Centrum

[Nobuo]

Czwarty dzień wojny
Misja wojenna A+ - Deku Orochi

---

Posty
Nobuo 2
Deku Orochi 1

---

Deku czując się już lepiej po wszystkich tych dziwnych przygodach, miał o tyle farta, że nikt go nie połączył z wybicie całego sklepu alchemicznego, ale może jeszcze nikt się nie zorientował... A jeżeli jeszcze nikt się nie zorientował, to nikt raczej się nie zorientuje. Tak też mógł ten etap życia zostawić spokojnie za sobą i rozpocząć nowy... Bardziej wybuchowy.

Ogarnął się po przeczytaniu listu, zwinął mandżur i ruszył w stronę placu centralnego gdzie miała się odbyć zbiórka. Pewnie tez od razu miał być pochód na wojnę z tego miejsca? A może to było zwykłe dowołanie wojska? Nie wiedział chłopak nic, ale to nie przeszkadzało by ruszył uliczkami w stronę placu. Miasto wyglądało na dużo bardziej puste, pewnie wojna i mobilizacja pochłonęła większą część ludzi zamieszkujących dawne Sogen a dzisiejsze Atarashi.

Kiedy Deku dochodził na plac, mógł zobaczyć tłum, nie był on spory ale na pewno jakiś był... Ze 100 osób? Może więcej, może mniej, ciężko określić na szybko. Stanął na placu i mógł się rozejrzeć zapytać, dowiedzieć bo nikt w sumie listy nie sprawdzał w tym momencie aż wyszedł na podest pewien mężczyzna. Położył jedną rękę na swoim ostrzu i zaczął mówić. - Bracia i siostry, nazywam się Deinara Orochi... Jedni mogli słyszeć, inni mniej. - Deku zdecydowanie nie słyszał o jego istnieniu. - Zostaliście zebrani w tym miejscu by wyruszyć na pola Tenran, gdzie odbędzie się ostateczne starcie pomiędzy obywatelami tego pięknego miasta... A obrzydliwymi zamurcami... W drodze organizacyjnej, są dwa stanowiska ze spisem. - Deku mógł zobaczyc jak faktycznie są dwa stanowiska, drewniane zrobione na szybko i siedzą przy nich urzędnicy. - Udajcie się do nich, potwierdzić swoją obecność. A następnie przejdźcie na drugą stronę placu... Za pół godziny wyruszamy. - I się rozpoczął bałagan, momentalnie ustawiły się dwie kolejki gdzie ludzie normlanie, mówili jak się nazywają... Byli odhaczani i odchodzili szło to błyskawicznie.

---

Posłaniec
Deinara Orochi - Klik!

[Deku Orochi]

Deku był nikim, więc niczym się nie przejmował. Jego istnienie było znane zapewne kilku urzędnikom i niewielkiej grupie strażników, z którymi do tej pory pracował. Właściwie to sam nie wiedział, czemu wezwanie dotarło również do jego drzwi. Z pewnością chodziło o to, że potrzebna jest jak największa siła ognia, a jego umiejętności również mogą się przydać. Orochi ruszył wolno między budynkami pozostawionymi przez byłych mieszkańców, czując delikatne mrowienie w głowie. Jego intuicja podpowiadała mu cały czas, że to miejsce nawet nie jest jego domem… Nie znał tych ulic i drzew, nie miał przeszłości związanej z tym miejscem. Jego przodkowie nie wychowywali się na tych ziemiach, a przyszłe pokolenia mogą nawet nie wiedzieć, że kiedyś przez chwilę walczyli o ten skrawek ziemi. Deku przypomniał sobie jednak noce na bagnach, gdy skowyt tego, co czaiło się w mroku wciąż dawało o sobie znać. Złe demony z przeszłości, które niczym szczury podążały za swym żywicielem. Deku parł przed siebie, mając te wszystkie wątpliwości w sobie. Nie bał się umierać, bo przecież to nic wielkiego. Kolejna przygoda, na którą każda istota musiała się przygotować… Bał się jednak tego, że może zaginąć jako ktoś, kto nie znaczy zupełnie nic. Kogo nikt nie zapamięta. Gdy wreszcie dotarł na plac było chwilę przed południem. Zebrało się tu sporo ludzi, jednak większości Deku nawet nie widział nigdy na oczy. Zatrzymując się gdzieś na uboczu spojrzał na kobietę, która weszła na podest, zdając sobie po chwili sprawę, że jej też za nic w świecie nie kojarzy. Deinara była rzeczowa i szybko wyjaśniła o co chodzi, a Deku jako świeżo upieczony wojak spojrzał na dwie sklepane na szybko budki. Przechylając głowę nieco w prawą stronę wybrał tę z lewej strony, jako że tak mu się po prostu podobało. Gdyby ktoś zapytał, czy wojna była dla niego czymś, czego należano unikać, z pewnością odpowiedziałby twierdząco. Sam jednak nie miał problemu z pozbawianiem innych życia, bez różnicy, czy są to dzieci, czy kobiety krzyczące o pomoc. Wróg to wróg, a jemu w zaszczycie przyszło iść do boju z dumą Orochi w sercu. Deku ustawił się w kolejce do rejestracji, starając się nie obijać zbytnio o innych. Nie bardzo lubił uskuteczniać kontakt fizyczny z innymi osobnikami, a zbyt długie przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu z grupką ludzi działało na niego jak płachta na byka. Deku założył ręce za głowę, po czym ze swoją klasyczną wyniosłością spojrzał na człowieka, który siedział ze spisem gagatków.

– Deku Orochi, Akoraito szczepu Orochi… – Nie musiał chyba dodawać nic więcej, to nie był wieczorek zapoznawczy w jakiejś studenckiej pijalni sake. Bohater stał na swym miejscu, aż ktoś wreszcie nie powie mu, po co tu właściwie przybył. Rejony, o których mówiła tamta babka były mu całkowicie obce, a świat był przecież jedną wielką niewiadomą. Czego oni się kurwa spodziewali, bo kimś, kto całe życie przesiedział pod kamieniem. Gdy dostał znak że może przejść na drugą stronę placu powoli ruszył w tamtym kierunku, wybierając sobie jakieś miłe i spokojne miejsce w cieniu drzewa.

[Nobuo]

Czwarty dzień wojny
Misja wojenna A+ - Deku Orochi

---

Posty
Nobuo 3
Deku Orochi 2

---

Deku ustawił się grzecznie w kolejce, gdzie starał się nie stykać łokciami z innymi. Finalnie przyszła jego kolej, gdzie się przedstawił. Zostało to odznaczone przy jego imieniu i nazwisku a a następie mógł się ustawić tam gdzie reszta czyli po drugiej stronie placu. Zajęło to zdecydowanie szybciej niż Deku mógł przypuszczać. Aleee, tak jak nie lubił kontaktu z ludźmi to nie miał szczęścia.

Podeszła do niego niska kobieta o długich czarnych włosach, białej niemal cerze, była w zielonym kimonie, twarz miała podłużną, a oczy jak wąż. - Ty jesteś Deku Orochi? - Zapytała go kobieta, która miała na oko dwadzieścia parę lat. Przyglądała się mu przez dłuższą chwilę jak wąż swojej ofierze, oceniając czy go pożre... A przynajmniej takie wrażenie można było odczuć kiedy patrzyła się na niego ciekawskim wzrokiem. - Hmm ciekawe... Będę miała do ciebie sprawę. - Po czym jej język jak u węża wyszedł z buzi i syknął delikatnie.

- Wojownicy! Towarzysze i przyjaciele! W tym momencie wyruszamy w stronę pól Tenran! - Wykrzyczał Deinara. - To do później, w takim wypadku. - Spojrzała na niego i powiedziała po czym ruszyła tam gdzie wszyscy czyli w stronę wyjścia z osady.

Był to ogromny pochód, zajęło to z kilkanaście godzin, oczywiście był też rozbity obóz by odpocząć w nocy. Była tam mała impreza, na której kobieta obserwowała Deku ale nie podeszła, jakby go próbowała na ten moment omijać.

Koło południa kolejnego dnia udało im się dotrzeć do siedziby klanów wywodzących się zza muru.

Z/T - Sztab generalny dziki

---

Posłaniec
Deinara Orochi - Klik!
Kobieta - Klik!

[Nāga]

Ta mistyczna samotność w prywatności wciąż go onieśmiela. Pomimo minionego czasu, wciąż łapie się na tym, że dziwi go jego własna anonimowość. Całe życie spędził w uwielbieniu, ale i śledzeniu każdego swojego pojedynczego ruchu. Byle niedosięgnięcie rogu z napitkiem kończyło się natychmiastową reakcją sług - nim zdążył się podnieść z półleżącej pozycji na łożu, już miał podstawione wino pod usta, byle tylko nie musiał się nadwyrężać. Przez całe swoje życie nie zastanawiało go to - tak miało być, jest przecież boskim pierwiastkiem, prawdziwym cudem na ziemi.
Acz tutaj, w Atarashi tak to nie działa. Czy to w ogóle kiedykolwiek powinno tak funkcjonować? Patrzy na przechodniów, trudzących się na codziennych czynnościach. Kilku z nich niewiele różni się wyglądem od niego - lekko gadzie cechy wyglądu rzucają się w oczy co spostrzegawczym. Kiedyś był sam, w wiosce nie było nikogo innego oprócz Nagi z taką fizjonomią. Tutaj okazuje się, że jest ich cały klan i wcale nie jest tak wyjątkowy.
Nie daj im sobie wmówić braku boskości!
Naga ignoruje wewnętrzny głos przegryzieniem ust. Aby zająć myśli podchodzi do pierwszego lepszego stoiska i udaje, że chce coś z niego wybrać - trafiło na owoce. Czerwone, zielone, żółte. Niektóre dojrzałe, inne wręcz przejrzałe, chłopak dostrzega nawet i takie, które zdecydowanie są jeszcze za twarde, by były odpowiednie do spożycia. Mariko, jego osobista służka, zawsze wybierała najlepsze owoce, nigdy nie były zbyt słodkie, miękkie czy za twarde. Idealne.
Wzdycha, patrząc na stos różowiutkich brzoskwiń. Mimowolnie sięga do kieszeni szukając palcami jakichkolwiek monet. Od ostatniego czasu brakuje dla niego jakichkolwiek zleceń, sam też czuje się jeszcze nieco wystraszony w tym mieście. Zerin gdzieś zniknęła. Jest tutaj sam.
Widzi zniecierpliwione spojrzenie sprzedawcy, na które udaje, że ma lada chwila znaleźć jakikolwiek pieniądz. Burczy mu w brzuchu. Ostatecznie napina mięśnie nóg, łapie za dwie brzoskwinie - jedną rzuca w sprzedawcę, drugą błyskawicznie chowa zza szatę i biegnie w pocie czoła przed siebie, nie oglądając się za siebie. Wie, że to jest ponad jego dumę i stanowisko Doko, które piastuje.
Jest jednak głodny.

[Anzou]

Misja Rangi D
Naga Porządki.
Posty gracza: 0
Posty prowadzącego: 1

Atarashi. Miasto, które stosunkowo od niedawna należy do rodów Soma, Orochi i Mateki. Miasto, gdzie życie tętni, gdzie wiele się dzieje, a co za tym idzie - wiele możliwości, aby zarobić, pomóc innym. W środku miasta był też i on - Naga, który rozmyślał, wtapiał się w tłum i odczuwał głód! I nie był to głód wrażeń, walki! Wręcz przeciwnie, było to pierwotne uczucie, potrzeba, która jest niezwykle istotna dla człowieka. Pech jednak chciał, że ten nie dysponował odpowiednią liczbą środków. Zamierzał to wykorzystać, a brzoskwinia... wyglądała niezwykle apetycznie i kusząco. Niczym pewne jabłko. Graal. Głód wygrał z instynktem samozachowawczym. Doko chwycił jedną z brzoskwiń i dał dyla. Nie wiedział jednak, że tutaj wszystkie naczynia są połączone. Nie wiedział, że takich zachowań się też nie lubi.
- Złodziej! Łapcie go!
Krzyknął sprzedawca, ruszył za chłopakiem w pościg, zwrócił również uwagę innych przechodniów, którzy lekko schodzili z drogi, ale... bieg młodego Doko nie trwał wiele. Nie złapał go właściciel. Naga poczuł mocny chwyt swojego barku, a po chwili został uniesiony do góry, bez jakiegokolwiek problemu. Mężczyzna trzymał mocno, widać, że dysponuje odpowiednimi warunkami fizycznymi.
- Tak się tutaj nie robi. Oddaj Panu brzoskwinię. A my porozmawiamy sobie inaczej.
Naga mógł usłyszeć jak uchwyt się nieco zaciska. Nie była to komfortowa sytuacja. Oczy faceta wyglądały jak u węża. Po chwili tuż obok grupy znalazł się również sprzedawca, który ciężko oddychał i jakby... czekał na zwrot brzoskwini. Nie chodziło tutaj chyba o pieniądze, bardziej o zasady. O porządek.

[Nāga]

Naga czuje, że robi coś wbrew nie tylko sobie, ale i wszystkim, to jasne. Nie może pozbyć się jednak dwóch wewnętrznych sił trawiących jego umysł - głodu oraz pewnego poczucia, że został oszukany przez życie, jego wioska nie powinna spłonąć, a brzoskwinia mu się po prostu należy. Urodził się bogiem, nie powinien żebrać o byle owoc. Jednak rzeczywistość, w której żyje dziś rażąco się różni od tej dawnej, w dziczy. Tu jest miasto, tu jest bieda, tu jest cierpienie.
Oraz konsekwencje.
Chłopak syczy odruchowo czując uścisk na swoim ramieniu. Chciałby się obejrzeć, wyrwać gwałtownie, wykorzystując swoje drobne ciało, ale nim zdąża zrobić cokolwiek, już wisi w powietrzu, trzymany przez mężczyzne. Wierzga się instynktownie, niemal szaleńczo. Rozum już dawno podpowiada mu, że to na nic i powinien się uspokoić, ale wewnętrzna furia tłumi jakikolwiek rozsądek. Niemal nie słyszy co się do niego mówi. Najchętniej ugryzłby napastnika i umknął.
Zabij go, naślij na niego węże!
Nagły głos w głowie Nagi paradoksalnie pomaga mu się wyrwać z szału. Dopiero teraz chłopak dostrzega bliźniacze źrenice do jego własnych. A więc należy do tej samej krwi co on, boskiego nasienia. Wzdycha ciężko i zagryza zęby z frustracją wymalowaną na twarzy. Teraz ciężko powiedzieć o co mu chodzi - sam nie wie. Pewnie sam fakt złapania go nieco mu ujmuje. Oddaje brzoskwinie z niebywałą ciężkością, czując nabrzmiałą ślinę pod językiem. Burczy mu w brzuchu jakby na potwierdzenie tych myśli.
- Głodny jestem. Kupisz mi coś do jedzenia? - Pyta bez ogródek swojego towarzysza z przypadku, o którego nie prosił, ale skoro już ma, to nie omieszka zapytać.

[Anzou]

Misja Rangi D
Naga Porządki.
Posty gracza: 1
Posty prowadzącego: 2

Chłopak miał przed sobą ogromny dylemat. Być dalej głodnym lub spróbować szczęścia i sposobem podkraść soczysty owoc, który kusił nie tylko swoim wyglądem, ale również wartościami odżywczymi, które dostarcza. Pech jednak chciał, że został złapany, a uchwyt był na tyle silny, że nie było możliwości wyrwania się. Zwyczajnie - atrybuty fizyczne jegomościa były większe aniżeli Nagi.
- Nie wierzgaj się tak chłopie, to na nic.
Powiedział chłodnym tonem i czekał, aż ewidentnie młodzieniec się uspokoi. Nikomu nie było to na rękę, zwracało to też uwagę przechodniów, którzy byli zaciekawieni tym, co się dzieje. Właściciel dalej ciężko oddychał. Na szczęście - oddał brzoskwinię właścicielowi sklepu. Nie chodziło tutaj o wielką szkodliwość czynu, tylko o zasady i porządek. Właściciel podziękował wybawcy, ale nie ruszał się dalej.
- Dobra robota, Akio. Dziękuję. Nawet jeżeli to tylko grosze, w mieście musi być porządek!
Właściciel sklepu spojrzał z lekką pogardą na złodziejaszka, a chwyt się poluzował. Naga postanowił skorzystać z okazji i dopytać o jedzenie. Sprytne, w sumie do odważnych świat należy. Ten wbił w niego swój wzrok, przeszył go od góry do dołu.
- Nie ma nic za darmo. Pomożesz właścicielowi, dostaniesz zapłatę i jedzenie. Niedługo kończy się dzień, więc na dobrą sprawę trzeba ponosić trochę skrzynek i towaru na magazyn. Nic wymagającego, a tak odpłacisz też w pewien sposób swoje winy. Pasuje?
Wyciągnął w kierunku swojego rozmówcy dłoń chcąc dopieczętować słownej umowy uściskiem rąk. Teraz przed młodym pozostał wybór.

[Nāga]

Naga wie już, że ucieczka jest niemożliwa, mocny chwyt tylko go w tym upewnia. Bierze głęboki oddech i luzuje mięśnie na znak kapitulacji oraz niewerbalną prośbę o odwzajemnienie się tym samym. Sklepikarz dobiega do nich z ciężkim tchem, policzki Nagi lekko się rumienią. Nie zakładał ponownego spojrzenia w twarz temu, którego okrada.
Na szczęście Akio w końcu daje chłopakowi nieco oddechu, acz stawia też warunki, które wężowego młodzieńca nie zadowalają. Patrzy na niego butnie i zadziera brodę do góry, starając się wyglądać z godnością, której na pewno mu w tej chwili brakuje - jako byle knypek z ulicy, chwile temu złapany na gorącym uczynku.
- Pasuje. Ale najpierw jedzenie. Bez odpowiedniego posiłku praca jest niewystarczająco efektywna, mięśniom brakuje energii. - Ripostuje Naga, patrząc prosto w oczy Akio. Niejeden powiedziałby, że Naga oszalał, jest niespełna rozumu i to trzeba mieć butę w sercu, żeby pomimo takich przewin jeszcze stawiać warunki. Dla niego jednak jest to oczywiste jak to, że słońce wstaje na wschodzie, że po ostrych papryczkach posiedzenie pali równie mocno co samo konsumowanie.
Rozluźnia się i prostuje, chcąc sobą prezentować jak najbardziej otwartą, a co za tym idzie, uczciwą postawę. Skłonną do pracy, o ile zostaną zapewnione odpowiednie warunki takowej.

[Anzou]

Misja Rangi D
Naga Porządki.
Posty gracza: 2
Posty prowadzącego: 3

Negocjacje rozpoczęły się na dobre. Naga postanowił wykorzystać moment rozluźnienia atmosfery i zaproponował swoje warunki. Z jednej strony - ryzykował, ale z drugiej wydaje się to być racjonalnym podejściem. Przecież... co to za robotnik, który nie dysponuje siłami, który potyka się o własne nogi. Do czego to doszło, że ten jegomość doprowadził się do stanu niemalże agonalnego. Dwójka spojrzała na siebie, a następnie właściciel skinął głową.
- Niechaj będzie. Łap tą brzoskwinię na start, na miejscu dam Ci coś jeszcze, ale nie traćmy czasu, może jeszcze jakiś klient podejdzie - to coś zarobię. Chodźmy! Dziękuję... jeszcze raz Akio. Jak zawsze czujny i dbający o nas, o zwykłych ludzi. Do zobaczenia! Wpadnij koniecznie kiedyś do mnie na targ!
Handlarz pożegnał się z Akio z uśmiechem i rzucił brzoskwinię złodziejaszkowi. Machnął ręką do Nagi, aby ten za nim podążał. Teraz był moment, aby odkupić swoje winy i pomóc nieco ludziom, w ich codziennych trudnościach.
- Od razu trzeba było tak zagadać, a nie robić cały cyrk, młodzieniaszku...
Powiedział z lekkim rozczarowaniem handlarz przemierzając dość pewnym krokiem do stanowiska, w którym handlował swoimi towarami. Na miejscu znaleźliście się stosunkowo szybko, właściciel dał Ci jeszcze trochę owoców.
- Te puste skrzynki, zanieś je jak już zjesz tam, na ten prowizoryczny magazyn.
Krótkie i konkretne polecenie, wskazanie palcem zarówno skrzynek jak i też magazynu, a raczej prostego, drewnianego budyneczku, pod którym stało nieco skrzynek, pustych skrzynek.

[Nāga]

Naga kiwa z odgórnym przekonaniem własnej słuszności, nieskalanym choćby wątpliwością, że ubieganie się w tej chwili o cokolwiek jest nie na miejscu. Zaś przystanie na jego warunki tylko umacnia jego przeświadczenie i nie ma tu już o czym dyskutować. Odbiera wyjątkowo soczystą w jego oczach brzoskwinie i wgryza się w nią łapczywie, choć z wbudowaną w jego ruchy gracją, niewspółgrającą z jego obecnym stanem materialnym jak i w ogóle całą fizjonomią.
Naga odprowadza Akię wzrokiem, coś czując, że mężczyzna jeszcze pojawi się w jego życiu. Na pożegnanie pokazuje mu jednak jedynie język i odwraca się, podbiegając za handlarzem w kierunku jego stoiska.
- Oferując się jako pracownika najpewniej spławiłbyś mnie z kwitkiem uznając za jakiegoś żebraka. Teraz w twoich oczach jestem złodziejem, więc niby gorzej, ale masz choćby potwierdzenie, że nad tym wszystkim pieczę sprawuje Akio, możesz czuć się więc bezpieczny. Nie dość, że dostajesz ręce do pracy, pewnie za mniejszą niż rynkową kwotę, to jeszcze nie musisz się bać o problemy. Gdyby bowiem cała sprawa się nadmuchała, to pewnie straciłbym nie dość, że odznakę shinobi, to miałbym jeszcze większe problemy z prawem. - Naga wypluwa z siebie sekwencję zdań zupełnie niepasujących do jego obrazu sprzed chwili. Najwyraźniej nagły atak słodyczy z owoców daje mu kopa i siłę do wygłaszania własnych, może i niezbyt mądrych, opinii.
- Oczywiście. - Naga zakasa rękawy i liczy w głowie skrzynki. Oblicza ile ich jest, zestawia wynik z godziną i ponownie rozmyśla w głowie ile musi przenieść skrzynek w jakim czasie do najbliższej przerwy, którą zamierza sobie odprawić mniej więcej w połowie zlecenia.
Skończywszy matematykę, zabiera się w końcu za fizyczną harówkę. Chwyta za pierwszą skrzynkę, spinając się w pośladkach i trzymając plecy proste, tak jak uczyła go Mimi, jedna z jego służek, akurat odpowiadających za odpowiednie prowadzenie własnego ciała. Zajmowała jego wieczory rozciąganiem i poprawnym wykonywaniem najprostszych czynności.