Północno - wschodnie wybrzeże

[Anzou]

Anzou sugerował Chino pewne rozwiązania, które w jego ocenie mogłyby w jakiś pozytywny sposób zoptymalizować jej sposób pracy, a przede wszystkim - ułatwić jej takie podstawowe zadania, takie, które ją irytowały i sprawiały, że nie do końca czuła się komfortowo w nowej roli, której została postawiona. Taki klon, ktoś, kto sprawia tylko pozory, ale z drugiej strony może samoistnie działać - to zbawienie. Chłopak nie znał tej techniki, raczej nie było to coś prostego, ale z drugiej strony - świat stoi przed nim otworem, a zwłaszcza teraz, gdzie jeden front się zamknął - być może będzie mieć nieco więcej czasu dla siebie.
- Pełnomocnik brzmi dobrze, w zależności od rangi podpisu - odpowiednie uprawnienia, wtedy na Tobie leżałyby te najważniejsze decyzje. Yai mógłby Ci w tym jakoś pomóc, ma chłopak łeb na karku.
Powiedział Anzou spokojnym głosem biorąc kolejny łyk napoju, tym razem postawił na zwyczajny napar ziołowy, którego ciepła temperatura przechodziła przez przełyk, a potem dalej była odczuwalna w brzuchu. Anzou siedział wyprostowany, jak przystało na Kaminari, ale nie był spięty. Rozmowa z Chino była specyficzna, może czasami trudna, ale nie była to dla niego osoba, która jakoś plątała mu ręce i język, która stresowała go tak, że nie wiedział co ze sobą zrobić. Kagada w najlepsze siłowała się z innymi demonstrując swoją siłę i dosłownie miażdżąc rywali. Była piekielnie silna, Bestia z Atarashi nie bierze jeńców.
- Siłą to chyba ciężko jej dorównać. Może kiedyś się jej zrewanżuję, a teraz... chyba Shirei-Kan klanu Pawia ma szansę, a przynajmniej... takie stwarza pozory.
Gość był potężny, nie tylko pod kątem wzrostu, ale również masy mięśniowej i takiej aury, która od niego biła. Był poważny, stonowany i zachowywał się jak należy. Kaminari powiedział to tylko do Chino. Anzou uważnie się mu co chwila przyglądał, gość posiadał odpowiednie maniery, jakby... w ogóle nie był zza Muru. W sumie... wychodzi na to, że wszystkie klany, które były za Murem posiadają jakieś swoje struktury, tradycje i kulturę, co tylko i wyłącznie świadczy o tym, jak niewiele o nich inni wiedzieli. Teraz może napisać się nowy, lepszy rozdział historii tego świata. Taki, gdzie ludzie względnie się szanują, docierają w imię lepszego dobra. Chino doprecyzowała swoje życzenia i padło na legendarny miecz. Wspaniała sprawa, lista została zamknięta, a Anzou miał jasne instrukcje co dalej. Wiedział, od czego zacząć. Sharingan, proteza i miecz. Taką wybrał kolejność. Front z Uchiha chyba dalej był otwarty, więc takie starania wojenne można połączyć z zadaniem specjalnym od Chino.
- Z takimi wzmocnieniami... zmieciesz wszystkich. Sharingan na pewno zaogni sytuację z Uchiha, oczywiście... jak się już kiedyś dowiedzą, w sumie na froncie ginie wielu ludzi, więc jedne zwłoki, które gdzieś zaginą... raczej nie powinny stanowić większego problemu, przynajmniej krótkoterminowo. A miecz... coś wymyślę. Sam też chciałem sobie taki zorganizować...
Anzou lubił walkę mieczem, a starcie z Fugatą, czy też obserwacja Shiry udowodniła mu jedno - broń też może stanowić OGROMNE zagrożenie. Czasami stawianie tylko i wyłącznie na techniki to proszenie się o śmierć. A co, gdy przeciwniki skróci dystans? Gdy nie będzie czasu na robienie pieczęci i używanie technik? Sama szybkość i percepcja to nie wszystko. Anzou musi się podszkolić również w tym elemencie i zdobyć do tego odpowiedni ekwipunek. Godny klanu Kaminari. Dla Chino, a potem może dla siebie. Rozmowy i zabawa trwała dalej w najlepsze, na środek wyszła jakaś kapela, która od razu zwróciła na siebie uwagę, Anzou znał część refrenu, ale nie porywał się do śpiewu. Nie czuł tego klimatu, ale naprawdę cieszył się, że inni się bawią. Niektóre z tekstów były zabawne, chłopak aktywnie reagował śmiechem i brawami, gdy uznał, że tekst go rozbawia. Zwłaszcza ten tekst, który zaczepił Zaku, Anzou tutaj zagwizdał dając upust swoim emocjom. I wtedy, zespół poszedł o krok dalej, co skomentowała Chino, twierdząc, że to o Władcy Piorunów jednocześnie szturchając go łokciem. Anzou nie wiedział co ma myśleć. Przy samym kontakcie fizycznym poczuł skrajne emocje, jedne to strach, a drugie... to coś miłego, coś pozytywnego, taką swego rodzaju radość. Chino chyba była delikatnie pod wpływem alkoholu, ale dobrze się bawiła, w pełni na to zasługiwała, zwłaszcza po tym czasie, gdzie ciągle musiała odpowiadać za jakieś rzeczy związane z wojną, po tym całym stresie z negocjacjami. Anzou sam też ją delikatnie szturchnął, nie tak zdecydowanie, w końcu to była Shirei-kan, powstrzymał się też od jakiejś reakcji, która skupiała się na lekkim przekąsie. Nie przystoi.
- Aż tak to nie, nie lubię ryb. Wolę ludzi, zdecydowanie.
Władca Piorunów się uśmiechnął, nie miał pojęcia w jaki sposób zareaguje Chino, zapewne zaraz się o tym przekona, ale tymczasem... Sama zabawa się rychło skończyła, ponieważ Kagada dość specyficznie zaznaczyła swoje niezadowolenie z tekstu i zakończyła jakże wspaniały występ artystyczny. Było miło, ale się skonczyło. Nie było też chętnego do siłowania na rękę. Kaminari spojrzał na Shirei-kan klanu Pawia, już chciał mu sugerować takie starcie, ale... powstrzymał się. Za cholerę nie wiedział, jaką siłą dysponuje, a co gorsza, jak zareaguje Bestia w przypadku potencjalnej porażki. Dla niej mogłaby to być największa ujma na honorze, co więcej - przy wszystkich, w trakcie środku wydarzenia. Lepiej nie tworzyć jakichś niedopowiedzeń, nieklarownych sytuacji, nie teraz, gdy sojusz dopiero powstał.

[Kujaku Haruka]

Haruka w pierwszej sekundzie nie zrozumiała co do niej Shira powiedziała. Po prostu skinęła głową, jakby było to coś całkiem oczywistego. W zasadzie dopiero kiedy Shira dotarła do wspomnienia o Urasano i jej towarzystwie, Haruka opamiętała się i w tym samym momencie co Urasano powiedziała:

- Eee... ja? -

Dopiero po kolejnych paru sekundach się poprawiła, prostując nieco.

- To znaczy... oczywiście, liderko. Tylko chyba przyda nam się mapa, albo instrukcje jak tam dotrzeć. Na wypadek, gdyby coś nas rozdzieliło, żebym była w stanie też sama dotrzeć. Chociaż.. chociaż to oczywiście tylko ostateczność. - wymamrotała, po czym już się uciszyła, bo przecież szczegóły będą mogły dopiąć jutro, kiedy już będzie po imprezie. Tym bardziej, że Shira zaczęła wyjaśniać, czemu to Drugie Pióro, a nie jej mentorka z nią poleci. Jak się okazało, powód był bardzo prosty i w pełni sensowny - katana. Rozjemca Umarłych, dopóki nie zdobędą... chuja... był jedynym pewnym sposobem walki i ostatecznej eliminacji Harpii. Reszta Sióstr także otrzymała swoje zadanie i wszystkie... cóż, wszystkie były potrzebne. Rzeczywiście, ona i Urasano chyba najlepiej się nadawały do takiego zadania - tym bardziej, że w razie czego nawet nie muszą i wręcz pewnie nie powinny, angażować się w konflikty po drodze, ale wykorzystać w pełni swoją mobilność do jak najszybszego dotarcia i powrotu z zamku. Haruka była tak skupiona i przejęta teraz, że nawet nie roześmiała się na żart o zaschniętej krwi. Poczuła jedynie ukłucie żalu, że nie będzie mogła dołączyć do Shiry i pobyć z pumami, które były - po Yeny - najsłodszymi zwierzakami, jakie znała. Trudno jednak - ten temat będzie musiał poczekać. Wiedza na temat walki z Harpiami była w tym momencie ważniejsza.

- Ummm... Shira... jeszcze nim wrócimy, to może dobrze by było chyba sprowadzić może jakiegoś Gazo do nas? Takiego kogoś, kto specjalizuje się w szybkim kopiowaniu zwojów i ksiąg. Jeżeli Harpie wróciły, to chyba dobrze by było móc podzielić się przynajmniej częścią wiedzy na ich temat z Atarashi, prawda? Skoro oni pierwsi się na nie natknęli. Głupio by było, gdyby byli skazani w walce z nimi tylko na nas. - zasugerowała nieśmiało. Oczywiście wiedziała, że pewnie taktyki Chishiby były dedykowane stylowi walki Sióstr oraz miały na celu osiągnięcie przewagi nad Harpiami także w ich naturalnym żywiole - powietrzu - ale chociażby same, podstawowe informacje na temat tego, czego można się po Harpiach spodziewać powinny zostać przekazane shinobim z Atarashi, żeby mogli zacząć pracować nad własnymi taktykami.

Potem jednak dyskusja na temat Harpii ucichła, zastąpiona pokazem muzycznym. Haruka, słysząc pierwsze dźwięki piosenki uniosła brwi, ale już po chwili zachichotała, kiedy dotarło do niej, jakiego rodzaju będzie to piosenka. Prostacka, ale z żywiołowym rytmem i całkiem... kreatywnymi strofami. Czuła, że łatwo do niej wymyślić kolejne, i to na poczekaniu. Co momentami wydawał się robić śpiewak na scenie. Tak czy inaczej, nie minęło wiele czasu, kiedy razem z tłumem śpiewała:

- Hej Hej, ha! Kolejkę nalej! Hej, ha! Kielichy wznieśmy! To zrobi doskonale morskim opowieściom!
-

Kiedy pojawił się Zaku, pomachała mu radośnie, zmuszając do wypicia z nią jednej czarki w ramach świętowania sukcesu negocjacji. To, co ją jednak zdziwiło, to wzrok wszystkich dziewczyn skierowany na Yadasu, kiedy padły słowa o "mistrzyni w minecie". Tego się jakoś nie do końca spodziewała, chociaż oczywiście sama skierowała zaciekawiony i spragniony plotek wzrok na Pierw... nie, teraz już Drugie Pióro. Było oczywistym, że nie przepuści Siostrze tej historii, skoro sama podzieliła się swoją z Shirą i Fugatą.

- Co to za historia? To muszę usłyszeć! - rzuciła do Yadasu, szczerząc zęby. - A, i co chcesz zaśpiewać? Może ja i Urasano albo Niyomi byśmy ci zrobili chórki? I możemy być tancerkami z tyłu, weźmiemy pierwsze cztery układy z tego, co na plaży ćwiczyłyśmy, te proste, żebyśmy się nie zabiły. Tylko bez chakramów, zamiast tego możemy jakoś dłonie zaplatać, o tak, to powinno dobrze wyglądać. Co myślicie? -

Szturchnęła pozostałe dwie młode Siostry, mając nadzieję, że poderwie je w ten sposób do wspólnej aktywności. Niewiele miała okazji, żeby z nimi poprzebywać, w zasadzie chyba Niyomi była tą, z którą rozmawiała do tej pory najdłużej. To jednak mogło poczekać. Potem przyszła kolejna Shirę - co oczywiście bynajmniej nie uraziło, a raczej przeciwnie - zachwyciło ich liderkę. Na koniec jednak śpiewak popełnił kardynalny błąd... i pojawiła się zwrotka o Kagadzie.

Słysząc "sześciu było na nią", Haruka prychnęła, w ostatniej sekundzie odwracając głowę na bok, by nie opryskać alkoholem którejś z towarzyszek. Niestety, to było koniec imprezy dla grajka - krzesło trafiło go centralnie w czoło. Widząc go nieprzytomnego, pociągnęła Muwarę za rękaw.

- Wiem, że impreza, ale... zerkniesz na niego, czy nie odleciał całkiem po tym? Przecież mu mogła kark skręcić tym krzesłem... Mogę ci pomóc. - mruknęła do medyczki, w razie potrzeby podnosząc się z krzesła, chociaż zaraz przystanęła, słysząc co takiego ma zrobić Nagome.

Jedenasta Siostra.

- Co takiego? - uniosła brwi, tym razem kompletnie zaskoczona, patrząc po reszcie. - Kto taki? Chyba nie Ebiro, prawda? -

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Epilog - Festiwal Kujanari

---

Anzou rozmawiając z Chino zorientował się, że dziewczyna jest coraz bardziej w stanie upojenia i tym samym chyba jej to pasowało. Jak Anzou odmawiał picia, patrzyła zniesmaczona, ale nie komentowała tego w żaden sposób. Na komentarz o potencjalnym pomocniku, spojrzała na Raiteia.
- Yai? Który to? - zapytała, po czym zrobiła zamyśloną minę. - Aaa... ten co po drodze opowiadal jak jechaliśmy. Nie wiem, jakiś taki wystraszony chodził, ale może się wyrobi. - powiedziała.

Haruka zaś jednocześnie z Urasano zapytała czy chodzi o nią też, po czym Shira skinęła głową i powtórzyła.
- Eee... wy. - odparła przekomarzając się. - Urasano Was tam zaprowadzi, ale jak nie wiesz gdzie to jest, to...
- Co Ty, poważnie nie wiesz gdzie był zamek Utter? - zapytała nagle Nagome, ewidentnie udając rozbawiona. - Naprawdę musiałaś zrekrutować taką amatorkę? - dodała, przewracając oczami. - Utter jest na południe od miejsca gdzie był meteoryt. Taki duuuuży zamek, albo twierdza. Aaaa, bo Ty przecież się latać dopiero nauczyłaś, no tak! - zaśmiała się. - To go nigdy z lotu nie widziałaś, a do środka biedoty nie wpuszczałyśmy, to w sumie wyjaśniałoby, czemu nigdy tam nie byłaś. - teatralnie wzruszyła ramionami.
- Dla mnie Ty też jesteś biedna, a jakoś Ci tego nie wypominam. - wtrąciła nagle Niyomi. - Też zaczynasz mnie wkurwiać z tymi przycinkami ciągle w jej kierunku. - Niyomi wypluła grzybka i zmierzyła wzrokiem Nagome. - Hamuj trochę bajerę, bo nie chcę Ci kuku zrobić przy kolejnym sparingu.

Nagome się to ewidentnie nie spodobało, bo odwróciła się do Niyomi, która wydawała się najbardziej wyluzowano-obojętna w tej części debaty, po czym Nagome napięła się i spojrzała z góry na najchudszą dziewczynę w oddziale.
- A Tobie się coś nie pomyliło? Najebało prądu w kitę bo zrobiłaś misję S i kilku leszczy na murku pobiłaś? - zadarła brodę do góry. - Uważaj, żebyś się nie przeliczyła, dziewczynko.
- No i chuj, dostanę to dostanę, ale sram już na te Twoje teksty do Haruki. - mruknęła. - Chyba wolałam jak spałaś.
- Już się podrapałyście? - zapytała nagle Waba poprawiając okulary, a obie dziewczyny przestały, chociaż ewidentnie Nagome była odpalona na tyle, że jeszcze mogła się z Niyomi posprzeczać. Ważne, że miała atencję, którą właśnie Waba jej zabierała. - Urasano, Haruko. Jednotomnik znajdywał się w biblioteczce na najwyższym piętrze. Tam, gdzie Chishiba miała gabinet.

Na te słowa Urasano skrzywiła się.
- O nie, tylko nie ten pokój. Zawsze jak tam wchodziłam, to miałam ciarki. - powiedziała załamana.
- Eee... nie Ty jedna. - wtórowała jej Yadasu, która pokiwała głową.
- Już nie przesadzajcie. - odparła Muwara, która była chyba najbardziej wstawiona ze wszystkich, bo jej oczy już się zmrużyły i bujała się lekko na boki.
- Jak Wy się Chishiby bałyście, to jak chcecie z Harpiami walczyć, hm? - zapytała Nagome, po pierwszy raz od dłuższego czasu głos zabrała Fugata.
- Akurat tu Nagome ma rację. - powiedziała. - Tylko dziewczynom nie do końca chodziło o strach przed nią, a raczej ogólną niechęć przebywania w tamtym miejscu.
- No jak dawałaś dupy na misjach, to Cię opierdalała, więc nie wiem czemu się jej dziwisz.
- Nie dawałam dupy na misjach. Wszystkie wypełniałam zgodnie z rozkazami.
- Co było to było, skupcie się na zadaniu.
- Mam się zacząć martwić, że nie podołacie? - zapytała Shira unosząc brew, ale bardziej niż na Harukę, to patrzyła na Urasano.
- Podołamy. W tydzień obrócimy w obie strony. - odparła Urasano.
- W ileeee? Przecież tam się leci trzy dni o ile przez dwa dni śpisz. - po czym spojrzała na Harukę. - A no tak, koleżanka nie nadąża i trzeba spowalniać. Zresztą, Ty też Urasano odstajesz, więc jesteście siebie warte. Ćwiczyłaś coś zgodnie z ustaleniami? Po co Ci plany treningowe rozpisywałam, jak ich nie przestrzegasz, co?

Urasano zerknęła na bok, ewidentnie trafiona tą uwagą. Niyomi znowu zerknęła na Nagome, lecz tym razem wkroczyła już Shira, która uniosła pojednawczo ręce.
- Tydzień pasuje. - powiedziała. -Jak się wyrobicie w tydzień, to zabiorę Was do pum. - dodała, po czym spojrzała w kierunku Haruki, jakby chciała jej dać do zrozumienia, że to byłby prezent głównie dla niej. - A co do Gazo, to możemy skopiować to co wymyśliły dziewczyny dwadzieścia lat temu, ale to wszystko domysły. - skierowała wzrok na Wabę. - Napiszemy ten podręcznik od nowa. Najpierw same rozpoznamy jak bardzo Harpie się zmieniły, potem opracujemy metody walki i... zobaczymy co dalej. Jedną kopię napewno wyślę do Nori, a drugą do Liderki Orochi. Może nawet osobiście im to zaniosę, zobaczę. Narazie musimy się skupić na bieżączce. Dobra, kanpaaai! - krzyknęła i uniosła czarkę, by wszystkie się napiły i zmieniły temat.

Anzou zaś powiedział Chino, że chciałby zobaczyć pojedynek Liderka Kujaku z Kagadą na rękę. Chino odwróciła się i zobaczyła, jak Ebishiro dyskutuje z Jirou na tematy polityczne i gospodarcze. Ewidentnie ta para była skupiona na czymś innym, a bycie w tym miejscu to były tylko pozory.
- Jego siła jest największą niewiadomą. Specjalnie się nie ujawnia. Mądrze robi. - syknęła Chino, po czym skierowała wzrok na Anzou. - A Kagada? Polepszyła się? Co potrafi? Opowiedz mi co widziałeś. - po czym na komentarz Anzou o jej ulepszeniach machnęła ręką. - W dupie mam to, że się zaogni. Całe życie się z nimi napierdalamy, więc chyba są świadomi tego. Poza tym, nie masz bezcześcić zwłok, tylko przynieść sharigana. - odparła. - No dobra, a ten... jak już wywiążesz się z umowy, to co zamierzasz robić? Jaki masz plan na siebie? - spojrzała z nutą tajemniczości na Anzou.

Następnie był Festiwal Muzyki Scenicznej, gdzie mężczyzna zabawiał wszystkich i zgodnie z tym, Haruka odrazu przyłączyła się do refrenu, a z kolei Anzou mimo tego, że to znał, to nie czuł wystarczająco dużo nakręcenia, by też śpiewać. Trwało to dość długo, ale kluczowe były dwa momenty. Pierwszy z nich był wtedy, kiedy padło hasło o mistrzyni minety i to zdecydowanie przykuło uwagę Haruki. Oczywiście, Zaku stał już nad Yadasu i ewidentnie również był ciekawy wyjaśnienia, tym bardziej, że Haruka wlała w niego ze trzy czarki sake przy całym tym śpiewaniu.
- Yadasu miała dziewczynę za murem. - wypaliła nagle Nagome. Oczywiście, powiedziała to tak szybko, by tylko któraś z dziewczyn jej nie ubiegła i żeby to ONA mogła opowiedzieć. - Ale musiała z niej zrezygnować, bo nie miała czasu na romanse. Cóż, ewidentnie jednak teraz... ktoś ją przywrócił do ustawień fabrycznych. - powiedziała, szczerząc się i spoglądając na Zaku, który również się zrobił czerwony.
- Ja tam szanuję. - powiedziała Shira, wzruszając ramionami. - Sama bym chętnie kiedyś zaliczyła jakiś numerek z dziewczyną. Nawet mam już wybrankę. - dodała, robiąc uśmieszek diabła.
- Co, którą niby? - Nagome przewróciła oczami. -No tak, pewnie powiesz, że Fug...

Jednak Shira spojrzała w jedno miejsce.
- Harukę. - powiedziała twardo i wyszczerzyła się w Twoim kierunku.

Zapadła cisza, po czym wszystkie naraz zrobiły...
- HĘĘĘĘĘ?

Shira jednak teatralnie zaśmiała, po czym machnęła ręką.
- Żarty oczywiście, ale gdybyście widziały swoje miny. - tylko, że trudno było powiedzieć, czy żartowała. Jednak odwróciła się nagle do Nagome. - A Ty kiedy ostatnio na kimś skakałaś przyjaciółko? Bo od pewnego czasu zachowujesz się jakby Ci brakowało wrażeń.
Nagome jednak wyprostowała dumnie pierś do przodu i ostetacyjnie zarzuciła włosy za plecy.
- Przed misją zaliczyłam Orochiego. Wkońcu facet, który podniósł mnie jak sztangę, a nie te pizdryki, co Wy się z nimi umawiacie. - wyszczerzyła się. - Facet to musi być... yhh... FACET. A nie gościu z pizdą zamiast twarzy.

Cokolwiek to znaczyło. Nagome odwróciła się do Fugaty.
- Jak chcesz to mogę pomóc znaleźć Ci kawalera z mała kuśką. Taki, żeby nie bolało. - powiedziała i wystawiła język w jej stronę.
- Nie boję się bólu, więc nie martw się o mnie. - odparła Fugata krótko.

Dalej leciała końcówka zabawy z grajkiem. Alkohol ewidentnie udzielał się nie tylko Siostrom Nocy, bo wszyscy od pewnego momentu chlali na potęgę i zabawa przeradzała się w naprawdę dużą imprezę. Na komentarz o rybie, Anzou odszturchnął Chino i powiedział, że woli ludzi. Chino spojrzała na niego, gdy ten ją odszturchnął, po czym... uśmiechnęła się.
- No nie wiem nie wiem. - odparła, po czym również go szturchnęła. - Kombinuj kombinuj, bo może jak dobrze to rozegrasz to... - spojrzała na niego ewidentnie zadowolona. - ... może Ci się poszczęści i nie będziesz musiał dymać ryb. - dodała ewidentnie ciszej.

Wtedy też typ dostał w łeb, nastąpił huk, a Haruka nim zdążyła dowiedzieć się, jaką piosenkę będzie śpiewać Yadasu, to spojrzała na Muware, która była jeszcze bardziej pijana niż ostatnio. Zapytała, czy nie wypada mu pomóc.
- Jeeeebać...hic! ... od takich rzeczy się nie umiera, a poza tymmm to mamm wywaloneee teraz...- odparła.

Yadasu zaś spojrzała na Harukę.
- Eee... tę piosenkę chciałabym zaśpiewać sama. Eee... potem możemy zagrać coś wspólnie. Eee... Niyomi pewnie będzie chciała też śpiewać. - powiedziała, na co Niyomi skinęła głową.
- O, ja bardzo chętnie. Możemy też potańczyć. - powiedziała, po czym nagle wyjęła skręta i jak gdyby nigdy nic odpaliła przy wszystkich.

Skręt, który miała Niyomi to już nie były grzybki, które posiadała. O tyle, o ile przy grzybkach opinia publiczna była podzielona i raczej nie było to powszechnie traktowane jako używka, ale nie dawało się tego zbytnio dzieciom, tak skręt to była specjalnie hodowana odmiana grzyba, którą potem się gotowało, a potem specjalnie smażyło, aż na ściankach zostawała sadza. Tę sadzę wtedy mieszało się z tytoniem i paliło. Było to iście halucynogenne i powszechnie uznawane za mocny narkotyk. Kontynentalni tego nie znali, Kujaku znali to zdecydowanie aż za dobrze, a reszta Sojuszu Dzikich kojarzyła, ale rzadko praktykowała. Niyomi odpaliła i zaciągnęła się przy wszystkich.
- Poważnie będziesz tutaj to palić? - zapytała nagle Waba, unosząc brew.
- A co, chcesz buszka? - zapytała wystawiając do niej rękę, lecz Waba spojrzała na nią z pełnym politowaniem i zaprzeczyła głowa.
- JA CHCE! - krzyknęła Muwara, jednak za jej rękę złapała Fugata.
- Tobie wystarczy. - powiedziała krótko.
- Cooo? ehhh... wy w ogóle nie umiecie się bawiććc...hic!
- Ja chcę. - powiedziała Urasano i wzięła od Niyomi skręta, po czym zaciągnęła się. Co ciekawe, dym był ewidentnie zapachu zwykłego tytoniu. Przynajmniej dla zwykłego człowieka. Kujaku potrafili rozpoznać różnice między dymem tytoniowym, a tym, co paliła Niyomi.

Jirou widząc to, odwrócił wzrok w kierunku stołu Sióstr Nocy, ale nie skomentował tego w żaden sposób.
- Niyomi, skręcasz w bardzo złą stronę. - powiedziała Hisamida, patrząc na dziewczynę, która wzruszyła ramionami.
- Wy walicie gorzałę, co też jest używką. Ja przynajmniej nie niszczę sobie mięśni. - spojrzała na Harukę. - Chcesz? - Haruka mogła więc wybrać, czy chce zajarać razem z najmłodszymi Siostrami.

Shira wykonała bardzo szybki ruch ręką. Mignęła. Ale do kogo? Chyba do Jirou.
- Tylko nie przesadź. - powiedziała do Niyomi, która popatrzyła na Shirę.
- Chcesz też?
- Niee, ja się łatwo wkręcam. Kiedyś przesadzałam z tym. Ale nie przeszkadza mi, jeżeli pomoże Ci się to dobrze bawić.
- A daj. - powiedziała Nagome, która również zajarała. Więc z tych co zajarały, była Nagome, Niyomi i Urasano na ten moment.

Yadasu spojrzała na Was, po czym wstała.
- Eee... to idę zaśpiewać. - powiedziała, po czym dziewczyna udała się na scene.

Okazało się, że grajek pomału wstał i odszedł gdzieś, trzymając się za głowę. Czyli żył.

Yadasu usiadła na środku sceny, wzięła gitarę w ręce i brzdęknęła trzy nuty, po czym gdy ludzie na nią spojrzeli, ta odchrząknęła.
- Eee... ten utwór dedykuję swojej mentorce, Muwarze, która jest mi najbliższa na świecie.

Yadasu powiedziała krótko, po czym zaczęła grać i śpiewac.
I chociaż Yadasu zawsze się jąkała na starcie, tak gdy śpiewala, to nie była wręcz ona. Na scenie emanowało pewnością siebie, a gdy tylko pierwsze słowa wyszły z jej ust, cała sala ucichła. Wszyscy przestali hałasować, momentalnie odwrócili się w kierunku, skąd dochodziła piosenka.

Stół vipowski umilkł i zarówno Ebishiro, Chino, Harige jak i Jirou z Anzou skierowali się w kierunku Yadasu. Piosenka, która w obecnym miejscu raczej nie miała sensu, jednak nie o to chodziło o czym śpiewa Yadasu, tylko... jakie emocje wywoływał jej głos. Nawet Kagada przestała siłować się na rękę i skupiła w pełni na dziewczynie.

Stół Siostr Nocy momentalnie zamarł, a w rytm tego, jak szła piosenka, pojawiły się pierwsze łzy wzruszenia. Nie tylko u Muwary, która patrzyła pijanym wzrokiem na Yadasu, ale też u ludzi dookoła. Zaku stał dosłownie z otwartymi ustami, nie wiedząc, że dziewczyna potrafi dawać takie występy.

Gdyby nie to, że piosenka była dość krótka, pewnie poruszenie byłoby większe, ale gdy Yadasu skończyła grać, ludzie nie bardzo wiedzieli co zrobić. Chcieli bić brawa, ale Yadasu wywołała tak skrajnie smutne emocje, że było to chyba nie na miejscu.

Pierwsza podniosła się Muwara, która spojrzała na Yadasu i też nie klaskała. Muwara ryczała jak bóbr, patrząc na Yadasu. Dziewczyna po prostu rozpostarła ramiona i ruszyła w kierunku Yadasu.
- Moja uczennica! TO moja uczennica! Moja i tylko i moja! - krzyczała pokazując na nią rękami... i dopiero teraz Yadasu otrzymała brawa od całej sali. Dziewczyna ukłoniła się i przyszła do stolika, przytulajac jeszcze Muware, która ściskała ją z całych sił. Ten obrazek dopiero przerwała Fugata.
- Chcę coś powiedzieć. - wypaliła nagle.
- Jesteś w ciąży?
- Odchodzisz z Sióstr Nocy?

Fugata jednak też ewidentnie była poruszona piosenką i było to po niej widać, bo nie zareagowała na docinki.
- Zastanawiałam się nad... pewną rzeczą. Opowiadałam Haruce początek naszej znajomości, a raczej mój początek w Siostrach Nocy. - powiedziała, a jej oczy spojrzały na stół. - Mimo, że tego nie chciałam, spędziłam z Wami połowę swojego życia. Nie rozstrzygam tego jako dobry czy zły wybór, bo... w pewnej chwili mimo tego, że tego wyboru nie miałam, to jednak Chocho z Shirą mi go dały. A ja świadomie lub mniej wybrałam tę ścieżkę. - przełknęła ślinę. - Teraz, gdy sama tatuowałam skrzydła Haruki i obserwowałam, jaką miała ceremonię dołączenia... gdy inne dziewczyny dołączały i brałam udział po drugiej stronie to jakoś mi to było obojętne, lecz teraz...

Shira przysunęła się ku Fugacie, patrząc na nią z ewidentnym zaciekawieniem, lecz żadna z dziewczyn nie wtrąciła się. Nawet Nagome uszanowała póki co, to co mówiła Fugata.
- Tylko Shira, Hisamida i Waba z obecnych wie, jak wyglądało to u mnie. Myślę, że muszę podjąć pewną decyzję i ją podjęłam.

Nastąpiła cisza. Fugata odwróciła głowę do Shiry i spojrzała na nią.
- Chcę odnowić swoją przysięgę. Chcę ją złożyć tak, jak powinnam to zrobić. Nie przypalana prętem przez kobietę, której nienawidziłam. - powiedziała poważnie. - Chcę złożyć przysięgę kobiecie, którą szanuję najbardziej i tej, dla której walczę. A raczej dla której walczyłam. Poczułam zazdrość, gdy widziałam, jak odbierałaś przysięgę Haruki. Chcę, żebyś moja przysięgę też odebrała. - Fugata ukłoniła głowę. - Proszę, Liderko.

Shira siedziała z otwartymi ustami, a z jej oka poleciała momentalnie pojedyńcza łza przez cały polik.
- Oczywiście. Ja Shira Kujaku, Czwarta Liderka Sióstr Nocy, odnowię Twoją przysięgę Fugato Kujaku. - powiedziała to dostojnie i formalnie. Fugata uniosła głowę i już miała skinąć gdy...
- Nie zgadzam się. - powiedziała nagle Waba.

Wszystkie dziewczyny skierowały głowę na Wabę, która poprawiła okulary.
- Przysięgę składa się oddziałowi, a nie Liderce to raz. - po czym odwróciła głowę do Shiry. - A dwa, że nie podoba mi się ta faworyzacja. - spojrzała na środek stołu. - Wszystkie odnowimy przysięgę. I wszystkie nasze przysięgi odbierze obecna Liderka Sióstr Nocy. Zrobimy to przed wylotem na Harpie Wiedźmy, przy ognisku. Wszystkie będziemy ślubować. Ty też, Shiro. - przełknęła. - Wszystkie będziemy ślubować, tak jak pierwsze Siostry Nocy przed atakiem na Harpie Wiedźmy. Tak jak i one, nie wiemy z czym się będziemy mierzyć. Będziemy tylko my, nasze umiejętności i ambicja, by pokonać zło. Tak to powinno wyglądać.
- Podoba mi się ten pomysł. - powiedziała Hisamida.
- A mi się nie podoba. Chcę, by to Shira odebrała moją przysięgę. - powiedziała Fugata patrząc na Wabę.
- Nie widzę problemu, by Fugata złożyła przysięge u mnie, a potem wszystkie będziemy ślubować przed wylotem.
- Ja też chcę ślubować Shirze. Mimo, że mi to nie na rękę kajać się przed nią, to nie może być tak, że Fugata będzie coś miała czego ja nie mam.
- Ja też będę ślubować Shirze.
- Ja też.
- Eee... ja też.

No i emerytki popatrzyły na siebie.
- Jednej Liderce już ślubowałam, wydaje mi się, że druga powinna rzeczywiście odnowić nasze śluby. Nawet, jeżeli Waba ma słuszność, że ślubujemy na oddział, to nadal... chyba lepiej jest ślubować coś drugi raz, niż chować towarzyszkę, nie uważasz Wabo? - zapytała Hisamida najdelikatniej jak się dało.
- A Ty Muwaro co uważa...

I nagle Muwara zajebała gwoździa na stole. Dziewczyna zaczęła chrapać i wszystkie popatrzyły na ten obrazek ewidentnie zaskoczone... po czym wybuchnęły śmiechem. Napięta atmosfera wkońcu znalazła ujście.
- Odniosę ją. - powiedziała Fugata, po czym wstała i przerzuciła sobie Muwarę przez bark i ruszyła jak gdyby nigdy nic w kierunku siedziby Kujanari.

Nastąpiła chwila ciszy i... Shira powiedziała rewelacje o tym, że jest jedenastka Siostra Nocy. Haruka ewidentnie się zaciekawiła.
- To nie jest jedenasta Siostra Nocy. - powiedziała Waba.
- Jest, nie jest... co to za różnica.
- Nie złożyła przysięgi i nie miała mentorki. - zauważyła Nagome. - Nawet nie potrafi latać. Tego, że jest z innego klanu to już nawet nie wspomnę.
- Cóż... co z tego? Przysięgała wierność Chishibie.
- Chishibie, nie Tobie. - dodała Hisamida.
- Jejku, czy wy ciągle musicie widzieć wszystko w czarnych kolorach? - zapytała. - Będzie nam potrzebna, ze względu na jej umiejętności. Nie widzę lepszej szansy dla nas, niż z nich nie skorzystać.
- Owszem, jej pomoc zdecydowanie nam się przyda... jednak nie widziałyśmy jej od wojny. Może być wszędzie.
- Znajdę ją. Tylko powiedz, że mam ją naprawdę znaleźć.
- Znajdź i przyprowadź.
- A jak się nie zgodzi?

Następnie Shira wyciągnęła z kieszeni swój medalion i położyła na stole. Nagle zamachnęła się i rzuciła go w kierunku Nagome, która go złapała.
- Pokaż jej to i powiedz, że jest mi to winna za misję z onryo. Tylko tyle.

Nagome popatrzyła na medalion Shiry.
- Łatwo pozbyłaś się medalionu. - mruknęła.
- Teraz to tylko kawałek blachy. - zmrużyła oczy. - Mam dużo ważniejsze zmartwienia niż to, jak na przykład latające legendarne yokai, które powróciły. Nie zamierzam się cofać przed niczym. To na moich barkach jest wyeliminowanie Królowej Harpich Wiedźm.

Nastała chwila ciszy.
- Dobra, bo smuty się zrobiły. Idziemy śpiewać! - krzyknęła Niyomi, po czym złapała Harukę i Urasano za ręce, po czym zaczęła je prowadzić na scenę.
- Eee... dobra, to ja idę z Zaku. Widzimy się później.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik
Zarządca Toshikai Hyuto - klik
Jirou Kujaku - klik
Harige Okudo - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Chłopak z klanu Kaminari całkiem sprawnie poruszał się w sytuacjach, gdzie wymagało to używania umysłu, dobierania odpowiednich słów. Anzou nie czuł się też w żadnym stopniu skrępowany siedząc przy jednym stole z ludźmi, którzy stanowią pewnego rodzaju elitę na świecie. Wręcz przeciwnie - czuł się wyśmienicie. Nie spożywał jedynie alkoholu, ale czerpał praktycznie garściami tę chwilę, jadł, pił i korzystał póki mógł.
- Yai dużo mówi, często za dużo, ale łeb ma nie od parady. Będą z niego ludzie, jak nauczy się dobierać słowa i mówić konkretnie - skorzysta na tym cały klan.
Powiedział Władca Piorunów z uśmiechem na twarzy. Dalej rozmowa skupiała się na potencjalnej sile, a w zasadzie niewiadomej sile Shirei-kana klanu Pawia. Gość wyglądał imponująco, miał swego rodzaju aurę, energię, która biła od niego, miał w sobie coś tajemniczego. Na dobrą sprawę ten klan był jedną, wielką zagadką, która w sumie może być rozwiązana, ponieważ pewnego rodzaju współpraca między klanami została nawiązana. Pierwszy krok ku lepszej przyszłości odbywa się właśnie tu i teraz, w trakcie festiwalu w osadzie Kujanari. Sama Chino nie tylko nie znała jego siły, ale również była zaciekawiona umiejętnościami Kagady, bestii z Atarashi. Nastolatek utrzymywał kontakt wzrokowy ze swoją rozmówczynią.
- Specjalnie tego nie ujawnia albo... może też blefuje, kto wie. Nieważne, teraz nastąpi nowy etap, oby pozytywny. A jeżeli chodzi o Kagadę... jest potężna. Od jej uderzeń pękają skały, a do tego ma taką jedną technikę, nie wiem co to jest, ale pokrywa ją jakaś energia, a wtedy... jakby jest jeszcze silniejsza i szybsza. To ogromna wartość klanu, ale... ale uważam, że nie dorównuje Tobie.
Anzou mówił spokojnie, a ostatnią cześć swojej wypowiedzi wypowiedział z lekkim uśmiechem, natomiast cicho, aby usłyszała to tylko i wyłącznie zainteresowana.
- Bez dwóch zdań, zdobędę co trzeba, bez jakichś udziwnień. Honor to podstawa. A co do mnie, moich planów? Nie wybiegam w przód dopóki nie załatwię wszystkiego. Pewnie w trakcie tych wypraw też wzbogacę się o pewne doświadczenia. Na pewno muszę przybrać na sile fizycznej, zasób technik mam solidny, muszę poprawić się pod kątem szybkości, siły, percepcji. Wiele pracy przede mną. Chociaż nie ukrywam, jakaś potężna technika Raitonu też by się przydała. Może ten smok?
Anzou nawiązywał tutaj do tego, co zna Kagada, legendarny smok, od którego należy uciekać, gdy tylko się go zobaczy. Brzmi jak jakaś broń ostateczna, coś, do czego warto dążyć, na co warto napierać i osiągnąć. Anzou wyczuł specyficzną energię bijącą od Chino. Muzyka i zabawa trwała w najlepsze, ludzie bawili się, cieszyli, ten widok to było coś, co cieszyło Władcę Laserów, właśnie po to ten cały trud, który wykonał on jak i każdy inny z klanu Kaminari czy też Pawia. Siostry nocy również. Anzou w swojej rozmowie z Chino delikatnie się droczył, ale takiej reakcji na jego słowa i szturchnięcie się nie spodziewał. Alkohol ewidentnie miał w tym swój udział, a Niebieskooki był typem człowieka, który raczej nie wykorzystywał takich sytuacji w jakichś swoich osobistych celach. Tym razem jednak tylko rozmawiał, a jego relacja z przywódczynią całego klanu była bliżej nieokreślona i... raczej należałą do tych pozytywnych, okraszonych dobrymi emocjami. Anzou patrzył prosto na nią.
- Szczęściu trzeba czasami pomóc. Niedawno też znalazłem koniczynę, może to właśnie dzisiaj? Zdecydowanie nie dla ryb. Myślisz, że mam dziś trochę szczęścia?
Anzou też odpowiedział to cicho z delikatnym, lekko zadziornym uśmiechem na swojej twarzy. Nie miał pojęcia do czego go to zaprowadzi, nie wiedział, czy robi dobrze, ale teraz nie był na misji, nie wykonywał żadnego konkretnego zadania. Rozmawiał, na stopie prywatnej z ludźmi, którzy są dla niego istotni. Z ludźmi, których też chce chronić, z Chino, którą musi doprowadzić do porządku, pomóc jej wrócić jeszcze silniejsza, jeszcze mocniejsza. Ona zwyczajnie na to zasługuje, Kaminari wobec niej ma ogromny dług do spłacenia, który zamierza uregulować. Jak najszybciej. Siostry nocy chyba też dobrze się bawiły, w typowy dla siebie sposób, głośno, wybuchowo, na swój sposób. One też na to zasługiwały, ponieważ wykonały kawał dobrej roboty, nie tylko w walce z Bestią, ale również z taką pracą u podstaw, w doprowadzaniu całej osady Kujanari do jednego kawałka. W układaniu życia ludzi.

[Kujaku Haruka]

- No a skąd mam wiedzieć, jak ja na obrzeżach klanowych terenów mieszkałam? I to po przeciwnej stronie najwyraźniej, bo na północy. Przynajmniej piw... o mieliśmy dobre na naszym zadupiu. - wzruszyła ramionami Haruka, niewiele jednak robiąc sobie z przytyków Nagome, chociaż w ostatniej chwili ugryzła się w język, żeby nie powiedzieć "przynajmniej nie musiałam oglądać piwnic zamku". Miała poczucie, że mimo wszystko taki cios byłby za ostry, nawet jak na atencjuszkę. Zdążyła już się na niej nieco poznać i o dziwo - polubić, mimo ciągłych docinków.

Co ciekawe, Niyomi wzięła ją na nagle w obronę, co oczywiście przesunęło ostrze krytyki Nagome w jej stronę. Haruka machnęła co prawda dłonią za plecami królowej atencji, chcąc dać znać Niyomi, że jest ok, i że nie musi się przejmować, ale oczywiście dyskusja już się rozkręciła. Na szczęście Waba trochę to przyhamowała, przy okazji zwracając się bezpośrednio do niej i Urasano z instrukcjami co do tomiku. Teraz nie nazwała go chujem.

- Biblioteka na najwyższym piętrze, gabinet Chishiby. - powtórzyła od razu, na znak, że zapamiętała. - Szukać gdziekolwiek, czy jest coś, co mamy w pierwszej kolejności sprawdzić? Jakaś szkatułka, szuflady... tajny schowek na jednotomikowe poradniki do walki z Harpimi Wiedźmami? Czy po prostu przetrząsnąć wszystko? -

Miała nadzieję, że chociaż alkohol podpowiedział jej nieco humorystyczną odpowiedź, to Waba mimo wszystko chociaż odrobinę doceni, że jednak jest zaangażowana w otrzymane zadanie. Nie liczyła jednak na zbyt wiele, podejrzewając, że dopiero powrót ze zdobyczą cokolwiek udowodni.

Potem dyskusja zeszła na obawy Urasano, a Haruka zastanowiła się, co takiego było w tym pomieszczeniu. Chodziło tylko o wspomnienie po Chishibie i jej morderczych treningach oraz rozliczeniach misji? Czy o coś więcej? Wydawało się jednak, że chyba tylko duch byłej liderki ciążył na tym miejscu. Z tym mogła się uporać. Na przytyk Nagome znowu nie zareagowała jakoś specjalnie, bo też nie miała pojęcia, jak długi lot dokładnie je czeka. Będzie musiała spróbować w jego trakcie naprawdę przypomnieć sobie, jak ponownie przywołać te same skrzydła, które towarzyszyły jej w trakcie walki z Sanbim. Bez tego rzeczywiście będzie spowalniać Urasano. Najgorsze było jednak to, że za Murem będą tym razem z dala od meteorytu - choć miała nadzieję, że lata, kiedy był trzymany w tamtej okolicy wystarczą, aby jego energia jeszcze długi czas utrzymała się na miejscu i pozwoliła im korzystać z pełni klanowych zdolności. Na wszelki wypadek.

- Zobaczymy. Może uda się szybciej obrócić. A jak będzie potem jeszcze opcja odwiedzenia pum, to tylko dodatkowa motywacja. - uśmiechnęła się do Nagome i Shiry, a także do Urasano.

Potem wróciły do picia, przewinęły się piosenki, jak i temat sypialnych tematów Yadasu, chociaż tutaj akurat Haruka przewróciła oczami. Uważała, że akurat tym szczegółem powinna się podzielić - jeśli zechce - sama Yadasu, ale oczywiście Nagome nie byłaby sobą, gdyby tego nie wykorzystała i nie zdradziła sama takiej nowiny. Mimo wszystko, czerwona mina Zaku była bezcenna i Haruka szybko nalała mu kolejną czarkę sake, szczerząc do niego zęby w rozbawieniu.

Na tyle się tym zajęła, że po sekundzie dotarła do niej reszta konwersacji, gdzie Shira uznała za stosowne wskazać ją jako potencjalną partnerkę do eksperymentów łóżkowych. Normalnie Haruka by pewnie tylko popukała się w czoło, ale teraz była podpita.

- Ale to dopiero jak całkiem do siebie dojdziesz, nie? Teraz to by mnie Muwara zabiła, że cię nadwyrężam fizycznie czy coś, a do tego jeszcze bym tytuł Yadasu odebrała. Dawkujmy moje talenty. - mrugnęła do Shiry z błyskiem w oku, po czym sama machnęła włosami nonszalancko, próbując emanować tą samą pewnością siebie, co sama liderka oraz Nagome, a następnie polała wszystkim zgromadzonym.

Informacja o preferencjach Nagome w sumie... jej nie zaskoczyła. Ktoś o tak mocnym charakterze na pewno potrzebował podobnie mocnych facetów w łóżku. Dynamika była dla niej zupełnie zrozumiała, chociaż ona sama preferowała raczej delikatniejszą urodę wśród swoich wybranków. Oczywiście teraz przez myśl przemknął jej Rin, co wywołało cień niepokoju, ale... ale odgoniła znowu te myśli na bok, choć czuła, że powoli zaciąga w ten sposób dług emocjonalny, który przyjdzie jej w końcu spłacić.

Kiedy przyszło do wyciągniętego skręta, nawet nie zdziwiła się specjalnie, chociaż była pod wrażeniem, że tak szybko narkotyk znalazł się wraz z ich klanem na nowych ziemiach. Chociaż... czy to było aż takie dziwne? Tam gdzie, był popyt, była i podaż. Zastanowiła się. Nie paliła chyba od dobrych... pięciu lat? Jakoś tak. Chociaż nawet za nastoletnich lat było to raczej sporadyczne. A teraz... cóż. Będzie mieć kaca, to pewne. Jeden buch nie zaszkodzi.

- Jednego, więcej nie, bo jutro chcę tylko męczyć się z głową. Poza tym potrzebuję jeszcze dość przytomności na występ. Także... no, po występie. - stwierdziła, decydując się grać nieco zachowawczo, ale też pozwolić sobie w końcu na jeden wieczór luzu.

No a potem był występ Yadasu i... łał. Haruka nie sądziła, że ta dziewczyna jeszcze tym ją dzisiaj zaskoczy, ale jak widać odkąd pojawił się temat negocjacji - Yadasu co chwila czymś je zaskakiwała. Kiedy Muwara krzyknęła, Haruka natychmiast przyłączyła się do braw i gratulacji, które się w pełni słusznie należały najmłodszej - poza nią - Siostrze.

Za to kiedy Fugata wypaliła, że ma coś do powiedzenia, też przez sekundę obawiała się, że stało się coś tak poważnego, jak ciąża... ale z drugiej strony, było to nawet poważniejsze. Słuchała w milczeniu, czując ogromne wzruszenie - znowu - i chcąc przytulić mentorkę, ale tym razem wiedziała, że trzeba jej dać się wypowiedzieć. Nawet Nagome to zrozumiała. Kiedy odezwała się Waba, to już miała się jej odciąć ostro, czując tę samą frustrację, co poprzednio w związku z przywiązaną do reguł starszą Siostrą, ale na szczęście... tym razem uwaga Waby była sensowna i prowadziła do zacieśnienia więzi między nimi, a nie kolejnego podziału. No, prawie, bo pozostawała kwestia komu dokładnie się przysięgało. Ale to, jak jednomyślnie wszystkie dziewczyny chciały ponowić swoje śluby wywołało uśmiech na jej twarzy. Shira... cóż, nie było lepszego dowodu na to, że Shira była naprawdę wyjątkową osobą.

Muwara zakończyła te rozterki, rozładowując niechcący atmosferę. Haruka pomogła Fugacie zebrać medyczkę, odsuwając na bok butelki i czarki, oraz jedzenie.

Kiedy pojawił się temat jedenastej Siostry, zaprzysiężonej Chishibie, z innego klanu... totalnie już się pogubiła. To było coś, czego zupełnie się nie spodziewała, ale jeżeli miało to pomóc w walce z Harpiami... to zdecydowanie było dobrym pomysłem ją do nich sprowadzić.

- Eee... to o kim konkretnie mowa? Albo nie, zapytam jutro. Idziemy, laski. Kojarzycie... to? Śpiewało się to u nas w takiej szybkiej wersji. Bez instrumentów będzie trochę ciężko, ale publiczność powinna szybko podłapać rytm. - powiedziała do reszty, zaczynając nucić pierwsze słowa piosenki:

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Epilog - Festiwal Kujanari

---

Na środek sceny jak gdyby nigdy nic wyszły trzy pijane dziewczyny, które ustawiły się niczym przyszłe idolki i zaczęły śpiewać wstęp do tego co miało nadejść za chwilę. Oczywiście nie był to występ wielkości Yadasu, lecz nadal zyskały uwagę większości sali. Gdy zaśpiewały wstęp acapella, Waba powolnie się podniosła i ruszyła w Waszą stronę. Ewidentnie kobieta zamierzała chyba przerwać Wasze występy i powiedzieć, byście nie robiły z siebie idiotek, lecz... Waba też piła od dłuższego czasu i nawet jej oczy zrobiły się lekko zmrużone. Wielka Kitsune no Mikage najwyraźniej też nie była w pełni odporna na działanie alkoholu.

Kobieta weszła do Was na scenę, a potem wzięła gitarę po Yadasu i usiadła za Wami, zakładając nogę na nogę. Odruchowo spojrzałyście na nią - nim przeszłyście do kolejnej piosenki. Ta zmierzyła Was wzrokiem.
- Fałszujecie jak diabli, to przynajmniej spróbuję to gitarą trochę przykryć. - powiedziała. - Śpiewajcie dalej.

No i wtedy byłyście już w komplecie. Waba grająca Wam na gitarze, a Wy we trzy jako zespół idolek, rozkręcająca zabawę od nowa. Miałyście uwagę, miałyście scenę, miałyście wszystko. No i przede wszystkim pierwszą fankę, którą była Shira - machająca Wam i klaszcząca.

Chino w skupieniu, albo prawie skupieni patrzyła na to co robią Siostry Nocy. Chyba trochę zazdrościła, albo... żałowała widząc to, że ona sama nie ma takich dziewczyn w swoim wieku, z którymi może pozachowywać się przez chwilę normalnie? Trudno było to określić. Pozycja Chino była taka, że jedyną jej rówieśniczką była Kagada, która miała swój sposób na spędzanie czasu. No i teraz się trafił Anzou, którego Chino też nie pogoniła, a chyba nawet jej pasowało, by siedział obok niej i z nią o czymś rozmawiał.
- Taa... Kagada sama z siebie awansowała Was, bez kontaktowania się ze mną. To wkurwiło Ebishiro. - powiedziała. - Mi to tam zwisa, ale nawet jak na nią, wydaje mi się, że dobrze to zrobiła. Zresztą, jest jaka jest, ale ufam jej jak Siostrze. - uniosła brew, patrząc jak Haruka piszczy na scenie podczas śpiewania refrenu. Coraz więcej ludzi przyłączało się do wspólnego klaskania w rytm śpiewania tria na scenie. - Jak zwykłej siostrze, a nie Siostrze Nocy. Jebane... - mruknęła. - ... ale im zazdroszczę tego, że mogą tak się... same bawić. Chuj, że co chwilę się kłócą. Widać po nich, że to coś więcej niż oddział. A ja siedzę zamknięta w tych pierdolonych czterech ścianach Siedziby władzy przez całe dnie i tylko liczę, jak mi życie przelatuje przez palce. I co, powiesz mi, że podejmuję ważne decyzje dla klanu. No spoko, a ona... - i Chino skinęła głową na Shirę, która właśnie klaskała żywo w rytm kolejnej zwrotki idolek na scenie. - ... myślisz, że nie podejmuje? - kobieta spojrzała na Ciebie. - Co, dla Ciebie pewnie brzmię teraz jak jakaś gówniara, co chciałaby się bawić, zamiast służyć klanowi? Tylko, że to pierwszy raz od mojego zaprzysiężenia, od którego opuściłam stolicę. I teraz jak na to wszystko patrzę, to mam ochotę naprawdę to wszystko pierdolnąć w cholerę. - zacisnęła pięści. - Chcę kurwa walki, adrenaliny. Chwały. Chcę się napierdalać, jak prawdziwy Kaminari. - zamknęła oczy. - A ona tymczasem wchodzi na kolejne limity i walczy z bijuu. Nie raz, nie dwa. Trzy. Wiem, że ma swój cel i nie myśli o tym w ten sposób, by mnie upokorzyć, ale... nadal.

Właśnie Kagada pokonała kolejnego gościa na rękę i wychylała właśnie charkę z sake w geście zwycięstwa.
- Smok? Aaa, o to Ci chodzi. - mruknęła. - To skomplikowana technika. Jak przyniesiesz mi wszystkie rzeczy, o których mówiłam, to powiem Ci gdzie jest zwój z tą techniką. Będziesz chciał to sobie po nią pójdziesz.

Następnie piosenka się skończyła i dziewczyny otrzymały gromkie brawa. Dziewczyny ukłoniły się i odruchowo pomachały, po czym Niyomi odwróciła się do Waby.
- Teraz chcę moją ulubioną. Zagrasz? - zapytała Niyomi zadowolona, na co Waba skineła głowa.
Niyomi spojrzała na Was zadowolona.
- Teraz ja jestem filarem, a wy moimi tancerkami. - powiedziała i po tych słowach wyszła na środek i zaczęła śpiewać jakąś rytmiczną piosenkę, której nawet jeżeli słów nikt nie znał, to coraz więcej ludzi przyłączało się do zabawy. Ba, nawet od Waszego ostatniego utworu, pojawiły się pierwsze tańczące osoby. To już był przełom, bo tak to normalnie wszyscy siedzieli w swoich grupkach, a teraz między stołami pojawiały się pierwsze osoby, które bawiły się, skakały i tańczyły wspólnie. Jak ktoś nie tańczył, to najczęściej albo klaskał w ręce, albo gwizdał w waszym kierunku (ale w pozytywnym znaczeniu).

Haruka z Urasano nie mając gotowego układu tanecznego, zaczęły naśladować przyruchy z treningu chakramem bez chakramu. Co prawda, nie miały innego planu, ale pomysł Haruki by wykorzystać to jako układ taneczny wydawał się trafiony. Co prawda - Haruka sama dopiero co się tego uczyła, więc myliła jeszcze niektóre kroki, zaś Urasano chyba w ogóle nie była zbytnio taneczna, więc we dwie przy śpiewającej Niyomi wyglądałyście dosyć zabawnie... ale poziom festiwalu był już na takim poziomie, że każdy miał to w dupie i po prostu wszyscy widząc trzy ładne dziewczyny zabawiające zgromadzonych przyłączało się do wspólnego tańcowania.

Anzou zapytał czy ma trochę szczęścia, na co Chino zmierzyła go wzrokiem.
Nie wiem, napewno te szczęście zaczyna Ci się ulatniać, bo osrałeś mojego sharingana. Ale chyba potrzebuję się rozerwać, jak nie w ten to inny sposób. - powiedziała i nagle przed Wami pojawiła się Shira z charką.
- Czy Shirei-kan klanu Kaminari zaszczyci mnie... - zapytała szczerząc się. - ... lufą w stylu brudzia?

Chino wyszczerzyła się widząc, jak Liderka Sióstr Nocy przyszła specjalnie do niej, by wznieść jakiś wspólny toast.
- Sake nigdy nie odmawiam. - powiedziała, po czym Shira zaplotła z nią łokcie i we dwie przechyliły charkę. - A za co piłyśmy? - zapytała.

Shira jak gdyby nigdy nic przeskoczyła za stół i usiadła pomiędzy Waszą dwójką. Widziałeś, że Jirou patrzył na to w swojej masce, ale właśnie z tego powodu nie byłeś w stanie odczytać jego emocji. Mowa ciała nie zdradzała prawie nic.
- A, no może za Twojego sharingana? - zapytała. - Zrobimy tak, jak Twój chłopak nie ogarnie Ci oka i protezy, to ja Ci to ogarnę. - powiedziała i odwróciła głowę do Anzou. - Także śpiesz się, bo jak się tak będziesz ociągał, to Urasano stworzy jej protezę lepszą niż ta Ayatsuri, a ja sama znajdę Sharingana dla Chino. Musisz dbać o nią, bo siedzi taka smutna. Nie możemy dopuścić, by taka piękność się marnowała.
- Jeszcze miecz chcę. - odparła Chino, po czym odwróciła się do Anzou. - Widzisz kurwa? Tak się traktuje damę. Ucz się od niej, to może nie będziesz musiał dymać ryb. - zmrużyła oczy, a Shira najwidoczniej nie widząc o co chodzi, wzruszyła ramionami.
- Jestem teraz seininem na równych prawach Kaminari, więc muszę dbać o swoją Liderkę. Co powiesz na to, że jak już oprowadzę Cię po osadzie i zobaczysz meteoryt, to zabiorę Cię do miejsca, gdzie są wszystkie artefakty pierwszych sióstr nocy i wybierzesz sobie taki, który Ci najbardziej pasuje? - zapytała, na co Chino uniosła brew.
- Co to są za artefakty? I Ty mnie będziesz oprowadzać? - zapytała.
- A chcesz? Poza tym, zwykłe oprowadzanie jest nudne. Jak chcesz, będziemy mogły polatać i w ogóle się rozerwać.

Ewidentnie Shira mówiła językiem Chino, bo ta skinęła głową.
- No to dogadane! Tylko nie mów temu staremu prykowi, bo będzie chciał Ci jakieś delegacje, sracje wystawiać. Przylecę po Ciebie i zerwiemy się. Tak by nikt nie wiedział. W sensie, no prawie nikt, ale wiesz o co mi chodzi. Jak za starych czasów.
- Zgoda.

Shira odwróciła się do Anzou i teatralnie odgarnęła włosy.
- Uważaj Anzou, bo jeszcze trochę i ukradnę Ci Twoją kobietę. Na wojnie i w miłości nie ma przebacz.
Ewidentnie pasowało to Chino, bo zaśmiała się na ten komentarz.

Jednak wtedy piosenka idolek scenicznych się skończyła i nastąpiła cisza. Shira nagle wstała i machnęła do Waby. Mignęła coś w powietrzu, a Waba cicho westchnęła.
- Dobra, zaczynamy główne przedstawienie. Sala jest gotowa. - powiedziała uśmiechnięta.

Waba odłożyła gitarę i wzięła skrzypce, które stały pod ścianą.
Nagle Waba zaczęła grać jakieś nuty, a Shira zerwała się z miejsca, łapiąc Chino za rękę i ciągnąc na środek sali. Niyomi złapała Harukę za dłoń, a ze stołu zerwała się jeszcze Nagome, która złapała Hisamidę. Wszystkie trzy pary ustawiły się w rzędzie za sobą. Ludzie byli totalnie osłupieni, bo widzieli to pierwszy raz, a tym bardziej Chino, która totalnie nie wiedziała co się dzieje, jednak na jej ustach gościł szeroki uśmiech. Cała sala zrobiła im miejsce, obserwując w ciszy co się odpierdala. Urasano została na scenie śpiewając słowa piosenki o kowalu, który poszukiwał miłości, ale finalnie lepiej, jakby chyba wybrał młot. Była to dość zapomniana piosenka Kujaku, którą przed złączeniem w jeden klan tańczyło się przed meteorytem jak wszyscy Kujaku zjeżdżali się w jedno miejsce. Taniec, który budował jedność, a jednocześnie solidnie rozkręcał zabawę i pozwalał łatwo nawiązywać nowe znajomości.

- Iiii... bujamy bioderkami! - krzyknęła i nagle wszystkie pary wystartowały przed siebie. - Raz, dwa, trzy, cztery! - nagle wszystkie odwróciły się w drugą stronę i zaczęły podskakiwać w przeciwnym kierunku. - Raz, dwa, trzy cztery! - nagle wszystkie dziewczyny się zatrzymały, po czym skoczyły w swoim kierunku. - Do siebie!... i.... - odskoczyły na zewnątrz - ...od siebie! Zmiana miejsc! - dziewczyny zamieniły się miejscami. - Do siebie! - wszystkie skoczyły do siebie. - Od siebie! - krzyknęła i wszystkie odskoczyły z powrotem. - Zmiana partnera!

I wtedy wszystkie Siostry Nocy złapały najbliższą osobę z tłumu wciągając ich w taniec i zaczynając kolejne kółko. Tym razem jednak z 3 par, zrobiło się sześć, bo do Chino doskoczył jakiś facet, który najwidoczniej też chciał wziąć udział w zabawie.
- Raz, dwa, trzy, cztery! - Shira ponownie wykrzykiwała rytm, będąc pierwszą parą, która prowadziła cały układ. -Raz, dwa, trzy, cztery!

Liderka Sióstr Nocy prowadziła tak, byście szli w koło sali i po kolei, zaczynało do Was dołączać coraz więcej ludzi.
- Od siebie! Do siebie! Zmiana miejsc! Od siebie! Do siebie! Zmiana partnera!

I w ten sposób, przy czwartej zamianie partnerów, na sali zrobił się taki kocioł, że prawie wszyscy brali udział w zabawie. Shira to już dawno zniknęła Haruce z oczu, będąc gdzieś zupełnie po drugiej stronie, zaś jeżeli Anzou sam nie dołączył do zabawy, to Shira w pewnej chwili zgarnęła i jego.

Co ciekawe, zabawa bardzo spodobała się wszystkim, bo ludzie zaczynali nie tylko tańczyć, ale śpiewać z Urasano piosenkę.

Nagle jednak gdzieś po pięciu minutach, rosły facet, który tańczył z Haruką poszedł do przodu, a za rękę złapał ją ewidentnie mniejszy chłopak. Dysproporcja między poprzednim partnerem była tak duża, że Haruka odruchowo spojrzała na bok.
- Ale super zabawa Haruko! - powiedział Gzik, szczerząc się w Twoją stronę. - Nie sądziłem, że potraficie takie fajne tańce! Teraz wiem, że jest to klucz do zwycięstwa nad Shinobi Neko! - krzyknął w Twoim kierunku podczas tańca, bo było już tak głośno, że musieliście się do siebie drzeć.

Jednak nie miałaś czasu na rozmowę, bo nastąpiła zmiana partnera i Gzik poszedł do przodu, zostawiając Cię.

Tańczyliście w ten sposób dobre pół godziny, aż wkońcu Urasano przestała śpiewać, bo prawie ochrypła. Wszyscy zaczęli bić brawo, pić wzajemnie zdrowie pani piosenkarki, pani skrzypaczki, pani co nauczyła ich tańca i w ogóle od nowa alkohol zaczął lać się strumieniami.

Chino z Anzou wrócili do stolika vip, Shira z Siostrami Nocy wróciła do ich stolika i usiadły całe upocone, bo oprócz alkoholu, który skutecznie je rozgrzewał, to w sali zrobiło się ciepło. Shira jak wypiła spojrzała na Was.
- Widziałyście tego Gzika? Znowu tu się kręcił, nawet z nim tańczyłam. - powiedziała... po czym zaczęła się śmiać. Chyba kuriozalność tej sytuacji ją przerosła.

Jednak coś było nie tak.

Shira uniosła charkę, wznosząc toast i przechylając, lecz ona jeszcze tego nie widziała. Ani ona, ani Chino, ani Jirou. Ani Anzou... nikt.

Część osób przestała rozmawiać w pewnym miejscu na sali i wszyscy się odwracali. Zrobiło się lekkie poruszenie i dopiero wtedy wszyscy zainteresowali i odwrócili w kierunku...

... Kagady, której ręka przechylała się na jej stronę.

Kobieta patrzyła równie zdezorientowana na przeciwnika, który siedział przed nią w płaszczu i z tego powodu nikt nie był w stanie dojrzeć jego prawdziwego oblicza. Czarny jak kruk płaszcz z zarzuconym kapturem na głowie. Wszyscy otworzyli usta w szoku, bo ramię Kagady powoli, ale nadal przechylało się w kierunku tego, by kobieta przegrała. Na sali zapanowała absolutna cisza.

Nagle kobieta zmrużyła oczy i napięła wszystkie mięśnie. Wokół niej zafalowała chakra, a kamienie delikatnie uniosły sie w powietrzu. Ręka zatrzymała się w miejscu, a stół na którym siłowali się na rękę pękł z głośnym hukiem. Kagada zerwała się na równe nogi, stając nad przeciwnikiem, który do niej przyszedł.

Dopiero po chwili postać w płaszczu wstała i zaczęła klaskać.
- Rzeczywiście jesteś silna. - powiedział, na co Kagada jeszcze bardziej napięła mięśnie.
- Kim jesteś? - wysyczała w jego kierunku.

Wtedy postać zdjęła kaptur z głowy i odsłoniła swoje czarne włosy. Mężczyzna odwrócił się i spojrzał w kierunku Jirou. Na jego widok, Shira wypuściła charkę z dłoni, która zbiła się z hukiem. Jirou wydawał się niewzruszony tym widokiem, ale Shira ewidentnie zmrużyła oczy.
- Poważnie, taka zabawa beze mnie? - zapytał, kręcąc przecząco głową.

Musan. To był pierdolony Musan, który właśnie ruszył w kierunku stołu vipowskiego. Stanął nad Jirou i pochylił się.
- Poważnie, Jirou? Poważnie?

Shira zerwała się z miejsca i ruszyła w ich kierunku, lecz Musan ewidentnie nawet nie przejął się jej obecnością, bo ta stanęła obok niego mierząc go wzrokiem. Musan nawet nie odwrócił się w jej kierunku.
- Bracie, kurwa. Poważnie zgodziłeś się na sojusz z tymi... ludźmi? - Musan nagle usiadł przy stoliku naprzeciwko Jirou.

Cała sala uchichła i patrzyła na scenę, która właśnie działa się na ich oczach. Shira stała na Musanem napięta jak do ataku, lecz z jakiegoś powodu Musan ją zupełnie ignorował.
- Gdzie jest ta Twoja złość... gdzie jest ta Twoja cała nienawiść? Jirou, bracie, ślubowaliśmy. We trójkę ślubowaliśmy. - nagle złapał się za rękaw i podciągnął i pokazał ramię Jirou, który siedział nieruchomo. Był na nim dziwny tatuaż, który bardziej wyglądał jak blizna.
- Zostaw go, ciężko pracowaliśmy na ten sojusz. - warknęła Shira, lecz Musan nadal nie zwracał na nią uwagi.
- Wodzu, kurwa. Poważnie się tego bijuu przestraszyłeś? Dawaj, wezmę chłopaków to go poskładamy moment. Weźmiesz sobie czy komu tam chcesz. Gdzie adrenalina, gdzie jest ta Twoja nienawiść, którą kiedyś miałeś? Przecież dawniej byśmy go we dwóch porobili. A Ty siedzisz tutaj i sojusze tworzysz? Mieliśmy podbijać. Wiesz, że tylko to zagwarantuje nam pokój. Inaczej zawsze będą chcieli zniszczyć meteoryt.

Nastała cisza, a Jirou spojrzał na Musana.
- Dość przelewania krwi. Dwadzieścia lat żyłem nienawiścią. Zależy mi teraz tylko na dobru naszego klanu. Sojusz z Kaminari sprawia, że nasz lud nie będzie toczył bezpośredniej wojny z nikim.
- Zabili Ci matkę, a Ty się teraz wycofujesz? Poważnie? Poważnie bracie? Kurwa, gdyby to Chishiba widziała. Naprawdę...
- Ona też się zmieniła. Wszyscy dorośliśmy, tylko Ty zostałeś w miejscu.
- Dorosła? To czemu jej tutaj z nami nie ma? Co? - zapytał unosząc brew. - Naprawdę, nie wierzę w to co słyszę. Nie wiesz co się dzieje na froncie. Ryuzaku tu idzie. Oni tu idą. I co, myślisz, że jak się schowasz przy bijuu, to oni będą kalkulować? Wiesz co, mam wrażenie, że nie jesteś osobą z którą...
- Chishiba też wiedziała, że nie można tak całe życie. Tylko, że ona przynajmniej miała plan co chce zrobić. A Ty ciągle żyjesz walką.
- Oczywiście, że żyję walką, bo to JA bronię naszych, kurwa, murów! To ja spędzam każdą chwilę na wojnie i walczę za to, żebyś sobie mógł z tymi idiotkami tańczyć w kółku i klepać się po plecach z wrogiem, który już teraz knuje, jak zabrać bijuu spod Twojego nosa.
- Nie knujemy jak... - Ebishiro wtrąciła się.
- Zamknij się jak dorośli rozmawiają. - syknął nagle w jej kierunku Musan, a kobieta aż otworzyła usta z wrażenia. - Siedzisz w tej masce od lat i mam wrażenie, że to ona Cię powstrzymuje. Zdejmij ją do cholery i spójrz na mnie jak kiedyś!

Powiedział i sięgnął ręką w kierunku maski Jirou. Shirei-kan jednak siedział nieruchomo i patrzył, jak ręka zbliża się w jego kierunku. Maska była dla Jirou czymś... wyjątkowym. Każdy to wiedział. Jednak dla Musana... on chciał zobaczyć, czy osoba której zawierzył życie, to jeszcze ta sama osoba. Musan był Mieczem. Jednak Tarcza klanu Kujaku była na miejscu.
- Dość! - krzyknęła Shira, po czym złapała Musana za rękę.

Musan zerwał się z miejsca, złapał Shirę za gardło i wbił się z nią w słup przy scenie. Nastąpił trzask, a szybkość Musana była naprawdę imponująca. Shira załapała oburącz dłonie Musana, które zacisnęły się na jej gardle.
- Dziś skręcę Ci kark tak jak powinienem to zrobić gdy się urodziłaś. - powiedział mrużąc oczy.

Musan nie wiedział, że Shira nie była w formie. Musan nie wiedział, że ledwo przeżyła, a raczej nie przeżyła. Musan nie wiedział, że dziewczyna nie da rady mu się postawić, bo nie odzyskała jeszcze w pełni sił. Kobieta wisiała w powietrzu wijąc nogami i łapiąc powietrze, a raczej dusząc się.

Kagada zerwała się w ich kierunku, tak samo jak Chino, lecz Ebishiro wstała.
- Nie wtrącać się! - krzyknęła w kierunku obu dziewczyn. - To ich wewnętrzne sprawy klanowe.

Oczy Shiry zaczynały odpływać, a jej twarz robiła się czerwona.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik
Zarządca Toshikai Hyuto - klik
Jirou Kujaku - klik
Harige Okudo - klik
Musan Kujaku - klik


Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Rozmowy, zabawy - wszystko trwało w najlepsze. Akcja była bardzo dynamiczna, ludzie wymieniali się spostrzeżeniami, rywalizowali z innymi, spożywali pyszne potrawy i trunki i byli zadowoleni. Anzou również - nadal czerpał radość z miejsca, w którym jest, z miejsca, gdzie udało się zajść klanom. To był powód do dumy. Władca Piorunów rozmawiał z Chino, był przy niej, żartował i był poważny, w zależności od tematu konwersacji. Niebieskooki odnajdował wspólny język z przywódczynią klanu, w miarę sprawnie odczytywał też jej emocje oraz fakt, że brakuje jej takiego typowego bycia na froncie, robienia różnicy, ale nie tylko... w tym wszystkim było chyba coś bardziej głębszego... chyba brakowało jej też takiego życia, drugiej osoby, albo i większej liczby osób, na której może polegać, z którymi może się pokłócić, pośmiać. Coś jak te Siostry Nocy. To jest wybuchowa mieszanka charakterów, czasami się nie zgadzają, czasami się kłócą, ale gdy trzeba, gdy sytuacja tego wymaga to się jednoczą. Chino słusznie to zauważyła.
- Zgadzam się. Siostry Nocy to bardzo specyficzna formacja, skuteczna na polu bitwy, działająca zgodnie, z harmonią, ale łączy je nie tylko pole bitwy. One sobie ufają, mają relacje, wierzą w siebie, nawet jeżeli czasami dochodzi do jakiejś sprzeczki, gdy zajdzie taka potrzeba - robią to co należy, bez zbędnego pierdolenia. Z tego co też widzę, my jesteśmy nieco inni, mamy bardziej chłodne relacje, podobnie wybuchowe, robimy co trzeba, ale czasami brakuje nam po prostu takiej zgranej paczki znajomych, z którymi możemy się pośmiać, pokłócić. Twoja relacja z Kagadą jest silna, widać, że wiele razem przeszłyście. Zazdroszczę Wam tego, szczerze. Chyba nie udało mi się osiągnąć czegoś podobnego z nikim.
Anzou mówił spokojnie. Miał pewnego rodzaju wyjątkową relacje z jedną z osób. Z klanu, na który będzie musiał niedługo zapolować. Z klanu, z którym Kaminari toczą wojnę od lat. Uchiha Azuma. Gość, z którym nastolatek wykonał kilka misji, na którego mógł liczyć, spędzić razem czas, pośmiać się, zjeść coś dobrego. Pech, że te dwa zwaśnione klany dalej toczą wojnę... A sytuacja raczej się nie ociepli, przynajmniej nie ma na to obecnie takich perspektyw. Anzou wrócił z delikatnego zamyślenia i spojrzał znowu na Chino.
- I wcale nie uważam Ciebie za jakąś gówniarę. Zostałaś postawiona przed faktem dokonanym, w trudnej sytuacji i świetnie sobie w niej radzisz. Załatwię to co trzeba, podniesiesz swoje limity. Chcę Was zobaczyć na polu bitwy, razem. Może w starciu z tą bestią. Przydałoby się nam takie wzmocnienie. Mam na myśli... Jinchuriki.
Niebieskooki mówił pewnie. Możliwość oglądania swojej przywódczyni z Kagadą na jednym polu bitwy to byłoby coś wspaniałego. Istna uczta dla oczu. Istne morze doświadczeń. Władca Piorunów liczy, że niedługo tak się stanie. Na słowa o zwoju i technice Anzou uśmiechnął się, a w jego oczach pojawiła się pewnego rodzaju iskra, wizja mocy. Na horyzoncie pojawiła się perspektywa nowej mocy, nowej techniki, która może robić ogromny postrach wśród wrogów. Zwłaszcza, jeżeli wzmocni się ją Czarną Błyskawicą. Potencjał jest WIELKI. Rozmowa trwała dalej, a do Anzou i Chino dołączyła też Shira, przywódczyni Sióstr Nocy. Zaproponowała wypicie trunku, do tego specyficzny toast. Anzou uśmiechnął się pod nosem i z lekką zadziorą w twarzy spojrzał na Shirę.
- Za Sharingana. I spokojnie, wszystko ogarnę. Spokojna Twoja rozczochrana, Shiro.
Anzou puścił jej oczko, nie miał większego problemu w rozmowie z tą kobietą. Ona była raczej dobra, kierowała się swoimi wartościami, scalała całą grupę Sióstr Nocy, pełniła funkcje takiego... spoiwa? Tak chyba można to określić.
- To chyba pora rozpocząć akcję: stop dymania ryb.
Anzou uśmiechnął się tym razem z wysoko uniesionym czołem do Chino. Powinna zrozumieć jego przekaz, a co z nim zrobi zależy już tylko i wyłącznie od niej. Shira i Chino dalej snuły swoje jakieś plany, alkohol robił swoje, ciekawe co z tych wielkich obietnic jest prawdą, a co nie.
- Będę uważać, większe konfiguracje mnie chyba nie interesują.
Anzou znowu puścił oczko do Shiry, liczył że załapie żart. Dyskusja została przerwana przez nowego rodzaju muzykę, specyficzną, taką, której Kaminari jeszcze w swoim życiu nie słyszał. To była do niego totalna nowość, ale to brzmienie było bardzo rytmiczne. Pierwsze pary, w tym Chino ruszyły na parkiet, Anzou uważnie obserwował sekwencje ruchów próbując zanotować algorytm w głowie. Po ruchach pary się wymieniały i tak na parkiecie co chwila pojawiała się większa liczba osób. Grono tańczących się powiększało. Nastolatek nie dołączył sam z siebie, ale skorzystał z okazji, aby powywijać nieco z Shirą. To była też idealna okazja ku temu, aby spędzić z nią chwilę sam na sam. Kaminari starał się wykonywać ruchy taneczne jak najlepiej i jak najbardziej zgodnie z tym, co zapamiętał, w rytm muzyki. Gdy był bliżej Shiry szepnął na jej ucho.
- Pilnuj jej tylko jak już się kiedyś spotkacie. Zorganizuję jej wszystko, pewnie zostanie też z tego jedno oko. Może coś wymyślimy, aby wszyscy byli zadowoleni?
Chino potrzebuje jednego oka. Człowiek zazwyczaj dysponuje takimi dwoma organami, tudzież 1 oko pozostanie w zapasie. Być może Kaminari spróbuje ukartować coś dla siebie, wyłapać jakąś technikę, wiedzę czy cokolwiek - w zamian za przekazanie jednego Sharingana Shirze. W sumie teraz byli sojusznikami, a to wygrana sytuacja dla wszystkich. Taniec trwał stosunkowo długo, a po jakimś czasie wszyscy wrócili na swoje miejsca. Kaminari siedział znowu koło Chino.
- Dobrze się ruszasz.
Anzou szturchnął Chino pod żebro i napił się trochę wody. Potrzebował tego, wyłapał też dla siebie jakąś przekąskę, miał już zabierać się za kolejne słowa, ale wtedy na sali pojawiło się poruszenie. Anzou automatycznie się wzdrygnął, wyprostował. Kagada siłowała się w najlepsze z jakimś gościem, tylko... raczej on dawał jej radę! Kto to był? Kim do cholery może być człowiek, który stawia czoła Kagadzie, która otoczyła się dodatkową energią, aż finalnie stół pękł. Ta dwójka dosłownie w ułamek sekundy zwróciła na siebie uwagę.
- Co jest...
Powiedział pod swoim nosem Anzou będąc wyraźnie zdziwiony zaistniałą sytuacją. To co miało miejsce było niedorzeczne. Dwójka chyba wymieniła jakieś swoje uwagi, a gość zaczął kierować się w kierunku stolika, przy którym siedział Anzou. Kaminari uważnie go lustrował, za cholerę nie wiedział z kim ma do czynienia, kto tutaj idzie, ale był obok Chino, gotowy na wszelką ewentualność, w tym taką, aby zasłonić ją swoim ciałem przed potencjalnym atakiem. Czy to był on, słynny Musan? Stanął nad Jirou i było widać, że nie podoba mu się to wszystko. Momentalnie przy stoliku pojawiła się też Shira. Musanowi ewidentnie nie pasował sojusz. W jego ocenie nie było to godne, honorowe? Anzou nie reagował, dwójka w jakiś sposób rozmawiała, Jirou zachowywał spokój, przynajmniej tak dało się odczuć w jego głosie.
- Chino, nie rób kurwa nic. Jak będzie trzeba to Ciebie zasłonie, chowaj się za mną, ale nie ingeruj.
Czy ona jakkolwiek go posłucha? Nie wiadomo. Ciężko stwierdzić, ale jej głód walki jest raczej duży. Sama dyskusja się zaogniała, do tego Musan w chamski i bezczelny sposób odezwał się do jednej z przedstawicielek klanu Kaminari. Jirou dalej był niewzruszony i zachowywał spokój. Anzou oddychał spokojnie i był kurewsko uważny. Musan chciał zdjąć maskę przywódcy klanu Pawia, ale ten ruch został przerwany przez Shirę, a ten... momentalnie złapał ją za gardło i zaatakował. Anzou wstał, ale słysząc słowa Ebishiro... był ciągle przy Chino. Obok. Gotów do tego, aby ją chronić, nie tylko swoją wiązką, ale i ciałem. Bez cienia wątpliwości, skutecznie i nawet kosztem życia. W sumie to był jej winny życie. Sytuacja stała się jednak patowa, ponieważ faktycznie - to było ich wewnętrzne starcie, to klan Pawia musiał poukładać sobie na nowo, a sojusz został zawiązany. Musan to był ten element układanki, który musiał się w końcu ujawnić, tym pionkiem, który musiał wskoczyć do gry. Zapewne za chwilę rozpęta się piekło, co w przypadku Bestii... może być równoznaczne ze śmiercią wielu osób. Anzou liczył, że jednak sytuacja się opanuje albo Paw załatwi to między sobą, lub... może Gzik wkroczy do akcji i pozamiata ten burdel, o ile gdzieś tutaj jest...

[Kujaku Haruka]

Haruka bawiła się doskonale, nawet jeśli po paru czarkach sake i innych alkoholi jej głos nie był już tak czysty, jak normalnie. Co więcej - tłum zdecydowanie bawił się tak samo dobrze. Jakby tego było mało... Waba pokazała odrobinę luźniejsze oblicze, siadając za nimi i przygrywając im - Haruka mignęła jej krótkie "dzięki!" i skupiła się na tańcu i śpiewaniu. Wyszło ostatecznie nieźle, a zaraz po tym scenę przejęła Niyomi, a ona i Urasano zaczęły improwizowany taniec, który momentami oczywiście wychodził nieco pokracznie, ale jak na coś wymyślonego na poczekaniu - był naprawdę dobry, a publika też była tutaj łaskawa. Impreza rozkręciła się na dobre, kiedy do tego wszystkiego jeszcze wkroczyła Shira, Nagome i Hisamida, porywając ją, Niyomi i - co ciekawe - Chino do tańca, jednego ze starszych, żywiołowych tańców Kujaku, który oczywiście sama Haruka pamiętała do tej pory całkiem nieźle. Shira przejęła rolę wodzireja, prowadząc i wciągając do tańca kolejne osoby, także po chwili już cała sala bujała się do rytmu piosenki, ucząc się jednocześnie kroków i słów. Kiedy nagle zobaczyła koło siebie Gzika, osłupiała na moment, prawie myląc kroki. Na szczęście tym razem był w swojej... tradycyjnej formie.

- Eee, jest ich więcej, może kiedyś cię nauczę! - odkrzyknęła tylko, w zasadzie nie wiedząc, co więcej powiedzieć, tym bardziej, że i tak zmieniali parę.

Po wszystkim, siadła razem z resztą przy stoliku, tym razem sięgając po czystą wodę, żeby ugasić pragnienie. Na wspomnienie Shiry o Gziku skinęła głową.

- Ze mną też tańczył. Najwyraźniej podobał mu się nasz taniec i oczywiście stwierdził, że go uwzględni chyba w tej swojej powieści całej... ale przynajmniej był spokojny i taki jak zawsze, a nie chwalił się swoją siłą, jak wtedy co Fugatę podniósł, kiedy go dusiła. - odparła tylko, sama się śmiejąc trochę i sięgając po butelkę, żeby polać wszystkim.

I nagle, coś w tłumie się zmieniło. Oczy Haruki powędrowały za resztą, w stronę Kagady, która... przegrywała. W siłowaniu się. Jasne, była pewnie też osłabiona, ale nadal - od razu było widać, że ktokolwiek był teraz jej oponentem, był... przeraźliwie silny. Haruka miała wrażenie, że połowa alkoholu wyparowała jej w ciągu sekundy z organizmu, wypchnięta przez adrenalinę. To była... czysta pokazówka. Przez ułamek sekundy zastanawiała się, czy czasem to nie któryś - trzeci - z Króli, ale... nie, zaraz sama się poprawiła w myślach. To było oczywiste, że przed nimi stanął Musan i... i zamierzał sprawiać kłopoty.

Harukę zmroziło.

Bezwiednie wstała, patrząc i słuchając w milczeniu, jak Musan staje naprzeciw Jirou, jak obaj mężczyźni rozmawiają. Oczywistym było, że Musan dalej żył wojną, że rozumiał tylko jeden język, podczas gdy ich lider widział szerszy obraz, tak jak Shira. Zaciekawiło ją bardzo to, że cała trójka - Jirou, Musan i... Chishiba...? Coś przysięgali. To, jak zachowywał się Musan było jasnym podważeniem władzy ich lidera. Przy wszystkich. Przy ich nowych sojusznikach i niedawnych wrogach.

Haruka nie mogła uwierzyć, że Musan jest tak głupi, tak pewny siebie, by wyciągać na wierzch ich wewnętrzne podziały przy wszystkich. Przecież miał być doskonałym strategiem. Chyba, że... że jego cel się zmienił. Chciał sprowokować Kaminari? Zmusić ich, żeby zareagowali, a wtedy miałby pretekst do ataku i zniszczenia negocjacji? Ostre, brutalne ucięcie słów Ebishiro było jawnym brakiem szacunku, podobnie prowokacja w postaci sięgnięcia po maskę Jirou, która przecież dla wszystkich Kujaku była czymś świętym, a dla ich lidera - w szczególności. Bezwiednie dotknęła własnej maski, ukrytej pod szatą, tej samej, którą składała po Wielkiej Bitwie. Poczuła, że pod strachem zaczyna tlić się w niej drobny płomyk gniewu.

Który nagle wybuchnął, kiedy ujrzała, jak Shira zostaje schwytana przez Musana i podniesiona za szyję, jak ten jej otwarcie grozi. Wtedy Haruka straciła panowanie nad sobą. Nie do końca ogarnęła, kiedy jej dłonie złożyły się w pieczęć, kiedy z jej pleców wyrósł ogon, wydłużając się i mknąc nad głowami ludzi, wbijając się i owijając wokół rąk seinnina, a przynajmniej próbując to zrobić, starając się zmusić go do puszczenia Shiry. Nie dbała teraz o chakrę, liczyło się tylko to, żeby mu przeszkodzić.

- PUSZCZAJ. MOJĄ. LIDERKĘ. - usłyszała swój własny głos, zaskakująco czysty, a jednocześnie pełen jadu.

Jakaś jej część wiedziała, że to, co robi jest głupie, że szaleństwem jest nawet próbować coś zrobić osobnikowi, który jest efektem eksperymentów Jirou-samy, jednym z najpotężniejszych, o ile nie najpotężniejszym shinobim ich klanu.

Tyle, że teraz o to nie dbała. Mówiła przez nią teraz ta sama część, która przebudziła się wtedy, przed bitwą. Ta część, która pragnęła krwi.

Ku nieznanemu, z podniesioną głową.

Cóż, jeśli zginie - to z podniesioną głową.