Shinobi War PBF Naruto

- Właśnie tak - odparła swobodnie, nie doprecyzowując, czy potwierdza, że odczuwa skutki opicia się gorzałką, czy może morską wodą. Zamiast tego wsparła się łokciem o jedną ze skrzyń lub beczek, z zainteresowaniem przenosząc spojrzenie na draba, który zaproponował, że wyprowadzi z porciska obie panie. Biorąc pod uwagę to, że przy jego biodrze zaczepiony był krótki miecz, to wydawał się gotów przynajmniej spróbować wywiązać z tego zadania. Shachi, która dzisiaj zdążyła już raz wyślizgnąć się z objęć śmierci, nieszczególnie przejmowała się tego rodzaju zagrożeniem. Czy było to podejście mądre? Czas pokaże. Na ten moment jednak zachowywała dość olewczy stosunek, nie dołączając do prężenia muskułów i ostentacyjnego sięgania po ostrza. Prawda była taka, że bardziej zagrożona się czuła w towarzystwie swojej taks samo uroczej, jak niebieskiej towarzyszki.
Chwilę później do tej wesołej gromadki dołączył kolejny dziadek. Gdyby nie ich dziwne zachowanie, pospieszny załadunek i obecność drabów, to Shachi uznałaby, że trafiły na jeden z przystanków jakiegoś rejsu dla emerytów.
- Jak najbardziej w porządeczku - odpowiedziała nowemu staruszkowi, obdarzonemu o wiele bardziej bujną czupryną niż jegomość o imieniu Genzo (który swoją drogą także nie miał czego się wstydzić), pokazując mu uniesionego kciuka w geście, który chyba miał rozładować napięcie. I najwyraźniej nie do końca jej się to udało, bo kapitan Genzo raczej nie zdawał się być w humorze na czcze pogawędki.
- Po pierwsze przypłynęłyśmy - skorygowała go natychmiast, jakby właśnie to było istotą jego wypowiedzi. Gestem otwartej ręki wskazała długonogie dziewczę o rybiej aparycji. - Moja piękna towarzyszka nie przepada za chodzeniem.
Tutaj odczekała moment, pozwalając syrence zaprezentować się w całej swojej odrobinę potwornej gracji.
- A po drugie, to skąd te pytanie? To wasze prywatne stare porcisko? - Tu mocno nacisnęła nogą na jedną ze zbutwiałych desek, jakby sprawdzając, czy stare drewno w ogóle wytrzyma napór. Pamiętała jednak, że jeśli chce się łapać okazję, to może nie powinna robić sobie wrogów. - Szukamy wody i łajby. Może się dogadamy? - poprawiła się wreszcie, reflektując się. Nadal jednak uparcie używała liczby mnogiej, ignorując uwagę niebieskiej towarzyszki.

Wesołych, odbieram ph i ryo

Kąpiel w lodowatej wodzie w towarzystwie syrenki zmieniła się z atrakcyjnej przygody w coś, czego Shachi szybko pożałowała. Jej towarzyszka nadawała tempo, za którym nie była w stanie nadążyć, szczególnie, że starające się oprzeć pływom ciało drętwiało jej z zimna. Choć jednooka początkowo myślała, że obranie takiego sposobu podróży miało jakiś konkretny cel, to niedługo potem okazało się, że syrenka po prostu wolała pływać niż używać swoich błękitnawych stópek na lądzie. Nie było to w sumie zaskakujące - płetwy przy głowie, wydłużone kończyny i skrzela sprawiały, że to w wodzie czuła się… jak ryba w wodzie. No ale tak właśnie kończy się bezmyślne podążanie za syreną.
Gdy dotarły do starego porciska, Shachi, nawet jeśli opisałaby się jako bardziej wytrzymałą od przeciętnego zjadacza ryżu, była już porządnie wykończona takiego rodzaju przeprawą. Widok dość komicznego statku, zacumowanego na samym środku niczego, był dla niej jednym z piękniejszych obrazów, jakie zobaczyła w swoim dwudziestoparoletnim życiu. Z cieniem zmęczenia wskazała go syrence - choć ta pewnie dojrzała go już wcześniej, bo twarz Shachi była zalana słoną wodą.
- Ta łajba wygląda jak gówno. Dokładnie tego nam trzeba - powiedziała chrapliwie, nie doprecyzowując, dlaczego mówiła o “nich”, a nie o “sobie”, a następnie, jakby magicznie odzyskując część sił, wyprzedziła swoją rybną kompankę i dziarsko przemieściła się w stronę brzegu. Zachęciła ją niecierpliwym gestem ręki, by podążała za nią, a następnie w ociężały sposób wytoczyła się na piasek.
Choć chciała spokojnie i nonszalancko podejść do statku, to mokre ubranie i zesztywniałe od zimna kości sprawiły, że poruszała się dość sztywno. Mimo to bez zbędnej refleksji wparadowała w sam środek zamieszania, przypadkiem przełażąc akurat tam, gdzie jeden z osiłków pospiesznie przenosił jedną z beczek i zmuszając go do tego, by razem z balastem musiał obrać okrężną drogę na pokład. Przeciągnęła się leniwie. Im się spieszyło - jej niekoniecznie.
Wsunęła łapska w kieszenie spodni, przez ramię zerkając, czy jej syrenia towarzyszka zdecydowała się za nią podążyć, a następnie przesunęła spojrzeniem po całym tym rozgardiaszu, będąc już w samym jego środku. Na chwilę zagapiła się na dwóch osiłków, ale nie poczuła do nich szczególnego respektu, bo chwilę potem jej uwagę przyciągnął ktoś inny.
- Czołem - rzuciła do staruszka, bez problemu rozpoznając, że to on jest tutaj szefem. Uniosła swój bukłak i pomachała nim w wymownym geście. - Macie trochę wody dla znużonego wędrowca?

Mina jej zrzedła, gdy Syrena, zapytana o to, co ktoś jej pochodzenia robi w ogóle w tych stronach, odpowiedziała wymijającym odbiciem piłeczki, wytykając przedstawicielce rodu Hozuki, że jej miejsce również jest na wyspach. Nie mogła z tym dyskutować, westchnęła więc tylko głośno, w końcu odpuszczając. Może dowie się w swoim czasie, może nigdy nie pozna odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Najwyraźniej nie było sensu naciskać - szczególnie, że syrenka zdecydowała się jak na razie pomóc jej wydostać się z niezręcznego położenia, w jakim znalazła się, rozbijając się na plaży w Kaigan. Jeszcze się rozmyśli, a zostać sama na tym zarobaczonym zadupiu Shachi akurat nie chciała.
Skoro znalazła już cały swój życiowy dobytek - czyli flakon z wodą i dwa wysłużone miecze - była gotowa do drogi. Zawiesiła spojrzenie na lesie przed nimi, mrużąc oko i starając się dojrzeć tego, jakie zagrożenia mogą czekać na nie w tutejszej głuszy. Kątem oka dojrzała jednak, że jej towarzyszka nie zdecydowała się stanąć u jej boku. Wodna panna, zamiast ruszyć ku lądowi, cofnęła się parę kroków, a fale, dotychczas ledwie muskające jej stopy, teraz zaczęły sięgać wyżej, prawie do kolan. Shachi skrzywiła się przelotnie, uznając, że w takim razie zostaje już zupełnie na lodzie, ale blada kobieta w tym momencie uniosła dłoń w zapraszającym geście.
Brwi Shachi uniosły się ku górze w zaskoczonym grymasie, gdy rozważała złożoną jej ofertę. Odruchowo wykonała jeden krok w stronę swojej towarzyszki, w pierwszym odruchu nie myśląc zbyt wiele. Chwilę później rozsądna część jej osobowości przypomniała jej, że rzucanie się w morską toń w ślad za dość upiorną - choć piękną - nieznajomą, jest niczym innym, jak proszeniem się o kłopoty. Przeczytała na ten temat w swoim życiu dość legend i nasłuchała się wielu opowieści.
No ale przecież ona uwielbiała kłopoty.
Zaczepiła miecz o plecy, pociągnęła łyk słodkiej wody ze swojego bukłaka, a następnie ruszyła w ślad za morską potworzycą, która oczekiwała jej w morzu. W pierwszym kontakcie z wodą miała odruch przejścia po niej z wykorzystaniem chakry, nie chcąc znów narażać się na dyskomfort zimnej kąpieli, ale coś w wyczekującym geście syreny mówiło jej, że nie tego od niej oczekuje. Zaśmiała się więc pod nosem bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego, a następnie zdjęła ze stóp swoje zniszczone buty, by przywiązać je do swojego pasa i zacząć niezgrabnie brodzić, zbliżając się do syrenki. Tak naprawdę nie miała zbyt wiele do stracenia.
- Moim tempem - ostrzegła ją, a następnie zacisnęła rękę na smukłej dłoni syrenki. Słyszała o tym, jak cholernie szybcy są niebiescy.

Silk road

Yami pisze: ↑3 gru 2025, o 23:54 Czy dobrze rozumiem że chcecie udupić wszystkie klany chakrowe i wynieść na jeszcze wyższy piedestał melasów?
Próbujesz przebić sie przez wytke przeciwnika najsilniejszym technikami? Uważaj bo jak ci 2 techniki nie siądą to w sumie możesz już dzwonić po karetkę, bynajmniej dla przeciwnika.

Przy 30% nie możesz zagrać techniki S bo zginiesz? Przy 20% zrobisz najwyżej jedną B a potem zgasną światła?

Jesli juz musicie bawić się w negatywne staty to przy wartosciach Chakry maks 20% i w dół

100% zgody z Yamim, zmiana totalnie bez przemyślenia. Musicie przestać kierować się logiką M&A, a zacząć myśleć o SW jak o grze, bo właśnie gra jest przede wszystkim.

Pamiętajcie, że zwarciowiec szybciej wbija wytke, która pozwala łykać więcej pigułek z chakra, a do tego też bardziej dla niego must have jest UN żelazny organizm, który pozwala zjeść kolejną, czyli razem trzy. Nie liczyłam tego, ale coś mi mówi, że może sie okazac, że łatwiej będzie kary z braku chakry omijać będąc i melee, i jeszcze walac zywiolowka.

Poprawcie lepiej te opisy, jeśli to z nimi jest problem, bo rozstrzał między 50 a 10 do dowolnej interpretacji to rzeczywiście sporo.
Albo dajcie już tą karę od jakichs moze 15.

A propozycji dowalenia jeszcze kary do KC to już w ogóle nie rozumiem xd

Odbieram, goryla poproszę, dziękuję

- Powiedzmy, że jestem winna komuś trochę pieniędzy - mruknęła w odpowiedzi na pytanie o swój pobyt w Kaigan już bardziej konfidencjonalnie, zachowując się tak, jakby samo jej dotknięcie linii brzegowej tej leśnej krainy miałoby zawiadomić kogoś o tym, że przyszła pora zebrać zaległe długi. Zawsze zdawało jej się, że robi na ludziach niezapomniane wrażenie, nawet jeśli prawda była zgoła inna. To przeświadczenie jednak sprawiało, że niezbyt miała ochotę mieszać się z lokalną społecznością. W końcu, skoro miała dzisiaj już na tyle wielkiego pecha, by znaleźć się na statku, który przypadkiem się rozbił, to kto wie, co jeszcze złego może ją znowu spotkać? Z tego mogłaby się tym razem już nie wylizać. - Długa historia. - Skwitowała, wykonując odpędzający ruch dłonią i wyraźnie nie chcąc wchodzić w dość niechlubne szczegóły.
Zamiast kontynuować historię Shachi potarła brodę w geście zamyślenia, rozglądając się tak, jakby szukała czegoś na ziemi. Przeszła parę kroków, obróciła się w miejscu, znów wykonała krok lub dwa. W końcu trafiła na to, czego chciała.
- Tutaj jesteś - rzuciła pod nosem z zadowoleniem, nogą odgarniając plątaninę sieci i wodorostów, którą fala jakiś czas temu musiała wyrzucić na brzeg. Pod spodem na piaseczku walał się sporych rozmiarów miecz, wyglądający na taki, który mógłby przeciąć konia - Zanbatō. Jednooka uśmiechnęła się z satysfakcją, a następnie podniosła wybitnie ciężkie oręże bez wysiłku, by oprzeć je o swoje ramię tępą stroną. Choć początkowo zachowywała się nonszalancko, to sekundę później spojrzenie jednego oka przeniosła na Syrenkę, jakby chciała jej zaimponować tężyzną.
- Czyli się zgadzasz. Doskonale. - Shachi zdecydowała, że po prostu nie będzie słyszeć tej części wypowiedzi swojej rozmówczyni, w której ta wytknęła jej własną desperację. Zamiast tego sama uznała, że zinterpretuje jej słowa na bardziej korzystny dla niej sposób, wymuszając dotrzymanie sobie towarzystwa. - Przyda mi się ktoś, kto lepiej zna te strony.
Stwierdzenie wodnej panny o tym, że robaki Aburame mogą czaić się dosłownie wcześniej, sprawiło, że po jej plecach przeszły ciarki niepokoju. Syrenka była zarówno zjawiskowo piękna, jak i w pewien sposób niepokojąca. Gotycka.
- Chyba nie myślisz, że boję się byle żuczka? - rzuciła zaczepnie, ale, jakby wbrew swoim słowom, dyskretnie otrzepała swoje ramiona, jakby upewniając się, że nic akurat po niej nie pełza. Jej towarzyszka o niebieskawej skórze zaczęła jednak powoli cofać się w stronę wody, co zapowiadało, że niedługo Shachi pozostanie zostawiona sama sobie - i wybitnie nie miała teraz na to ochoty. Nie wtedy, gdy wodna panna rozgrzała jej wyobraźnię wizją setek, tysięcy robaków. Zbliżyła się do niej o parę kroków, jakby w ten sposób nie pozwalając na naturalne zakończenie interakcji.
- A ty w ogóle jesteś stąd, Syreno? Nieczęsto widuje się was po tej stronie kontynentu - zapytała w bezpośredni sposób. W końcu sama też pochodziła z Morskich Klifów, nawet jeśli prawdziwego Hoshigaki nie widziała już od dobrych dziesięciu lat.

Gdy podwodna panna pogratulowała jej przetrwania nie tylko katastrofy statku, ale także kolejnej próby zamachu na jej życie, Shachi pokiwała tylko łbem, wyraźnie mieląc w głowie te słowa. Faktycznie, jak na razie miała przeżywalność godną karalucha i mogła się tym wręcz chełpić - a że lubiła się chełpić aż za bardzo, to nie omieszkała do tego natychmiast nawiązać.
- Oczywiście, że przeżyłam - uśmiechnęła się butnie, prezentując ostro zakończone zęby, zupełnie tak, jakby przed chwilą nie czołgała się jak robak po piasku. Miała krótką pamięć, szczególnie jeśli chodziło o jej własne niepowodzenia, a to w sumie zabrzmiało wręcz jak komplement. Podniosła jedno ramię, prezentując syrence swój napięty biceps i w ten sposób dając dowód swojej krzepy. - Na kogoś takiego jak ja potrzeba czegoś więcej niż paru kropelek wody czy gorszej pogody. - Nadal nie do końca brała pod uwagę to, że rozbicie się stateczku było wynikiem czegoś innego niż zmienna aura.
Całkowicie nie była świadoma, że sprawczyni morskiej katastrofy znajduje się tuż przed nią. Oczywiście, pod płaszczykiem buty zachowywała zdrową ostrożność, ale było to bardziej związane z tym, że nadal czuła się nie do końca pełnych sił, a rybna niewiasta przed chwilą jednym atakiem sprawiła, że jednooka straciła jeszcze więcej błękitnej energii. Nie podejrzewała jej jednak o to, że te spotkanie nie było spowodowane przypadkiem, lecz tym, że nieznajoma przyszła dokończyć rozpoczętą robotę.
Podniosła się wreszcie z ziemi ze zmęczonym stęknięciem, a następnie niezgrabnie otrzepała plecy i pośladki z piasku. Była przemoczona i zmarznięta, a do tego najadła się piachu. Syrenka natomiast po królewsku przechadzała się między rozrzuconym ekwipunkiem Shachi. Sama także chwilę temu wyszła z wody, jednak ona nawet przemoczona do ostatniej nitki nadal wydawała się bardzo elegancka. Shachi wodziła za nią uważnym spojrzeniem spod lekko zmrużonej powieki, ściągając z włosów pojedynczego wodorosta.
- Wolę nie używać mojego nazwiska - odparła z manierą lekkoducha w odpowiedzi na pytanie o jej preferencje odnośnie jej godności, strzepując glona gdzieś przed siebie. - Jestem czymś w rodzaju... niezależnego podwykonawcy. Sama sobie szefem i tak dalej. - Wykonała nieokreślony gest dłonią. Nie miała ochoty tłumaczyć się ze swojej decyzji, a chłodna w obyciu dziewczyna chyba nie chciała słuchać historii jej życia.
Mina jej trochę zrzedła, gdy syrenia panna zdecydowała się nie odwzajemnić uprzejmości i odmówiła podzielenia się swoim imieniem.
- Nie mogę poznać czy nie używacie imion? - Spróbowała na nią nacisnąć, ale już teraz wiedziała, że jej tak samo piękna, jak i dziwna towarzyszka raczej łatwo nie ulegnie jej gadce. - Nie to nie. Będę ci mówić syreno. - Zadecydowała.
Gdy obca podniosła jej mieczyk, wargi Shachi zwężyły się nieznacznie, zdradzając to, że mimo luzackiej maniery wcale nie czuje się tutaj tak pewnie. Wodne dziewczę jednak nie zdecydowało się po raz trzeci spróbować pozbawić ją życia, a jedynie uniosła broń z gracją, celując w niewidzialnego wroga. Wyglądała całkiem ładnie.
- Pasuje ci taka zabawka. - Shachi mruknęła już mniej zaczepnie, gdy dziewczyna zdecydowała się odrzucić miecz na ziemię, a następnie sama podniosła go bez wysiłku. Z roztargnieniem rozejrzała się po plaży, szukając wzrokiem drugiej, trochę większej broni. Podrapała się po siwej czuprynie. Miała nadzieję, że nie zgubiła swojego Zanbatō, bo drugi raz jej nie będzie raczej stać na taki zakup.
- Dzięki, przyda się… - mechanicznie odpowiedziała na życzenie powodzenia, zbyt zaaferowana losem swojego zagubionego oręża. Dopiero po chwili do jej umysłu dotarło w ogóle znaczenie tego, co powiedziała dziewczyna. - Kaigan?! Nie mogę być w cholernym Kaigan. Ej, syreno! - Zaczepiła ją, widząc, że jest gotowa znów wrócić w morskie głębiny. Choć nie czuła się w jej uroczym towarzystwie zbyt bezpiecznie, to hej, w końcu była syreną. Syreny to był chyba dobry omen? - Znasz te strony lepiej niż ja. Co będziesz teraz robić? Nie szukasz towarzystwa?

Każdy Wyrzutek na terenach Kontynentu (nie liczymy chyba tutaj Dzikich, jako, że są specjalni) powinien również zostać wpisany przez władzę danej prowincji, po której się porusza bez przynależności - dodatek fabularny i mocny wydźwięk, że bycie Wyrzutkiem nie jest takie proste i fajne w Feudalnej Japonii, gdzie każdy musiał gdzieś przynależeć, bo inaczej stryczek.

A mówimy tu o "wyrzutek wchodzi na teren prowincji i magiczny skaner Deus ex machina wrzuca go do bingo" czy "wyrzutek ponosi konsekwencje fabularne swoich działań które podjął na misji/w trakcie interakcji z otoczeniem"? Bo jeszcze nie wiem czy należy oponować xd

Syrenopodobna nieznajoma nie zareagowała na jej zaczepkę tak, jak Shachi akurat by sobie życzyła. Zamiast pociągnąć dalej rozmowę w lekkim tonie i wspólnie rozważyć, kto tu jest księciem, kto piratem, kto syreną, a kto morskim potworem, piękność rzuciła sucho mrożące krew w żyłach zdanie o przypieczętowaniu marnego losu, a następnie stąpnęła swoją rybią stópką o wilgotny piasek. Shachi miała tylko chwilę na to, by spróbować odczołgać się poza pole rażenia czegokolwiek, czym zdecydowała się zaatakować ją jej rozmówczyni. Szło jej to dość mozolnie, bo nadal nie była w pełni sił po tym, gdy wzburzone morskie prądy poturbowały ją po katastrofie statku. Nie zdążyła. Ostry niczym nóż strumień wodny przeciął jej ciało na dwie równe połowy z taką łatwością, jakby była zrobiona z masła.
Zamiast krwi i bebechów po piasku rozchlapało się kilkadziesiąt litrów wody, a następnie strumienie cieczy jakby zatrzymały się, a następnie cofnęły, ponownie formując ciało. Shachi, znowu w formie stałej, mrugnęła dwa razy, jakby sama była zaskoczona tym, że tak w ogóle potrafi, a następnie podciągnęła się do pozycji siedzącej, nie chcąc być już dłużej w tak bezradnej pozie jak wcześniej.
- Kurwa - burknęła, zupełnie nienaruszona. Spojrzała spod byka na morską pannę i dłonią rozmasowała nasadę swojej szyi. - Chcesz mnie zabić?
Było to pytanie nieszczególnie błyskotliwe, bo nie trzeba było być wnikliwym obserwatorem, by dojść do dość oczywistego wniosku, że syrena, testując jej reakcję na atak, niezbyt przejmowała się faktem, że - jeśli jej podejrzenia okazałyby się błędne - to prawdopodobnie byłaby już nieżywa. Na szczęście Shachi, zgodnie z przewidywaniami nieznajomej, faktycznie pochodziła z klanu Hōzuki, i nie była szczególnie urażona tym zamachem na jej życie.
- Mów mi Shachi. Po nazwisku to po pysku i tak dalej. - Gdy tylko rozpoznała, że aktualnie w jej stronę nie leci żadna kolejna fala wody, wodny bicz czy inne ostrze, odrobinę się rozluźniła. Wzruszyła ramionami, a następnie pozornie swobodnie zaczęła wyrzymać wodę z materiału swojego ubrania, kątem oka jednak czujnie obserwując towarzyszkę. Syrenka sprawiała wrażenie, jakby na ten moment znudziła się próbami pozbawienia jej życia. Nie wyglądała na szaloną, ale z takimi nigdy nie wiadomo.
I faktycznie nie mogła przewidzieć jej kolejnych ruchów, bo tym razem morska mara podrzuciła jej zagubioną manierkę z wodą, która dotychczas walała się gdzieś nieopodal zagrzebana w piasku. Shachi przyjęła ten gest z wdzięcznością, zbyt spragniona, by doszukiwać się w nim drugiego dna. Chwyciła w dłonie bukłak, uniosła go w stronę dziewczyny w geście, który przypominał toast, a następnie zachłannie wypiła jego zawartość praktycznie duszkiem. Straciła dzisiaj dużo wody.
- Dzięki - mruknęła wreszcie, ocierając suche wargi wierzchem dłoni. Pusty bukłak odrzuciła na ziemię. - Mogę poznać imię mojej szlachetnej wybawicielki? - spytała zaczepnie, podnosząc wzrok na syrenkę. Chwilę potem zmarszczyła lekko brwi, jakby zastanawiając się, czy nie chlapnęła głupoty, bo nadal nie była pewna, czy ta istota w ogóle jest człowiekiem. - Chyba, że nie używacie czegoś takiego... To wtedy nieważne.

Znaleziono 29 wyników

Re: Stare porcisko

Re: Boże Narodzenie 2025

Re: Stare porcisko

Re: Plaża na skraju lasu

Re: Skojarzenia

Re: Shachi $$$

Re: Shachi PH

Re: Prośby do administracji

Re: [USTALMY COŚ] Konsekwencje utraty chakry

Re: Mikołajki 2025

Re: Plaża na skraju lasu

Re: Plaża na skraju lasu

Re: Bingo Book

Re: Plaża na skraju lasu

Re: Shachi $$$