Północno - wschodnie wybrzeże

[Kujaku Haruka]

Okazało się, że rozmawiała z prawdziwym Yaiem, jednak technika, której użył - to było jakieś kamuflujące jutsu, które pozwoliło mu zniknąć jej sprzed oczu. Będzie musiała popracować nad swoimi pozostałymi zmysłami - czuła, że powinna była w takim wypadku przynajmniej go usłyszeć, a tymczasem... cóż. Była zbyt zaaferowana możliwością wybuchu bomb. Ostatecznie i tak wyszło na dobre, bo Yai pomagał przecież także w szpitalu, a do tego pewnie był tym, który przekazał kluczowy informacje o skutkach meteorytu Kaminari, co przynajmniej otworzyło im może w głowie możliwość zawarcia pokoju i wypchnęło chęć walki o odzyskanie tych ziem za wszelką cenę.

- Trochę... trochę rozważałam tę opcję, to prawda. Ale dobrze, że ostatecznie z niej nie skorzystałam. - skinęła głową, rozmyślając nad tamtym momentem. Chyba rzeczywiście była na to gotowa. Na pytanie o Yeny wzruszyła ramionami. - Wiesz... to akurat chyba proste. Jak chcesz mieć robaczka, to mama robaczek musi się najpierw spotkać z tatą robaczkiem... no i resztę możesz sobie dopowiedzieć, prawda? -

Mrugnęła okiem do Yaia, natomiast pytanie o Gzika zbyła machnięciem ręki. Widać było, że tajemnicza postać wybrała sobie głównie Siostry Nocy i Anzou do prześladowania.

Kiedy mijała grupkę dziewczyn, aby wyjść z Wabą na trening, nachyliła się jeszcze do Drugiego Pióra, pracującego nad strojami.

- Urasano-chan. Zobacz proszę może na stroje, które kupiła mi dzisiaj Niyomi. Ja i Yadasu mamy podobny wzrost i sylwetkę, możliwe, że łatwiej będzie ci dokonać przeróbek na nich, niż szyć coś od nowa. I tak czeka cię ciężka noc, szkoda sobie dokładać niepotrzebnie pracy. Lepiej, żebyś była jak najbardziej wypoczęta jutro. - cmoknęła z rozpędu Urasano w czoło, jakby była Shimaną, po czym nieco zawstydzona tą instynktowną, matczyno-siostrzaną reakcją, ruszyła się uczyć.

---

Odczytywanie i nauka znaków z Wabą były zaskakująco... o wiele łatwiejsze i płynniejsze niż z Fugatą. Chłodna precyzja i porządek Ósmego Pióra zdecydowanie pomagały w nauce i tłumaczeniu języka, tym bardziej, że ta od razu wyłapywała poszczególne elementy, które sprawiały Haruce trudność. Powtarzała je od razu, parę razy, by dłonie zapamiętały odpowiednie ruchy jak najszybciej. Do tego, odpowiadała na jej pytanie, co oczywiście motywowało Harukę do skupienia się na odczytaniu przekazu.

- Księga... zwój... Dobro... Dobra... - mamrotała pod nosem, powtarzając to, co usłyszała i zobaczyła, migając tak samo dłońmi. A potem dotarło do niej, kim jest Waba.

"Zaraz/poczekaj. To ty jesteś Kitsune-no-Mikage? Cienistą Lisicą?" Haruka wybałuszyła oko... a raczej oczy, z czego to ukryte pod opatrunkiem aż ją zabolało nagle, przez co skrzywiła się i chwyciła za bandaże, rozluźniając mięśnie i dopiero po paru sekundach czując, jak ból ustępuje. Wtedy znowu skupiła się na gestach Waby. "Uratowałaś mnóstwo dusz/żyć/ludzi!"

Trzeba było przyznać, że Haruka była pod szczerym wrażeniem. Słyszała plotki i historie o tym, że ostrzeżenie przyszło w ostatniej chwili od kogoś z ich klanu, ale nie wiedziała, że tą pół-legendarną postacią i zwiadowczynią była właśnie Waba. Nic dziwnego, że została wcielona do oddziału. Tym bardziej jej własne pytanie, skierowane o powody i kulisy dołączenia Haruki wywołały jej westchnienie.

"Myślałam, że dołącza moja... mała... rodzina?" Nie była pewna, jak zamigać: kuzynka. "Nie wiedziałam, że będę to ja. Nie wiem czego oczekuję. Chcę być..." zastanowiła się, po czym użyła tego samego znaku, który pokazała jej Waba. "...dobrem klanu. Walczyć za... nie-yokai."

Tak, to było chyba... to. Chciała, żeby wizja Shiry na Siostry Nocy się spełniła i były w stanie chronić przede wszystkim żywych. Być może... być może nawet nie tylko własny klan. Co doprowadziło ją płynnie do ostatniego pytania. O Rina. Poczuła, że się czerwieni.

"Nie... nie jest moim kochankiem. Na razie to... przyjaciel/towarzysz/kolega. Uratował jej życie, dwa razy."

[Anzou]

Chłopak otrzymał zaproszenie do stołu od Shiry, liderki Sióstr Nocy, kobiety, która poziomem nie odbiega od samej mocarnej Bestii z Atarashi. Samo w sobie zaproszenie było znakiem kultury, świadczyło o tym, że kobiety potrafią zachowywać się na poziomie, pewnie dla nich tak samo jak dla Anzou - jest to okazja, żeby dowiedzieć się czegoś nieco więcej, czegoś innego na temat klanów, historii czy też samego świata. Oczywiście, wszystko z umiarem i bez zdradzania jakichś szczegółów, zapewne też ze strony Shiry i jej towarzyszek. Nastolatek zatem zwyczajnie dosiadł się do stołu i zadał proste i bezpośrednie pytanie na które stosunkowo szybko otrzymał odpowiedź, jednak od Hisamidy. Faktycznie, obecność demona sporo komplikowała, ale też... uprościła. Bez tego - dalej pewnie trwałby krwawy konflikt, w którym traciliby ludzie. Niebieskooki skierował swój wzrok na Hisamidę.
- Racja, bestia nieco komplikuje. Niemniej... trochę też ułatwia. Dzięki temu udało nam się jakoś... poznać, jakkolwiek to brzmi, to pokazujemy, że przynajmniej jakieś jednostki z nas są w stanie się porozumieć. To chyba solidny fundament, dobry punkt wyjścia w kontekście jutrzejszych rozmów. Ciekawe, że czasami Ogoniasta Bestia wykazuje się... większym intelektem niż ludzie...
Końcową część swojej wypowiedzi Anzou powiedział patrząc wzrokiem gdzieś dalej, nie utrzymywał kontaktu wzrokowego z rozmówczyniami. Lekko się zamyślił, kobiety od razu przeszły też do rozmawiania o strojach, ale co przykuło uwagę nastolatka były Yokaie, jakaś biblioteka. Zapewne to jakieś cenne miejsce dla Sióstr Nocy. Gromadzona wiedza przez pokolenia na temat Yokai. To stale rezonowało w głowie Anzou, który postanowił wykorzystać okazje. Teraz albo nigdy!
- Przepraszam, że się wtrącę, ale Yokai... to istoty, które są nam nieznane, dopiero co mamy z nimi styczność, po bitwie... spotkałem tego człowieka, istotę?
Tutaj Anzou spojrzał prosto na Shirę, zapewne to ona posiada największą wiedzę i doświadczenie w tej materii, a chyba też już usłyszała to imię, o którym chce powiedzieć Kaminari.
- Ten Gzik. Dalej siedzi mi w głowie. Ten niesforny, niewinnie wyglądający dzieciak, który pojawia się, znika, wszystko robi tak błyskawicznie... To Yokai? To człowiek? W ogóle kim on jest? Wiem, że to imię brzmi jak potrawa, ale nie wierzę, że jego obecność tutaj to jest przypadek.
Młody Kaminari głęboko liczył, że uda mu się dowiedzieć czegokolwiek. Skoro Gzik potrafi się pojawiać znikąd... może też jest taka możliwość, że też zaczepiał inne Siostry Nocy. Przecież widzi jakieś punkty. Nastolatek oczekiwał odpowiedzi, a rozmowa też toczyła się dalej. Nastolatek niewiele rozumiał na ten temat, mimo wszystko, wiedział, że świat jest o wiele bardziej skomplikowany i złożony niż się wydaje. Anzou wtedy też został wywołany do tablicy przez przeciwniczkę Moshiego, kobietę, z którą aktywnie sparingował i... chyba też w jakiś sposób się lubił. Fakt, że sama o niego pyta o tym świadczy. Anzou uśmiechnął się i oparł bardziej o siedzenie.
- Ha, wiedziałem, że go lubisz! Gołym okiem to widać, ha! Moshiego poznałem już jakiś czas temu, zostałem skierowany do oddziału Kagady, a on już tutaj był. I tak... misja za misją, leciał ten czas. Dobrą daliście bitkę, muszę to przyznać! Podobny macie styl, do przodu, chaotycznie, to cieszy oko. Ciekawe jakby to wyglądało na otwartym terenie, gdyby nie było żadnych hamulców! Jak będziecie to powtarzać, muszę to zobaczyć!
Anzou wypowiadał się pełny emocji, chciał wybrzmieć pozytywnie i podkreślić relację, która utworzyła się między Moshim a Nyiomi, a raczej - to, że widać to z powietrza. Może nie było to tak oficjalne jak Zaku, ale nie każdy lubi się w ten sam sposób, prawda?

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Ścieżka Przeznaczenia - Anzou i Haruka

---

Anzou usiadł z Siostrami Nocy do stołu i zamierzał wykorzystać okazję by podpytać. Przede wszystkim, sam zauważył, że Ogoniasta Bestia wykazuje się większym intelektem niż ludzie.
- Przede wszystkim musisz rozumieć, że yokai nie rozumują jak ludzie. Przynajmniej w większości. - powiedziała Shira, po czym spojrzała na chłopaka. - To trochę tak, jakbyś spotkał kogoś, kto zupełnie odwróconą logikę i nie mówię tutaj o tym, że jak ktoś jest seryjnym zabójcą i cieszy się z mordowania ludzi to jest jak yokai. Tutaj chodzi mi bardziej o hmm... o zasady rozumowania świata. Yokai często żyją w zamkniętych dwóch czy trzech uczuciach, który jest przemieszany z jakimś trudniej określonym instynktem. - jednak potem uniosła ręce. - W większości, oczywiście. Istnieją yokai, które wytworzyły bardzo wysoki intelekt i do złudzenia przypominają ludzi. Nie jest to wszystko jednoznaczne. Dużo zależy od tego w jakich warunkach, z jakich pobudek i w jakiej atmosferze zrodził się yokai. Z kolei ogoniasta bestia to przypadek zbliżony. Mówi się, że to one dały początek chakrze, albo są po prostu manifestacją chakry. Trochę jak bóstwo zrodzone z chaosu. W zależności od wierzeń, oczywiście.

Jak Shira mówiła, to nie tylko Anzou słuchał, ale i Hisamida z Niyomi, jednak dziewczyny nic nie mówiły. Dały się wygadać liderce.
- Jednak co do zasady, można przyjąć, że bijuu potrafią rozumować i to bardzo dobrze. Nie wiem, ile pamiętają. Jednak nasz przypadek jest ciekawy. Sanbi z jakiegoś powodu pamiętał swoją poprzednią jinchuriki. - kobieta spojrzała na Hisamidę. - Hisamido, będziemy musiały zrobić drobne śledztwo. Trzeba ustalić kim byli poprzedni jinchuriki Sanbiego. Może coś się dowiemy. Zajmiesz się tym? Po powrocie oczywiście.
- Tak, nie ma problemu.

Dalej Anzou przeszedł do tematu Gzika. Tutaj Hisamida i Niyomi popatrzyły pytająco.
- W sensie yokai ziemniak? Ze śmietaną? - zapytała Niyomi, jednak Shira westchnęła. Liderka Sióstr Nocy wiedziała o czym mówił Anzou.
- Nie mówiłam Wam o tym, ale rzeczywiście jest ktoś taki. Taki mały chłopak w czarnych włosach. Z jakiegoś powodu uczepił się nas i pojawia się czasami. Przyszedł raz nawet tutaj, do siedziby. - powiedziała, po czym podrapała się po brodzie. - Wie zdecydowanie za dużo jak na yokai, ale zachowuje się bardzo... specyficznie. Jednak co gorsza, jest... - zmrużyła brwi. - Silny. Bardzo silny. Wiedział o Haruce, więc obstawiam, że to może być ktoś od Musana, jednak wtedy... nie powiedziałby raczej mi tego, co mi powiedział. Może to być ktoś wysłany od Jirou, ale... dałby mi raczej znak. - wzurszyła ramionami. - Albo rzeczywiście yokai, który nas śledził od dawna. Mimo, że nie wykazuje złych intencji, trzeba uważać. Tak jak mówię, oni maja pokrętną logikę.

Na koniec zaś, Anzou powiedział do Niyomi, że ta lubi Moshiego. Dziewczyna skrzywiła się.
- Nie no, bez przesady koleś. - powiedziała. - Po prostu rzeczywiście bym chyba jebnęła Urasano gdyby nie on i no... jakoś bym mu się coś odwdzięczyła za to. Zresztą, nieważne. Tak tylko pytałam. - westchnęła, po czym wstała. - Idę do Haruki i Waby, bo u Was jakieś smęty tylko.

Urasano przy okazji, jak Haruka jeszcze powiedziała jej, żeby wzięła jej stroje, ta odparła krótko.
- Prezentów się nie niszczy. - po czym machnęła ręką, jakby to było nic. - Dam sobie radę, ale dziękuję za pomoc. Jak będziesz chciała, to bardziej przydałoby mi się, żeby ktoś po prostu na koniec wyprostował suknie. Jakimś żelazem rozgrzanym czy coś, by nie była pogięta.

Nim jednak Niyomi wyszła do Haruki i Waby, te migały w najlepsze. Rzeczywiście, nauka z Fugatą była zdecydowanie inna. O tyle, o ile Fugata miała trochę trudniej, bo musiała uczyć Cię od samego początku, a i jeszcze przywołać do porządku jak byłaś zaaferowana Yeny, tak Waba nie uczyła Cię pojedyńczych znaków, tylko wymuszała, żebyś rozmawiała całymi zdaniami. Fugata przygotowywała Cię bardziej pod misję, Waba uczyła Cię ewidentnie języka.

Do Haruki dotarło, że przed nią, a raczej obok niej siedzi... naprawdę osobistość. Kobieta, która jako pierwsza rozpoznała ruchy na murze i jeszcze zaalarmowała wszystkich. Trudno było oszacować, jak duży wpływ na to co się działo miała Waba. Trudniej było oszacować, jak bardzo... jak wielu ludzi ocaliła. Haruka odrazu zapytała o to, czy Waba jest osobą, którą znała z opowieści.
- To stary ? - mignęła, jednak jej twarz nie zmieniła się w ogóle, nawet pod kątem tego, że Haruce ewidentnie zaimponowała. - Pseudonim, lub nazwa. Możesz też mignąć nazwa potoczna, to każda będzie wiedzieć, o co chodzi, jednak musisz uważać, żeby dokręcić rękę, bo może Ci inaczej wyjść "nazwa potoku". Używaj tego znaku, od pseudonimu. Po to Chishiba dołożyła ten znak, żeby się nie mieszało. - wyjaśniła, po czym poprawiła okulary. Zastanawiała się nad czymś, po czym wykonała gesty... ale EWIDENTNIE, zrobiła to dużo bardziej niedbale, niż wszystko inne. Jakby, zupełnie nie pasowało to do jej charakteru. - To stare dzieje, nie ma o czym mówić.

Następnie poprawiła się i przeszła dalej. Haruka nie wiedziała jak to wszystko zamigać, ale musiała kombinować. W sumie, jak chciała opowiadać, to musiała próbować. Metody Waby działały.
- Daleka. Siostra. - mignęła dwa słowa, które w połączeniu oznaczały kuzynkę. - Misuno. - powiedziała, po czym delikatnie skinęła głową. - Kojarzę ją. Sakki. - wymigała.

Czyli Misuno była dość... znana w świecie Sióstr, skoro nawet Waba ją kojarzyła. Tym bardziej Haruka nie wiedziała jeszcze, o co chodziło z tym, że nie była aż tak mile widziana na ognisku. W każdym razie, Waba ją znała.
- Chcesz walczyć za ludzi, czy chcesz walczyć przeciwko yokai? - zapytała w nowym dla Haruki języku, po czym zaczęła dalej powoli migać.. - Za Shirę łatwo się walczy. Ale czy będziesz walczyć za Osanena? Za Musana? - uniosła pytająco brew. - Nie rzucaj ?, dopóki nie upewnisz się, czy to jest prawdą. Przed chwilą zabiłaś członka naszego klanu. - Waba odchrząknęła. - To oznacza deklarację, albo obietnicę. - wyjaśniła znak, który pojawił się jako nowy. Potem przeszły do tematu Rina.

- To jest Uchiha, który ? z Tobą. - zmrużyła oczy. - Mieszkać. Spędzać czas. Przebywać. - powiedziała, ale jej ton zmienił się delikatnie na ciut ostrzejszy. Również, zaczęła ewidentnie szybciej migać. - Mężczyzna, który porzuca swój własny klan dla kobiety. Nie jesteś głupia, więc potrafisz dodać dwa do dwóch. Czy będziesz zachowywać się jak Yadasu? - kobieta prychnęła. - Nazywaj go jak chcesz. Pewnego dnia jego klan się o niego upomni. Co wtedy zrobisz?

Nagle Waba jeszcze bardziej przyśpieszyła znaki.
- Spać. Z. Chcesz. Ale. Siostra Nocy. Pamiętać ? Zapomnieć ?. ?(tutaj znak którego totalnie nie znałaś). Kłopot. - i Waba chciała coś dalej migać, ale nagle w drzwiach pojawiła się Niyomi, która spojrzała na to co robicie i wypluła grzybka.
- Joł, jak leci? Nudzi mi się, przyszłam do Was. Zara się kładę. Jak tam, ogarniasz coś Haruka? - zapytała. - Waba najlepiej miga ze wszystkich, to jak ona Cię nie nauczy to już chuj, nie ma ratunku. - powiedziała, po czym wyjęła opakowanie z grzybkami.
- Nie mów do niej, tylko migaj. - Waba wróciła do swojego normalnego tempa, w którym Cie uczyła. Niyomi przewróciła oczami i wystawiła paczkę w Waszym kierunku. Zrobiła jeden znak.
- Grzyb? - sama wzięła jednego i wsadziła do ust.
- Przestań to ciągle jeść. ? się. - nie wiedziałaś co to za znak, ale chyba przyzwyczaić?
- Dać. Odpuść. Porządek. - o mamo, miganie Niyomi było dla Ciebie zupełnie czymś innym. Dziewczyna robiła to mega szybko i mega niedbale. Wyłapałaś dosłownie trzy znaki z całego zdania.
- Ile dziś zjadłaś? - wymigała Waba.
Niyomi przewróciła oczami, po czym odwróciła się i wypluła grzyba, którego dopiero włożyła do ust.
- Cieszyć się?
- To Twoje życie. Rób co chcesz. Ja po prostu ?, że wymyka Ci się to spod ?.
- Dobra jakby... idę spać. Do jutra. - mruknęła tylko i wróciła do budynku, idąc na górę do pokoju Siostr Nocy.

Waba odwróciła się do Ciebie.
- Chcesz mu ? dzieci? - znak był podobny do słowa "pojawiać się". - Rodzić dzieci. Temu Uchiha. - powiedziała wprost. Z jakiegoś powodu, Waba w tematyce romansowania, czy raczej relacji damsko męskich była bardzo... dziwna. Jakby ktoś inny przejmował jej umysł.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Władca Piorunów rozmawiał w najlepsze i co ciekawe - zdobywał informacje na temat świata, na temat tego, czym są Yokaie, a w kontekście ich coraz większej aktywności, ingerencji w taki typowy świat - było niezwykle istotne. Shira była chyba w tym wszystkim szczery, nastolatek nie wyczytał z postawy jej ciała czy też sposobu wypowiedzi jakichkolwiek nieczystości. Faktycznie coś w tym mogło być, kobieta Yokai, z którą walczył Anzou chyba też kierowała się jakimś instynktem, targały nią emocje, bo... raz go chciała zjeść, a potem też błagała o litość? To było dziwne. Koniec końców Anzou zrozumiał nieco więcej i uszedł też z życiem z tego starcia.
- Yokai są dla nas tak tajemnicze... ja walczyłem z Yokai tylko raz, gdy Wy, Siostry Nocy robicie to od lat i w zasadzie to kwintesencja waszego życia. To bardzo ciekawe. Ten Yokai, z którym walczyłem zmieniał wygląd, potrafił manipulować, aby osiągnąć swój cel - pożarcie innych. Nie wiem czy załatwiłem ją na dobre, ale wyglądała jak jakiś... pająk? Takie połączenie właśnie kobiety i pająka.
Anzou na koniec rozłożył ręce, nie rozumiał natury tych istnień, ale nie można było podważać ich egzystencji jak i tego, że po prostu są. Shira dodała też kilka swoich słów na temat samej bestii, która wykazuje się większym ilorazem inteligencji. Ostrzeżenie Sanbiego było jasne, pytanie czy chciał bardziej swojego spokoju czy też... może to wypadkowa właśnie tego, że była jakaś pewnego relacja z ojcem Kagady? Skoro Sumo z nią sparował... to chyba musiał jakoś się znać z bestią. To z pewnością coś, co warto też w jakiejś niedalekiej przyszłości wyjaśnić. Anzou zanotował również informacje o dochodzeniu, które zamierza przeprowadzić Hisamida na temat poprzednich Jinchuriki. Władca Piorunów zapewne poinformuje o tym Chino i jej matkę. Posiadanie Bestii po swojej stronie może być ogromnym atutem. Bestia współpracująca z klanem Pawia.. może być problemem. Jedna z Sióstr Nocy nie miała bladego pojęcia o Gziku i zareagowała podobnie jak wszyscy - pytaniem o potrawę. Anzou miał już przewrócić oczami w geście totalnej kapitulacji, ale... jego źrenice się rozszerzyły, gdy Shira podjęła temat. Ta jednak też nie miała pewności czy to Yokai, przynajmniej tak wyglądało z jej relacji. Oczywiście - Kaminari nie zamierzał też całkowicie wierzyć w każde jej słowo, przecież mógł być stale manipulowany. Anzou jednak zmarszczył czoło i skupił swój wzrok całkowicie na Shirze, gdy ta powiedziała, że jest bardzo silny. O co w tym wszystkim chodzi do cholery?
- Gzik bardzo silny? Czyli ta cała otoczka... ta jego pierdołowatość, taka dziecinność w moim towarzystwie to... jakaś gra z jego strony? To jeszcze bardziej wszystko komplikuje. Zapytałem go nawet o to, w jaki sposób się przemieszcza, mówi jedynie, że wyobraża sobie jasne punkty, którym rzekomo jestem i... tyle. Nagle się przy nich znajduje. Raz Haruka odruchowo go uderzyła, gdy pojawił się znikąd, ten padł i zaczął krwawić... to też pewnie była jakaś gra z jego strony. On twierdzi, że pisze powieść o bohaterach, rzekomo właśnie o mnie i też o Haruce. Totalnie tego nie rozumiem. Niemniej wierzę... że jest dobrym człowiekiem, istotą... kimkolwiek jest.
Chłopak nie miał na razie najmniejszych podstaw by sądzić, że Gzik to zła istota. Nie zrobił mu krzywdy, nie zrobił krzywdy nikomu z otoczenia Anzou, a to chyba całkiem dobry prognostyk. Nastolatek zaczął się zastanawiać, gdzie w zasadzie jest ten Gzik, co robi i czym się obecnie zajmuje. Oby tylko nie pojawił się w trakcie negocjacji, na samym środku... wtedy Anzou miałby nie lada problem. Wtedy też do głosu przeszła wybranka serca czy też pięści Moshiego. Anzou usmiechnął się lekko słysząc, że ta chyba chce się mu jakoś zrewanżować.
- Myślę, że taka uczciwa bitka, bez osób postronnych dla Moshiego będzie wielkim podarunkiem.
Powiedział spokojnym głosem na odchodne do jednej z Sióstr Nocy, która opuściła towarzystwo. Czas leciał dalej, rozmowa trwała, nastolatek nie miał też w swoim życiu okazji, aby porozmawiać z tą, która odpowiada za stroje, a co za tym idzie... jest jakoś zaawansowana pod kątem inżynierii? Kaminari spojrzał na Urasano.
- Muszę Tobie przyznać, że Twoje stroje są potężne. To, jak poruszacie się dzięki nim w powietrzu - jest imponujące. Zajmujesz się tylko strojami? Czy może jeszcze robisz coś innego?
Zapytał Anzou z lekkim uśmiechem na twarzy, nie chciał wiercić, nie chciał też sam rozpoczynać tematu potencjalnego tworzenia jakiejś... nogi dla Chino, ale dalsze ruchy, dalsze pytania są zależne od tego jak odpowie Urasano i na co też pozwoli Shira, która wydaje się być swego rodzaju buforem, barierą pomiędzy informacjami, które można przekazywać, a których nie.

[Kujaku Haruka]

- Oczywiście. Te gotowe zostaw mi tutaj gdzieś na boku, zajmę się tym po szkoleniu. - zapewniła Urasano, mając nadzieję, że znajdzie w siedzibie coś, co pozwoli jej wyprasować ubrania. Najwyżej odwiedzi okolice domu handlarki tkaninami, u której kupiła wcześniej ubrania i pożyczy od niej jeszcze odpowiedni sprzęt? Liczyła jednak, że nie będzie to potrzebne i ktoś pomyślał już o wyposażeniu ich tymczasowej siedziby w takie narzędzie.

Tymczasem podczas nauki z Wabą czuła, że jej zdolności są cały czas stawiane na samej granicy, a następnie popychane dalej. Kiedy stawała przed murem, musiała kombinować, jak go ominąć, jakich znaków użyć, żeby przekazać podobny sens i być zrozumianą. Waba na szczęście była inteligentną osobą i wiedziała, kiedy jej pomóc, a kiedy zmusić do wysiłku.

"Nazwa potoku. Pseudonim. Potok. " zamigała, powtarzając po Wabie. Co ciekawe, kobieta bardzo zbagatelizowała tę - dla Haruki absolutnie kluczową i imponującą - historię na swój temat, co było widoczne nawet w sposobie jej gestykulacji.

Dlaczego?

Nie miała pojęcia. Była naturalnie skromna? Czy wiązało się to z jakimś bolesnym wspomnieniem? Nie drążyła tego tematu na razie, skupiając się na nauce kolejnych słów. Daleka siostra, czyli kuzynka. Spodobało jej się to określenie. Bardzo dobrze określało relację jej oraz Misuno. Uśmiechnęła się przy tym.

"Tak. Sakki. Dawała wiedzę mi o klanowych technikach." odmigała, nie do końca pewna, jak brzmi "nauka" czy też proces uczenia się. Potem padło dość istotne pytanie odnośnie jej motywacji. I musiała Wabie przyznać, że jej pytanie było... bardzo trafne. Na ten moment nie znała odpowiedzi.

"Nie wiem." odmigała szczerze, chwilę się wahając. "Tak i nie. Przyszłość." zamigała, a kiedy Waba naprowadziła ją na odpowiednie słowo, kontynuowała. "Możliwe, że bym go obroniła przed Yokai. Ale potem zabiła sama. Brak... wiary? W niego."

Przy okazji, przypomniała sobie, że przecież Waba miała prawdopodobnie największą wiedzę w tym momencie na temat stronnictwa Musana. Postanowiła o to zapytać.

"Co za osoba jest Musan? Według ciebie." spytała, ciekawa opinii Ósmego Pióra.

Na wspomnienie o Rinie, pokręciła głową.

"Jakiej kobiety? Poznałam go w Kinoko." poprawiła Wabę, która chyba uznała, że Rin... porzucił klan dla niej? Ale nie znali się wcześniej, dopiero potem dowiedziała się przecież, że brał udział już w Wielkiej Bitwie - po ich stronie. A może właśnie był ktoś, kto był bliski Rinowi, ale potem z tą osobą coś się stało? Nie zdążyła go zapytać. Na prychnięcie Waby przekrzywiła głowę, zaciekawiona jej reakcją.

"Wiem, że to... trudna rzecz? Problem." zgodziła się. Na stwierdzenie, że klan się o niego upomni, wzruszyła ramionami. "Spróbuję uratować jego życie, jak on moje. Co ty byś zrobiła?"

Na ten moment sytuacja dla Haruki była prosta - w jej oczach Rin udowodnił już swoją lojalność wobec nich. Sam fakt, że Jirou-sama pozwolił mu mieszkać na ich terenach był już dość znaczący, ale Uchiha miał też już okazję skazać ją na śmierć, bez ryzykowania własnego zdrowia - a mimo to, tak właśnie zrobił. Do tego wątpiła, żeby mógł przewiedzieć, że zostanie Siostrą Nocy i celowo wkraść się w jej łaski, skoro nawet pozostałe Siostry były zdziwione decyzją Shiry o przyjęciu jej do oddziału. Pamiętała zresztą jeszcze dobrze pierwsze misje wykonywane wspólnie z Uchihą i jej własne, bardzo ostrożne i ograniczone zaufanie. Nim jednak zdążyła powiedzieć - zamigać - coś więcej, pojawiła się Niyomi. Waba zdążyła jej jeszcze tylko dać do zrozumienia, że może spać z kim chce, ale zapewne ma pamiętać o lojalności wobec oddziału i klanu. Tego nie musiała jej przypominać, ale widziała już, że umysł Waby - ten sam, który pozwolił jej tak trafnie rozpoznać ruchy Uchiha - kierował ją na identyfikowanie innych, potencjalnych problemów.

Na razie pomachała radośnie Niyomi, widząc nową kumpelę.

"Coraz lepiej! Waba świetnie daje wie... uczy!" zamigała, szczerze chwaląc metody Waby. Na ofertę grzybka zastanowiła się moment, ale chyba na dzisiaj jej starczyło. "Dziękuję, ale mi wystarczy."

Potem miała okazję zaobserwować, jak Waba znowu kogoś upomina. Wyraźnie lubiła to robić, ale nawet Niyomi miała chyba po dzisiejszych wrażeniach już trochę dość tego. Chociaż Waba i tutaj mogła mieć trochę racji. Niyomi rzeczywiście żuła mnóstwo tych grzybków. Haruka tego nie skomentowała jednak, uznając, że... cóż, jest to decyzja Niyomi.

"Dobra... Noc?" zamigała do niej, zerkając jeszcze na Wabę, czy dobrze wykonała znaki. Wydawały się oczywiste, ale nie była pewna, czy dobrze je połączyła.

A potem Ósme Pióro znowu ją zaskoczyła pytaniem o Rina, otwarcie pytając o jej plany wobec Uchihy i to... dalekosiężne, zważywszy na to, że na razie nawet jeszcze ze sobą nie sypiali. Nie odmigała od razu, zastanawiając się chwilę.

"Nie wiem. Nie wszystko ma już plan/odpowiedź." wzruszyła ramionami. "Jestem... duża?" zmarszczyła brwi, czekając na poprawki. "Dorosła. Tak. Wiem, że to Uchiha. Zadawałam sobie te same pytanie. Ale już pokazał? wskazał? dla mnie swoją lojalność. Jeśli pokaże ją reszcie, to czemu nie? Jeżeli się w nim... utonąć? Serce?"

Zakocha. Czy mogła? Nie była tego jeszcze pewna, ale coś miedzy nią a Rinem było na pewno. Był całkiem przystojny, do tego... delikatny i uprzejmy. Zupełnie inny niż obaj Królowie, których poznała. Trochę przypominał jej Zaku, ale jednocześnie i bardziej dostojnego, i bardziej żartobliwego.

"Czy Rin może w pełni dołączyć do klanu? Już robi dla nas misje. Czy kiedyś skończą się jego... testy? Próby? Dla ciebie." spytała Wabę, mając dość duże podejrzenie, że jej nieufność sprawi, że... nic, co Uchiha by zrobił, nie przekonałoby jej do odpuszczenia mu. Miała jeszcze zamiar zapytać, z czego wynikają też jej pytania o relacje romantyczne pozostałych Sióstr. Czy było to tylko spowodowane... profesjonalnym zainteresowaniem i dbałością o oddział i klan? Czy może jakąś traumą z przeszłości? Czy miała podobne doświadczenia?

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Ścieżka Przeznaczenia - Anzou i Haruka

---

Anzou siedział niczym rodzynek wśród Sióstr Nocy i rozmawiał sobie jak gdyby nigdy nic o yokai. Co prawda, trafił w idealne miejsce, ponieważ akurat kto jak kto, ale kobiety były największymi specjalistkami od tych duchów. No, przynajmniej pod kątem ich eksterminacji. Kaminari opowiedział kobietom o swojej przygodzie w jaskini, po czym zarówno Shira jak i Hisamida popatrzyły na siebie.
- Jorōgumo. - powiedziała krótko Hisamida. - Rzadki i niebezpieczny yokai. Przytrafiają się albo w leśnych grotach, albo w górach. Szczególnie lubią upatrywać sobie jakieś jaskinie, lub tunele w szybach górniczych. Manipulancki, wyrachowany, inteligentny. Przynajmniej te, które się ujawniają. Żywią się często młodymi mężczyznami, stąd górnicy są dla nich dobrym przysmakiem. - wyjaśniła. - Miałeś szczęście. Niewielu uchodzi z życiem po ich ataku.
- Ich sieci potrafią mocno uprzykrzyć życie. Jak cię trafi taką, to możesz spaść z lotu. Kiedyś Waba taką dostała i rozbiła się o ziemię. - mruknęła Shira. - Dobrze, że te yokai to samotniki, bo nie chcę mysleć, co by było jakby potrafiły się grupować.

Następnie Anzou zaciekawił się tematem Gzika. Było dla niego szokiem, że Shira nazwała go silnym.
- Ano. Próbowałam go złapać, ale mi nawiał. - westchnęła. - A uwierz, mało co jest w stanie mi nawiać.

Potem Anzou wyjaśnił sytuację z jasnymi punktami.
- Nie kojarzę nic, co... pasuje do opisu, jednak no, yokai potrafią się teleportować. Ale czemu wspomniał Ci o punktach? - zapytała Hisamida spoglądając pytająco na Shirę.
- To może być wszystko. Może po prostu tak wizualizuje sobie podróż? Że tam gdzie chce się udać, to dla niego jasne punkty? - po czym zerknęła na Anzou. - Yokai potrafią krwawić, to żadny wyznacznik. W każdym razie, trzeba będzie odkryć jego zamiary. Prędzej czy później.

Następnie Shira coś mignęła do Hisamidy, a ta odmignęła. Anzou za nic nie wiedział co kobiety sobie przekazały. Jednak umiejętność rozmawiania w taki sposób, była bardzo przydatna. Na końcu Anzou skierował się do Urasano, po czym zapytał, czy kobieta zajmuje się czymś więcej niż strojami.
- Tak. - odparła krótko, unosząc głowę. - Jestem inżynierem. To maski, które widzisz, to moje dzieło. - dodała. - W sensie, te które dziewczyny miały podczas walki. No i nasze wojska. Ale tak, to wszystko moje projekty.

Urasano wydawała się być zaintrygowana tym, że Anzou zwrócił na nią uwagę. Odwróciła się więc tak, by siedzieć w jego kierunku. - Same stroje nie pomagają latać. Nadają tylko kształt naszym ciałom taki, jak mają ptaki, by zwiększyć możliwość sterowności. - nagle dziewczyna się dźwignęła. - Kobiety mają jeszcze biusty, które tym bardziej potrafią zahaczać powietrze, więc potrzebny nam był opływowy kształt i materiał, który wyrówna tarcie w powietrzu. A płachty są do szybowania. Podpatrzyłam kiedyś jak wiewiórki miały coś takiego i przeniosłam to do naszych strojów. - wzruszyła ramionami. - Nadal są Siostry, co potrafią szybować bez wspomagaczy. W sumie to... wszystkie, oprócz Yadasu. No i trochę mnie, bo ja dopiero się też uczę. - westchnęła. - A, no i jeszcze Haruka, ale ona nowa jest, to w ogóle. W każdym razie, jestem ciekawa, jak pierwsze Siostry Nocy atakowały Harpie Wiedźmy. Przecież to one wymyślały. Shira, jak to było? - zapytała nagle, ale Liderka Sióstr Nocy pokiwała głową.
- Następnym razem. Teraz musimy się już kłaść pomału.

W międzyczasie, Niyomi wróciła z dworu i poszła na górę położyć się spać, a Haruka kontynuowała naukę z Wabą na zewnątrz. Z jakiegoś powodu, kobieta bardzo szybko pominęła temat swoich zasług. Było to dziwne, bo każdy normalny byłby bardzo dumny z tych osiągnięć.
- Dobrze, że Sakki pokazywała Ci techniki. Jak się uczyć to od doświadczonych. Dużo gorzej uczyć się samemu bo można mieć wtedy złe ? - po czym westchnęła. - Nawyki.

Sama nauka posuwała się do przodu i Haruka radziła sobie nawet nieźle, albo przynajmniej tak sobie myślała. Miganie Niyomi sprowadziło ją na ziemię. Sama Yadasu jednak mówiła, że nauka znaków trwa i nie ma co się tym martwić.
- Czemu chcesz zabijać członków klanu? - zapytała migając i uniosła brew pytająco.

Dla Ciebie było to jasne. Przecież Cię zaatakowali. Byli złymi ludźmi. Czemu Waba tego nie rozumiała? Ciągnęła Cię za język?
- To człowiek, za którym idzie przynajmniej połowa naszego klanu. - odchrząknęła. - Myślisz, że się mylą? Czy skoro podzieliłaś klan na dwa, to Ty się mylisz idąc za Shirą? - ponownie uniosła brew. - Masz czas na ?, jeszcze jesteś młoda ?. - poprawiła okulary. - Decyzja. A drugie słowo to polityka, albo polityczka. W tym przypadku chodzi o odmianę. "Politycznie".

Dalej Haruka poruszyła to, co ją nurtowało. Co sama Waba sądzi o Musanie. Kobieta popatrzyła na Ciebie, po czym odwróciła się i spojrzała w dal. Chwilę się zastanawiała, po czym wystawiła rękę i zaczęła migać nie zdaniami, ale tym razem słowami.
- Zły. Człowiek. Dobre. Intencje. - po czym zatrzymała rękę na ostatnim słowie i... - Zapomniał o co walczy. Walczy dla samej walki. - opuściła na chwilę dłoń, po czym znowu ją uniosła. - Jest jak Chishiba. Zapomniał po co robi to wszystko. Skręcił w drogę, z której nie ma już powrotu. - odwróciła się w Twoim kierunku. - To nadal seinin naszego klanu. Musimy to uszanować. - po czym mignęła coś jeszcze. - Pilnuj się mentorki. - jednak nie wyjaśniła Ci, o co jej chodziło.

Dalej temat zszedł na chyba najciekawszy element. Rin Uchiha.
- Co musiałoby się stać, żebyś nagle udała się do Uchiha i zamieszkała u nich? Co by musiało się stać, żebyś uczyła dzieci Uchiha o technikach klanowych? - zapytała. - To gdzie go poznałaś to przypadek, ale w jego intencjach kryją się dwa yokai. - zamigała, po czym poprawiła znak. - Chodziło mi o demony. - wyjasniła. - Istnieją dwie możliwości. Zdrada, albo miłość. Dla waszego dobra, lepiej, żeby to była zdrada.

Czy Ty właśnie dowiedziałaś się od Waby, że wolałaby, żeby Rin był szpiegiem Uchiha?
- Dowiemy się kim on jest. Jak pęknie Ci serce, nie mów, że nie ostrzegałam. - kobieta ponownie w tematyce relacji damsko męskich stawała się strasznie... oschła i chłodna.

Zapytałaś o to, co by zrobiła Waba. Westchnęła.
- Myśleć. Głowa. Nie. Myśleć. Serce. - zamiast zdania pokazała Ci pojedyncze znaki, ale finalnie pokiwała głową. - Bez znaczenia co Ci powiem. Zrobisz tak jak każda młoda dziewczyna. Pójdziesz za głosem serca i będzie Cię boleć. Kontrola emocji i uczuć przychodzi z wiekiem.

Potem miało miejsce przyjście Niyomi, rozmowa z Wabą i zniknięcie Niyomi, która chyba też już miała dość dzisiejszego dnia. Waba zaś nie skomentowała tego, ze Haruka uważała się za dorosłą. Owszem, miała te dwadzieścia jeden lat, ale dla Waby, prawdopodobnie nadal była młodziutka. Waba miała z... czterdzieści... lat? Jednak dalej, Haruka zapytała o to, czy może dołączyć do klanu i czy skończą się testy.
- Tak jak yokai może dołączyć do ludzi. - odmigała Ci i już chciała wstać, ale na chwilę zamarła i... odwróciła się do Ciebie. Jakby chciała się poprawić. - Nie ja będę go testować. Inna Siostra. - jednak widząc Twoją minę, pokiwała głową i jeszcze dodała. - Mówiłam. Lepiej dla Ciebie, jak okaże się zdrajcą.

Po czym finalnie wstała.
- Wystarczy na dziś. Wracajmy. - powiedziała nagle i jak gdyby nigdy nic, ruszyła do środka siedziby Kujanari.

Shira i Hisamida też już się zbierały do pójścia spać, Urasano zaś chyba miała jeszcze pracować w nocy i jednocześnie... pełnić pewnie wartę, bo rozstawiła się przy drzwiach na dole.
- Ooo idą pracusie! I jak tam Haruka? Umiesz już migać? - zapytała zadowolona Shira, po czym wystawiła ręce do przodu i zaczęła... bardzo powoli migać, jakby komuś, kto dopiero uczy się znaków. - Cześć. Ja. Być. Shira. Jak. Się. Masz? - po czym wyszczerzyła się w Twoją stronę, ewidentnie robiąc sobie z Ciebie żarty.
- Już rozumiem, czemu ją wzięłaś. - powiedziała nagle Waba, patrząc na Shirę spod okularów.
- Jak to czemu? Bo jest wspaniała kandydatką! - odparła zadowolona Liderka.
- Zrobisz jej krzywdę. - wypaliła nagle Waba. - To co zamierzasz. Rozgryzłam to. - Waba zmrużyła oczy. - Będziesz mieć ją na sumieniu.
- Nic jej nie jest przecież. Zobacz, jak ma ładnie włosy i sukienkę dopasowaną do talii.

Waba jednak rzuciła jej ostatnie spojrzenie i westchnęła tylko.
- Przypominasz bardziej Chishibę niż myślisz. Tylko jesteś ubrana w ładne opakowanie. - ruszyła nagle do góry. - Dobranoc.

Shira przewróciła oczami, po czym mruknęła.
- Walka sióstr... jest... pokłócenie się przy śniadaniu było... całowanie z facetem też... no i pojawienie się yokai... a, no to w dzisiejszym bingo rzeczywiście brakowało porównania mnie do Chishiby. Okej, dzień zaliczony! Możemy się kłaść. Dzięki Wabo, bo gdyby nie Ty, to bysmy jeszcze tutaj musiały siedzieć i sprowokować parę awantur.
- Jaki masz plan na Harukę? - wypaliła nagle Hisamida, patrząc na Shirę.
- Ja? Żaden. - odparła wzruszając ramionami.

CHUJA TAM! coś się święciło i to nawet Anzou, który nie był Siostrą Nocy czuł, że Shira wali jakiegoś farmazona. Jednak nim Hisamida zdążyła dopytać, drzwi otworzyły się i wypadły z łazienki Fugata, Muwara i Yadasu. Najbardziej nachlała się Muwara, bo odbiła się od framugi. Fugata złapała ją, by nie poleciała.
- Shirrraaaa-channnn! - wybełkotała po czym zaczęła płakać i wpadła na Liderkę, która złapała ją, bo Muwara by poleciała. - Nie umieraj-hic! więcej, w porządkuu? - zapytała, na co Shira pokiwała głową.
- Nie zamierzam. Od teraz tylko sport, zdrowie odżywianie i zero misji rangi C w zwyż, co by się zbytnio nie narażać.
- Dziękujęe... hic! bo naprawdę, to wszystko to było bardzo złe, bardzo niemiłe i tak. Kurde niedobrze mi trochę. Idę - hic - spać. - wybełkotała, po czym poklepała Shirę po głowie i ruszyła również na górę. Fugata pomogła jej wejść, a za nimi Yadasu.
- Ehh... też bym pochlała. Zasrane negocjacje. - mruknęła. - No nic, dobranoc wszystkim. Czas zakończyć ten dzień.

Wszyscy oprócz Urasano udali się spać.

---

W nocy Haruka się obudziła. Widziała, jak Shira zakradła się do Nagome, obudziła ją po cichu i nachyliła się do niej. Mignęła jej kilka znaków, po czym Nagome wstała i ubrała się, a następnie ruszyła do schodów i zeszła na dół. Co ciekawe, Nagome poruszała się totalnie bezgłośnie. O tyle, o ile Shira poruszała się bardzo cicho, tak Nagome nie było zupełnie słychać.

Shira wróciła zaś do swojego łóżka i poszła spać dalej.

---

Rano tym razem bez awantur, na dole czekało znowu śniadanie zrobione przez Niyomi. W siedzibie Kujanari nie było już jednak ani Sandy - która pożegnała się i ruszyła do obozu Kaminarich, Zaku, który miał być od wczoraj w siedzibie władzy w osadzie, oraz Yaia - który wrócił do stolicy Kaminarich. Nie było też Kagady.

W sumie to został tylko Anzou i Moshi.

Z dziewczyn nie było Shiry, Nagome, Muwary i Yadasu. Pierwsza miała iść na spotkanie z Jirou, druga zniknęła gdzieś w nocy i nikt nie wiedział czemu, Muwara miała udać się do szpitala, a Yadasu jako ambasadorka poszła już do Zaku pomagać mu w organizacji.

Niyomi przygotowała ponownie dobre śniadanie.
- Siema byczki, co takie smutne. Dziś wielki dzień! - powiedziała zadowolona. Ewidentnie była w dużo lepszym humorze niż wczoraj na wieczór. - Dziś kuchareczka serwuje jajka w pierzynie ze śmietany, no i przygotowałam trochę zacieru z chrzanowym posmakiem. Gadaliście ciągle o tych gzikach, to Wam też zrobiłam. No, michę podano, to żreć bo siłę trzeba mieć. - powiedziała.

Urasano spała na fotelu w rogu na parterze i była przykryta kocem. Ewidentnie usnęła podczas pracy i ktoś się nią zaopiekował. Nie było jednak nigdzie żadnych sukienek. Chyba już je zabrali.

Gdy Niyomi zobaczyła, że Moshi usiadł i zaczął jeść, ta podeszła do niego po cichu od boku i nachyliła, przyglądając mu się z bliska. Ten jak zobaczył, odsunął się jak rażony piorunem.
- Hę? Co Ty robisz! Weź się odsuń! Nie biję się dalej z Tobą, bo mnie Kagada zabije jak będę miał siniaki przed negocjacjami. - powiedział, a na twarzy Niyomi pojawiła się żyłka irytacji.
- Patrzę przygłupie czy Ci za mocno nie przyjebałam i czy śladu nie ma. Ale skoro tak gadasz, to znaczy, że wszystko jest dobrze. - powiedziała odsuwając się.
- Nie no, bijesz jak baba, to jaki niby ślad.
- Co powiedziałeś!? - i już Niyomi miała znowu ruszyć do Moshiego, gdy Hisamida zabrała głos.
- Niyomi siadaj. Shira zostawiła mi wytyczne. - zaczęła.

- Dziś ważny dzień. Można powiedzieć, że kluczowy. Zjedzmy razem w spokoju, bo na koniec dnia, możliwe... że będziemy musieli się pozabijać.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Nastolatek w najlepsze rozmawiał z Siostrami Nocy, nie czuł większych barier, balansował na granicy ujawniania informacji, starał się umiejętnie dobierać słowa, przede wszystkim tak, aby nie zdradzać jakichś tajemnic klanowych. W ten sposób udało mu się osiągnąć całkiem wiele, przynajmniej tak może wnioskować chłopak, o ile Siostry Nocy mówią prawdę. Okazuje się, że Władca Piorunów toczył pojedynek z jakimś rzadkim typem Yokaia, który wykazuje się dużym intelektem. Co więcej, chłopak miał wiele szczęścia, ponieważ udało mu się przeżyć i wyjść z takiego starcia.
- Łatwo nie było. Można powiedzieć, że udało się ledwo co, kawał mocnej bestii. Najlepsze jest to, że tak dobrze grała, że od samego początku była chyba z nami. Od momentu wejścia do tunelu. Pokręcone to wszystko, ciężko rozróżnić to, z kim lub czym ma się styczność.
Yokai to były byty, które cholernie komplikowały sprawę. Wyglądały jak ludzie, posiadały jakieś dziwne umiejętności, a do tego ich rozpoznanie graniczyło z cudem. Słaba sprawa, ale świat obecnie musiał się z tym jakoś zmierzyć i postawić twardy opór. Dalej temat wrócił do samego też Gzika, Anzou ujawnił nieco więcej informacji na temat jego sposobu podróżowania, Shira też dodała, że miała problem go uchwycić. To świadczyło o jednym - Gzik to było silne stworzenie czy też człowiek. Anzou w przypadku następnego kontaktu będzie musiał być ostrożny, nie tylko w tym co mówi, ale tym co robi. Jeżeli jest szybszy od samej Shiry - raczej jest na straconej pozycji w przypadku jakiejś konfrontacji. To może okazać się problematyczne, zwłaszcza jutro, gdyby pojawił się pod drzwiami na negocjacjach. A Anzou czuje, że tak się stanie. Gdzieś głęboko w swoim sercu, tak czuje.
- Czemu mi to powiedział? Nie mam najmniejszego pojęcia. Tak samo nie wiem, czemu się mnie przyczepił. Trzeba zachować ostrożność, zwłaszcza jutro. Jakkolwiek głupio to nie zabrzmi... może Gzik to bestia? Czy Sanbi może przybierać ludzką postać i się tak zachowywać? To by wiele tłumaczyło. Mam na myśli... kontroluje co się dzieje, jak się zachowujemy tuż po ostrzeżeniu... Nie wiem... chyba sam już wariuję.
Anzou miał swego rodzaju teorie, ale w żaden sposób nie był w stanie ich potwierdzić. Chyba zwyczajnie trzeba odpuścić i zaakceptować rzeczywistość i czekać na dalszy rozwój wypadku. Być może zagadka rozwiąże się sama? Urasano ewidentnie się zainteresowała pytaniami Anzou. Widać, że lubiła opowiadać o tym, co robi, widać było też, że praktycznie tym żyje i poświęca całą swoją energię i zaangażowanie, aby tworzyć jak najlepsze rzeczy.
- Zatem wykonujesz świetną robotę. Całe to latanie... dla nas, w trakcie walki przynajmniej przeciwko Wam - powodowało wiele problemów. Do tego chyba stroje zapewniają dużo większą zwrotność. Naprawdę - dobra robota.
Podsumował Anzou odpowiedź Urasano. Nie ciągnął dalej tematu, robiło się powoli późno, do budynku wróciły kobiety, które były poza, chyba nauka czy też rozmowy się... zakończyły? Nastolatek nie wdawał się w dalsze dyskusje i rozmowy, ale uważnie słuchał i jak gąbka starał się chłonąć informacje, które przekazują sobie kobiety. Pech chciał, że używały też czasami jakichś znaków, których za cholerę ten nie rozumiał. Niegrzecznie tak rozmawiać w towarzystwie, ale Anzou nie komentował również tego. Czas na jakąkolwiek względnie regeneracje. Władca Piorunów pożegnał się i udał też na spoczynek. Musiał się zdrzemnąć i przygotować do kolejnego dnia, który być może będzie najważniejszym w jego życiu. Nastał kolejny poranek, chłopak zszedł na dół i ponownie przywitało go wspaniałe śniadanie, przygotowane przez przeciwniczkę Moshiego. Chłopak przywitał się z uśmiechem na twarzy, był głodny, bardzo głodny, a zapachy, które uderzyły jego nozdrza jeszcze bardziej podkręciły apetyt. Nastolatek siadł obok swojego towarzysza, Moshiego, który był jedynym członkiem ekipy.
- Bardzo dziękuję za posiłek, Niyomi. Tak, dużo tego Gzika ostatnio... faktycznie, pora spróbować tej potrawy! Moshi, dobrze Ciebie widzieć, dzisiaj nasz... wielki dzień.
Anzou zabrał się za jedzenie. Nie bał się, ufał względnie w tym temacie Siostrom, raczej nie chciały go otruć czy jakkolwiek uszkodzić, przynajmniej nie do momentu zakończenia negocjacji. Anzou był ubrany w oficjalny strój, płaszcz, który otrzymał od Kagady, jego twarz i ciało pachniało, sam też strój był idealnie wyprostowany, bez jakochkolwiek zagnieceń. Anzou uważał też, aby nie ubrudzić się przy posiłku. Nastolatek spojrzał na Hisamidę.
- Cokolwiek się dzisiaj nie wydarzy - chcę, abyście wiedziały, że ten czas wiele mnie nauczył. Jeszcze raz dziękuję za posiłek. Liczę, że mimo wszystko negocjacje przebiegną pokojowo i uda się osiągnąć jakiś kompromis.
Anzou mówił spokojnie do Sióstr, następnie spojrzał na Moshiego. Sam Anzou musiał wykonać jeszcze jedną rzecz, musiał poinformować Chino o spóźnieniu Kagady.
- Mam jedną rzecz do załatwienia. Idziesz ze mną, Moshi?
Anzou oczekiwał odpowiedzi i ruszył - sam lub z Moshim w kierunku namiotu Chino. Nie wiedział, czy spotkają go na tym etapie jakieś przeszkody, ale wiedział też, że na negocjacje Chino ma się pojawić z największymi honorami. Czyżby to planowała Kagada?