak naprawdę nie mieli nic, a liczyli na to, że Deku ogarnie wszystkie ich problemy.

– Nie wiem w co się pakujecie, ale widzę doskonale, że możecie marnie skończyć… Powiedzcie mi, co to za tajemniczy przepis, że tak bardzo wierzycie w jego skuteczność. Jeśli chcecie zwojować Atarashi, to czeka was daleka droga po głowach kupców, którzy już tu rozsiadli na dobre swoje tłuste dupska – Deku prychnął z obrzydzeniem, myśląc o tym, jak człowiek potrafi zrobić z siebie marną istotę… No nic, wciąż miał jednak przed sobą zadanie do wykonania.

Jak alchemik mówi weź pół... to weź pół!
Wyprawa B - Deku Orochi
Posty
Nobuo 4
Deku Orochi 3
Hamura wysłuchał Deku do końca, po czym powoli skinął głową. Na jego twarzy pojawił się cień satysfakcji, jakby właśnie takiej odpowiedzi się spodziewał. - Wiedziałem, że się dogadamy. - mruknął. Uniósł rękę i wskazał w dół ulicy. Kilka budynków dalej stał niewielki zakład z czerwonym szyldem. Na pierwszy rzut oka niczym szczególnym się nie wyróżniał, ale mimo wczesnej pory kręciło się tam kilku ludzi. - "Lekarstwa Mnicha". - powiedział spokojnie. - Tam prowadzą swój interes.

Satoru przełknął kawałek chleba i odezwał się niepewnie. - W nocy też tam ktoś pracuje... widziałem kilka razy wóz podjeżdżający od tylnej uliczki. - Hamura skinął głową. - Właśnie. Dostawy przychodzą po zmroku. Worki, skrzynie... coś wnoszą na zaplecze i znikają zanim ktokolwiek zdąży się zainteresować. - Na chwilę zamilkł, po czym spojrzał Deku prosto w oczy. - A jeśli chodzi o nasz "lek"... powiedzmy, że pomaga ludziom się odprężyć.

Satoru podrapał się nerwowo po karku. - Ludzie ustawiają się po to w kolejce jak po świeże bułki... - Hamura wzruszył ramionami. - A skoro ludzie chcą... to ktoś musi to robić. - Po chwili dodał spokojniej. - Ty masz tylko sprawdzić skąd przychodzą dostawy. Nic więcej. Jutro rano spotkajmy się tutaj.

Satoru skinął głową, wciąż trzymając w rękach papier z pieczywem. - Tak... jutro. - Na tym rozmowa się zakończyła. Dwaj mężczyźni ruszyli z powrotem w stronę piekarni, a Deku został na chwilę sam na ulicy, obserwując ruchliwe centrum Atarashi. Nie miał jednak zamiaru czekać do jutra. Chłopak poprawił rękawy i ruszył spokojnym krokiem w dół ulicy, w stronę zakładu z czerwonym szyldem "Lekarstwa Mnicha".

Hamura
Satoru

Shinobi War PBF Naruto

Centrum

Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum

Re: Centrum