Północno - wschodnie wybrzeże

[Anzou]

Nastolatek w swoim życiu wykonywał różne zadania. Jedne były proste, drugie nieco bardziej skomplikowane, często też to co robił wiązało się z pewnego rodzaju wyborami moralnymi, Anzou musiał ważyć co jest dla niego istotne, co jest ważniejsze, często też biorąc pod uwagę dobro ogółu. Teraz Władca Piorunów miał prostą instrukcje: nie wpuszczać nikogo do pokoju obrad. Być może... na pierwszy rzut oka wydaje się to proste natomiast patrząc na to z nieco szerszej perspektywy - było to piekielnie trudne, zwłaszcza, że sama Shirei-kan Kaminarich jak i Shirei-Kan klanu Pawia byli tutaj obecni. To tylko podkreśla powagę i istotę sytuacji, w której znalazł się Niebieskooki. Delegacje zjawiły się o czasie, Anzou wykorzystał odpowiedni moment, aby przekazać zdobyte informacje swojej przywódczyni, która... zareagowała w typowo swoim stylu. Możliwe, że sam JInchuriki, informacje o nim nie były istotne, natomiast to, co usłyszał Kaminari nieco zbiło go z tropu. Jak do cholery ma znaleźć Kagadę? Przecież nawet nie wie, gdzie szukać. Anzou spojrzał na Chino, zanim jeszcze ta odeszła. Sam poczuł delikatny dreszcz na swoich plecach gdy Chino stuknęła go palcem. To było bardzo dziwne uczucie. Jakby jakaś wiązka elektryczna delikatnie przeszła przez jego plecy, od góry do dołu.
- A co z obstawianiem drzwi? Przecież... nie mogę zostawić wejścia bez jakiejkolwiek obstawy...
Anzou był zdezorientowany. Za cholerę nie wiedział co zrobić, z jednej strony - padł jasny i klarowny komunikat, który zrozumiałby nawet człowiek z ograniczoną liczbą neuronów. ZNALEŹĆ KAGADĘ, NATYCHMIAST. Z drugiej jednak strony - Anzou miał pilnować wejścia, dbać o to, a przynajmniej dołożyć wszelkich starań, aby Chino Kaminari, potężnej i dostojnej Shirei-kan nie spadł włos z głowy. Te dwa zadania, które miał Anzou w obecnej chwili stanowiły konflikt interesu. Ponownie, Władca Piorunów musiał stanąć przed wyborem. Musiał podjąć decyzje, a żadna z nich nie była dobra. Każda niesie też pewnie jakieś konsekwencje. Obecność Kagady w trakcie negocjacji może być kluczowa. Problem jest taki, że Niebieskooki za cholerę nie wie gdzie szukać. Owszem, może się udać w miejsca, gdzie ta bywała, ale czy to cokolwiek gwarantuje? A co, jeżeli wtedy Musan i jego świta przystąpią do ataku? Chino nie była sama, ale być może nie dałaby rady wyjść z tego bez szwanku. Podobnie jej matka i trzecia kobieta. Opuszczenie miejsca obrad na chwilę obecną raczej nie wchodziło w rachubę. Zwłaszcza, że Shirei-kan klanu Pawia swoją posturą też budził grozę. Do tego, Anzou widział na własne oczy co potrafi Shira, jak walczyła z Kagadą - jak równa z równą. To zdecydowanie za wiele czerwonych flag. Kagada kazała mu pilnować drzwi. Skoro powiedziała, że się spóźni - zapewne tak będzie. Anzou podjął swoją decyzje. Wybrał drogę. Przynajmniej na chwile. Nie posiada żadnych zdolności, dzięki którym może być w dwóch miejscach na raz. Nie ma takich umiejętności. Jeszcze nie. Teraz jednak został przy drzwiach. Pilnował Chino. Tego, aby nikt nie wszedł do środka. Tego, aby zatrzymać każdą osobę, która będzie forsować wejście. Nawet jeśli trzeba - Siłą. Oczywiście, poza samą Kagadą. Anzou liczy, że jej spóźnienie nie będzie tak duże, że mimo wszystko - niedługo się pojawi i dołączy do pozostałych. Chyba, że... jest jakiś inny plan, ona coś kombinuje, coś, o czym nie wie nie tylko Anzou, ale również i Chino? Chociaż raczej przyjaciółki nie mają przed sobą tajemnic. Więź, która łączy te kobiety byłą widoczna i to bardzo. Ich relacja była silna, klarowna, może lekko tajemnicza dla Anzou, ale można powiedzieć, że to przyjaciółki, pełną parą, takie, które łączą wspólne wspomnienia. Takich ludzi się nie zostawia i nie oszukuje. Na to liczy Anzou. Co prawda... gdyby poszedł jej szukać, zapewne miałby wytłumaczenie - padł rozkaz Shirei-kan, pod którą podlega, niemniej... to chyba dobry pomysł. Zostanie na miejscu umożliwia względną reakcje na zagrożenie. Pozostawienie Chino na pastwę Pawie prosi się o pomstę. Kagada... gdziekolwiek jesteś - pospiesz się. Kaminari Ciebie potrzebują. Anzou skupiony obserwuje to, co się dzieje w budynku. Nasłuchiwanie raczej niewiele mu da. Do momentu, gdzie nie ma żadnego zastępstwa, które może znaleźć się 'na bramce' - Anzou pozostanie na miejscu pilnując drzwi. Szkoda, że nie potrafi robić tego jak Gzik. Wyobrazić sobie Kagadę, znaleźć przy niej i... zwyczajnie teleportować. Piękna sprawa.

[Kujaku Haruka]

Cóż, widać było, że Wabę cechowało to, o czym sama mówiła wcześniej - szczerość. I to taka do bólu. Mimo wszystko, Harukę zdziwiło to, że w kobiecie było tyle jadu skierowanego w jej stronę i przez moment jej cierpliwość została wystawiona na naprawdę ciężką próbę. Mimo to, przypomniała sobie, że sama przecież zadała pytanie i sprowokowała odpowiedź, nie mogła mieć zatem za złe Siostrze tego, że ta na nie odpowiedziała. Przynajmniej wreszcie mogła dojść do sedna - a przynajmniej części sedna - problemu, jaki Ósme Pióro miała z jej obecnością. Po pierwsze - to, co najbardziej oczywiste i jednocześnie najbardziej frustrujące dla Haruki - było to, że pomimo tatuażu na plecach i całej ceremonii, pomimo wzięcia udziału w bitwie i pomimo wszystkich drobnych, ale jednak sukcesów... w oczach Waby na razie nie była Siostrą. Była zwierzątkiem Shiry. A po drugie - najwyraźniej sama postawa Haruki irytowała Wabę. Mimo wszystko, tutaj przynajmniej czuła, że może realnie się zastanowić nad... krytyką, jaką otrzymała. Oczywiście jednooka (cóż, do niedawna jednooka) miała świadomość, że nie może liczyć na to, że przekona od razu wszystkie Siostry do siebie po jednym spotkaniu. Do tego, część argumentów Waby pobrzmiewała prawdą, nawet jeśli Haruka osobiście nie czuła, żeby wtrącała się we wszystko - raczej przeciwnie, do tej pory wydawało jej się, że zachowywała raczej duży umiar i więcej słuchała, niż mówiła. A jeśli nawet mówiła, to głównie zadając pytania.

Ale właśnie, czy słowa Waby były prawdą? I jeśli nawet - to w jakim stopniu? Haruka przecież sama zadawała sobie od początku pytanie, czemu Shira ją wybrała. Czemu Chocho-sama nie skrytykowała tej decyzji? Pytań było mnóstwo. Czy postąpiłaby lepiej, gdyby nie przyjęła oferty liderki i usunęła się w cień, pracując dalej nad nową pozycją? Pod tym kątem Ósme Pióro skutecznie podsyciła ziarno wątpliwości i dopiero świadomy wysiłek umysłowy przypomniał Haruce, że mimo wszystko to, co usłyszała było tylko opinią - i to opinią osoby, która też jej jeszcze tak naprawdę nie poznała, za to była doskonała w jednym - w dostrzeganiu potencjalnych problemów. I ostatecznie to chyba było głównym źródłem jej irytacji. Jej pojawienie się w oddziale stawiało w oczach Waby mnóstwo nowych, potencjalnie bardzo niebezpiecznych problemów, co może ją przerażało - bo wiedziała, być może najlepiej ze wszystkich - ile jest do stracenia. I chyba to właśnie pozwoliło jej zachować spokój i nie przyjąć w siebie emocji, które ulały się z Siostry. Widać tego potrzebowała. Przy okazji, Haruce przemknęło przez myśl, że jeśli Chishiba musiała się taka stać, żeby odegrać "rolę" w przekuciu córki w to, kim jest obecnie... może po prostu trzeba było darować sobie robienie z niej Siostry Nocy tak wcześnie? Czemu nie zrekrutować kogoś innego, a Shirze dać czas na uporanie się ze swoimi rzeczami? Być dla niej prawdziwą matką, a nie katem? Nastolatka wyrusza na misję na kacu, więc trzeba jej spuścić łomot? Śmiechu warte. Jedyne, co było dla niej przerażające - to że Waba chyba szczerze wierzyła w ten aspekt. Im więcej mówiła, tym bardziej w opinii Haruki przydawała jej argumentów za tym, że bynajmniej Chishiba nie została zmuszona, ale świadomie podjęła taką, a nie inną decyzję.

Cóż.

Mimo wszystko, w słowach Waby kryła się też prawda. Musiała też przyznać jej, że wyprawa na spotkanie z Osanenem była niebezpieczna - chociaż ostatecznie uważała nadal, że była... słuszną decyzją. Inaczej nie wiedziałyby, że Królowie mają uczniów, ani że także są gotowi spróbować je zabić. I przynajmniej na własnej skórze przekonała się, kim jest Osanen - było wyjątkowo cenną nauką dla niej na przyszłość.

Czy zatem było to ryzyko? Tak, z pewnością.

Czy niepotrzebne? Nie. Według Haruki o wiele lepiej się stało, że spotkała się z nim teraz, niż gdyby miała czekać w ciemno, zupełnie nieświadoma jaki jest naprawdę Osanen. Słowa a czyny były dwoma, zupełnie różnymi rzeczami.

...zabawne. W sumie doszła do tych samych wniosków, co Waba. Czyny, nie słowa. Cóż, skoro tak - na razie nie pozostało nic więcej, jak czekać na okazję do dalszych czynów. I trenować tyle, ile będzie to tylko możliwe.

- Cieszę się, że w końcu dowiedziałam się czegoś więcej o tobie, Siostro. Zaskoczyłaś mnie, bo nie sądziłam, że aż tak bardzo moja obecność i postawa powodują w tobie gniew. Ale wolę to wiedzieć, niż tracić czas na dochodzenie, czemu tak jest i co zrobiłam nie tak. Nie jestem tylko pewna, w którym momencie się podlizywałam - jeżeli powiedziałam coś pozytywnego na twój temat, to dlatego, że starałam się być szczera - doskonale uczysz znaków, nie ma też wątpliwości co do twoich przeszłych dokonań oraz tego, że na swój sposób dbasz o wszystkie Siostry. Dlatego chcę się jak najwięcej nauczyć także od ciebie - aby pokazać, że Shira dobrze wybrała i żeby cię kiedyś prześcignąć. A potem wychować uczennicę, która prześcignie mnie. Postaram się wykonać to zadanie w jak najkrótszym czasie. A resztę uwag przemyślę dokładnie, kiedy tylko sama trochę ochłonę. - skłoniła się uprzejmie Siostrze, czując mentalne zmęczenie po tej rozmowie. Ostatecznie jednak była chyba ona niezbędna, aby poprawie zrozumieć to, co dzieje się w oddziale. Ciekawe, czy Anzou musiał stawać przed podobnymi wyzwaniami? Cóż, on przynajmniej miał większe doświadczenie bojowe - tutaj nie mogła zarzucić Wabie absolutnie nic, bo... rzeczywiście, odstawała od reszty i to straszliwie - nawet od Niyomi, Trzeciego Pióra. Ba, nawet od samej Yadasu, która przynajmniej umiała swoim Suitonem zniszczyć okręty Kaminarich i walczyć na równi z Zaku.

Czas. Tego Haruce brakowało teraz najbardziej.

---

Kiedy Gzik jasno dał znać, że zaczyna rozpoznawać w jakimś stopniu język migowy Sióstr, Haruka rozszerzyła oczy. Czyżby był świadkiem jej rozmowy z Wabą? Ale nawet jeśli tak było, to w jaki sposób tak szybko zaczął je rozumieć? Zadrżała, będąc w stanie tylko odpowiedzieć.

- Ach, czekasz na kogoś? Na kogo? I przed kim pilnujesz w takim razie? - spytała, nie będąc pewna czy dostanie albo w ogóle zdąży otrzymać odpowiedź. Tuż po tym Fugata przeszła do realizacji polecenia, którego sama Haruka także nie do końca rozumiała. Zresztą nim w ogóle się zorientowała co się dokładnie dzieje, Fugata już przytrzymywała Gzika, który... który wyglądał w roli przestraszonego i nierozumiejącego krzywdy dzieciaka zastraszająco przekonująco. A mimo to, pamiętała go też wtedy, z dachu, skupionego na walce między nimi a ludźmi Osanena i samym Królem. Westchnęła, gotowa do odpalenia skrzydeł i lecenia po wsparcie. Póki jednak Gzik nie kontratakował, spróbowała grać dalej w jego grę.

- Przepraszam Gziku, ale... ale nie możesz tak nagle pojawiać się między nami bez zapowiedzi i bez ostrzeżenia, rozumiesz? Co... co jeśli któraś z nas byłaby na przykład w kąpieli, hmm? To nieuprzejme. Poza tym, nie wiemy o tobie nic konkretnego. Kim jesteś, czemu za nami chodzisz... Dopóki nie będziemy tego wiedzieć, nie możemy wykluczyć, że jesteś... zagrożeniem. Nawet, jeśli chcemy być twoimi przyjaciółmi, ja na pewno bym chciała! Ale skąd się wziąłeś? Czy Gzik to w ogóle twoje prawdziwe imię? Wydaje mi się, że nie, że masz jakieś inne, tylko nie chcesz się nim podzielić. Ale nie wiem dlaczego. Jesteś człowiekiem, czy yokai? I nie szarp się, jestem pewna, że Fugata też nie chce ci zrobić krzywdy, naprawdę! -

Spróbowała coś powiedzieć, trochę paplając, co jej ślina przyniosła na język, nie mając pojęcia, czy Gzik przyjmie tę argumentację. Czuła też, że mówi szczerze - Gzik wydawał się być bardzo sympatyczny i do tej pory - niegroźny. Niestety, tak jak na pewno Waba by powiedziała - nie mogły działać tylko na tym. Sam fakt, że umiał tak szybko się przemieszczać, czynił go niebezpiecznym.

To, co ją jeszcze zastanawiało, to czy Gzik działał sam? Czy gdzieś w okolicy mogło być... sama nie wiedziała co. Więcej Gzików? Obecnie skupił ich uwagę na sobie doskonale. Bała się spuścić z niego oko nawet na sekundę. Starała się przynajmniej gdzieś w peryferii wzroku mieć baczenie na to, czy ktoś nie próbuje w trakcie ich rozmowy przekroczyć bramy, ale głównie skupiona pozostała na małym... Yokai?

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Ścieżka Przeznaczenia - Anzou i Haruka

---

Haruka mimo tego, że starła się z Yaiem ryzykując własne życie wybuchem, potem walczyła z bijuu, a jeszcze wcześniej musiała przekonać do siebie Nagome, która też nie była łatwą przeciwniczką, teraz wydawać się mogło, że miała najtrudniejszą potyczkę ze wszystkich. Poprzednie problemy, czy to związane z Osanenem, walkami czy inny sytuacjami rozwiązywała po swojemu i jakoś udało dotrzeć się jej do momentu w którym była. Teraz? Pierwszy raz natrafiła na ścianę, która... mogła wydawać się na nie do przejścia.

Waba, ósme pióro Sióstr Nocy oprócz tego, że zasłynęła jako genialna analityczka i osoba, która uchroniła mnóstwo istnień, przed Haruką pokazała swoje drugie oblicze. Szczerze do bólu, w którym wprost informowała dziewczynę o niechęci do niej, czasami nawet obrażając, a dodatkowo niemalże traktując ją jako kogoś, kto nie dość, że nie zasłużył na miejsce w zespole, to w ogóle nie był Siostrą Nocy. W takim razie, czy przysięga i skrzydła miały dla Waby jakiekolwiek znaczenie? Jakim systemem wartości posługiwała się kobieta? Czy nie powinna dążyć bardziej do tego, by Harukę doszkolić? Skoro decyzja Shiry zapadła, to czy Waba nie powinna jej wspierać całą sobą?

Prawda była... jak zawsze szara. Z jednej strony, owszem - Waba zawsze mówiła co jej się nie podoba. Czy to sytuacja z Yadasu, czy to sytuacja z Hisamidą, lecz im dłużej na to spojrzeć, to Waba tylko... mówiła. Jeżeli miała do czegoś niechęć, nie zamierzała się wstrzymywać z opinią. Finalnie jednak - siedziała i uczyła Harukę znaków. I to nauczyła ja najbardziej ze wszystkich dotychczas. Mimo, że miała jej nie mówić nic i chyba nie chciała, podjęła dwa razy próbę wyjaśnienia jej swojej perspektywy. Może i dotkliwie, może i boleśnie, ale nadal wskazywała Haruce błędy, które z jej perspektywy popełnia. Błędy, o których Haruka nie miała dotychczas pojęcia, bo żadna z Sióstr wcześniej nie zwróciła, lub nie chciała zwrócić na to uwagi. Nawet Fugata nie mówiła Haruce o tym wszystkim. Haruka dopiero co pierwszy raz poznała kobietę i... w sumie, czy gdyby nie fakt, że poleciały razem na misję z dziewczynami, to czy poznałaby Nagome z drugiej strony? Jeżeli zostałaby na tydzień w bazie Sióstr Nocy na dalszy trening, jak zachowywałoby się piąte pióro względem niej? Tak jak wtedy, gdy zeszła półprzytomna po jedzenie kilka chwil wcześniej?

Waba mogła być bardzo dobrą sojuszniczką, ale też i cierniem, który wbijał się w bok i tworzył ranę. Z jakiegoś jednak powodu, potrafiła dogadać się z obozem Musana, mimo tego, że nazwała go złym człowiekiem. Jaka była tak naprawdę Waba? Kobieta zostawiła już wskazówkę Haruce. Dziewczyna musiała poznać historię od początku, aniżeli zaczynać opowieść pod koniec.

---

Anzou boleśnie przekonał się, jak proste zadanie pod tytułem "pilnuj drzwi" może okazać się skomplikowane. Przyjście Chino wraz z delegacją sprawiło, że rozkaz Kagady, która była seininem klanu Kaminari został niejako nadpisany przez shirei-kan. Anzou dostał polecenie od Chino, by ten znalazł i przyniósł jakoś Kagadę. Drzwi zamknęły się, a Władca Piorunów (mimo, że jego reberu to bardziej lasery), stanął przed trudnym wyborem.

Czy pilnować drzwi, pilnować negocjacji i tego, by nikt nie zakłócił spotkania, czy iść i szukać Kagady? Chłopak musiał mocno zastanowić się nad decyzją, bo obie mogły być fatalne w skutkach. Z jednej strony - był jedyną osobą, która pilnowała tego, co tutaj się działo. Jeżeli nagle pojawią się Królowie Musana, to Chino z Zaku i Harige będą sami przeciwko Jirou, Shirze, Trzem królom i Yadasu. Anzou zawsze był mocnym wsparciem, więc te szanse jakoś były wtedy bardziej wyrównane. Z drugiej strony szukanie Kagady, która jasno powiedziała, że się spóźni... czy teraz szukanie jej miało sens? Chino mogła wydać rozkaz w stresie lub nerwach - była porywczą kobietą, a przede wszystkim młodą i niedoświadczoną. Stąd też obstawa Chino w postaci jej mentorki Ebishiro jak i matki, które czuwały nad tym co liderka robi.

No i Anzou postanowił. Bardziej niż na dostaniu po raz kolejny w łeb od Chino, zależało mu na jej życiu. Postanowił więc, że zostanie. Chłopak oparł się o ścianę i... no tak stał. Stał długo. Totalnie nie słyszał, co działo się za drzwiami. Mógł co jakiś czas odpocząć na krześle, a sama praca była nudna, ponieważ totalnie nic się nie działo. Co więcej, nie było nikogo w siedzibie. Budynek wyglądał na opustoszały. Żadnych dźwięków, huków, nic. Z jednej strony to dobrze, z drugiej... można było usnąć.

Przynajmniej do momentu, w którym na dole słychać było otwierane drzwi i pogwizdywanie. Kroki po schodach były jedynym dźwiękiem, jaki dochodził do Anzou. Nagle zaczęła wyłaniać się... czarna, znajoma czupryna. Chłopak, który musiał znaleźć się w tym miejscu.
- O! Cześć Anzou! - powiedział zadowolony, machając. W ręku trzymał zeszycik i kawałek ołówka, którym najwidoczniej coś rysował. Gzik rozejrzał się dookoła i otworzył usta. - Łooo... ale tu jest... fajnie. Niesamowite. Co robisz? - zapytał nagle, po czym podszedł do Anzou i wyrwał kartkę, po czym dał Kaminariemu. - Masz, narysowałem Ci na pamiątkę.

---

Haruka była świadkiem, jak Fugata przyciskała już Gzika do ziemi. Chłopak rzeczywiście wyglądał na przerażonego. Patrzył na Harukę błagalnym wzrokiem, gdy ta zaczęła mówić mu, że nie może tak pojawiać się bez zapowiedz. Dodała też wątek kąpieli. Potem padła seria pytań, lecz Gzik szarpał się dalej z Fugatą, która... wydawała się mieć problemy by go utrzymać? Grymas zdziwienia i wysiłku pojawił się na twarzy kobiety.
- To, że jestem szybki, uprawnia Was już do krzywdzenia mnie!? - krzyknął Gzik. - Poza tym, hej! To Ty pokazałaś mi cycki wbrew mojej woli! - Gzik dalej wrócił do szarpania się, a Fugata znowu musiała się namęczyć, by go przytrzymać. Chłopak PRAWIE się jej wyrwał, przez co musiała docisnąć jeszcze pozycję.
- Nie ruszaj się, to będzie mniej bolało. Shira postanowi co z Tobą zrobić po wszystkim. - powiedziała Fugata, krzyżując mu jeszcze bardziej ręce za plecami.
- Jak... jak po wszystkim! Co chcecie ze mną zrobić!? - krzyknął zdziwiony. - Nie będę żadnym waszym zwierzaczkiem!
- To się nie ruszaj.

Jednak gdy Haruka powiedziała... coś, nagle aura Gzika się zmieniła. Przestał się zupełnie ruszać. Fugata uniosła brew sprawdzając, czy go przypadkiem nie zabiła, lecz Gzik żył napewno. Po prostu przestał się szarpać.
- Czyli boisz się nieznanego. - powiedział... jakby z wyrzutem? Pretensją...? Do Haruki. Podniósł twarz tak, by spojrzeć na Harukę, a jego wzrok już nie przypominał dziecka, oj nie. - Myślałem, że przynajmniej Ty... jesteś inna. Nie miałaś iść ku nieznanemu z podniesioną głową? Czyli te Wasze medaliony... to oszustwo? - zapytał.
- Kim jesteś? Czym jesteś? Mów. - zapytała ostro Fugata, a jej ręka powędrowała ku katanie.

Jednak wtedy Gzik nagle... podniósł się. Z Fugatą na plecach. Jakby była jakimś piórkiem. Dziewczyna wyglądała komicznie, bo była większa od Gzika, a siedziała mu na plecach. Nie miała jak sięgnąć po katanę, bo by spadła z niego, więc odruchowo założyła mu duszenie od tyłu i ścisnęła z całej siły, oplatając go jeszcze nogami. Wpięła się w niego idealnie i chłopak nie miał szans ucieczki, lecz on stał nieruchomo, wraz jak jego głowa robiła się coraz bardziej... czerwona. Gzik trzymał ręce w kieszeni i wydawał się totalnie nieprzejęty... swoją sytuacją. Patrzył na Harukę, jakby się... wahał? Albo zastanawiał nad czymś. Powoli wyjął rękę z kieszeni, po czym ją zaczął unosić...

- HARUKO! UCIEKAJ! NATYCHMIAST! - wydarła się, jeszcze mocniej zaciskając, lecz Gzik... zamiast ruszyć na Harukę wykonał jakiś dziwny gest.
Uniesioną ręką poklepał Fugatę po głowie, jak... jakąś kumpelę? Tak po prostu uniósł dłoń i poklepał ją po głowie, jakby pieszczotliwie. Jeżeli chciał pokazać, że ma wszystko pod kontrola, to tylko jeszcze bardziej zaniepokoiło Fugatę.
- Nie bój się, nic jej nie zrobię. - powiedział spokojnie, chociaż jego głos stawał się słabszy tak jak krew odpływała od jego mózgu. - Nie nauczyłaś się od Fugaty, że przyjaciół się nie krzywdzi, Haruko? - zapytał, po czym powoli opuścił dłoń. - Fugato, Twoja historia naprawdę mnie wzruszyła, jesteś ciekawym człowiekiem.
- Zaraz Cię uduszę poddaj się! - krzyknęła znad niego Fugata.
- To czy jestem zagrożeniem czy nie, zależy tylko i wyłącznie ode mnie i tego, jak się zachowujecie. Jednak... - powiedział nagle, ponownie wsadzając rękę do kieszeni. - ... módlcie się do Nesaku. Bo następnym razem, jak się spotkamy, może być... różnie. - wyszczerzył się do Haruki. - Narazie laski, dbajcie o Shirę. Fajna dziewczyna. - po czym jego twarz stała się purporowa. Uśmiechnął się w kierunku Haruki. Życzliwie.

Fugata nie mogła ryzykować. Cokolwiek to było, Shira miała rację. Było to potężne. Fugata wiedziała, że zaraz może jej zniknąć, więc zdecydowała się na krok ostateczny. Zwolniła uścisk, sięgając po katanę, ale wtedy nagle...

PUF!

... zamiast Gzika pojawił się obłok dymu. Fugata z impetem upadła na ziemię, a katana wypadła jej z rąk.

Po Gziku nie było śladu.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik
Zarządca Toshikai Hyuto - klik
Jirou Kujaku - klik
Harige Okudo - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Chłopak z klanu Kaminari miał nie lada orzech do zgryzienia. Każda z opcji posiadała zarówno swoje wady jak i zalety. Plusy i minusy. Każda z opcji wiązała się też z jakimiś konsekwencjami. Większymi, gorszymi. Chłopak przywykł też do tego, że nie wszystkich można zadowolić, nie da się osiągnąć takiego kompromisu. Praktycznie w każdej sytuacji znajdzie się ktoś, komu decyzja nie będzie pasować. W tej sytuacji, jakiej był aktualnie Niebieskooki najlepszym w jego ocenie rozwiązaniem było pozostanie na miejscu, trzymanie warty. Kagada nie łamała swojego słowa. Pewnie miała coś niezwykle istotnego do załatwienia, przez co miała się spóźnić. Protekcja Chino to absolutny priorytet. Czy koniec końców Anzou w ogóle będzie w stanie ją ochronić? Co, gdy dojdzie do takiego zagrożenia, że Anzou finalnie i tak nie będzie w stanie zrobić... nic? Istniała przecież taka możliwość. Na tym świecie są Shinobi, którzy są... potężni. Shira taka jest. Teraz była w środku z Chino, pewnie mogła ją zaatakować, a sam Anzou by nawet nie mrugnął. Wszystko to... skomplikowane. Klamka jednak zapadła, Anzou stał przy drzwiach i pilnował. Był czujny, skupiony, czas leciał, aż... chłopak usłyszał dźwięki. Otwarte drzwi i gwizdanie. Anzou momentalnie się wzdrygnął i skupił, obserwował osobę, która ewidentnie zmierzała w jego kierunku. Czupryna, charakterystyczny znak Gzika. Anzou z jednej strony poczuł ulgę, ale z drugiej... miał ciągle w głowie słowa Shiry. O tym, że jest to niezwykle niebezpieczne... stworzenie? Człowiek? Czy mówiła prawdę? Może. Anzou jednak nie miał obecnie jakiejkolwiek podstawy, aby przystępować do ataku. W dłoni trzymał swój ołówek, kajecik i ewidentnie szkicował. Przywitał się z Niebieskookim.
- Czołem Gzik. Tylko jak możesz... to nieco ciszej, nie generujmy hałasu.
Anzou mówił tak cicho, jak to możliwe. Nie chciał w jakikolwiek sposób ingerować w negocjacje, tworzyć niepotrzebnego hałasu. Nikomu to nie było potrzebne. Stale obserwował swojego tajemniczego kompana. Ten w swoim stylu zadawał pytania, był ciekawski i wręczył Władcy Laserów rysunek, bardzo ładny, który przedstawiał Anzou pilnującego drzwi. Ikoniczny moment. Anzou uśmiechnął się widząc jakość.
- To bardzo ładny rysunek, Gziku. Zachowam to na pamiątkę. Będę mieć co wspominać.
Powiedział Kaminari stojąc i patrząc na swojego towarzysza. Gzik może być niebezpieczny. Może stwarzać zagrożenie. Jego intencje raczej też nie do końca są jasne. Niemniej... Anzou nadal musi grać w jego grę. Być jego towarzyszem. Być jego jasnym punktem. Być może w ten sposób uda mu się wyjść z tego wszystkiego w jednym kawałku. Co zatem robi w tym miejscu Anzou? Chyba można to ujawnić, raczej żadna tajemnica.
- Co tutaj robię? Wykonuję swoje zadanie. Dbam o to, aby był porządek. Dbam o to, aby był spokój. O ile w ogóle to możliwe w tym świecie. A Ty? Co tutaj robisz?
Oko za oko. Pytanie za pytanie. Ton Anzou nadal pozostawał spokojny, chłopak wciąż nie miał najmniejszych podstaw do tego, aby reagować siłą. Czy w ogóle byłby w stanie stawić mu czoła? Skoro sama Shira nie mogła go złapać? Wiązka Anzou raczej też. Sytuacja mogła być beznadziejna, ale być może rozmowa... może właśnie zwykłą rozmowa będzie w stanie tutaj pomóc? Nastolatek postanowił pójść za ciosem.
- Tak sobie stoję tutaj jakiś czas, nie widziałeś może nigdzie Kagady?
Anzou wypalił z kolejnym pytaniem. Może Gzik ją też jakoś wyczuwał, jakoś... wiedział, gdzie jest? Czy się tym z nim podzieli? Szanse niewielkie, niewiadomo też czy w ogóle wie, gdzie jest. Nastolatek bardzo mocno chciał, aby tajemnica Gzika się rozwiązała. Ten brak wiedzy powodował w nim ogromny niedosyt, Kaminari potrzebował domknięcia poznawczego, wiśni na torcie, która sprawi, że w końcu tajemnica zostanie rozwiązana. Aktualnie było kilka podejrzeń: Gzik to Sanbi, Gzik to mocny Yokai, Gzik to człowiek Pawia, który blefuje, Gzik to... Kaminari o którym Anzou nie ma pojęcia lub... Gzik to Uchiha? Włosy... pasują. Interesy? Również. Może szpieguje dla Uchiha? Chociaż był inny klan, Gazo, z którym Anzou kiedyś się już starł, oni potrafili ożywiać rysunki, też miał chyba czarne włosy. Gzik potrafi rysować. Co jeśli... zaraz ożywi rysunek i Anzou dostanie wpierdol od samego Anzou? To byłaby dopiero historia! Chłopak pozostaje w skupieniu i stara się jednak utrzymać konwersacje z Gzikiem i nie dopuszczać do jakiejkolwiek eskalacji. Ciekawe ile zajmą dalej negocjacje. Anzou jest gotowy do względnej obrony, odskoku, podstawowej reakcji.