Shinobi War PBF Naruto

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Tsuyoshi próbował od Hiroto wyciągnąć prawdziwą prawdę, ale młodszy (a mimo to nieco wyższy) brat tylko wzruszył ramionami.

- Ta, bo nie pójdziesz, jak mama woła.

No i miał rację, Tsuyoshi poszedł po pożegnaniu się z siostrą i groźbie skierowaną w stronę brata.

Po zamknięciu drzwi, Hiroto i Harumi zaczęli faktycznie o czymś rozmawiać, ale nie było co podsłuchiwać, bo pewnie to nie było ani ciekawe ani nie dotyczyło Tsuyoshiego. Ten za to minął kilka korytarzy i znalazł się w kuchni.

Sanae kręciła się po niej, a najmłodsza siostra szła za nią krok w krok, absolutnie nie nadążając za matką, która się do czegoś wyraźnie przygotowywała. A to łapała rękawiczki, a to wzięła owoc i schowała do kabury, a to umocowała kaburę przy nodze.

- Hiroto, w koń… - powiedziała Sanae, patrząc na drzwi, w których stał Tsuyoshi. - No tak, Tsu, dobrze, niech będzie Tsu - stwierdziła i kontynuowała przygotowywanie.

W tym czasie mała Katsumi zobaczyła Tsuyoshiego również i ruszyła ku niemu jak taran na małych nóżkach, uderzając w niego z zaskakującą siłą i przytulając się do jego nogi.

- CUNII! - zawołała radośnie.

- Tsu, zajmij się nią, ja wrócę późno. Muszę zająć się jedną sprawą dla klanu i potrzebują mnie. Prosiłam Hiroto, ale gdzieś łapserdak poszedł, a ja naprawdę muszę już wychodzić - powiedziała, nakładając swój płaszcz. - Jedzenie jest przygotowane, możesz jej dać cokolwiek. Wyjdźcie na spacer, pobawcie się, niech tylko nie bawi się prawdziwymi shurikenami. Już drewnianymi zbiła okno… - westchnęła i podeszła do obojga. - Jej ubrania są w pokoju, pomóż z nocnikiem, jeżeli trzeb… Tsu, wyglądasz blado - dodała, kiedy już się zbliżyła i miała ucałować policzki obojga. Pogrzebała za to w kieszeni, wyciągnęła woreczek, z woreczka małą, czerwoną pigułkę i po prostu włożyła ją Tsuyoshiemu do ust, jakby był małym dzieckiem, nie dwudziestoletnim mężczyzną. Następnie pocałowała go w policzek, pochyliła się i ucałowała Katsumi, a następnie wyszła w mgnieniu oka, zanim dziecko zorientowało się, że mamy nie ma.

Ale w końcu się zorientowała. I zaczęła płakać.

Uchiha Harumi

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Harumi miała już odpowiedzieć Tsuyoshiemu na jego wątpliwości czy rzucić jakimś sarkastycznym komentarzem lub cokolwiek. Jednak poderwała nieco głowę i podnosząc dłoń z wyprostowanym w górę jednym palcem - karząc Tsuyoshiemu zaczekać. Tusyoshi po chwili zorientował się, że tupot stóp w skarpetach zmierza w ich stronę, a stanowczość z jaką owy właściciel skarpetek stawiał swoje kroki, wskazywała, że mogła być to jedna osoba. Jedna jedyna osoba z ich rodziny.

Oczywiście, drzwi otworzyły się bez pukania i głowa Hiroto zajrzała do środka.

- Nee-chan, czy mógłbym…?

Urwał. Zobaczył Tsuyoshiego. Jego oczy przez chwilę wpatrywały się w brata, po czym coś w nich błysnęło, a młodszy brat się rozluźnił.

- Tsu-niichan! - powiedział radośnie. - Dobrze, że jesteś. Mama cię szuka. Jest w kuchni, spieszy się jej - stwierdził.

- A ty czego potrzebujesz? - zapytała Harumi, zaciskając nieco zęby ze złości, że brat nie zapukał do jej drzwi. Gówniarz miał już osiemnaście lat, był o cztery lata młodszy od niej, a ciągle zachowywał się jak…

Hiroto.

- Ach, chciałem zobaczyć, jak się miewasz, onee-chan - wyszczerzył się.

Uchiha Harumi

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Tsuyoshi mówił rozsądnie. A Harumi, choć rzadko przyznawała to na głos, zawsze miała słabość do jego rozsądku, bo w tej rodzinie rozsądek bywał towarem luksusowym. Wystarczyło spojrzeć na Hiroto.

- Dobrze - odezwała się w końcu i jej głos zabrzmiał krótko, czysto. Definitywnie. - Skoro Hiromi-san powiedziała ci to wprost, a nie „ktoś gdzieś słyszał”, to mamy coś więcej niż plotkę. I skoro prosisz mnie o plan… - zawahała się - to plan będzie.

Przesunęła palcami po krawędzi stołu, następnie kilkakrotnie w niego uderzyła paznokciami. Układała sobie rzeczy w głowie. Kamyczek po kamyczku, roślinka po roślince tworzyła w swojej głowie śliczny skalniak, którym miała za chwilę zachwycić Tsuyoshiego.

- Tylko żadnych głupich pomysłów. Nie działaj pochopnie, nie staraj się tego załatwiać sam czy dawać znać Hiromi-san czy Masahiro-sama. Prędzej Shizue-sama, to sprytna, dobra kobieta, ale na razie nie. Na razie nie. Nie dlatego, że ci nie ufam. Tylko dlatego, że to jest ta klasa problemu, gdzie, jeżeli przypadkiem coś się wyda… no nie wiem, że poleciałeś do Masahiro-sama, a nie do wuja, to wszystko się spierdoli.

Harumi uśmiechnęła się potem i dodała z przekąsem:

- A Kenji ma talent do robienia dram z tego, co się spierdoli.

Przesunęła się bliżej. Przez papierowe ściany słychać było odległy szelest domu: ktoś przeszedł korytarzem, gdzieś zasunęły się drzwi. Nic podejrzanego. Mimo to Harumi obniżyła głos.

- Zrobimy to tak, żeby nie było dram, a Kenji nie wiedział, co się stało. Dwa ruchy. Pierwszy jest twój. Drugi - mój. Pierwszy: ty rozmawiasz z wujem Sosuke. Sam na sam. Uznasz, że chcesz rady. Wujowie uwielbiają udzielać rad, zwłaszcza gdy są przekonani, że robią to z własnej woli.

Kącik ust Harumi drgnął.

- Powiesz mu: „Wuju, zanim cokolwiek pójdzie oficjalnie, muszę ci powiedzieć coś, co może oszczędzić rodzinie wstydu”. I tyle. Tylko to, co musi paść: że Masahiro-sama najpewniej ma już wstępny zamiar względem siostry, a oficjalna propozycja z naszej strony może zostać odebrana jako nachalna, jeżeli trafi w złą chwilę. Wuj zrozumie, co to znaczy, nawet jeśli będzie udawał, że nie rozumie. A nawet jeżeli będzie nie rozumiał, to zrozumie, że musi to przekazać dalej. Może nawet myśleć, że chodzi o ciebie i to, że nasz ojciec będzie o coś wnioskował.

Harumi spojrzała na Tsuyoshiego uważnie, jakby sprawdzała, czy jej brat potrafi mówić ostrożnie tak samo dobrze, jak potrafi ciąć kunaiem.

- Jeśli zapyta, skąd wiesz, powiesz prawdę, ale w formie, która nie zdradza źródła. „Mam powód sądzić.” „Widziałem zachowanie.” „Padły słowa.” Wystarczy, żeby wuj poczuł ciężar, ale nie tyle, żeby mógł to komuś zacytować. Powinien zrozumieć, że coś się dzieje i porozmawia sobie z dorosłymi. A jemu nie będzie zależeć na tym, żeby nasza rodzina nie miała żadnego wstydu.

- Drugi ruch: ja poproszę wuja Shinjiego o chwilę. Pod pretekstem straży, ziem, nastrojów. To jest piękne w mojej robocie: mogę mówić o bezpieczeństwie, a wszyscy i tak słyszą politykę. Poczekam, aż Sosuke-ojisan przekaże wszystko, wtedy przyjdę. Wuj Shinji powinien już wiedzieć, że coś się święci i wtedy dam mu wyjście. "Mamy wojnę, problemy w straży, to nie nasza wina, że nie teraz jest czas. No i Kenji nie jest Kogo".

Harumi pochyliła głowę, a jej włosy, niedopięte, zsunęły się odrobinę na policzek. Nie poprawiła ich od razu - drobiazg zdradzający, że temat naprawdę ją poruszył.

- A Kenji? - zapytała, choć było to pytanie retoryczne; odpowiedź i tak miała już gotową. - Kenji musi się zająć czymś pożytecznym, żeby nie chodził po domu dumny jak paw, że sobie wymyślił, jak oszukać przeznaczenie..

Jej oczy na moment błysnęły tym zimnym rozbawieniem, które nie miało nic wspólnego z uśmiechem.

- Jeśli wuj Shinji ma choć odrobinę instynktu, znajdzie mu „pilną sprawę”. „Ważny trening”. „Front”. Cokolwiek, co sprawi, że Kenji będzie dumny. Bo to baran, ale nie można go lekceważyć.

- A jeżeli nie wyjdzie, powiemy babci, która nie będzie zadowolona, że jej misternie ułożone pionki shogi są przesuwane bez jej wiedzy.

Uchiha Harumi

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Harumi znieruchomiała na moment, jak ktoś, kto właśnie usłyszał informację, która zmienia bardzo dużo. W izbie trzask paleniska zabrzmiał wyraźniej, jakby ogień też próbował coś dopowiedzieć.

Nie okazała zaskoczenia tak jak Tsuyoshi. Jej twarz pozostała spokojna, ale spojrzenie stwardniało i stało się bardziej „służbowe”. Takie, jakim patrzyła na strażników, kiedy ktoś w raporcie próbował ukryć sedno.

Powoli odstawiła kubek na stół. Ceramika stuknęła cicho.

- Czyli… - zaczęła, ostrożnie dobierając słowa. - Kenji próbuje załatwić układ naszej rodziny z rodziną Masahiro-sama. I jeszcze nie zauważył, a pewnie i nie będzie go obchodziło, że wsadza kij w gniazdo os.

Pochyliła się odrobinę, a jej głos stał się cichszy. Ściany domu były po części papierowe, oczywiście, nie zakładała, że ktoś będzie podsłuchiwał, ale, nawet między rodzeństwem, pewne rzeczy mówiło się tak, jakby ściany miały uszy - bo czasem miały.

- Dobrze, że mówisz mi to tylko tutaj. Przy ogniu, w zamkniętej izbie. I dobrze, że prosisz o dyskrecję, bo… - spojrzała na niego krótko, surowo - …to jest informacja, która może narobić więcej problemów, niż niejedna potyczka na froncie, jeśli wycieknie w nieodpowiedni sposób. I zanim powiesz „przecież to prawda”, pamiętaj: prawda w takich sprawach nie zawsze jest najważniejsza. Najważniejsze jest kto ją wypowiada i jak.

Harumi odetchnęła, jakby układała sobie w głowie kolejne kroki. Widać było, że przestawia się na myślenie taktyczne, tylko nie o jutsu i flanki, a o twarze, reputacje i urazy.

- Po pierwsze: jeśli propozycja jeszcze nie poszła… trzeba ją zatrzymać. Nie „na dniach”, nie „może”, tylko teraz. - Uniosła palec, ale nie jak nauczycielka, tylko jak dowódca wyznaczający punkt na mapie. - W chwili, gdy list z pieczęcią wyjdzie z domu lub Kenji pewnie pójdzie na audiencję do Masahiro-sama, sprawa przestaje być prywatnym pomysłem Kenjiego, a staje się oficjalnym ruchem naszej gałęzi. A znasz Kenjiego. Wiesz, jaki jest wuj Shinji, ojciec i dziadek. Jeżeli prośba i odmowa się rozejdą bardziej, to nasza gałąź źle przyjmie odmowę tutaj, na naszych ziemiach. A rodzina już nie jest zadowolona z tego, jak działa Masahiro-sama… jest duża szansa, że mają twoje wątpliwości.

- Po drugie: jeśli to, co mówisz o Hiromi-san i Azumie - Kogo, ale z nieznaczącej linii klanu - jest prawdziwe - kontynuowała ciszej - to odmowa nie będzie tylko „odmową”. Układ małżeński to nie romans. To sojusz, pieczęć, przesunięcie ciężaru w klanie. Ale właściwie… jeżeli to jest tylko romans, a Masahiro-sama przyjmie propozycję Kenji'ego… Powiedzmy, że nie chciałabym, żeby był kolejny rozłam w klanie. Nie wiem, jak wpływowy jest ten Azuma. I jak bardzo może namieszać. Założyłabym, że nie bardzo politycznie, ale na jego miejscy wsadziłabym katanę w tyłek Kenji'ego, jakby mi ukochaną podebrał.

Jej usta drgnęły w krótkim, suchym uśmiechu, pozbawionym jednak rozbawienia.

- Kenji wybiera największy możliwy cel, bo chce największego możliwego plusa. I dlatego jest niebezpieczny. Nie dlatego, że jest silny. Tylko dlatego, że jest bezczelnie ambitny, nie myśli, ale ten ruch nie jest głupi. Bez twoich informacji, oczywiście.

Harumi milczała przez chwilę, wsłuchując się w drewno pękające w żarze. Potem spojrzała na Tsuyoshiego znów uważnie.

- Powiedz mi jedno, Tsu. Skąd pewność? Widziałeś ich razem? Mówił ci to Azuma? Hiromi-san? - zapytała rzeczowo, ale bez natarczywości. - Bo jeśli to tylko domysły, a my zaczniemy manewrować wokół plotki, wtedy sami wyjdziemy na tych, co mieszają i oboje stracimy w oczach rodziny. Co jest szczególnie szkodliwe dla ciebie.

Uniósłszy dłoń, lekko ją opuściła, jakby ucinała temat, zanim rozwinie się za bardzo.

- Nie chcę szczegółów. Chcę tylko wiedzieć, czy to informacja, na której można oprzeć decyzję.

Jej spojrzenie na moment zmiękło.

- I jeszcze jedno. Kenji nie może się dowiedzieć, że ty wiesz. Jeżeli poczuje, że go uprzedzamy, zrobi z tego dramę. A wiesz, że u nas dramy utrzymują się długo. I przede wszystkim, nie możemy sobie pozwolić na ośmieszenie przed resztą klanu.

Harumi odchyliła się od stołu i poprawiła rękaw, mechanicznie - gest porządkowania siebie, kiedy świat na chwilę przestaje być prosty.

- Jeśli propozycja nie wyszła, najbezpieczniej byłoby, żeby wuj Shinji zmienił zamiar bez podawania powodu. Zostawić to jako „nieodpowiedni moment”, „inne priorytety”, „front”, „obciążenia”. Cokolwiek, co pozwoli Kenji'emu stracić twarz najmniej publicznie. - Zawiesiła głos. - Bo im bardziej publicznie ktoś traci twarz, tym bardziej potem próbuje ją odzyskać.

Uchiha Harumi

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Harumi wysłuchała go do końca, nie przerywając ani jednym słowem. Kiedy żartował o zastępcach, parsknęła cicho, krótko, niemal bezgłośnie, i tylko na moment w jej oczach pojawiło się coś lżejszego, znajomego. Ale gdy przeszedł do frontu, do wojny, do tej lepko ciągnącej się frustracji… wtedy humor zniknął całkowicie.

Ogień w palenisku trzaskał głośniej, jakby podkreślając pauzę, którą zrobiła, zanim się odezwała. Harumi przesunęła się nieco bliżej stołu, opierając dłonie o matę. Już nie siedziała jak dowódca na odprawie, raczej jak starsza siostra, która spędzała czas ze swoim ulubionym rodzeństwem.

- Zastępcę już próbowałam znaleźć - rzuciła najpierw, wracając na moment do lżejszego tonu. - Wiesz, jak to jest. Każdy „chętny” chce dowodzić, ale nikt nie chce odpowiadać. A ci, którzy mogliby się nadawać… - wzruszyła ramionami. - Czekają, aż się potknę.

- Nie licząc naszego kochanego brata-debila, któremu się wydaje, że jest moim zastępcą.

Potem jednak przeszła dalej, tam gdzie Tsuyoshi przestał żartować.

- Front zawsze wygląda tak samo, kiedy patrzy się z poziomu trepa na froncie - powiedziała spokojnie. - Potyczki, straty, posterunki, które wracają jak chwasty. To nie znaczy, że nic się nie zmienia. To znaczy, że zmiany są wolniejsze, niż byśmy chcieli.

Uniósłszy wzrok, spojrzała na niego uważnie, jakby próbowała go ocenić.

- Frustracja jest normalna, Tsu. Gdybyś jej nie czuł, zaczęłabym się martwić. - Zawiesiła głos. - Ale inne rozstrzygnięcie” wojny brzmi łatwo tylko wtedy, gdy nie trzeba za nie odpowiada. Masahiro-sama jest zachowawczy, bo wie, ile kosztuje jeden błąd. Ty widzisz stagnację, on widzi granicę, której nie wolno przekroczyć bez planu. Poza tym, pamiętaj, że dysponuje tylko określoną liczbą ludzi.

Przysunęła się jeszcze odrobinę, opierając łokieć o stół.

- To nie znaczy, że nie masz racji - dodała ciszej. - Może faktycznie potrzeba nowego spojrzenia. Ale to spojrzenie musi przyjść od ludzi, którzy rozumieją, co się dzieje na froncie. Takich jak ty. Jesteś sentokim. Masz prawo się wypowiedzieć.

Kiedy wspomniał o przyjaciołach, jej twarz złagodniała. Ten jeden szczegół wyraźnie ją ucieszył, choć nie okazała tego przesadnie.

- Trzy łezki, doświadczenie bojowe i ludzie, którym ufasz - powtórzyła, jakby robiła mentalny bilans. - To więcej, niż myślisz. I więcej, niż mieliśmy jeszcze jakiś czas temu. Wiem, że ci nowi Uchiha to jednak dalekie nam kuzynostwo, ale wcześniej mieliśmy jako znajomych tylko gówniarza od Takedy i gówniarzy od Nakano.

Spojrzała w ogień, a potem znów na niego.

- Nie utkwiłeś w miejscu, Tsuyoshi. Po prostu jesteś w punkcie, w którym zaczynasz widzieć całość, a nie tylko kolejny cel. Teraz twój progres będzie powolny, bo to, co szybkie już osiągnąłeś. To boli. I męczy. - Przymknęła oczy na moment. - Wiem coś o tym.

Na koniec uniosła kącik ust w tym swoim charakterystycznym suchym uśmiechu.

- A jeśli kiedyś naprawdę uznasz, że masz pomysł, który może coś zmienić… nie trzymaj go tylko dla siebie. Nawet jeśli ktoś powie, że jesteś zbyt młody albo zbyt ambitny. - Spojrzała mu prosto w oczy. - W naszej rodzinie ignorowanie takich głosów zawsze kończyło się źle. Ojciec i dziadek tym bardziej nie będą zadowoleni, bo liczą, że zostaniesz głową klanu. Pamiętaj, że Kenji też próbuje. Robi poważne misje i przekonał wuja Shinjiego, żeby ożenił go z siostrą Masahiro-sama. Na dniach ma pójść propozycja. A to byłby dość poważny plus po jego stronie.

Zamilkła.

- I tak - dodała na koniec, już lżej. - Cieszę się, że masz przyjaciół. Babcia pewnie i tak uzna, że to za mało i dalej będzie miała swoje plany… ale to już zupełnie inna wojna. Tej nie wygrasz.

Uchiha Harumi

Kaito + Zakata
Wynagrodzenie :
Kaito : 116 PH podstawy, 24 PH bonusu i 23 PH za jakość - Łącznie = 163 PH i 1100 Ryo.
Zakata : 184 PH podstawy, 37 PH bonusu i 23 PH za jakość - Łącznie = 244 PH i 1320 Ryo.
Zakata + Kaito
Wynagrodzenie :
Zakata : 112 PH podstawy, 23 PH bonusu i 23 PH za jakość - Łącznie = 158 PH i 1320 Ryo.
Kaito : 183 PH podstawy, 37 PH bonusu i 23 PH za jakość - Łącznie = 243 PH i 1320 Ryo.
Zakata + Sayuri
Wynagrodzenie :
Zakata : 22 PH podstawy, 5 PH bonusu i 5 PH za jakość - Łącznie = 32 PH i 250 Ryo.
Sayuri : 30 PH podstawy, 6 PH bonusu i 5 PH za jakość - Łącznie = 41 PH i 300 Ryo.

Do sprawdzenia:

Post Fabularny Uchiha Tsuyoshi Zima 395

Posiadłość rodziny Tsuyoshiegi była spokojniejsza niż miasto. Śnieg osiadał na ciemnych dachówkach ciężkim puchem, wygładzając ostre krawędzie belek i okapów. W ogrodzie kamienie, latarnie i przystrzyżone krzewy wyglądały jak elementy kompozycji, którą ktoś zatrzymał w pół ruchu. Z głębi domu dobiegał zapach dymu z paleniska i ciche trzaski drewna, a wąskie pasma pary unosiły się spod uchylonych drzwi. Kury siedziały u siebie w kurniku, nie wyściubiając ani kawałka dzioba poza ciepłe miejsce. Karpie Koi były bezpiecznie przeniesione do wewnątrz domu.

Harumi była w korytarzu między częścią mieszkalną a zewnętrznym gankiem, jakby nie potrafiła zdecydować, czy chciałaby wejść do środka, czy wyjść. Strój straży miała jeszcze na sobie, choć płaszcz odłożyła starannie na hak. Pas miała nieco poluzowany, na co zwykle by sobie nie pozwoliła. Włosy, zwykle spięte i porządnie zaczesane, teraz trzymały się tylko na słowo honoru. Na jej twarzy malowało się zmęczenie, które mówiło: jeszcze nie skończyłam.

Gdy Tsuyoshi odezwał się, Harumi uniosła wzrok powoli, jakby sprawdzała, czy dźwięk imienia naprawdę należy do jej rodziny, a nie kogoś w koszarach czy siedzibie straży.

- Chwilę… - powtórzyła cicho, a potem odetchnęła przez nos, z lekkim, suchym parsknięciem, które mogło być i śmiechem, i westchnieniem. - Tak, mam chwilę.

Harumi odwróciła się w stronę wnętrza, wskazując ruchem głowy na przesuwne drzwi prowadzące do pokoju z paleniskiem.

W izbie było ciepło, a na stole stała jeszcze miseczka po herbacie, nie do końca dopita. Harumi uklękła przy niskim stole, prostując plecy, choć jej barki zdradzały, że dzień ciągnął się dłużej niż powinien. Dopiero kiedy Tsuyoshi znalazł miejsce naprzeciw, pozwoliła sobie na krótkie milczenie. Takie domowe, rzadkie.

- Co się stało? - zapytała w końcu. - Jeśli to sprawa rodziny, słucham. Jeśli to coś treningowego… — zawiesiła głos i w kąciku ust pojawił się cień uśmiechu. - …to też słucham. Miałeś jakiś sparing z Kenjim, który skończył się łzami? A może coś się dzieje z twoją karierą Shinobi? Czy babcia znalazła ci pannę?

Przeciągnęła palcami po brzegu kubka, jakby sprawdzała jego temperaturę - chociaż nie było wiadome, czy to ona zostawiła go za sobą czy nie - i dopiero wtedy dodała, ciszej:

- Dobrze cię widzieć, Tsu. Naprawdę.

Uchiha Harumi

Post Fabularny
Lato, 395
Ayatsuri Ario Z/T

Post Fabularny
Zima, 395 Ryuzaku no Taki było ogromnym miastem. Rozpychało się na wzgórzu oraz niżej, lasy i pola pchając daleko od siebie. Dachówki domów odbijało światło słońca, a setki wąskich uliczek spływały ku portowi jak strumienie. Powietrze pachniało tu mieszaniną soli, przypraw i innych produktów, które przywodziły na myśl to, czym Ryuzaku było - handlem, słowami, pieniędzmi.

Na samym szczycie wzgórza, ponad gwarem portu i dachami kupców, wyrastał Budynek Rady Możnych - pięciopiętrowy kolos z czerwonego drewna i kamienia, jego okna lśniły w słońcu niczym oczy drapieżnika czuwającego nad doliną. Stamtąd bogaci patrzyli na morze - nie z zachwytem, lecz kalkulując, jak można na nim zarobić.

Z portu dochodziły skrzeki mew i trzask lin napinanych na masztach. Ogromne statki handlowe kołysały się w rytm fal, a ich żagle - białe, czerwone, błękitne - przypominały chmury. Wiatr niósł sól i wilgoć oraz głosy dochodzące z portu - marynarze, dokerzy, kupcy. Dźwięk wózków przenoszących towary do portu z innych części miasta oraz z portu wszędzie - szczególnie na główny targ.

Na głównym targu rzeka ludzi płynęła nieustannie. Mnisi w prostych szatach mijali bogatych kupców w eleganckich kimonach; kobiety w wymyślnych sukniach z długimi rękawami niosły kosze pełne herbat i ryżu, a dzieci przemykały między stoiskami, śmiejąc się, jakby cała ta codzienna bieganina była ich zabawą.

Od targu odchodziły uliczki i zaułki. Każdy tętnił życiem. Wąskie, kręte uliczki prowadziły między domami o zdobionych okiennicach, przy których suszyły się kolorowe tkaniny i płócienne chorągiewki z herbami kupców. Pod stopami były deski z ciemnego drewna, chroniące przed błotem, a w kałużach odbijało się światło lampionów zawieszonych nad ulicami niczym niskie, pomarańczowe gwiazdy.

W jednej z takich bocznych uliczek znajdował się warsztat, niedaleko głównego targowiska i portu, gdzie przewijało się wielu kupców. Budynek był parterowy, zbudowany z drewna i kamienia, o ciemnych, lakierowanych belkach i dachówkach w stylu ryuzackim - z lekko wygiętymi ku górze narożami. Nad wejściem wisiał prosty szyld z symbolem jego rzemiosła: młotem, pędzlem i zwojem.

Frontowa część domu otwierała się bezpośrednio na ulicę. Szerokie, przesuwane drzwi można było całkowicie odsunąć, by klienci widzieli wnętrze. W środku znajdowały się dwa pomieszczenia. Izba robocza, gdzie mąż i żona pracowali razem. Na niskich stołach leżały narzędzia, bele materiału, zwoje, drewno i metalowe elementy. W powietrzu unosił się zapach drewna, smaru i herbaty. Jedna ściana była niemal całkowicie zajęta przez regał z półkami - na nich spoczywały towary przeznaczone na sprzedaż, drobiazgi i prototypy. Marionetki bojowe - w niewielkiej ilości, rynsztunek do nich, pancerze; większą część jednak zajmowały marionetki i laleczki używane do teatrów czy po prostu zabawki z ruchomymi mechanizmami. Z tyłu był magazyn, w którym przechowywano surowce: tkaniny, oleje, papier, farby, metale czy drewno. W rogu znajdował się kuźnia do wykuwania broni i przetapiania metalu. Pod sufitem zwisały suszące się zioła lub kawałki skóry, a podłoga z ciemnego drewna w większości pomieszczeń oraz kamienia - pod kuźnią - była wytarta od tysięcy kroków, które były robione codziennie.

Z warsztatu prowadziły przesuwane drzwi do tylnej części domu - prywatnej, spokojniejszej. Pokój wspólny, gdzie cała rodzina jadła, siedząc na matach tatami przy niskim stole. W rogu stał mały ołtarzyk z kadzidełkami, a nad nim - skromny zwój z kaligrafią przedstawiającą znak „rodzina” (家). Sypialnia rodziców była dalej oddzielona papierowym parawanem, a kącik dziecka, gdzie leżały zabawki z drewna, lalki, mały bączek oraz prosty smok z ryżowego papieru.

Na tyłach znajdowało się małe podwórze z drzewkiem morelowym, studnią i kamienną balią do prania. Tam też, w ciepłe wieczory, rodzina jadła kolację przy świetle lampionów, słuchając cykad.
Wszystko było skromne, ale zadbane i pełne ciepła.

Rodzina obecnie była zajęta swoimi sprawami. Pracownik prowadził sklep, ale chwilowo nie było szczególnie dużego ruchu - właściwie w Ryuzaku nigdy nie było zbyt dużego ruchu, jeżeli chodziło o marionetki bojowe - nie było w mieście wielu Ayatsuri. O wiele większą popularnością cieszyły się zabawki oraz prywatne zamówienia. Ojciec rodziny właśnie pracował nad jednym - planami ogrzewania podłogowego w Budynku Rady Możnych, co było prawdziwym wyzwaniem inżynieryjnym, ponieważ nie był on zbudowany z myślą o tym. Dodatkowo chciano wprowadzić tam kanalizację, nie tylko na parterze, jak do tej pory. Obok niego siedziała siedmio-ośmioletnia dziewczynka o tak samo rudych włosach, ćwicząc kaligrafię, a na boku rysując pomarańczowe salamandry. Oboje milczeli, zajęci swoimi sprawami.

Matka rodziny, kobieta o długich, brązowych włosach i nieco ciemniejszej cerze zdradzającej domieszkę krwi Kaminari lub ludzi z tamtejszych stron, weszła właśnie do izby, z kilkoma siatkami, wyraźnie wracająca z targu, przywitała się od wejścia. Dziewczynka zerwała się niemal natychmiast od stołu, przewracając swoją tackę z atramentem, ale mężczyzna, bez podnoszenia wzroku uratował wszystkie papiery od tragedii szybkim ruchem dłoni, po czym spojrzał na obie kobiety.

- Arata-chan, uważaj. Tatuś już długo pracuje nad swoimi planami - powiedziała kobieta, patrząc karcąco na dziewczynkę. Ta wyglądała przez chwilę na zawstydzoną, ale potem przytuliła się do matki. Dość szybko też dostała słodką bułkę i wycofała się, żeby ją zjeść. Mężczyzna również dostał swoją. - Zwoje z Sabishi jeszcze nie zostały dostarczone, nikt nie chce mówić czemu - zagaiła. - Ale plotki mówią, że niedługo zjawi się spora grupa uchodźców z Sabishi, może się czegoś dowiemy. Udało mi się też kupić trochę kantajskiej stali, ale będziesz musiał wziąć zwoje i iść po nią w nocy. Szemrane towarzystwo, ale niczego innego od dawna nie udało mi się dostać. - Westchnęła, po czym uśmiechnęła się psotnie. - Jakby co, to im nastukasz, Nizan, kochanie.

Ario - proszę przygotować "pośmiertną postać". Rdzeń z Ario jest zamknięty, nie może nic robić. Zostaje uznany za martwego. Aby kontynuować przygodę, przygotuj postać Kunisaku Nizana, starszego brata Ario. PH i Ryo - zgodnie z zasadami pośmiertnych.

Twoja podróż, Gustawie, się zakończyła. Teraz czas na Verso.
For those who come after.

W jednej z bocznych uliczek znajdował się warsztat, niedaleko głównego targowiska i portu, gdzie przewijało się wielu kupców. Budynek był parterowy, zbudowany z drewna i kamienia, o ciemnych, lakierowanych belkach i dachówkach w stylu ryuzackim - z lekko wygiętymi ku górze narożami. Nad wejściem wisiał prosty szyld z symbolem jego rzemiosła: młotem, pędzlem i zwojem.

Frontowa część domu otwierała się bezpośrednio na ulicę. Szerokie, przesuwane drzwi można było całkowicie odsunąć, by klienci widzieli wnętrze. W środku znajdowały się dwa pomieszczenia. Izba robocza, gdzie mąż i żona pracowali razem. Na niskich stołach leżały narzędzia, bele materiału, zwoje, drewno i metalowe elementy. W powietrzu unosił się zapach drewna, smaru i herbaty. Jedna ściana była niemal całkowicie zajęta przez regał z półkami - na nich spoczywały towary przeznaczone na sprzedaż, drobiazgi i prototypy. Marionetki bojowe - w niewielkiej ilości, rynsztunek do nich, pancerze; większą część jednak zajmowały marionetki i laleczki używane do teatrów czy po prostu zabawki z ruchomymi mechanizmami. Z tyłu był magazyn, w którym przechowywano surowce: tkaniny, oleje, papier, farby, metale czy drewno. W rogu znajdował się kuźnia do wykuwania broni i przetapiania metalu. Pod sufitem zwisały suszące się zioła lub kawałki skóry, a podłoga z ciemnego drewna w większości pomieszczeń oraz kamienia - pod kuźnią - była wytarta od tysięcy kroków, które były robione codziennie.

Z warsztatu prowadziły przesuwane drzwi do tylnej części domu - prywatnej, spokojniejszej. Pokój wspólny, gdzie cała rodzina jadła, siedząc na matach tatami przy niskim stole. W rogu stał mały ołtarzyk z kadzidełkami, a nad nim - skromny zwój z kaligrafią przedstawiającą znak „rodzina” (家). Sypialnia rodziców była dalej oddzielona papierowym parawanem, a kącik dziecka, gdzie leżały zabawki z drewna, lalki, mały bączek oraz prosty smok z ryżowego papieru.

Na tyłach znajdowało się małe podwórze z drzewkiem morelowym, studnią i kamienną balią do prania. Tam też, w ciepłe wieczory, rodzina jadła kolację przy świetle lampionów, słuchając cykad.
Wszystko było skromne, ale zadbane i pełne ciepła.

Post Fabularny
Lato, 395
Ayatsuri Ario Walka z każdą chwilą wydawała się przyśpieszać i możliwe nawet że zmierzać ku końcowi. Kiedy Ario dowiedział się o Saori w marionetce Hyuuga, poczuł że nastąpił ostateczny moment walki. Wiedział dobrze co powinien zrobić, jednak prawdopodobnie to samo można było powiedzieć o Saori. Dłonie marionetki rozpoczęły swój szaleńczy taniec, uderzając raz po raz w marionetkę w której znajdował się Ario. Dwa, dwa, cztery, osiem, szesnaście, trzydzieści dwa... Sześćdziesiąt cztery. Wszystkie sto dwadzieścia osiem trafień wstrząsnęło dogłębnie marionetką Ario powodując trochę zniszczeń w jej konstrukcji, jednak nie niszcząc jej całkowicie. Wtedy też Ario miał zamiar kontynuować ze swoim planem, siatka zwisła w wodzie a potem... Nic więcej się nie wydarzyło. Mimo że Ario dobrze wiedział jakiej techniki chce użyć, dobrze wiedział jak się tej techniki używa... Ale nie był w stanie. Czuł się jakby marionetka w której się znajdował kompletnie odcinała jego zdolność mieszania chakry. Zarówno Kula, Plecak jak i szczątki oryginalnego ciała Ario wisiały nieruchomo w wodzie.

- Żałosne - powiedziała Saori, po czym uderzyła w marionetkę, rozbijając ją jeszcze bardziej i wyciągając z niej rdzeń. Wyrwała z niej Ario. - Próbowałeś mnie osądzić za to, że zostawiłam Aratę tam, w tym piekle. I co? Przegrałeś, bo ja wciąż tu jestem. Chciałeś ustalić, kto jest winny. - Ścisnęła rdzeń mocniej. - Przegrałeś. A ja nie jestem winna.

Rozejrzała się po pomieszczeniu, po czym odwróciła i ruszyła w stronę wyjścia ze zniszczonego warsztatu. Szła powoli, jakby była zmęczona - albo uszkodzona. Zostawiła za sobą wszystko. Nie podniosła ani jednej swojej marionetki. Nie dotknęła niczego, co należało do Ario.

Podróż po schodach wydawała się trwać całą wieczność - tym bardziej, że młodzieniec nie mógł nic zrobić. Był zdany na tę kobietę. Bezwzględną kobietę, która sprowadziła go do parteru, do stanu całkowitej bezbronności. Teraz od niej zależało jego życie - życie, którego tak kurczowo próbował się trzymać, zamieniając w rdzeń. A teraz... nie mógł zrobić nic.

Kroki Saori odbijały się echem od kamiennych ścian. Brzmiały ciężko - metal o kamień. Każdy z nich był wyważony, stawiany z premedytacją, jakby miała nadzieję, że wywoła nimi największy możliwy niepokój.

W połowie drogi Saori odezwała się ponownie:

- Nie wiem, jak Arate wróciła, ale pomogłam. Miała dom. A ty - opiekę. Taką, która miała uczynić z ciebie silnego shinobiego.

Zatrzymała się na chwilę.

- A kim się stałeś? Włóczęgą, idiotą, który błąka się po świecie, nie mając pojęcia, co się dzieje.

Zaśmiała się - krótko, nerwowo. Był to śmiech wymuszony, nie do końca zdrowy. Po chwili zamachnęła się i uderzyła rdzeniem o ścianę.

- Żałosne. Syn Araty. Tak żałosny.

Powoli ruszyła dalej w górę. Nie spieszyła się wcale. Kolejne dziesiątki schodów, kolejne sarkastyczne prychanie. Wreszcie uniosła rdzeń i spojrzała na niego z góry.

- Nadal będziesz mógł być ignorantem. Zamknę cię w kufrze i zakopię go w samym środku pustyni. Poza mapą, na zupełnym odludziu, z dala od kogokolwiek. Pójdziesz tak daleko od wszystkiego, że zdążysz przemyśleć to, co zrobiłeś. I zejdziesz mi z oczu. Tak, zakopię cię, żebyś zniknął.

Zamilkła na chwilę, po czym dodała ciszej:

- A tutaj dużo się zmieni. Bardzo dużo. Mam dość niepokornych shinobich i rodzin, które snują się za moimi plecami jak szczury. Żałuję tylko jednego - że od początku powinnam była ją powstrzymać. Nie ufać jej...

Jeszcze kilkanaście stopni. Była już niemal przy wyjściu. Światło biło z otwartych drzwi, jakby prowadziły do miejsca, które obiecywało wybawienie.

Kiedy wyłoniła się z czeluści, normalny człowiek musiałby zmrużyć oczy, by przyzwyczaić się do jasności po tak długim pobycie w mroku. Jej jednak wzrok pozostał niewzruszony. Wszystko wokół wydawało się ogromne i puste.

Panowała głęboka cisza, a korytarz był opustoszały. Poza dwiema postaciami, które stały przy wyjściu z podziemi.

Białowłosa Kaguya Nariko, w pełnym uzbrojeniu swego ludu, oraz...

Ayarsuri Saori.

- Co tu tak pusto? - zapytała Saori, patrząc na dwie kobiety, które miała przed sobą. Nie wydawała się zaskoczona tym, że przed nią stała Shirei-kan Kaguya oraz jej sobowtór. - Wystraszyłyście się, że coś się stanie wszystkim dookoła? Może nie trzeba było mnie zdradzać i na mnie nasyłać - dodała odrzucając głowę do tyłu zaczepnie. Zacisnęła dłoń mocniej na rdzeniu, machając nim lekko dając do zrozumienia, że on został nasłany, a zwracała się do swojego sobowtóra.

- Nie powinnaś walczyć tutaj, bez względu na wszystko - skarciła Saori Nariko. Niska kobieta wyglądała na zadowoloną. Miała zaciśnięte usta, a jej ciało było napięte, jakby była gotowa do konfrontacji. Pozbyła się też wszelkich ubrań, które mogłyby być zniszczone przez wyciąganie kości z jej ciała, a górna część mogła być łatwo zrzucona. - Doskonale wiesz, że sprawdzą to komisarze i…

- W dupie mam komisarzy - odpowiedziała Saori. - Zdradziłaś mnie! Nie dość, że ukradłaś moje tajemnice, to też przekazałaś je temu smarkaczowi. I sprowokowałaś go do ataku na mnie. Rozmawiał z matką. Przez ciebie.

- Rozmawiał z Aratą? - zapytała sobowtór Saori, podchodząc o jeden krok do przodu.

Nariko chciała ją zasłonić, ale Saori była szybsza. Doskoczyła i z całej siły uderzyła rdzeniem w twarz swojego sobowtóra. Siła, z jaką nastąpiło uderzenie, odrzuciło kobietę kilka metrów w bok, w stronę ściany. Polała się krew, trzasnęły kości. Kobieta krzyknęła, ale odgłos, który z niej się wydobył był urywanym, żałosnym jękiem bólu, jaki mogło wydać mocno skrzywdzone zwierzę. Uderzenie było tak mocne i agresywne, że rdzeń wypadł z dłoni Saori i poleciał na ścianę razem z ofiarą.

- Sayuri! - zawołała Nariko, nie będąc pewna, czy rzucić się do pomocy czy powinna zaatakować Saori. Po sekundzie jednak jej dłoń pokryła się kostnymi łuskami, które rosły i oplotły jej rękę. W mgnieniu oka, kość zmieniła się w wiertło, a Nariko zaatakowała i trafiła Saori prosto w brzuch. Poszły iskry, wywołane przez tarcie między wirującą kością a metalem kadłuba Saori, a lalkarkę odrzuciło do tyłu. Bardzo szybko jednak użyła nici chakry, żeby powstrzymać swoją przeciwniczkę.

- Zdrada. Wszędzie zdrada.

W tym samym czasie, kobieta - Sayuri - tak podobna do liderki klanu Ayatsuri, próbowała podnieść się z podłogi. Jej twarz była cała pokryta krwią, kość policzkowa i nos złapane, straciła też kilka zębów. Poruszała się powoli, próbując się pozbierać i oczywistym było, że nie miała w sobie tego, co było tak ważne w tym świecie - nie potrafiła mieszać chakry tak sprawnie jak ludzie wokół niej. Jednak nie miała zamiaru tak leżeć, wstała, podniosła zakrwawiony rdzeń.

- Nariko kupuje nam czas - wyszeptała z trudem. - Miałam nadzieję, że wygrasz. Było z nią coraz gorzej, odkąd porzuciła swoje człowieczeństwo… w ciebie wierzyłam.

Ruszyła w dół korytarza, do jednego z wyjść, żeby wydostać się z piramidy. Jej kroki na początku były powolne, ale z każdą chwilą przybierały na sile. Były jednak żałośnie powolne, a jej oddech pełen bólu.

- Wszystko ci wyjaśnię. Pewnie nawet nie zorientowałeś się, że byłyśmy dwie. Po śmierci twojej matki, obiecałam siostrze, że jej pomogę. Ona… nie nadawała się na Shirei-kan. Nie… nie jest tak mądra. Więc… we dwie. Ale ona… zmieniła się. A może zawsze taka była. Wszystko ci wyjaśnię. Czekają na nas oddziały Sakki, potem pomyślimy.

Trzymała rdzeń Ario przy piersi, jakby chciała go ochronić, kiedy biegła. Za nią było słychać walkę, uderzanie kości o metal, krzyki dwóch kobiet, które wymieniały nie tylko ciosy, ale też ostre słowa. Ario nie miał pojęcia, co tam się działo, chroniony przez kobietę, która… była mu znana? Nie była mu znana? Rozpoznawał w niej łagodny głos, rozsądek, prawdziwe zmartwienie i troska o jego dobro.

Bieg korytarzem wydawał się wiecznością, ale dotarli w końcu do drzwi, które miały wyprowadzić ich na zewnątrz. Usłyszał jak Sayuri szepce "jesteśmy", kiedy zorientował się, że w korytarzu zapadła cisza. Walka została przerwana. Kiedy dłoń Sayuri znalazła się na drzwiach, aby je popchnąć, Ario już wiedział, że było za późno. Chakrowe nicie oplotły niosącą go kobietę, która została brutalnie pociągnięta w głąb korytarza, wypuszczając rdzeń z dłoni. Dźwięk rozdzieranego ciała przeszył powietrze, następnie coś mokrego upadło i rozlało się po podłodze. Ktoś z tyłu wyskoczył przez okno.

Po chwili były tylko kroki zmierzające w jego stronę i metalowa stopa, która upadła na rdzeń.

- Przez ciebie nie mam już siostry. Nie mam też siostrzeńca i przyjaciółek. - Saori pochyliła się i podniosła Ario. Brzmiała spokojnie. Zbyt spokojnie. Nawet w walce, nawet będąc marionetką wykazywała więcej emocji. - Zakopanie w piasku to o wiele zbyt dobry los dla ciebie. Zobaczymy, czy zostaniesz przyjęty tak, jak Arata.
Z/T - Gdzieś w Głębokich Odnogach

~ 19/... ~~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395, lato~

Z/T

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka

Tereny Mieszkalne Sarufutsu

Złota Era
Osoba wystawiająca zlecenie: Sabaku no Jou
Ranga:D-S
Powtarzalność: Wielokrotne
Dostępność: Obywatele Unii Samotnych Wydm
Sugerowana ilość ninja: Nieokreślona
Miejsce akcji: Unia Samotnych Wydm
Zagrożenie: Oroboros, Szakale i ich zwolennicy
Wynagrodzenie: +20% PH oraz + 30% Ryo dla prowadzącego i gracza
Czas Trwania Wydarzenia: Do jednoznacznej wygranej którejś ze stron
Raport: Unia funkcjonuje w warunkach długiej suszy, napięć cenowych i rozchwianych nastrojów. W takich warunkach każda luka w obecności państwa jest natychmiast wypełniana przez Oroboros ) oraz Szakale. Społeczeństwo kieruje się prostą kalkulacją: kto jest widoczny, ten jest realny. Aktualnie w dzielnicach zbyt często realni są oni, nie my. Zlecenia „Złotej Ery” są tańsze niż wojna totalna, skuteczniejsze niż same dekrety i czystsze politycznie niż selektywne łapanki. Wprowadzają ład bez wypowiadania wojny wszystkim naraz – a jednocześnie zamykają przestrzeń, z której żyją Oroboros i Szakale. W ramach zleceń, Kotei Sabaku no Jou nakazuje całkowite unicestwienie Oroborosa, Szakali oraz nie pozwalanie, aby ich propaganda rozszerzała się po Pustyni. Należy być bezwzględnym wobec każdego wroga Unii. Brutalność wobec zdrajców nie jest ani przestępstwem ani grzechem.

Równowaga
Osoba wystawiająca zlecenie: Kaguya Nariko oraz Ayatsuri Saori
Ranga:D-S
Powtarzalność: Wielokrotne
Dostępność: Obywatele Unii Samotynych Wydm (w szczególności Sabishi) oraz osoby z zewnątrz
Sugerowana ilość ninja: Nieokreślona
Miejsce akcji: Sabishi i okazjonalnie inne Prowincje
Zagrożenie: Oroboros, Unia Samotnych Wydm
Wynagrodzenie: +25% PH oraz +25% Ryo dla prowadzącego i gracza
Czas Trwania Wydarzenia: Do jednoznacznej wygranej którejś ze stron
Raport: Sabishi i inne prowincje cierpią na deficyty wody, leków i ochrony szlaków. Czarny rynek i haracze Szakali destabilizują ceny. Unia forsuje rozwiązania siłowe, a Oroboros przechwytuje poparcie „za miskę i bezpieczeństwo”. Umiarkowani są postrzegani jako „sympatyczni, ale bezsilni” – trzeba to odwrócić czynami. Należy chronić ludność i gospodarkę przed skrajnościami, zbudować realną sprawczość umiarkowanych. Kaguya Nariko oraz Ayatsuri Saori razem, po cichu tworzą własną armię oraz sojusze, chcąc uchronić ludzi przed Złotą Erą oraz terroryzmem Oroborosa, jednocześnie oswajając Szakale oraz zagranicznych sojuszników.

Serce Ludu
Osoba wystawiająca zlecenie: Takanashi Yukino
Ranga:D-S
Powtarzalność: Wielokrotne
Dostępność: Wszyscy
Sugerowana ilość ninja: Nieokreślona
Miejsce akcji: Unia Samotnych Wydm
Zagrożenie: Asahai Ichirou, Unia Samotnych Wydm, Kotei, Szakale
Wynagrodzenie: +30% PH i +20% Ryo dla prowadzącego i gracza
Czas Trwania Wydarzenia: Do jednoznacznej wygranej którejś ze stron
Raport: Unia wprowadza kontrole i propagandę, Szakale żerują na chaosie, a ludność ubożeje. Asahai Ichirou oraz Sabaku no Jou mają tylko pogardę dla obywateli niższego stanu. Należy utrzymać Serce Ludu i uderzać w wyznawców Złotej Ery i obnażać korupcję władzy. Wydawanie posiłków, chronienie ludności przed terrorem i brutalnością oddziałów Unijnych, dostarczanie leków, brak ofiar cywilnych, zabezpieczanie informatorów i ich rodzin. Im więcej ludzi przejdzie na stronę dobra i prawdy, tym większa szansa, że reżim się skończy i będzie można wprowadzić prawdziwie sprawiedliwość i równość.

Wszelkie pytania proszę kierować do Papyrus.

___________________________________________________ Temat służący do gromadzenia wszelkich: wieści, raportów, zapisów etc. dotyczących działań na obszarze Kyuzo, w Karmazynowych Szczytach. To w tym miejscu będą zapisywane skrócone relacje z misji, opisy codziennych zmagań, wszelkie zapiski dotyczące podejmowanych decyzji kraju oraz wszystkie inne echa po aktywnościach graczy działających w obrębie Kyuzo i poza nimi, ale z ramienia tej krainy. Z każdym wpisem rozbudowywany będzie tworzony świat przedstawiony z perspektywy osób zamieszkujących tą wytyczoną część Karmazynowych Szczytów, wzmacniając obraz wybranych przez graczy wątków. Poprzez prowadzenie kronik Kyuzo, nie trzeba będzie śledzić misji innych graczy, aby mieć niezbędną wiedzę o tym co się dzieje w regionie.

Znaleziono 3371 wyników

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Re: Wynagrodzenie za misje

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Re: Szlak transportowy

Re: Nowy Temat

Warsztat Kunisaku

Re: Siedziba władzy

Re: Siedziba Władzy

Tereny Mieszkalne Sarufutsu

Re: Zlecenia Specjalne

Kroniki Kyuzo