Shinobi War PBF Naruto

Re: Liga PH Jakie bambiki XD 790 - 29.01.2026

Jakie bambiki XD

790 - 29.01.2026

Tu nie było wielkiej filozofii pomimo, że całość śmierdziała malarce jak diabli to dalej mieli na stanie małe dziecko. Musieli się nim zaopiekować, a przynajmniej wyprowadzić z miejsca, gdzie wszystko wskazuje, że to nie jest bezpieczne miejsce. - Chodźcie w tę stronę, już nie musisz się niczym przejmować, wszystko będzie dobrze, zaraz znajdziemy się na zewnątrz i tam odpoczniesz i na spokojnie spróbujesz sobie wszystko przypomnieć. - Starała się pocieszyć dziewczynkę i uspokoić jakby mieli w tym jakiś plan oraz można było im zaufać.

Starała się mówić do dzieciaka z delikatnym i pozytywnym tonem by go nie wystraszyć i wyjść na tą sympatyczniejszą od "zamurca". Tak też zaczęli się kierować w stronę wyjścia, miejsca z którego przyszli. Powinni tam na nich czekać ich kompani, którym wcześniej rozkazali pilnować wejścia. Przynajmniej mogli zabezpieczyć czy będzie wszystko dobrze. Opcja, że teraz będą ich szukali bo coś poszło nie tak to była bardzo zła opcja i niechciana.

Też w tym układzie nie szukała jakiś większych rozmów, po prostu chciała się dostać na zewnątrz, by pooddychać świeżym powietrzem. Unosząca się tutaj stęchlizna nie była aromatem, który jej pasował. Też panująca ciemność i brak poczucia czasu bardzo źle na nią wpływał, przypominało to o jej traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa.

- Chwilę tu szliśmy ale nie powinno być aż tak daleko do wyjścia. - Rzuciła Emi, przejęła się bardzo sprawą jak tu się znalazła mała. Jednak cały czas coś mocno tutaj śmierdziało. Po prostu to nie było logiczne, mała dziewczynka w takim miejscu, za pałętałaby się? No niezbyt, podejrzewała, że to ona w jakiś sposób może być tym potworem, który zostawił tak tamto ciało wcześniej ale nie była w stanie tego w żaden sposób udowodnić. Dlatego też nie rozwodząc się za wszystkim postanowiła oddać inicjatywę Ookamiemu. Dobrze zaczął w stronę wyjścia ale czy dziewczynka będzie chciała tam się udać?

- A co to są za przebłyski? Jesteś w stanie nam powiedzieć o nich coś więcej? - Dopytała dziewczyna, starała się zebrać jak najwięcej informacji będąc cały czas delikatną. Nie chciała przestraszyć w żaden sposób maleństwa jakie im się napatoczyło na drodze. Po czym starała się wyszeptać do Ookamiego tak by dziewczynka nie usłyszała. - Śmierdzi mi to wszystko. - By po prostu dać mu znać, że jest cały czas czujna na to co się może zaraz wydarzyć.

Odbieram i wesołych

Emi mocno się rozczuliła widząc taką samotną dziewczynkę, w dodatku tak przestraszoną. - Spokojnie, nic ci nie zrobimy. - Starała się przybrać sympatyczny i przyjacielski wyraz twarzy. Maska mocno to utrudniała, ale starała się nadrabiać mimiką oczu i czoła. - Jak się tu znalazłaś? Chodź pomożemy ci, ja nazywam się Emi, to jest Ookami... Tak między nami dosyć drętwy gość, ale dobry. - Przysłoniła lekko ręką usta jakby chciała spróbować jej powiedzieć to na ucho.

Sytuacja bywała bardzo dziwna, ale musiała się wkupić w oczy dziewczynki. Mogła ona wiedzieć coś więcej na temat tych archiwów. Dodatkowo cały czas w jej głowie był inny problem, co się stało, że nie ma tutaj nikogo innego i jest dziecko. Nie wchodziło przed nimi, mogło być dużo wcześniej.

W tym momencie jak Emi przelatywało milion myśli przez głowę wpadła ta jedna. A co jeżeli ona jest tą bestią? Musiała się od razu upewnić do czego to wszystko będzie zmierzało i w jakim kierunku. - Długo tu się znajdujesz? Jak tu się dostałaś? - Lawina pytań mogła lekko przestraszyć dziewczynkę dlatego też Emi miała w zanadrzu asa w rękawie. - Lubisz małe króliczki... Albo inne urocze zwierzątko? - Jeżeli dziewczynka przytaknęła ta wyjęła zwój, wzięła pędzel przejechała nim po swoim ramieniu i namalowała małego zwierzaka, który wyskoczył ze zwoju. - Proszę to dla ciebie nowy kolega. - Przekazała małego zwierzaczka dziewczyncę.

Jeżeli to nie pomogło, to już nie miała innego pomysłu, jak ją przekonać do współpracy.

Wyliczenia

Robię jakiegoś małego uroczego zwierzaka, nie chce wklejać wszystkich tematów bo to trzeba wyposażenie i cały klan gazo wkleić XD
Chakra: 99% - (1/6 * 10) ~ 2% = 97%
Atrament : 4 ampułki - (0,5 ampułki * 1/6) = Nie chce mi się w matmę zostało mi 3,9 ampułki

Całość się tym razem opierała na tym, że zbliżali się do dziewczynki. Emi postawiona do gotowości od momentu spotkania Orochich, nie miała zamiaru tracić czujności i od razu trzymała maskę by ją zdjąć i użyć swoich technik ognia. Dopiero uspoił ją Ookami mówiąc, że to dziecko. - Dziecko tutaj? Może jakąś kryjówkę sobie zrobiły. - Nie mogła do końca w to uwierzyć i mocno jej nie pasowała całość do narracji. Bestia, rozszarpanie, zwłoki... nijak miało się do dziecka.

Ookami podszedł pierwszy do dziecka i zaczął pytać kim jest. Emi z kolei nie planowała być dużo za nim, tylko też się wychyliła do rozmowy. - Jak się tu znalazłęś? Coś ci grozi? Spokojnie nie mamy złych zamiarów. - Jeżeli dziecko wydawało się normlane to czekała na jego odpowiedź i jeszcze chciała go zbajerować. - Wiesz może gdzie są twoi rodzice? Bawiłeś się może z jakimś innym dzieckiem? - To był plan na dalszą rozmowę z dzieckiem jeżeli by nie wykazywało niebezpiecznych oznak.

Zamurzec i dziecko w opuszczonym tunelu w którym coś grasuje, kombinacja która by jednego zniechęciła do dalszego działania ale jednak nie można było zostawić tutaj tego dziecka, trzeba było najpierw ustalić kim jest i co tu robi...

Dziewczyna wsłuchała się w to co miał do powiedzenia towarzysz podróży. - Straszne, współczuję takiej historii. - Nie wiedziała jak do niego podejść, Emi znała bardziej klasyczne podejścia ludzi, tutaj miała przykład specyficznego introwertyka, którego nie miała zielonego pojęcia jak pocieszyć.

Dumna kobieta odburknęła tylko jak Ookami wspomniał o tym, że się wywróci. - Sam się wywrócisz, co ty myślisz, że gorsza jestem? - Była wulkanem emocji, latały na prawo i lewo, przed chwilą się śmiała, potem płakała, by jeszcze za chwilę się wściec czy zawstydzić tym jak za moment prawie się potknęła i nieskładnie wyratowała przed haniebnym upadkiem. -Czyli skoro nikt przed nami nie wchodził to ten ktoś musi tu żyć? - Lekko się przeraziła, a co jeżeli to nie jest ktoś tylko coś i to coś jest jeszcze negatywnie nastawione? Więcej pytań i zagwozdek niż odpowiedzi. Dopiero po chwili sobie uświadomiła, że nie słuchała chłopaka i powiedział coś zupełnie innego. - A on mógł wejść wcześniej... No ta... Też o tym pomyślałam... - Dobrze, że było ciemno bo jej buraka na twarzy by nawet maska nie zakryła.

Ookami od razu powiedział jej też, że to coś unika moich myszy. To akurat lekko ją rozłościło. - Taki jest ten palant jeden?! Moje myszy mu przeszkadzają? Ja mu już pokaże... - wyruszyła krokiem przed Ookamiego, do tego też wyciągnęła zwój na którym wcześniej rysowała lwy, ale jeszcze nie zamierzała ich użyć.

Ookami wykazał zainteresowanie historią dziewczyny, ta spojrzała na niego robiąc wielkie oczy. - Był to ciepły letni dzień, byłam jeszcze młoda... Jak jeszcze mieszkałam w Sogen... mój ociec został aresztowany, matka wbiegła do domu... - Zaszkliły je się oczy. Pomimo bólu jaki ta historia w niej wywołuje to nie była osobą co takie rzeczy zatrzymuje dla siebie. - Powiedziała, że musimy uciekać... Biegłyśmy kilka godzin, pod samym murem narysowała mi ptaka i puściła mnie na nim... - Teraz to już leciały jej po prostu łzy które chciała zakryć. - To był ostatni moment jak widziałam rodziców... Leciała kilka godzin na ptaku za mur... Tak wylądowałam u Orochich... Przeklęte Uchihy, najchętniej bym wymordowała wszystkich... - Łamał jej się głos podczas tego, próbowała nie pokazywać emocji ale to było od niej zupełnie silniejsze. Humor jej poprawiły żarty które przyszły za chwilę.

- Nigdy nie badałam i nie jestem też podróżniczką, przynajmniej do tej pory to nie wiem co po tym świecie chodzi. - Z uśmiechem przysłoniętym maską skomentowała dziewczyna. - Chociaż cały czas zostanę przy swoim, coś mi tutaj nie pasuje. - W głosie były obawy i zaciekawienie tematem. Jej historia jest mocno związana z tym klanem, w końcu nie wie czemu jej rodzice współpracowali z Orochi.

Dalej w rozmowie powiedział jej Ookami, że coś jest, zabrzmiało to dosyć dziwnie bo jakby wesoło, złapał ją za dłoń a ta od razu ją odruchowo wyszarpnęła nie dają mu nawet na to możliwości prowadzenia jej w zupełnej ciemności. Było to tragiczne zagranie strategiczne ale działała instyktownie, w końcu nie ufała mu do końca. - Łapy przy sobie. - Tutaj największym problemem mogło być zwyczajne pochodzenie chłopaka, traktowała go jako tego fajnego ze złej strony świata, któremu miała problem zaufać. - Przecież tu nikt przed nami nie wchodził. - Wyszeptała do niego, będąc teraz przerażona całą sytuacją.

Rozmowa pomiędzy Emi a Ookamim zaczynała nabierać większego tempa, chłopak z pozoru cichy i wycofany, zaczynał gadać. Dziewczyna czuła się coraz luźniej, dla niej rozmowa to było wszystko. Jeżeli z kimś może normalnie rozmawiać to oddala ją od lęków, przez co zaczyna od razu lubić tę osobę, gryzło to się z tym skąd pochodził Ookami, jednak co miała począć, była cały czas czujna. - Też kiedyś uciekałam... Jak by to ująć z miasta. - Pomimo wszelkich obaw była całkiem zainteresowana rozmową, komentowała wyskoczenie przez okno z uśmiechem, czy wkradnięcie się na gapę, maska powagi kolegi z tunelu była coraz bardziej przez nią odsłaniana. Zainteresowała ją też sama technika świetlna jednak, to nie pomagałoby jej w niczym i uznała, że to nie jest coś dla niej. Jak doszło do rozmowy o zwierzętach to nawet lekko pocisnęła chłopaka. - Do byka ci jeszcze sporo brakuje. - I napięła bicka uśmiechając się wesoło, mogło to być odebrane jako wyśmiewanie ale raczej jej chodziło o zwykłe żarty a nie obrażenie kolegi.

Chłopak stwierdził fakt, że więcej atramentu poszło na narysowanie myszek niż na kreski na ścianie. Emi po tym spojrzała na niego, zrobiła się cała czerwona, bo w zasadzie to Ookami miał rację. Zaczęła tylko latać oczami na prawo i lewo, zdając sobie sprawę co się stało... ale -Słuchaj no, gdybyś mnie nie zagadywał to bym miała lepszy plan a tak teraz patrz co te cudeńka wyczynią. - Oczywiście nie przyznała się do błędu tylko zrzuciła całą winę na niego... Było to do przewidzenia, że tak może się stać. - Nie wiem jak działają te oczy i jak się w nich widzi, ale zakładam, że jakiś limit mają a światło w ciemnym jak dupa Kaminari tunelu, każde światełko będzie widziane z drugiego końca. - Nie była do tego przekonana, że zobaczy pierwszy ale pozwoliła mu działać.

Po chwili wróciła do nich myszka która załadowała momentalnie do zwoja zostawiając wiadomość. - Widzisz ucz się bo mnie kiedyś zabraknie a takich genialnych pomysłów jak ja to już nie uświadczysz. - Oczywiście pomysł, który przyniósł jej wcześniej wstyd i zwaliła go na chłopaka, teraz po sukcesie został przez nią obwieszczony jako element jej geniuszu.

Emi zaczęła się wczytywać w raport. - Emmm... Wiesz mi to generalnie wszystko nie pasuje, co to było, co to jest, mam nadzieję, że z tego miejsca już dawno uciekło. - Wsłuchała się w to co miał do powiedzenia badacz. - Badaczką nie jestem ale... dla mnie to wygląda jak metafora, to coś zjadło albo po prostu pozbawiło go wszystkiego i zostawiło serce, a ten co to pisał zinterpretował to jak jeszcze bijące. - Powiedziała swoje przypuszczenia do tego co przeczytali, Ookami w tym momencie chciał zabrać jej kartkę, ta najpierw mocniej ją chwyciła, nie dając mu tego zrobić za pierwszym razem, ale po ułamku sekundy za drugim pociągnięciem odpuściła. Dalej była podejrzliwa do kogoś z kontynentu...

Szli dalej już tylko we dwójkę, Emi była osobą, która mogła gadać bez przerwy. Więc co chwilę zagadywała do niego z losowym tematem, zaczynając od tych ważniejszych. - Myślisz, że to coś jeszcze tu żyje?... Ciekawe czy jak kogoś tu spotkamy to będzie agresywny... Kiedyś byłam w takich kanałach ale to jak uciekałam przed Uchihami... - Przechodząc do tych co raz mniej poważnych. - A to światełko pali cię w rękę albo coś?... Ile tu sprzątania, by tą ruderę wyprowadzić... Gdybyś miał być zwierzęciem to jakim? - Już momentami to jej pomysły się kończyły ale nie dawała za wygraną.

W pewnym momencie Ookami wyjął kunai i naskrobał na ścianie symbol wskazujący jak będziemy krążyć w kółko, zasugerował by Emi też coś namalowała na ścianie co jakiś czas. - A co ty myślisz, że atrament to na drzewach rośnie?! Muszę uważać na to ile go używam, ale mam lepszy pomysł. - Wyjęła jeden z pustych zwoi i zaczynały na nim rysować, po chwili wyskoczyły z niego cztery myszy. Trzy z nich miały pobiec do przodu zbierać informacje, a ostatnia miała wrócić do tyłu jakby coś było nie tak to by na nią trafili.

Po chwili zwróciła uwagę na jeszce jedną rzecz. - Jesteśmy jedynym jasnym punktem w tym tunelu. Jak coś tu jest to już dawno o nas wie... - Lekko się przestraszyła tego ale starała udawać silną i pewną siebie.

Wyliczenia

Emi zeszła za wszystkimi w dół, to miejsce pomimo tego, że chciała poznać prawdę o swoich rodzicach to przyprawiało ją o dreszcze i najchętniej by się ulotniła. Długo się też wahała czy nie puścić jakiejś myszy przodem, tylko tak jak zauważyli był problem ciemności, węże są w tej kwestii i materii dużo bardziej efektywne. Dodatkowo ją nie tylko chakra ograniczała ale też zasoby jakie miała ze sobą. - Nie, lusterka niestety ze sobą nie noszę. - Odparła do Ookamiego, chociaż w sumie dziewczynie to zawsze by się przydało tylko zostają przy tym fundusze jakimi dysponowała jako początkowa kunoichi.

Jak szli tak dalej tymi korytarzami gdzie jedynym światłem jakie wpadało do jej oczów było to od badacza, zaczęła pytać. - Często takie ruiny badasz? Czy pierwszy raz się trafiła taka perełka w losowym budynku? - Jakby nie patrzeć no dosyć przypadkowo odkryli coś takiego, ale mogło to nieść za sobą korzyści albo pieniężne albo informacyjne.

Emi wpadła na dosyć specyficzny pomysł, skoro musi zawsze na sobie polegać, to doszła do wniosku, że sama przypilnuje tego badacza z kontynentu, a reszta niech się zajmie ochroną pleców. - Zerin, Naga słuchajcie może przypilnujecie wejścia, nie wiadomo czy to się zaraz nie zamknie i co się wydarzy. Lepiej byśmy mieli bezpieczne plecy i w zasadzie droge ucieczki jakby miało zaraz stać się coś niespodziewanego i groźnego. - Powiedziała do wężowinek, czy to był pomysł najlepszej jakości tego nikt nie wie, czy to było jakieś rozwiązane? Na pewno

Emi pomimo bycia wycofaną w tym wszystkim starała się delikatnie zapuszczać cały czas żurawia do tego co chłopaki odkryją. Dobrze, że nie wytypowali jej do bycia na pierwszy ogień w momencie kiedy nie wiadomo było co się czai pod tym co podniosą. Kiedy wszyscy byli zajęci włazem Emi wykorzystała chwilę i szybko przechwyciła list. Czytała go i czytała nie zważając na innych. - Nooo... wygląda to ciekawie... Nawet bym powiedziała, że bardzo. - Momentalnie po tym spojrzała na resztę trzymając kartkę. - Macie przeczytajcie, myślę, że wszystkich tutaj zebranych może to zainteresować. - Po czym przekazała dalej notatki.

Uśmiechnęła się dosyć ciekawsko tak, że było widać przez maskę podniesione kąciki ust, jednak brwi nie ukazywały szczerego uśmiechu bardziej podejrzliwy wobec pozostałych. - To co kto jest chętny by też tam wejść?... Badacz nie może przepuścić takiej okazji po takim odkryciu. - Grała bardziej na podpuszczenie kompanów, przecież sama była za słaba by wejść prosto do paszczy lwa, mimo to, że lwa potrafiła narysować z zamkniętymi oczami.

- Mogę puścić małą mysz na zwiady razem z Waszymi wężami... chociaż wąż po tym co tu jest napisane w tych notatkach mógłby lepiej się odnaleźć w tym co się tam znajduje. - Puściła oczko do wężowinek. Zdawała sobie sprawę z tego, że jej surowce na techniki są ograniczone i raczej musi jest stosować w ostateczności.

Znaleziono 30 wyników

Re: Liga PH

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa

Re: Bank Emi

Re: PH Emi

Re: Boże Narodzenie 2025

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa

Re: PH Emi

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa

Re: Opuszczone archiwa