Shinobi War PBF Naruto

Rozmowa przed olbrzymimi wrotami prowadzącymi do serca Biblioteki Oświecenia z każdą chwilą ubogacała ich o kolejne informacje. Gadian, który ujawnił się jako Wyniesiony - przedstawiciel najwyższej kasty w tej dziwnej, zamkniętej społeczności - posługiwał się wciąż metaforami i górnolotnym językiem, ale między tymi kwiecistymi frazami dało się wyczytać pewne konkretne fakty. To że kompleks posiadał swoich ludzi rozsianych po całym świecie, którzy zajmowali się szeroko pojętym kronikarstwem, spisywaniem dziejów, dokumentowaniem wydarzeń - to było naprawdę interesujące. Ichirou raczej spodziewał się samej historii, starej jak świat - mnogości zakurzonych tomisk pełnych zapisków o dawno minionych dziejach, które poza ewentualnym zaspokojeniem ciekawości badacza czy kolekcjonera nie dawały żadnego praktycznego pożytku. Skoro jednak tutejsi mnisi poszerzali wiedzę na bieżąco, w tym również tę dotyczącą polityki, konfliktów, układów sił w poszczególnych prowincjach, to sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Informacja aktualna miała wartość. Dawała przewagę. Pozwalała podejmować lepsze decyzje.
Kiedy mnich wspomniał mimochodem o sytuacji na pustyni, o tym że kryzys polityczny jeszcze nie dopadł jego domu, Sabaku z wyraźnie większym zainteresowaniem spojrzał na niego. Chyba nawet w pewnym momencie zaświeciły mu się oczy, gdy zdał sobie sprawę z potencjału tego miejsca. Tutejsza wiedza mogła zmienić ich postrzeganie świata, dać im narzędzia które wcześniej były poza zasięgiem. A nie tylko rozwiązać zagadkę Świątyni Żywiołów i dać jakąś mityczną moc. To mogło być coś więcej. Coś znacznie bardziej wartościowego dla kogoś kto rządził całą prowincją.
Kiedy cena ich wyprawy została w końcu jasno wyjawiona - nieodwracalna utrata mocy wisiorków - Ichirou dotknął kryształów które miał teraz na sobie. Westchnął cichutko. Przez lata gromadzili te artefakty. Przez lata budowali wokół nich plany, wykorzystywali ich moc. A teraz miało to wszystko zniknąć. Po prostu przepaść w momencie przekroczenia progu.
- Myślę że wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę że po stworzeniu klucza tak będzie - odpowiedział spokojnie, zerkając przy tym na mafiozę, by upewnić się że ten nie jest aż tak przywiązany do swojego wisiorka, by teraz odwrócić się na pięcie i porzucić cały ten trud, stojąc prawie u celu. W zasadzie sam nigdy większego użytku z nich nie miał - stanowiły one wartość jako wzmocnienie jego sojuszników i przede wszystkim jako element do rozwikłania całej tej mistycznej układanki.
Późniejsze słowa Wyniesionego, dość patetyczne, o odpowiedzialności za świat i tak dalej, były zbyt rozmyte i mało konkretne, by jakoś bardziej poruszyć Diabłem Świtu. Ten mimo to zabrał głos w tej sprawie.
- Ciężar zmiany świata spoczywa na moich barkach spoczywa już od jakiegoś czasu - skwitował oschle. Jego wpływ na sytuację w rejonie na przestrzeni ostatnich parunastu lat był nie do pominięcia, a prócz tego przecież jest temat pokonania Antykreatora, wroga numer jeden, którego knucia zatrząsały całym światem shinobi. Świat jednak dość szybko znalazł sobie nowe problemy, a rozdział o tym, który budził strach i był na ustach wielu, został już zamknięty i odchodził w zapomnienie.
- Czas otworzyć głowę i spojrzeć szerzej - podsumował po chwili, podejmując w pewnym stopniu ten (jednostronnie) wzniosły ton rozmowy. Wziął głębszy wdech wydech pozwalając sobie na moment skupienia - a potem poczynił pierwsze kroki w stronę wrót które stanęły przed nimi otworem.
Maszerował wolnym krokiem ale bez zawahania czy większej trwogi. Raczej z zaintrygowaniem, może nawet rodzącą się fascynacją. Mimo początkowego sceptycyzmu, mimo wszystkich dziwnych testów i enigmatycznych mnichów, przez sam rozmach tego miejsca - olbrzymie drzewo, ukryta osada, setki ludzi, tysiące ksiąg - Ichirou chciał dać wiarę usłyszanym opowieściom i przekonać się, że to miejsce jest czymś więcej, niż po prostu wielką biblioteką pełną zakurzonych woluminów. Przez lata uganiał się za legendą w poszukiwaniu skarbu czy mocy - jakiejś namacalnej nagrody, która uczyni go silniejszym czy bogatszym, po prostu potężniejszym. Być może tym właściwym skarbem miała być wiedza? Informacja? Zrozumienie? Kto wie. Jako młodzik pewnie wzgardziłby taką nagrodą - wtedy liczył się blask monet, szybkość ciała, moc jutsu - ale przez bagaż doświadczeń i pełnioną funkcję zmieniała się perspektywa patrzenia na świat.

Po dość oficjalnym przywitaniu ze strony Gadiana tylko skinął głową, bo co dopiero ukłonił się elegancko i nie było co przesadzać i zapętlać się w tej kurtuazji.
- Asahi Ichirou - przedstawił się zwięźle, bardziej z grzeczności niż z konieczności, bo - jak się niedługo później okazało - ich tożsamość była tutaj znana. Możliwe, że zapowiedział też Owari, ale równie dobrze mogła po prostu wyprzedzać ich sława. Władca piasku uznał ten fakt za plus. Nie mieli intencji w ukrywaniu swoich imion, a skoro ich postacie były już znane, to mogli ominąć te kilka zbędnych korków i przejść bardziej do konkretów.
Najpierw jednak przeszli się trochę po majestatycznym, wtopionym w sekwoję kompleksie, zostawiając za sobą omdlałego typa od gondoli, który okazał się tu być jedynie pachołem, który nie mam wstępu do właściwego terenu Biblioteki. Podczas przechadzki Ichirou spokojnie rozglądał się po okolicy, obserwującą ten niespotykany nigdzie indziej klimat specyficznej społeczności. Westchnął w pewnym momencie z refleksją, że szkoda, że ludzie pustyni nie byli aż tak zdyscyplinowani i oddani sprawie, jak ci tutaj. Może wprowadzenie sekciarstwa nie byłoby takie złe?
Niedługo później wrócił myślami do bardziej konkretnych spraw. Kiedy pokonywali schody, Gadian przedstawił im dość enigmatyczną i budzącą zastanowienie wiadomość. Zmarszczył brwi, kiedy padła wzmianka o jakimś końcu. Zerknął z niezrozumieniem na Soueia, który zresztą był tak samo zorientowany jak on. Czyli słabo.
- Wiemy o Świątyni Żywiołów. Wiemy o połączeniu wisiorków w klucz... Mamy te wisiorki. Zebranie ich wszystkich było nie lada wyzwaniem - pociągnął temat, by po krótkiej pauzie przejść do intrygującej go kwestii. - Nie rozumiem jednak, co rozumiecie przez nie jako koniec? Koniec czego? - Miał nadzieję, że mężczyzna uchyli im rąbka tajemnicy. Prowadzący ich mnich jak na dotychczasowe (dość niskie) standardy wydawał się osobą kompetentną i dość rozgarniętą.
W końcu znaleźli się w przedsionku, który już sam w sobie mógłby stanowić za główne archiwum niejednej stolicy prowincji. Potężne regały wypełnione były księgami w przeogromnej ilości. Ichirou spacerował z dłońmi splecionymi z tyłu, przyglądając się tutejszym zbiorom. Przyjrzał się paru półkom, próbując wyłapać jakieś opisy, może tytuły, chcąc zrozumieć, co zawierają tutejsze archiwa. Raczej nie był to zbiór tomików poezji. Skąd tyle tego się tu wzięło? Były sprowadzane z zewnątrz, czy mnisi sami wszystko tutaj spisywali? Każda chwila obserwacji przynosiła kolejne pytania, ale te póki co nie padały na głos. Sabaku nie chciał wprowadzać robić przesłuchania i sypać lawiną pytań. Poza tym byli tutaj nie krajoznawczo, a w konkretnym celu. Zaspokojenie ciekawości, nawet jeśli całkiem sporej, było wciąż na drugim miejscu. Priorytetem wciąż była misja Klepsydry.
Na szczęście dostali króciutki wykład. Głównie dotyczył kastowości tutejszego społeczeństwo.
- Tylko w jaki sposób zbieracie informacje ze świata? Wydajecie się być dość... odizolowani - pociągnął temat, który w tym wszystkim był najmniej jasny i stanowił swego rodzaju lukę w zobrazowaniu tego, jak funkcjonuje Biblioteka Oświecenia.
A później przeszli do sedna. Wybrzmiały ciężkie pytania. Na pozór były proste, ale ich wydźwięk miał sporą wagę. Ichirou domyślał się, że mnich może czegoś teraz oczekiwać, że pewne odpowiedzi mogą być dobre, a inne niekoniecznie. Opiekun tego miejsca doszukiwał się w tym większej głębi, niż sami członkowie Klepsydry, którzy - nie ma się co oszukiwać - na co dzień byli bardziej przyziemni, rzeczowi, niespecjalnie uduchowieni.
Zanim więc zebrał się do odpowiedzi, zastanowił się krótko. Zerknął w międzyczasie na Soueia, który pewnie nie był zbyt skory do wychodzenia przed szereg i bycia twarzą ich skromnej, dwuosobowej grupy. Role były akurat jasno podzielone. Asahi wezbrał się w sobie i przyjął spokojny, odrobinę bardziej patetyczny ton niż zazwyczaj.
- Zdobycie informacji o Świątyni Żywiołów to główny cel, jaki nam przyświeca. Ale tak, stojąc u tych wrót nie sposób nie poczuć respektu do tej skarbnicy wiedzy - zaczął, chcąc zaprezentować szacunek. - Zdajemy sobie sprawę z powagi sytuacji i tego miejsca. To nie jest żaden kaprys, pierwsza lepsza wycieczka... Poświęciliśmy lata na zebranie elementów, potem wiele czasu i sił na odnalezienie tego miejsca. Domyślam się, że wstęp wiąże się z jakimś kosztem. Tylko jakim? - zapytał, robiąc przerwę na ewentualną odpowiedź mnicha. Cena była bowiem wciąż tajemnicą, a dwójka bohaterów nie była w stanie strzelać na oślep.
- Godny? Prowadzicie kroniki z wydarzeń ze świata. Bardzo dobrze wiecie, kim jestem i czego dokonałem. Nie trzeba tych rzeczy wymieniać. Myślę, że fakt, że tu stoimy, jest już odpowiedzą samą w sobie. Gdybyśmy nie byli godni, nie pojawilibyśmy się przed tymi wrotami - skończył nieco dosadniej. Nie mogli tu przyjść po prostu po nic, by rozejrzeć się po wiosce i pocałować klamkę. Nie bez powodu od samego początku Owari wprowadzał narracje, że wkroczyć mogła tylko ich dwójka. Może chodziło o siłę, może o coś innego, ale była już w tym pewna selekcja. A Ichirou nie był pierwszym lepszym przybłędą. Znał swoje miejsce i już od dawna nie musiał niczego i nikomu udowadniać.

Z lekko napiętymi mięśniami, podpierając się o burtę by zachować większą stabilność na kołyszącej się łodzi, oglądał z uwagą majestatyczną sekwoję. Zerkał co jakiś czas czujnie na mnicha, a przy tym starał się nie myśleć o nieprzyjemnym kołysaniu gondoli i wodzie pod nimi. Fakt faktem nie widzieli żadnej przystani przy olbrzymim drzewie, ale Ichirou nie myślał nad tym za wiele. Może musieli okrążyć drzewo bo pomost był po drugiej stronie, a może po prostu musieli obyć się bez tego, co w sumie nie stanowiło większego problemu dla shinobi ich kalibru.
Kiedy wydawało się że tym razem przyszło im obcować z nieco normalniejszym człowiekiem niż do tej pory, padło dziwne pytanie. Bardzo dziwne. Mnich był wręcz oderwany od rzeczywistości. Ichirou najpierw odchrząknął zanim podjął się odpowiedzi.
- Zgadza się, dalej. Sporo dalej. Długo wędrowaliśmy stamtąd zanim tu dotarliśmy - wyjaśnił spokojnym głosem, zmuszając się do zachowania powagi mimo absurdalności sytuacji. Jedynie zerknął wymownie wtedy na Soueia i kiedy złapał z nim kontakt wzrokowy wzruszył ramionami w geście trochę niezrozumienia, a trochę bezradności. Chyba było ciężko o normalnych ludzi podczas tej wyprawy.
Tak czy inaczej mężczyzna z wiosłem nie wykazał się potencjałem na dobrego rozmówcę. Zamiast prowadzić dość absurdalną rozmowę o tym czy pięćset stóp to dużo czy mało, Ichirou postanowił nie podnosić głosu o ile nie było to potrzebne. Luźna gadka chyba tutaj i tak nic by im nie dała. Zresztą o czym tu gadać z kimś tak odklejonym od realiów świata? Płynąc dalej gondolką władca piasku zwątpił na chwilę w duchu w to że znajdą tu odpowiedzi na ich pytania. Biblioteka Oświecenia, jak nazwa sugerowała, miała być miejscem wiedzy. Skoro napotkany mnich był aż tak bardzo na bakier z podstawową geografią świata, trudno było nie nabrać choćby odrobiny zwątpienia. Może cała ta legenda to była ściema?
Wbrew oczekiwaniom nie opłynęli sekwoi lecz... wpłynęli do niej. Drzewo okazało się bowiem jednym wielkim organizmem, potężną rośliną z którą w symbiozie żyli tutejsi mieszkańcy. Wszystkie konstrukcje, platformy, obiekty były wręcz harmonijnie wbudowane w żywe drewno jakby architekci nie narzucali swojej woli naturze tylko dopasowywali się do niej. Kręcili się tutaj też ludzie, w o wiele większej liczbie niż Ichirou z początku przypuszczał. Dzieci biegające po drewnianych schodach, mnisi niosący skrzynie, zwykli mieszkańcy zajmujący się codziennymi sprawami. To nie był opuszczony relikt przeszłości lecz żywa społeczność. Bursztynowym oczom nie mógł też umknąć najpotężniejszy ze wszystkich budynek, gigantyczna hala wydrążona w samym pniu podtrzymywana olbrzymimi mosiężnymi filarami. Czyżby to była właśnie ta biblioteka?
Potem doszło do dziwnej scenki. Souei ujawnił wisiorek, mnich zemdlał, uderzyli o brzeg... Wszystko to zadziało się w ciągu jednej chwili zanim Ichirou zdecydował się na jakieś działania.
Nie zakończyło się to jednak katastrofą. Był to raczej finał podróży a zarazem powitanie przez kolejną osobę, która sprawowała pieczę nad tym kompleksem. Asahi zlustrował spojrzeniem witającego ich mężczyznę. Nie rozumiał przy tym dlaczego zupełnie nic nie robił za wiele sobie z faktu, że jego kolega właśnie zemdlał, jakby to było coś całkiem normalnego.
No cóż, skoro nie było to nic niecodziennego, Sabaku również zignorował tę sytuację i ciągnął rozmowę jakby nigdy nic. Ukłonił się elegancko a potem zabrał głos.
- Dzień dobry. Podróżujemy w poszukiwaniu odpowiedzi na pewne pytania. Wiemy że to właśnie tutaj możemy je znaleźć - zaczął enigmatycznie po czym zrobił małą pauzę, jakby dobierając właściwe słowa. - Szukamy informacji w sprawie żywiołowych wisiorków, o kluczu z nich powstałym, o związaną z nimi Świątynią Żywiołów... Jak się domyślam posiadacie tutaj sporo wiedzy na ten temat. Bylibyśmy wdzięczni gdybyście mogli się nią z nami podzielić - wyjaśnił z ogładą, starając się brzmieć uprzejmie i przy tym profesjonalnie. Nie wiedział jakie panują tutaj obyczaje, więc tak jak do tej pory zachowywał się grzeczniutko, bez żadnych swobodnych wyskoków czy sarkazmu, który normalnie mógłby się pojawić.

odbieram i wymieniam na treningi

Dialog jak i samo spotkanie ze starcem dobiegało końca, więc nie było co ciągnąć dalej tematu. Owari wypełnił swoją rolę - doprowadził ich do wody, jak obiecał. Ale zaintrygował go koncept społeczności, która zajmowała się biblioteką. Spodziewał się czegoś zupełnie odwrotnego. Prędzej jakichś ruin, zapuszczonego miejsca pokrytego kurzem i pajęczynami, może co najwyżej jakiejś jednej samotnej osoby - pustelnika czy mnicha - która trzymała pieczę nad archiwami w kompletnej izolacji. A tymczasem tu cała wioska. Mnisi, przystanie, gondole. Coś jakby organizacja. Oby nie sekta.
Może Ichirou nie maszerował z otwartą gębą i wyrazem wielkiego zdziwienia wymalowanym na twarzy, ale jednak z wyraźnym zainteresowaniem rozglądał się po okolicy i lustrował uważnie napotkane osoby. Starał się nie być nachalny, ale jego wzrok błądził po detaliach - sposób w jaki mnisi się poruszali, stan budynków, sposób w jaki gondole były zacumowane. Wszystko to mówiło coś o tym miejscu. O tym jak długo tu było, jak było zarządzane, czy było przyjazne obcym.
Jak na bibliotekę przystało było jednak dość... drętwo. Mężczyzna który powitał się z przybyszami nie załapał luźnej gadki władcy piasku, odpowiadając bardzo oficjalnie i sztywno. Ichirou powstrzymał się więc od dalszych żarcików, żeby nie robić z siebie błazna. Atmosfera tu ewidentnie nie sprzyjała swobodzie i żartom. Na prośbę by poczekali chwilę, skinął głową ze zrozumieniem, starając się wyglądać na cierpliwego.
Potem spojrzał za siebie, rozglądając się po Owarim. Starzec po prostu zniknął. Tak jakby rozpłynął się w powietrzu, nie zostawiając śladu. Ichirou zmarszczył brwi, rozglądając się jeszcze raz uważniej. Nic. Gdyby nie to że technika ta była elitarna i wyjątkowa, można byłoby posądzić go o posiadanie Hiraishina. Dziwne. Choć nie była to pierwsza dziwna rzecz podczas tej przygody. Każde kolejne zjawisko przeczące logice szokowało odrobinę mniej od poprzedniego. Powoli się przyzwyczajał.
Byli bardzo grzeczni, potulni wręcz - przynajmniej do tej pory - i jak baranki podążyli za swoim przewodnikiem przez przystań, a potem na pomost. Niedługo później znaleźli się już na gondolach. Ichirou wszedł do łodzi ostrożnie, starając się utrzymać równowagę gdy drewno zakołysało się pod jego stopami. Usiadł, chwytając się burty. Poczuł się jakoś dziwne, ale wytłumaczył to sobie rodzajem transportu. Był człowiekiem pustyni, przyzwyczajonym do stabilnego lądu pod stopami. Mimo całego bagażu doświadczeń jego podróże na wodzie można było zliczyć na palcach jednej ręki. Może nawet ręki przeciętnego cieśli. Nic więc dziwnego że i tym razem, nawet jeśli akwen był niewielki a woda spokojna, czuł lekki dyskomfort. Gondola kołysała się delikatnie, a on musiał świadomie powstrzymywać się przed napięciem mięśni. Nawet jeśli woda była względnie płytka, to nie zmieniało faktu że nie lubił być na niej. Nie mógł sobie pozwolić na zrelaksowanie. Zachowywał czujność, obserwując wodę, brzegi, samo drzewo do którego się zbliżali.
Gdy mnich zapytał kto im pomógł dotrzeć, Ichirou odpowiedział bez wahania.
- Pomógł nam pewien gość. Owari - wyjaśnił krótko, spoglądając na mnicha. Sądził że skoro Pustelnik był dobrze zaznajomiony z tym miejscem i wtajemniczony w jego sekrety, to tutejsi musieli go znać. Odpowiedź była zatem więcej niż wyczerpująca, mimo że krótka. Nie było sensu rozwijać tematu jeśli mnich i tak wiedział o kim mowa.
- Jestem z Samotnych Wydm - odparł na kolejne pytanie o pochodzenie. Chociaż na usta cisnęło mu się żeby powiedzieć, że przecież widać po nim. Strój, odcień skóry, piach w gurdzie, akcent... No aż samo się prosiło. Ale Ichirou postanowił stronić od ironii. Przychylność tutejszej społeczności była im jak najbardziej na rękę, a sarkazm wobec tych sztywniaków mógł nie pomóc w budowaniu dobrych relacji.
- A dokładniej, to z Atsui - dodał po chwili, starając się zagaić choć trochę rozmowę i przełamać dotychczasową sztywną atmosferę. - Można w sumie powiedzieć że jesteśmy sąsiadami. Mimo tego niełatwo jednak tu trafić .
Za Soueia nie odpowiadał. Nie chciał odbierać mu języka, choć znając mafiozę ten pewnie nieszczególnie miał ochotę na pogawędki. Matsuda nigdy nie był szczególnie gadatliwy, zwłaszcza wobec obcych.

Stali we trzech, wpatrzeni w majestat tego... drzewa? Wioski? Ciężko było to jednoznacznie nazwać. Z tej odległości widać było wyraźnie że nie był to zwykły twór natury. Rozrzucone pomiędzy potężnymi konarami platformy czy pomosty łączyły się ze sobą jak sieć ulic zawieszonych w powietrzu. Konstrukcje wyglądały solidnie, przemyślane, jakby ktoś naprawdę tu mieszkał. Albo mieszka. Trudno było ocenić skalę całego miejsca, ale jedno było pewne - to było coś pomiędzy dziełem natury a dziełem cywilizacji, która postanowiła nie walczyć z otoczeniem, tylko je wykorzystać. Nawet Ichirou, który na co dzień był raczej cyniczny w opiniach, musiał przyznać - imponujące.
- I tak tu sobie żyją? Bez kontaktu z resztą świata? - zapytał, zaintrygowany faktem, że miejsce to było zamieszkiwane przez jakąś społeczność. Zaskakujące, że tutejsi ludzie byli w stanie tak skutecznie się odizolować. Przecież o tym miejscu były co najwyżej jakieś strzępki zapomnianych legend. Aż dziwne, że nikt do tej pory nie położył łapska na tej lokacji.
- Czyli co, rozstajemy się? Skoro tak, to dzięki, dziadku. To była... dość specyficzna podróż - stwierdził nawet z drobną nutą wdzięczności. Owari mimo wszystko zaprowadził ich do właściwego miejsca i nie wodził ich za nos aż tak, jak się zapowiadało z samego początku.
Później ruszył za pustelnikiem. W milczeniu rozglądał się po przystani, zapoznając się z tym miejscem. Nie spodziewał się aż takiego piętna cywilizacji tutaj. Jakiś gość za biurkiem, gdzieś dalej inny spacerujący po pomoście, coś na wzór poczekalni. Może jednak bywali tu jacyś goście? Ciężko sobie wyobrazić, by siedzieli na dupie tutaj cały czas, by przyjąć jakąś wizytę raz na rok.
- Można byłoby polecieć dalej na własną rękę, ale byłoby to wobec nich trochę niegrzeczne, co nie? - zagaił ciszej do Soueia, kiedy przechadzali się po przystani. Wiadomo, dysponowali szerokim wachlarzem rozwiązań - mogliby równie dobrze olać to wszystko, użyć piaskowej chmurki, przebić się, ale finalnie pewnie skończyłoby się to jakimś zgrzytem lub większym konfliktem, w efekcie czego doszłoby do rozwiązań siłowych, szukania na własną rękę perły w morzu piasku... No nie tędy droga. Czy byli potężnymi jednostkami, czy też nie, wypadało dostosować się do tutejszych zwyczajów.
- Dzień dobry... - odezwał się kulturalnie, ze spokojnym tonem, do mężczyzny za ladą. - Chcielibyśmy przedostać się na drugą stronę. Szukamy odpowiedzi do zagadki, która dręcz nas od paru lat - zagaił enigmatycznie, choć z drugiej strony jasno przedstawił cel ich wizyty. - Mamy się gdzieś wpisać? Uzupełnić papiery? Wyrobić legitymację czytelnika? - dodał później, przecierając kark dłonią. Nie miał pojęcia, jakie zasady tutaj panują, ale skoro wszystko tutaj było tak zorganizowane, to spodziewał się jakichś formalizmów. Ale równie dobrze mogło to być po prostu jego skrzywienie - efekt zbyt długiej pracy za biurkiem jako polityk przez ostatnie miesiące.

Gdy Souei wypowiedział swoje przemyślenia o Owarim i jego testach, Ichirou w duchu musiał niechętnie przyznać mu rację. Z szaleńcem standardowe metody często były nieskuteczne. Może rzeczywiście musieli grać w jego grę, przynajmniej do czasu aż dotarliby do celu. Potem... cóż, wtedy zasady mogły się zmienić. A może i nie musiały - zależało od tego, co znajdą na końcu tej dziwnej wędrówki.
Przewrócił oczami i westchnął ciężko, kiedy starzec wspomniał o zwykłej bibliotece i precyzowaniu słów. Naprawdę? Teraz będą się łapać za słówka jak jacyś pedanci? Ichirou nie miał ochoty na takie gierki. Widział jednak że Owari po prostu kontynuuje marsz, jakby nic się nie stało, więc postanowił nie pociągać tematu. Może dziadek się z nimi tylko droczył. A może to była kolejna część jego dziwnych testów. Trudno było stwierdzić z tym typem.Kilka godzin później, gdy stanęli przed kamieniami z kolorowymi oznaczeniami, Ichirou spojrzał na nie z wyraźnym sceptycyzmem.
- Jak na instrukcję to dość mało czytelna, niewiele mi to mówi - stwierdził z przekąsem, krzyżując ręce na piersi.
Kamienie reagowały na ich wisiorki - to fakt. Wibracje były wyraźne, niemożliwe do zignorowania. Ale co z tego oprócz potwierdzenia że zmierzali w dobrym kierunku? Nie było tu żadnych napisów, żadnych wskazówek, żadnej mapy. Po prostu trzy kolory i wibrujące kryształy. Przynajmniej tyle - mieli potwierdzenie że coś jest na rzeczy i starzec mimo ich wątpliwości jednak prowadził ich do celu. Że to nie była kompletna strata czasu. To musiało wystarczyć.
Nie doszło do bliższego spotkania z jaguarem, więc mogli kontynuować marsz przez coraz gęstszy las. Schodzili stopniowo w dół, jakby teren naturalnie opadał, prowadząc ich do jakiegoś zagłębienia. Ciemność gęstniała z każdym krokiem mimo światła które wytwarzał. Las stawał się bardziej pierwotny, bardziej dziki, jakby cofali się w czasie. Aż wreszcie dotarli do... dziury?
Sabaku zatrzymał się gwałtownie i spojrzał na wielki otwór w ziemi. Potem na Soueia. Potem na starca. I tak w kółko jeszcze kilka razy, jakby oczekując że ktoś powie "żartowałem". Nikt nic nie powiedział. Owari stał spokojnie, wyraźnie czekając aż się zdecydują. W pewnym momencie Ichirou westchnął ciężko, pocierając kark. No cóż. Jak trzeba to trzeba.
- No dobra - powiedział krótko, bardziej do siebie niż do kogokolwiek.
A potem po prostu wskoczył. Był jednak cały czas w gotowości. Piasek w gurdzie był gotowy do natychmiastowej reakcji. Gdyby była potrzeba - gdyby okazało się że to pułapka, że spadają w jakąś otchłań czy cokolwiek innego - miał plan. Mógł się wyratować, osłonić, wspomóc w każdy potrzebny sposób. Nie wskakiwał na ślepo jak jakiś idiota. Na szczęście interwencja piasku nie była potrzebna. Był to po prostu... zjazd. Długi, dość brutalny dla ubrania, ale bezpieczny. Straty podczas tego wielkiego ślizgu były jedynie w estetyce. Biała toga Diabła Świtu, która jeszcze rano lśniła czystością, była teraz porządnie usmarowana od ziemi i błota. Rękawy miały ciemne smugi, materiał przy nogach był cały w grudkach zaschniętej gliny. Kiedy w końcu wylądował i stanął na równe nogi, otrzepał się z wyraźnym grymasem niezadowolenia na twarzy.
- Przydałaby się ta trawa co czyści - skomentował z wyraźną irytacją, próbując pozbyć się najgorszych plam z togi, co oczywiście niewiele dało.
Potem uniósł spojrzenie. I zamarł. Przed jego oczami rozpościerała się... cóż, trudno było to opisać jednym słowem. Olbrzymia sekwoja - drzewo tak wielkie że jego pień musiał mieć z dziesięć, może piętnaście metrów średnicy. Może i więcej, ciężko było ocenić z tej odległości. Ale to nie samo drzewo było najbardziej zaskakujące. To, co przykuło uwagę Ichirou, to fakt że w pniu tego kolosu wyrzeźbiono coś na kształt konstrukcji. Drzewo było jednocześnie ogromną, majestatyczną rośliną, jak i tworem (chyba) ludzkim - konstrukcją zmyślnie wtopioną w sekwoję, że stawała się z nią jedną, spójną całością. Biblioteka ukryta w naturze?
- Sporawa - skomentował w końcu, nie kryjąc lekkiej nuty uznania w głosie.
- Pusto, czy mamy tam jakichś ludzi? - zagaił do kompana, bo ten ze swoimi dojutsu mógł zawczasu zrobić rekonesans i oszczędzić im ewentualnych niespodzianek.
Nie miał pojęcia czego się spodziewać po tym miejscu. Czy było ono zapomnianym od dekad reliktem przeszłości, pokrytym grubą warstwą kurzu i pajęczyn? Czy jednak było odwiedzane, może nawet zamieszkane? A może był tu jakiś gospodarz, strażnik, ktoś kto pilnował tego miejsca przed intruzami? Myśląc o tym ostatnim, zerknął podejrzliwie na starca, który stał spokojnie obok nich, obserwując ich reakcje z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Owari wiedział o tym miejscu. Wiedział jak tu dotrzeć. Wiedział o testach, o kamieniach, o wszystkim. Jaka była jego rola w tym wszystkim?
- No to czas odwiedzić ten lokal - rzucił w końcu żartobliwie, próbując rozładować nieco napięcie które narastało w nim samym.
I ruszył w stronę przystani, w stronę majestatycznej sekwoi która kryła w sobie - miejmy nadzieję - odpowiedzi na pytania które zadawali sobie przez ostatnie lata.

Byli zbyt doświadczonymi shinobi, by każde rzucone im wyzwanie rozwiązywać prymitywnie, wręcz po prostacku. Może i skakanie po wodzie czy brodzenie w wartkim nurcie było do zrobienia, ale po co było się fatygować, skoro można było ułatwić sobie życie? Piasek był niezwykle posłusznym narzędziem. Wystarczyło, by Diabeł Świtu wykonał kilka drobnych gestów i uszczknął odrobinę ze swoich zasobów chakry, by w mgnieniu oka przetransportować całą trójkę na drugi brzeg. Co więcej, widząc to, co czekało na nich dalej, Ichirou nie miał najmniejszej ochoty łazić po głębokim błocie. Z premedytacją podciągnął lot chmurki odrobinę dalej, prosto do obszaru, gdzie stabilniejszy grunt chociaż trochę mniej raził jego poczucie estetyki i komfortu.
- A nie można było tak od razu? - odpowiedział, kiedy słowa starca w końcu nabrały jakiegokolwiek sensu. Nie żeby Sabaku w pełni się z nim zgadzał – według niego to wcale nie Pustelnik powinien decydować o tym, kto jest dostatecznie silny, by kontynuować podróż - ale był to chociaż jakiś progres. Fakt, może ci, którzy pozostali w obozie, ustępowali im siłą, ale posiadali inne, unikalne umiejętności, które idealnie uzupełniały drużynę i mogły okazać się bezcenne. Asahi nie zamierzał jednak wdawać się w zbędną polemikę z dziwakiem. Wymienił jedynie spojrzenia z Soueiem, a wyraz jego twarzy jasno malował chłodną dezaprobatę.
Podczas wędrówki starał się zachowywać wzmożoną czujność. Nie chodziło wyłącznie o potencjalne zagrożenia, których w Tajemniczym Lesie z pewnością nie brakowało, ale również o samą orientację w terenie. Starał się wyłapywać charakterystyczne punkty i zapamiętywać trasę, by w razie potrzeby móc ją bezbłędnie odtworzyć - na przykład po to, by później wrócić tu w pełnym składzie Klepsydry. Wiadomo, Matsuda dzięki swoim oczom był w stanie wychwycić znacznie więcej niuansów, ale jak to mówią - co dwie pary oczu, to nie jedna.
Chyba nawet nie zorientował się, w którym dokładnie momencie jego sandały i ubranie stały się w jakiś magiczny sposób czyściutkie, niczym wyciągnięte prosto z szafy. Zdezorientowało go to. Zastanawiał się przez chwilę, czy w tak dzikim środowisku to w ogóle było możliwe. Zwrócił uwagę na pozostałych, by sprawdzić, czy u nich sytuacja wyglądała podobnie. Dziwne. Bardzo dziwne. Póki co jednak nie skomentował tego na głos, analizując fakty w głowie.
Zeskoczył na skarpę tuż za przewodnikiem. Skoro tamten sobie poradził, dla nich nie powinno to stanowić najmniejszego fizycznego wyzwania. Kiedy znalazł się na dole, uważnie rozejrzał się po zrujnowanym budynku.
- To ma być ta słynna biblioteka? - zapytał, marszcząc brwi. Coś mu tu stanowczo nie pasowało. Nie wyglądało to na ostateczny cel ich wyprawy. Tak czy inaczej, zastanawiający był sam fakt istnienia tego rodzaju obiektu w samym środku dziczy. Jeżeli Owari nie bajdurzył, to faktycznie musiał wiedzieć o tym miejscu o wiele więcej niż inni. Być może naprawdę był jedynym kluczem do odnalezienia prawdziwej Biblioteki Oświecenia. Ichirou zastanawiał się, na ile starzec był z tym wszystkim powiązany. Miał przeczucie, że bardzo mocno, i oby to przeczucie go nie myliło – wolałby, by cała ta przygoda nie okazała się jedną wielką farsą.
- Poraziło? Co to w ogóle za kamienie? - rzucił ostro, nieszczególnie zachwycony kolejnym brakiem konkretnych wyjaśnień. Obejrzał wielki obelisk, a potem obszedł go spokojnym, wyważonym krokiem, zachowując bezpieczny dystans. Dlaczego wielki głaz miałby razić ich piorunem? I skąd brały się te wibracje? Sabaku domyślał się, że miało to bezpośredni związek z wisiorkami, które posiadali, ale zdecydowanie nie zamierzał testować mechanizmów pułapki na własnej skórze. Posłusznie szedł dalej, tak jak prowadził ich starzec.
- Nie wiem, czy kiedykolwiek władowałem się w coś dziwniejszego - skomentował cicho do Soueia. Z każdym kilometrem ich wycieczka robiła się coraz bardziej absurdalna, obfitując w zjawiska nienaturalne nawet jak na standardy świata shinobi. W pewnym momencie władca piasku zaczął do tego stopnia powątpiewać w otaczającą go rzeczywistość, że zrównał krok z kompanem, dyskretnie dotknął jego ramienia i w ułamku sekundy posłał impuls czakry, wykonując na nim Kai. Tak z przezorności. Dla upewnienia się, że wszystko, co działo się wokół, nie było jedynie zaawansowaną iluzją.
Zaczynało robić się coraz ciemniej. Korony drzew odcinały dostęp do słońca tak skutecznie, że poruszanie się stawało się utrudnione, a wyłapywanie przeszkód pod nogami wymagało mrużenia oczu. Aby temu zaradzić, Ichirou skoncentrował w dłoni sferę czystej czakry. Uformowana, jasna energia zadziałała jak prowizoryczna latarnia, rozpraszając mrok na tyle, by mogli w miarę swobodnie kontynuować marsz.

Nazwa

Kai

Ranga

E

Pieczęci

Baran

Zasięg

Bezpośredni

Koszt

Brak

Statystyki

Dodatkowe

Brak dodatkowych wymagań

Opis Jutsu to polega na chwilowym odcięciu dopływu chakry do mózgu, dzięki czemu jakiekolwiek impulsy - również te narzucone zewnętrznie - przestają działać. Efektem tego jest uwolnienie użytkownika z dużej ilości prostszych technik genjutsu. Niestety, te silniejsze dalej będą na nas oddziaływać i trzeba je dezaktywować innym sposobem.

Kai (bonus zależny od Kontroli Chakry)
+60 konsekwencji dla KC od E do B
+70 konsekwencji dla KC A
+80 konsekwencji dla KC S
+90 konsekwencji dla KC S+

Nazwa

Hikari no gijutsu-kyu

Ranga

D

Pieczęci

Brak

Zasięg Max.

5 m

Koszt

E: 7% | D: 5% | C: 4% | B: 3% | A: 2% | S: 1% | S+: Niezauważalny (1/2 na turę)

Statystyki

Dodatkowe

Brak

Opis Użytkownik gromadzi chakrę w postaci skoncentrowanej kuli światła, która unosi się nad jego dłonią, oświetlając otoczenie. Siłą tego światła przypomina typową latarkę, więc nie jest w stanie nikogo oślepić, a jedynie oświetlić nam drogę.

Pustelnik, choć teoretycznie miał być przewodnikiem na drodze Klepsydry, jak dotąd wprowadzał w jej szeregach głównie zamęt. Część ekipy co prawda rwała się, by olać zdziczałego starca i ruszyć w dzicz na własną rękę, jednak Ichirou postanowił ich powstrzymać i skonfrontować sytuację z mężczyzną, gdy ten tylko raczy wrócić.
Kiedy tamten znów pojawił się w obozie, w dodatku cudownie ozdrowiały na umyśle, i zaczął prawić o pierwszej zdanej próbie, lider Sabaku uniósł brew, rzeźbiąc na twarzy grymas z pogranicza zdziwienia i chłodnej dezaprobaty. Nieszczególnie podobało mu się to, że starzec od samego początku próbował wodzić ich za nos i poddawać jakimś chorym testom. Z drugiej strony utwierdziło to Ichirou w przekonaniu, że Owari wciąż pozostawał kluczowym elementem tej układanki. Najwyraźniej wiedział więcej, niż chciał przyznać, a nawet sztuczki Misae nie zdołały przebić się przez wszystkie blokady w jego umyśle.
Dziad wciąż naciskał, że w głąb lasu może zapuścić się tylko wskazana przez niego dwójka. Krzyżowało to plany wspólnej, grupowej eskapady, a Asahi nadal nie do końca rozumiał tego powód. Z drugiej strony - ta śpiewka grana była już od samego początku. Może faktycznie krył się za tym jakiś wyższy cel? A może starzec znów po prostu bajdurzył?
Westchnął ciężko, pocierając kark. Zerknął na Pustelnika, a potem rozejrzał się po towarzyszach. Nawet teraz, po długich naradach i analizie map, wyraźnie było widać, że mimo gruntownych przygotowań Yoichi czy Akarui wiedzieli o Bibliotece znacznie mniej niż ów dziwak.
- No dobrze. Ruszymy z tobą w duecie, ale nie chcę żadnego dalszego kręcenia. Bo inaczej będziemy musieli porozmawiać zupełnie inaczej - zadeklarował chłodno, po czym posłał Soueiowi krótkie spojrzenie, by upewnić się, że taka decyzja mu odpowiada. Oczywiście, że musiała odpowiadać. W końcu to Ichirou ostatecznie rozdawał tu karty.
- Bądźcie w gotowości w razie czego - rzucił do reszty oddziału. Sytuacja na tym terenie była dynamiczna, więc zawsze istniała szansa, że będą musieli gwałtownie wrócić do pierwotnego, siłowego planu.
Zanim jednak definitywnie wyruszyli, odciągnął Misae nieco na bok, by pomówić z nią w cztery oczy, z dala od ciekawskiego wzroku i uszu Pustelnika.
- Masz wciąż przy sobie tamten kunai, prawda? Gdyby działo się coś złego, będę mógł w każdej chwili do was wrócić - oznajmił ściszonym, niemal bezgłośnym tonem. Krótki, ale niezwykle jasny przekaz. As w rękawie i polisa ubezpieczeniowa w jednym.
- No to do później - pożegnał się z pozostałymi, gdy już w okrojonym, trzyosobowym składzie byli gotowi zagłębić się w nieznane.
Zostawili za sobą obóz i krajobraz jałowej pustyni powoli ustępującej miejsca zieleni, by ostatecznie wkroczyć na terytorium absolutnej, nieujarzmionej dziczy. Dla Sabaku wilgotne, gęste od lian powietrze stanowiło egzotykę – to fakt, ale nie była to dla niego absolutna nowość. Miał już okazję przemierzać podobne krainy. W końcu to właśnie w takich rejonach swoją małą dolinę zamieszkiwały inteligentne koty, jego sojusznicy. Od dawna jednak nie przedzierał się przez podobne gęstwiny na piechotę. Ogromne, prastare drzewa, natrętne insekty wielkości dłoni, soczysta flora i zwisające z gałęzi węże, które mijał chłodnym wzrokiem - wszystko to składało się na iście duszną dżunglę, budzącą mimowolny respekt.
Po dwóch godzinach miarowego marszu dotarli do rzeki o imponującej szerokości. Owari od razu zaczął marudzić o złośliwości rzeczy martwych i rzekomym urwisku, jednak Ichirou nie widział w tym przesadnego problemu. Jako sprawni shinobi mogliby pokonać tę przeszkodę bodajże spacerkiem po tafli wody, wykorzystując podstawową kontrolę czakry. Sabaku miał jednak w zanadrzu znacznie wygodniejsze, a przy tym bardziej asekuracyjne rozwiązanie. Sięgnął do zasobów swojej gurdy. Piasek wysypał się na zewnątrz, sprawnie formując się w trzy solidne chmurki, lewitujące kilkadziesiąt centymetrów nad ziemią. Taka platforma idealnie nadawała się do błyskawicznego transportu na drugi brzeg.
- Wskakujcie - rzucił krótko i bez zbędnych ceregieli zajął miejsce na swojej chmurze. Jeśli Pustelnik i Souei poszli w jego ślady, Ichirou bezszelestnie przeprawił ich nad nurtem rzeki. Jeśli na drugim brzegu było bezpiecznie i grunt wydawał się stabilny, anulował technikę, pozwalając piaskowi wrócić do gurdy. Jeżeli jednak teren po drugiej stronie wciąż wymagał ostrożności, pozostawił piaskowe platformy aktywne, by mogli podróżować z dala od ziemi.
- To dokąd teraz? - zagaił w pewnym momencie do starca. – I może w końcu raczysz nam wyjawić, czemu tylko my dwaj mogliśmy pójść dalej? - dodał od razu. Ta jedna kwestia wciąż nie dawała mu spokoju i domagała się racjonalnego wyjaśnienia.

odbiór, pączek z wiśnią

Sprawa zrobiła się zawiła, a wszystko to przez obłąkanego starca, który niby miał im pomóc, a wprowadzał na ten moment więcej zamieszania niż pożytku. Misae zdołała wydobyć trochę jego wiedzy. Na ich szczęście lub nie, dziadek - choć gadał od rzeczy - raczej nie wymyślił całej historii na poczekaniu. Coś wiedział, choć sposób podawania ten wiedzy był wybitnie mętny i absurdalny zarazem.
Wzmianka o nieznajomym mogła wzbudzić przypuszczenia, że może chodziło o Antykreatora, ale z drugiej strony nie było co przesadnie wnikać. Han to była już zamknięty rozdział historii.
Na razie zostali sami i mogli w swoim gronie omówić dalsze plany - czy wierzyć pustelnikowi, czy próbować przebijać się przez dzicz samodzielnie, znając jakieś drogowskazy, ale bez szczegółów.
- Czyli chciał nas wykiwać? - dopytał się po wyjaśnieniach Yamanaki, by potwierdzić usłyszane informacje. Liczył, że jasnowłosa poukłada sobie w głowie szybko wykonany rekonesans po wspomnieniach pustelnika, by móc nieco bliżej wyłożyć reszcie to, czego się dowiedziała. Do tej pory mogło się wydawać, że starzec ma raczej dobre intencje, tylko jest szurnięty. W tym momencie pojawiał się kolejny wariant, w którym chciał wyprowadzić Klepsydrę na manowce.
Ichirou posłuchał pozostałych, co mieli do powiedzenia, a potem podsumował.
- No dobrze, ale z tego co rozumiem, pierwotny plan zakładał pójście za jego wskazaniami? Czyli uznajecie go za istotne ogniwo wycieczki - stwierdził, spoglądając to na Akaruia, to na Yoichiego, którzy odpowiadali za przygotowania. - A skoro jest istotny, to jednak warto byłoby skorzystać z jego wiedzy w ten lub inny sposób - dodał, zerkając wtedy na Soueia, którego propozycja wciąż wchodziła grę. Skoro całe to przedsięwzięcie uwzględniało skorzystanie ze wsparcia pustelnika, a część załogi miała już z nim do czynienia, to bezsensem byłoby teraz rwanie się na hurra i porzucanie go z tyłu.
- Przygotujcie się wszyscy do drogi. A na dziadka poczekamy i zapytam, czy czasem nie kręci. Jak się dogadamy to ruszmy z nim dalej, wciąż chyba wie więcej od nas. A jak będzie chciał nas naciąć, to rozegramy to po mafijnemu - oznajmił, dając reszcie jeszcze jakąś okazję do głosu.
Jeżeli nie było wyraźnego sprzeciwu, to odczekał na powrót zdziwaczałego pustelnika. Godzina w tą czy tamtą to było nic biorąc pod uwagę czas trwania całego przedsięwzięcia, jakim było dostanie się do Biblioteki Oświecenia.
- Posłuchaj, Owari, nie jesteśmy byle przybłędami, którzy pozwolą wodzić się za nos. Jeśli chcesz coś ugrać dla siebie, powiedz śmiało, pewnie się dogadamy. Proponujesz pomoc w drodze do Biblioteki, ale chyba nie tam chciałeś nas zaprowadzić, prawda? Chcesz nas oszukać na samym starcie znajomości? Ani to ładne, ani tym bardziej rozsądne... Więc albo powiesz jasno, gdzie chciałeś nas zaprowadzić i czemu próbujesz mącić, albo zaczniemy rozmawiać inaczej. A uwierz mi, staram się być w tym momencie dyplomatą jak mogę, ale nie wszyscy moi towarzysze tak potrafią - przemówił bez podnoszenia głosu, ale z pewnością i dosadnością. Chciał grubą kreską oddzielić dotychczasowe czcze gadanie od konkretów.

Tak?

Nie

Warunek 1 - wg wcześniejszego posta Soueia, który zebrał kilka plusów, rana miała się wtedy nie aplikować.
Warunek 2 - copliot wypluł tutaj według mnie jakąś bzdurę, albo nie rozumiem tego działania. Osłabianie wytki przeciwnika kilkoma słabymi technikami żeby ją prawie wyzerować, a potem walnąć słabą/średnią technikę, żeby zadać ranę śmiertelną? Dobrze rozumiem? Wydaje mi się idea miała być taka, żeby słabsze (ale nie super słabe, które dalej nie mają robić nic) uderzenia przy paru trafieniach kumulują się do rany lekkiej.
Warunek 3 - już była wcześniej uwaga, że rana lekka aplikuje się już przy sile mniejszej o 40 niż wytka...

Sztuczna inteligencja chyba inteligencją się tutaj nie wykazała, raczej nie tędy droga

To może lepiej już nie tykać w ogóle Kami niż robić temu klanowi krzywdę dając 20 wytki na każdej randze Reberu?

Chyba inaczej sobie to trochę wyobrażał. Gość co prawda wyglądał średnio - nawet jakby postawić go w otoczeniu żebraków z dzielnicy biedoty w okresie suszy i nieurodzaju - ale Ichirou zamierzał być otwartym na świat człowiekiem i nie skreślał przybysza na starcie. No niestety w parze z wyglądem było też zachowanie, które było trochę... ekscentryczne? Jeśli chodzi o mówienie krótko, sensownie i na temat, to mówił co najwyżej krótko. Już na samym starcie wypalił z enigmatycznym stwierdzeniem, że z biblioteki może już nic nie być. Cały misterny, wieloletni plan Klepsydry po nic.
Zacisnął wargi w wąską linię, zmarszczył brwi i spojrzał na starca jakby trochę spode łba. Powstrzymał się od komentarzy w pierwszej chwili, a w drugiej został powstrzymany przez innych i niepotrzebne aktualnie wstawki o śniadanku. Asahi w tym momencie był skoncentrowany na temacie i skoro pewien wątek został poruszony, to oczekiwał na jego rozwnięcie.
- Hola, hola. To stoi ta Biblioteka, czy nie? - zapytał, dając szansę na ewentualną odpowiedź. - Kto to ten ambitny? - dodał chwilę później. Było to mniej istotne, ale również chciał o to zahaczyć. Każdy strzępek informacji mógł okazać się przydatny.
Później sytuacja rozwinęła się w jeszcze dziwniejszym kierunku. Kiedy zostali wskazani razem z Soueiem, uniósł brew pytająco i zrobił pytająco minę, bo deklaracja Pustelnika zabrzmiała absurdalnie. Co ciekawe, absurd ten został potwierdzony przez Misae, która wykonała dość sprytny manewr. Dalej jednak tego nie rozumiał.
- Czemu niby tylko my? Co stoi na przeszkodzie wyruszyć w większej ekipie? - rzucił, odnosząc wrażenie, że chyba jako jedyny nie kuma. Zerknął w międzyczasie na każdego z zebranych po kolei, szukając jakiejś nici porozumienia w tej kwestii, albo oczekując wyjaśnień. Zatrzymał wzrok na Misae, bo to ona dowiedziała się czegoś ciekawego.
Ograniczył się od dalszego wypytywania starca, bo raczej nie dałoby to żadnych odpowiedzi. Pozwolił mu odejść. W razie czego mieli w grupie osoby, które mogłyby go bez problemu wytropić w parę chwil.
- Dużo z nim wcześniej gadaliście? Nie brzmiał jakoś bardzo wiarygodnie, a tułać we dwójkę za wymysłami szaleńca to trochę mi się nie chce - stwierdził spokojnie, kiedy tamten już sobie poszedł i byli znowu w zaufanym gronie. Poza Soueiem reszta gwardii raczej dawała Owariemu wiarę, więc nie zamierzał na starcie skreślać planu. W końcu poświęcono sporo czasu na zdobywanie informacji, założenie bazy wypadowej i tak dalej. Ichirou po prostu musiał się przekonać, bo póki co miał pewne wątpliwości.
W pewnym momencie wzruszył bezradnie ramionami, spoglądając wymownie na Soueia.
- W ostateczności zrobimy po twojemu i tyle - stwierdził ciszej, zaczynając po czasie doceniać prostotę jego planu.
- To co, piszesz się na spacer we dwójkę? - zapytał go później, a potem ruszył do pobliskiego namiotu, żeby pozbierać swoje klamoty, spakować jakiś prowiant i wodę na podróż. Godzina na przygotowania to było aż nadto, więc Sabaku bez problemu uwinął się ze swoimi sprawami i był gotowy do dalszej wycieczki w głąb Lasu, choć nie omieszkał kręcić nosem - głównie na enigmatyczność i ekscentryczność starca, który miał być ich przewodnikiem.

Tu jest raczej jakiś błąd. Ataki miały się kumulować do lekkiej rany przy nie spełnianiu standardowego progu, ale przy spełnieniu warunku siły ataku wyższej niż połowa wytki/bariery.
W drugim punkcie też błąd, bo nie trzeba mieć więcej siły niż wytki żeby wbić ranę.

Znaleziono 4160 wyników

Re: Satori no Bunko

Re: Satori no Bunko

Re: Satori no Bunko

Re: Dzień Mężczyzn 2026

Re: Satori no Bunko

Re: Satori no Bunko

Re: Satori no Bunko

Re: Leśne gęstwiny

Re: Leśne gęstwiny

Re: Tłusty czwartek 2026

Re: Baza wypadowa

Re: Zadawanie obrażeń tankom

Re: Rework klanów - pomysły

Re: Baza wypadowa

Re: Zadawanie obrażeń tankom