Dom Mumei'a

[Mumei]

Niewielki, tradycyjny dom położony jest przy jednej z głównych ulic Seiyamy, w samym sercu prowincji Karmazynowych Szczytów. Choć znajduje się niedaleko tętniącego życiem traktu, jego otoczenie sprawia wrażenie spokojnej przystani oddzielonej od miejskiego zgiełku. Do wejścia prowadzi kamienna ścieżka ułożona z nieregularnych płyt, otoczona niskim, drewnianym ogrodzeniem oraz starannie przyciętymi krzewami. Nad całością góruje rozłożyste drzewo, którego konary rzucają cień na front budynku i tworzą przyjemny chłód nawet w cieplejsze dni.

Sam domek wzniesiono z jasnego drewna i kamienia, zgodnie z architekturą charakterystyczną dla regionu. Dach pokryty jest ciemną dachówką, a proste zdobienia wokół wejścia zdradzają zamiłowanie właściciela do estetyki i tradycji. Wnętrze, choć niewidoczne z zewnątrz, można sobie wyobrazić jako przestrzeń skromną, lecz zadbaną. Miejsce, gdzie cisza i porządek stanowią naturalną przeciwwagę dla ruchliwej ulicy. Przechodnie często mijają dom w drodze do sklepów lub pobliskiego parku, jednak niewielki ogród i cofnięte wejście sprawiają, że budynek zachowuje aurę prywatności, jakby był małą wyspą spokoju w centrum miasta.

[Mumei]

Letnie słońce dopiero zaczynało wspinać się ponad dachami Seiyamy, kiedy drzwi niewielkiego domu uchyliły się powoli. Ciepłe powietrze wślizgnęło się do środka, niosąc ze sobą zapach nagrzanej ziemi i świeżej zieleni. Mumei przeciągnął się leniwie, ziewając jeszcze po niedawno przerwanym śnie, po czym wyszedł na kamienną ścieżkę z rękami splecionymi za głową. Jego kroki były powolne, jakby nie chciał burzyć spokojnego rytmu poranka, który rozlewał się po okolicy miękkim światłem. Gdzieś wysoko nad ogrodzeniem rozbrzmiewał świergot ptaków, a liście starego drzewa poruszały się lekko na wietrze, rzucając nieregularne cienie na ścieżkę.

Na głównej ulicy zaczynał już pojawiać się ruch, lecz tutaj, przy jego domu, panowała cisza pozwalająca zebrać myśli. Mumei przymrużył oczy, przyzwyczajając się do jasności dnia, i przez chwilę stał nieruchomo, wsłuchując się w dźwięki budzącego się miasta. Poranek był ciepły, niemal leniwy, jakby sam świat dawał mu chwilę wytchnienia przed kolejnym dniem treningów i obowiązków. Z lekkim uśmiechem ruszył przed siebie, pozwalając, by promienie słońca ogrzewały twarz, a spokojna atmosfera lata rozpraszała resztki senności.

[Nobuo]

Listonosz
Misja D - Mumei

---

Posty
Nobuo 1
Mumei 0

---

Osada Seiyama była piękna w lato, górska flora i fauna pięknie współgrały z okalającymi horyzont najwyższymi szczytami jakie można było spotkać na świecie. Słońce fajnie dogrzewało. Mumei postanowił wyruszyć w świat by rozpocząć swoją podróż jako pełnoprawny shinobi, na razie ranga Doko mocno ograniczała jego autorytet, jednak kto wie jakie wielkie przygody czają się za rogiem. Pierwszym krokiem do rozpoczęcia podróży jest otrzymanie pierwszej misji, pierwszego wyzwania, które zostanie na długo w głowie bohatera, w końcu ten pierwszy raz zawsze skrywa za sobą najwięcej emocji, co by to nie było.

Na ulicy, jak to na ulicy, było trochę ludzi, każdy żył swoim życiem, miał własne obowiązki. Jeden szedł do piekarni, inny do siedziby władzy a jeszcze inny potrzebował pomocy. Tak też pojawiła się pierwsza osoba, która zwróciła uwagę na Mumei'a. Starsza pani, podpierała się laską, ledwo chodziła, może nawet pamiętała początki chakry. Ciężko było określić jak stara była. Zaczepiła białowłosego w najprostszy możliwy sposób.

Po prostu jak ten się rozglądał podeszła do niego i zagadała. - Przepraszam, młodzieńcze mam prośbę... Ja stara, ledwo chodzę... byłbyś tak łaskawy, tutaj mam dwa listy, do moich wnuczek, pracują po drugiej stronie miasta... Nie potrzebuje je dostarczyć bardzo pilnie... Sama to tam na wieczór dopiero dojdę... Czy mogę cię prosić o pomoc? - Jej prośba wydawała się szczera, nie było w tym ukrytych żadnych przesłanek, że coś może być nie tak. Wystarczyło donieść list. - Jedna pracuje w szpitalu na rejestracji, powołaj się na babkę Wanako, a druga w sklepie z wyposażeniem... Zaniesiesz im te listy, proszę bardzo uprzejmie. - Uśmiechnęła się i złapała obiema dłońmy Mumei'a za przedramię.

---

Wanako