Centrum

[Nāga]

Naga wciąż żyje przeszłością. Teraźniejszość jest dla niego o tyle trudna, że woli ją wewnętrznie wypierać i zsuwać w meandry świadomości, że to tylko stan przejściowy i czym prędzej wróci do stanu docelowego - pałacowego życia za murami, w izolacji, ale błogiej, pozbawionej problemów i trudów. Dlatego o dzisiejszej pracy zapewne za miesiąc nie będzie już pamiętać, stanie się zatartą kartą jego dziedzictwa, o której pamiętać będzie tylko Akio, bo staruszek już dawno będzie wąchać kwiatki od spodu. Jego czas się zbliża, niezależnie jak bardzo temu przeczy i mówi, że jest jeszcze w stanie pracować.
- Jasne, szefie, na tym skończymy dzisiejszą współpracę. - Powiedziawszy to, kiwa głową i bierze się do pracy. Nie da sobie w kaszę dmuchać, że będzie teraz robić wszystko co staruszek poprosi, nawet jeśli jeszcze chwile temu tego nie było w planach. Bierze jednak skrzynki i odnosi je tam, gdzie go prosi. Robi to sumiennie, ale nie za szybko, nie za wolno - tak żeby na pewno zmieścić się w czasie.
- Skończyłem. - Mówi do pracodawcy, opierając się na skrzynkach i oczekując odpowiedniego traktowania.

[Anzou]

Misja Rangi D
Naga Porządki.
Posty gracza: 6
Posty prowadzącego: 7

Niezależnie od tego, czy pomiędzy dwójką była jakaś sympatia czy też nie - prace powoli dobiegały końca. Naga wywiązywał się z obowiązków, za co dostał już nawet jakieś pożywienie, które dodało mu energii i zaspokoiło podstawowe potrzeby życiowe. Nie ma lekko. Ten świat jest brutalny, czasami trzeba upaść, stosunkowo nisko, aby odbić się od dna i przeć ku górze, ku lepszemu światu! Chłopak zaniósł skrzynki w odpowiednie miejsce, ponownie nie była to niewiadomo jak ciężka fizycznie praca, ale ktoś musiał ją wykonać. Naga wrócił do mężczyzny, który też powoli zbierał się już do zakończenia pracy. Na jego stoisku nie było już żadnej, dosłownie żadnej skrzynki, placyk dookoła był zamieciony, kawał solidnej pracy został wykonany i efekty widać gołym okiem.
- Wspaniale, dziękuję.
Powiedział z lekkim uśmiechem na twarzy. Upewnił się, że nie zostało tutaj nic, a pieniądze schował do sakwy, którą miał przywiązaną do pasa i mocno ją trzymał.
- Odprowadź mnie jeszcze do domu, nigdy nie wiadomo czy ktoś się nie połasi na dzienny utarg. Po tym wszystkim, będziesz wolny i dostaniesz swoją zapłatę.
Mówił spokojnie i ruszył w kierunku, a za nim Naga. Słońce powoli zachodziło, a na ulicach było już nieco mniej ludzi niż zazwyczaj. Wychodzi na to, że już nic nie pójdzie nie tak, a wszelkie prace zostały zakończone. Został jedynie spacer, który może być pewnego rodzaju eskortą, ale raczej nic złego się nie zadzieje.

Odpisz jeszcze proszę i misja będzie zakończona.

[Nāga]

Naga cieszy się, kiedy widzi już powoli koniec swojej pracy. Powinien tym bardziej być uradowany, że całe dzisiejsze zamieszanie kończy się nie tylko na braku konsekwencji, ale i na zarobionym mieszku złota, choć on wcale tak na to nie patrzy - zdziwiłby się, gdyby stało się inaczej.
Odniósłszy ostatnią skrzynkę, idzie do sprzedawcy ziewając przeciągle. Nie z zmęczenia, co z rutyny i wszechogarniającej nudy, kiedy to się ma fizyczną pracę bez większego urozmaicenia. Żadnej buzi do odezwania się, nikogo na kim można by zawiesić oko, nic.
- Starcze, nie dość, że za osiłka, to jeszcze za twoją służbę mam robić? Niech ci będzie, ale oby zostało to też wliczone do wynagrodzenia... - Grucha niezadowolony, niemal kipiąc ze złości. Głową już był daleko stąd, zaś pozostaje mu nagle jeszcze jedno zadanie do wykonania. Na szczęście niewymagające, więc się zgadza, da mu to trochę więcej czasu do namysłu pod kątem dalszych kroków.
Skończywszy spacer Naga odbiera zapłatę i po krótkich uprzejmościach, nieco sztucznych i wyniosłych, oboje udają się w swoją stronę. Chłopak przelicza monety i gdy mu się wszystko zgadza, kiwa do siebie z uznaniem. Teraz pozostaje znaleźć lokum na noc, gdyż będzie to pierwsza noc w tym tygodniu w prawdziwych, legalnie opłaconych czterech ścianach. Zero szukania porzuconych czy opuszczonych chat, których właściciele albo nie żyją, albo gdzieś wyjechali. Dziś może nieco zrzucić z własnych barków, choć się nie przyzwyczajać. Wciąż jego celem jest pałac, nie byle zapchlona izba z tawerny.

zt