Shinobi War PBF Naruto

Milczała. Nie odezwała się ani słowem, pozwalając wybrzmieć tym wszystkim durnym zaczepkom, po cichu licząc na to, że ucichną szybciej, gdy zostaną bez odpowiedzi. Przyszły tutaj w konkretnym celu, jakim miało być wepchnięcie piratki na pierwszą lepszą łajbę, która zamajczyłaby przez chwilę w tym opuszczonym porcisku. Przynajmniej taki był plan Himeji – druga kobieta zdawała się podchodzić do założeń ich niezapisanej umowy z dużo większą beztroską. I nie byłoby w tym nic zdrożnego, gdyby nie to, że nieszczególnie chciała przebywać tak długo na kaigańskich ziemiach. Była nieuchwytna tylko dlatego, że większą część swojego czasu spędzała w morskich głębinach i, cóż, nie chciała, by to się zmieniło. A już na pewno nie ze względu na jakąś piratkę, która i tak miała już nie żyć.
Ale Shachi, zamiast przejść do sedna, zdecydowała się odpowiadać na każde z ich pytań, nie szczędząc żadnemu z nich swojej uwagi. Na ozdobionym łuską licu Samemiyi nie pojawiła się nawet krztyna emocji – nie zarysowała się żadna zmarszczka sygnalizująca zniecierpliwienie, a usta w odcieniach ciemnej szarości wciąż ułożone były w linię. Jedynym, co mogło ją zdradzić, był chłód w jej spojrzeniu; przeskakiwała wzrokiem raz na rozgadaną nieznajomą, a raz na załogę, jakby popędzając ich, by już skończyli. Czymkolwiek był ten bezsensowny dialog, który się między nimi wywiązał.
Słysząc ten subtelny, ale i cholernie znajomy dźwięk dobywania broni, zerknęła nań przelotnie, już zaraz potem zatrzymując wzrok na twarzy tego zbyt zuchwałego mężczyzny. Na jego oczach, jeśli odważył się podjąć kontakt. Patrzyła na niego z dojmującym spokojem w tych wielkich, wyblakłych ślepiach – aż wreszcie odwróciła wzrok, obnażając swój zupełny brak zainteresowania. Był bezbronny. Był jak dziecko, gdy miała tuż obok siebie wody całego morza, którego siłę mogła uszczknąć w każdej chwili. To był jej teren.
Stała nieruchomo, czekając, aż wszystkie uprzejmości zostaną wreszcie wymienione. Z ulgą przyjęła słowa drugiego, równie posuniętego wiekiem dziadygi, który postanowił również uczestniczyć w tej sytuacji. Zerknęła na niego kątem oka, lustrując go badawczo. Nie pasował do reszty. Szybko zorientowała się, że to ten drugi, pobłogosławiony jeszcze bujniejszą czupryną staruszek zdawał się szefować bardziej niż ten, który niby miał być kapitanem.
– Spokojnie, Genzo – odezwała się wreszcie, kontrastując z ich podszytymi napięciem głosami swoim – lekko zniżonym, niemal kojącym, przeciągającym nieśpiesznie każde ze słów.
Chociaż Shachi miała takie życzenie, to Himeji nie musiała nawet prezentować swojej potworności. Wystarczyło, że ot, stała obok, nosząc na sobie każdą z cech, które zdradzały jej powinowactwo z rybim rodem.
– Po prostu zabierzcie ją stąd – kontynuowała, nie starając się ugładzić swojego surowego komunikatu. – Ma siłę w rękach. Pomoże wam z tymi skrzyniami. – Wskazała oszczędnym ruchem dłoni na trudzących się tragarzy. Shachi utraciła swoją podmiotowość w momencie, gdy zaczęła przedłużać odprawę. – Wydają się ciężkie – rzuciła na koniec, niespecjalnie kryjąc się z ostrością swojego rekiniego uzębienia i raz jeszcze łypiąc zachłannie na ich kufry. Potrafiła być obojętna tak długo, jak długo nie miała przed oczami czegoś, na czym zdążyła się już zafiksować.
Zaciekawiona, jakie skarby są w nich upchnięte, spojrzała w stronę lasu, z którego wynosili te wszystkie towary. Raczej nie spieszyliby się tak bardzo, gdyby sprawa rozgrywała się o jakieś poziomki czy inne grzyby, prawda?

Powiązanie z wodą jej niedoszłej ofiary było o tyle złudne, że nadzieje, które pokładała w jej umiejętnościach, okazały się zdecydowanie na wyrost. Piratka, chociaż starała się dotrzymać jej tempa, odnosiła wyjątkowo sromotną porażkę w próbach doścignięcia Hoshigaki – istoty o ciele poruszającym się pod wodą w sposób tak naturalny, jak tylko naturalne mogło być pływanie dla człowieka o rybim pochodzeniu.
Obserwowała jej zmagania pod taflą wzburzonego morza, raz po raz zatrzymując się, by nieznajoma nadrobiła trochę drogi. Świadomie wybrała trasę, którą uznała za łatwiejszą za sprawą sprzyjających pływów. Ale nawet płynąc z prądem organizm Shachi, nieprzyzwyczajony do przemieszczania się w ten sposób, zdawał się przegrywać z żywiołem. Tylko sama Himeji mogła wiedzieć, że pływanie na powierzchni było o wiele bardziej uciążliwe niż pod nią; czasem zdawała się zapominać, że nie wszyscy zostali pobłogosławieni alternatywnym sposobem oddychania. Widząc, jak frantycznie pracuje całe jej ciało, by tylko utrzymać się na wodzie, a usta łapczywie połykają kolejne hausty powietrza, mogła pomyśleć tylko o tym, jak bardzo jej współczuje. Równie bardzo współczuła rodakom z wysp, którzy, chociaż wyposażeni w skrzela, zapewne zapomnieli już, jak je używać.
Aż wreszcie dotarły do wybranego przez nią punktu, z którego Shachi mogłaby odpłynąć... cholera wie gdzie. Cel jej podróży był mniej ważny niż to, by jak najszybciej opuściła tę wyjątkowo zarobaczoną część kontynentu. Znaczy – jeśli chciała przeżyć. Dla Himeji ważniejsze było to, że już wkrótce mogłaby wrócić do swoich sióstr i rozdzielić wszystkie łupy.
– Nie ma nas. – Chociaż słowa były szorstkie, jej głos wciąż pozostawał spokojny. – Moja rola tutaj się kończy – dopowiedziała równie obojętnie, gdy podnosiła się do pionu. Poruszała się powoli, jeśli nie flegmatycznie; stawała na nogach z pełną uwagą, jakby na nowo przyzwyczajając się do tego nieznośnego ciężaru, jakim było poruszanie się bez otaczającej jej wody. Były to zaledwie sekundy, może nawet jeszcze mniej, ale wciąż stanowiło kontrast z tym, jak jej ciało pracowało pod wodą. Twarz Himeji nie zdradzała jednak dyskomfortu; jej posągowe oblicze wciąż pozostawało nieprzeniknione.
Pozwoliła jej się wyprzedzić, a sama przeciągnęła się, prostując wreszcie swoje wydłużone ciało. Podniosła mętne spojrzenie na rozpadające się porcisko. Bywała tu czasem. Chociaż bywała może być tutaj nieco nadużyciem – zwykle oceniała cumujące łajby, wychylając się spod tafli wody. Obserwowała, co wnoszą na statek. Jeżeli ich towary nie były dla niej przydatne, to darowała im życie. A jeśli były, to, cóż... podejmowała negocjacje.
Ale to nie był jeden z tych dni. Właściwie, to miała tylko wskazać jej drogę, a potem znów zniknąć gdzieś w morzu, separując się od wszystkiego, co działo się poza nim.
Tyle że Shachi nie potrzebowała pomocy – jej nogi same wiedziały, dokąd iść, gdy tylko zauważyła łajbę o gównianym wyglądzie. Najwyraźniej tę samozwańczą piratkę ciągnęło do tych wszystkich podrzędnych załóg, które potem ginęły z rąk jej rodziny. Ostatecznie wiedziała o niej tylko tyle, że była zdesperowana. I głośna.
Wyblakłe oczy prześlizgiwały się powoli po kolejnych elementach otoczenia, chłonąc każdy szczegół. Psiemu czubowi łajby poświęciła zaledwie chwilę, ignorując absurd tego zdobienia, od razu koncentrując się na załodze – a raczej tym, co przekazywali tak pośpiesznie z rąk do rąk. Obserwowała łakomie te wszystkie kufry, usiłując wyobrazić sobie, co może się w nich znajdować.
Wykonała kilka kroków w stronę Shachi, ciągnąc za sobą mokre końce białej sukni. Zatrzymała się w pewnej odległości od piratki.
– Szybciej, bo nie zdążycie – rzuciła ostrzegawczo, całkowicie pomijając pogodną zaczepkę jednookiej Hōzuki. Pomimo tego, że jej ton wciąż był dość monotonny, to jednak błysk w jej rybich, nienaturalnie rozszerzonych źrenicach zdradzał, że mogła nie mieć zbyt przyjaznych zamiarów.

Najlepszego, odbieram 60 PH i 800 Ryo.

Czekała cierpliwie, wciąż zapraszając ją ku sobie wyciągniętą ręką, aż kobieta – we własnym tempie – przejdzie przez każdą z faz akceptacji swojego losu. Aż wreszcie zrozumie, że musiała grać według reguł narzuconych przez Samemiyę, jeśli nie chciała sama mierzyć się z wrogością tutejszego robactwa. Czekała, obserwując ją w milczeniu – i łaskawie nie wycofując swojej oferty.
Chociaż Shachi zdawała się podjąć decyzję i już, już ruszała w jej kierunku, to jednak zatrzymała się w pół kroku, zapewne analizując niedorzeczność swojego wyboru. Te i każde kolejne chwilowe zawahanie nie spotkało się z właściwie żadną reakcją ze strony Himeji. Nie miała zamiaru jej ulec; jeżeli uznałaby, że jednak zaryzykowałaby przemierzaniem w pojedynkę kaigańskich lasów, bo w morzu nie czuła się zbyt pewnie, to po prostu puściłaby ją wolno. Nie miała żadnego powodu, by wychodzić z wody.
Spodziewała się, że piratka nagnie się do jej woli, a jednak, gdy ta zacisnęła mocno dłoń na jej nadgarstku, poczuła się w pewien sposób... zadowolona. Nieznajoma niemal od razu poddała się pod jej łaskę, nie mając pojęcia, co tak naprawdę syrena miała w planach. Nie spytała nawet, dokąd miałaby ją zaprowadzić; co chciała z nią zrobić. Himeji nigdy nie zdobyłaby się na tak absolutnie desperackie zaufanie. Czy sytuacja jednookiej kobiety naprawdę była aż tak zła, że jako lepszą alternatywę wybrała rzucenie się do wody, znowu szastając swoim życiem?
Uśmiech był dla niej ekspresją zdecydowanie obcą, ale i tak nie mogła powstrzymać mimowolnego drgnięcia kącika ust na prośbę o mniejszy pośpiech.
– Nie obiecuję. – I to rzekłszy pociągnęła ją w głąb morza, samemu już sekundę później znikając pod wzburzoną, morską taflą. Szybkie, niemal zwierzęce w swoim wprawieniu ruchy wcale nie sugerowały, jakoby miałaby zwolnić.

O ile tylko Shachi była w stanie dotrzymać jej tempa, to już za parę nieznośnie długich chwil miały pojawić się w jednym z lepiej ukrytych, ale i niemal rozpadających się portów.
To i tak było najlepszym, co mogła jej zaoferować.

[zt] ⮕ Stare porcisko

Wyblakłe tęczówki śledziły uważnie ruchy drugiej kobiety, gdy Samemiya próbowała wydedukować, czy podane przez nią powody są prawdziwymi. Nagła nerwowość piratki zdawała się zupełnie niewspółmierna do sugestii, że po prostu nie zwróciła komuś pożyczki. Wypuściła powoli powietrze z lekkim rozczarowaniem, ale nie zaskoczeniem; nie spodziewała się po niej niczego więcej.
– Nic ciekawego – podsumowała beznamiętnie, tym samym kończąc temat. Ostatecznie nie miała w tym żadnego interesu oprócz nakarmienia swojej ciekawości.
Wciąż pozostawała nieruchoma, gdy jej rozmówczyni spacerowała po kamienistej plaży, wyraźnie czegoś szukając. Dopiero gdy zauważyła ogromnych rozmiarów tasak, machinalnie drgnęła, przygotowując się do riposty. Nieustanna garda była czymś poza jej kontrolą; zdawała się gotowa do walki zawsze i wszędzie. Chętna, by w każdym momencie zaakceptować ofensywę i wystosować swoją własną.
Shachi podniosła gigantyczne ostrze z zadziwiającą lekkością, jakby było wykonane z pierzy. Jakkolwiek jej twarz nadal była kamienna, nie mogła odmówić sobie jednego, oszczędnego skinięcia głową w geście aprobaty. Ale czy, poza tą imponującą siłą mięśni, jej umysł był równie sprawny? Zdawała się całkowicie zaślepiona własnym ego – albo właśnie przesadną butą próbowała zakryć to, jak bardzo było niskie. Albo po prostu uderzyła się zbyt mocno w głowę o jakieś nadbrzeżne skały, gdy morskie prądy przyciągnęły ją w te okolice tuż po katastrofie.
Te lekkie obicie łepetyny zaczynało dawać o sobie znać – chociażby teraz, gdy uwidziało jej się, że Himeji przystała na propozycję oprowadzania jej po zarobaczonych lasach Kaigan.
– Ty to powiedziałaś – wytknęła zniżonym głosem, absolutnie nie tracąc rezonu jej nieskrępowaną arogancją. – To idź do lasu. Może kogoś znajdziesz.
Wycofała się o parę kroków, nie pokazując jej swoich pleców. Przystanęła, czując, że jej bose stopy brodziły już w płytkich, ale i cholernie zimnych wodach okalających brzeg.
– Myślę. – Tak po prawdzie, to, gdyby ta jednooka piratka była zdrowa na umyśle, powinna być przerażona. Jeżeli naprawdę ciążyło jej tyle win, że samo przebywanie parę kolejnych sekund na tych terenach było dla niej zagrożeniem, to każde zetknięcie z tymi żuczkami mogłoby skutkować podaniem informacji dalej. Samemiya kręciła się dość często w tych okolicach, więc zdążyła już zarejestrować, jak oni działają.
Ale kto by się tym przejmował, prawda? Na pewno nie Himeji. Sama była przekonana o swojej nieuchwytności pod wodą, a ta Hozuki… cóż, to jej sprawa.
Miała wykonać kolejny krok do tyłu, gdy kobieta zaczęła ją osaczać, ale zamiast tego zastygła w bezruchu, pozwalając jej się zbliżyć. Przekręciła głowę nieznacznie na bok, zauważając, że piratka wciąż desperacko próbuje utrzymać jej uwagę. Nie chciała zostać sama. I jednocześnie chciała wiedzieć jak najwięcej o tej, którą nazywała syreną.
– Was też nie – odpowiedziała lakonicznie, świadomie pomijając jej pytanie.
Shachi zdążyła już pojąć, że ta syrena była jej jedynym ratunkiem – nawet jeśli jednocześnie była sprawczynią tej niefortunnej sytuacji. Himeji zdawała się w jakiś sposób empatyzować z jej beznadzieją. Jeżeli jednak miała jej pomagać, to na własnych warunkach.
Pozwoliła materiałowi sukni nasiąknąć słoną wodą, gdy cofnęła się jeszcze odrobinę w głąb, dość spokojnego o tej porze, morza. Zatrzymała się dopiero, gdy fale leniwie muskały jej szare łydki. Łypnęła na coś przez ramię, patrząc w stronę morskiego bezkresu, ale już za chwilę jej uwaga znów była w pełni skupiona na nieznajomej.
– Skoro chcesz uciekać – zaczęła, wyciągając do niej rękę – to chodź.
Tylko czy aby na pewno warto przyjąć te zaproszenie? Nie spuszczała z niej przenikliwego spojrzenia.

To ja biorę skorupę (3).

I odbieram 50 PH + 400 Ryo, sankju.

Ten temat chyba już był przywracany ze dwa razy i zawsze jest ten sam wniosek, że nie ma mechaniki zmęczenia, a jeśli by była, to dlaczego miałaby dotyczyć tylko niektórych.

No więc jeśli tego typu mechanika zmęczenia miałaby w ogóle powstać, to powinna dotyczyć także zwarciowców, którzy dostawaliby debuffy po iluśtam turach walki. No więc, dla przykładu, w CSie funkcjonuje coś podobnego - zależnie od wytki, zwarciowiec nawalałby się z kimś przez x tur, a potem automatycznie musiałby dostać karę. Brzmi absurdalnie, ale równie absurdalnie brzmi dawanie kar za zejście do 50% chakry.

50% - 10% - postać odczuwa coraz większe zmęczenie wraz z ubytkiem chakry, poczynając od przyspieszonego oddechu przy ok. 50%, a kończąc na poważnym zmęczeniu i nieznacznym opóźnieniu reakcji przy ok. 10%;

A skoro już tak bardzo chcemy być wierni opisom, to w pierwotnym opisie jest mowa o JAKIMKOLWIEK, a do tego NIEZNACZNYM opóźnieniu reakcji dopiero przy 10%. I dopiero przy tej wartości widziałabym w ogóle jakieś debuffy.
I nie wiem, co tam się dzieje na tych kampaniach, ale te skutki uboczne w postaci zmęczenia powinny zostać wyłącznie opisowe. Chakrowiec przy 10% chakry i tak nie będzie przecież miał możliwości spamowania technikami (oprócz jakichś wyjątków typu Mistrz Kontroli, etc etc).

– Ledwo – poprawiła ją, jak tylko zauważyła, że pewność siebie kobiety zaczyna rosnąć w tempie zupełnie nieadekwatnym do sytuacji, w której się znajdowała. – Ledwo przeżyłaś. – Dokończyła swoją myśl głosem spokojnym, ale i przeszywająco chłodnym, posłusznie spuszczając wzrok na prezentowany przez nią biceps. I był to, istotnie, biceps wcale nielichy. Mimo wszystko tym, co uratowało jej skórę przed paroma kropelkami wody – z których piratka sobie kpiła, wciąż nieświadoma, że ich autorka stała tuż obok – była ta jej dziwna nieśmiertelność. Żyła tylko dlatego, że urodziła się z umiejętnościami pozwalającymi wyrwać się śmierci. Nie było w tym żadnej jej zasługi.
A może po prostu Himeji poczuła się urażona, że jej jakże śmiercionośne fale zyskały miano jedynie złej pogody.
Gdy Shachi zmieniła w końcu tę niezdarną, półleżącą pozycję, zmierzyła ją krytycznie, oceniając jej posturę. Pomimo swojej wątłości Samemiya wciąż górowała nad nią wzrostem. Nie było to niczym niezwykłym - chociaż wśród rybiego klanu uchodziła za jedną z niższych, zazwyczaj była wyższa niż większość kobiet.
Wyprostowała się, by wydłużyć swoją sylwetkę jeszcze bardziej.
– To nie ma znaczenia – odparła z nieudawaną obojętnością, gdy jej rozmówczyni zaczęła, zupełnie nieproszona, wyjaśniać genezę swoich preferencji. Mogła łudzić się, że ma nad tym jakąś kontrolę, ale prawda była taka, że wciąż była Hōzuki. To samo dotyczyło samej Himeji – chociaż odłam jej rodziny, tworząc własne nazwisko, tradycje i poglądy, oddzielił się od klanu, to jednak nadal była Hoshigaki. Te niezbywalne piętno pod postacią płetw, łusek i całej reszty cech, które składały się na półrybi wygląd nie pozwalały jej uciec od tego, że nadal była związana krwią z klanem. Żadna z nich nie miała nic do powiedzenia.
Nie zmieniało to jednak faktu, że nie pokłoniłaby się ani przed Cesarzem, ani przed tym, kto aktualnie sprawuje władzę nad Hoshigaki. A przynajmniej lubiła tak o sobie myśleć.
– Jak chcesz. – Odwróciła głowę w stronę morza, nie zajmując już więcej uwagi dylematami rozgadanej piratki. Jeżeli chciała nazywać ją syreną – to niech tak mówi. Ich znajomość i tak miała swój termin ważności, który, w teorii, miał skończyć się już za parę chwil.
Łypnęła jednak na nią kątem oka, gdy jednooka pozwoliła sobie na ten zupełnie niespodziewany komplement. Nie wiedziała, jak na to zareagować. Jedynie odgarnęła pozlepiany wodą kosmyk za ucho, zaczepiając o barwną płetwę, lekko zdezorientowana. Himeji absolutnie nie była osobą skromną, a jednak nigdy nie rozważała szermierki jako dziedziny, w którą mogłaby nakierować swoją energię – nawet jeśli lwia część jej rodziny miała ku temu naturalne predyspozycje. Zacisnęła smukłe palce na rękojeści jej miecza trochę mocniej, poprawiając chwyt. Zanim tachi i tak wylądowało na szarym, mokrym piasku.
– Dlaczego? – podjęła bezpardonowo, zaciekawiona jej nagłą paniką. Nie mogła odpuścić sobie okazji, by uszczknąć odrobinę informacji o tych, których nie tak dawno pozbawiła życia. Znaczy – to było oczywiste, że nie powinna przesiadywać w Kaigan, ale jej żwawa reakcja sugerowała coś bardziej osobistego.
Uniosła mimowolnie brew, gdy kobieta zaczęła wręcz domagać się pomocy. Spojrzenie jej mętnych oczu momentalnie się wyostrzyło, gdy Samemiya pochyliła nieznacznie głowę – jakby ostrzegawczo.
– Nie. – Himeji nigdy nie miała problemu z asertywnością. – A nawet jeśli, to i tak nie byłabyś w stanie mi towarzyszyć – wymruczała już nieco ciszej, bardziej do siebie. Bariera wody była nie do przebrnięcia przez praktycznie wszystkich, którzy nie zostali pobłogosławieni posiadaniem skrzeli.
– Ale widzę, że ty go szukasz. Nie mogę znieść tej desperacji – ogłosiła oschle, a jej ciemne wargi ułożyły się przez ułamek sekundy w zniesmaczony grymas, który obnażył jej ostre, rekinie zęby. Shachi była tak bezradna, że aż czuła podskórną potrzebę nakierowania jej w odpowiednią stronę. Była najstarszą z rodzeństwa, więc miała, niestety, dość niską odporność na tak dojmującą żałość. Chociaż jej nadopiekuńczość zabarwiona była pobłażaniem, to jednak wciąż prowadziła ich za rączkę, byle tylko nie patrzeć, jak beznadziejnie sobie radzą.
Tyle tylko że Himeji nie chciała ani ryzykować własnym życiem, ani brać za nią odpowiedzialności. Nawet jej nie znała, ba! Prawie ją zabiła.
Swoją drogą, to przecież już i tak się nad nią ulitowała. Oszczędziła ją. Czy to nie był wystarczający prezent?
– Pospiesz się. Te ich robactwo jest wszędzie – rzuciła półszeptem, wycofując się o parę kroków. Wolała zostać w wodzie, gdzie żadne chmary tutejszych shinobi nie były w stanie jej dosięgnąć, a ona sama była, cóż, niepokonana.

Znaleziono 35 wyników

Re: Stare porcisko

Re: Stare porcisko

Re: BANK | Himeji

Re: PH | Himeji

Re: Boże Narodzenie 2025

Re: Plaża na skraju lasu

Re: PH | Himeji

Re: Plaża na skraju lasu

Re: BANK | Himeji

Re: PH | Himeji

Re: Mikołajki 2025

Re: [USTALMY COŚ] Konsekwencje utraty chakry

Re: Prośby do administracji

jakieś tam rybie rzeczy

Re: Plaża na skraju lasu