Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 750 wyników

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 750 wyników

Strona 1 z 50
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
50
Następna

autor: Kujaku Haruka: 13 mar 2026, o 18:30; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

- Narażenie którejkolwiek z nas też jest coś, czego sama się najbardziej obawiam. - westchnęła Haruka. - A jednocześnie wiem, że... pewnie prędzej czy później tego nie uniknę. Mogę jedynie się przygotować najlepiej, jak jestem w stanie. Swoją drogą, chętnie bym poćwiczyła w pełnym składzie formacje, bo na razie w oczywisty sposób nie było ku temu możliwości. -

Na pozostałą część uwag, skinęła po prostu głową, chociaż miała wrażenie, że Hisamida dość naturalnie była... swego rodzaju zastępcą lub pierwszą oficer i to też miało swoje znaczenie. Fugata była mistrzynią pojedynków, a Niyomi świetnie się sprawdzała w walce z wieloma przeciwnikami naraz. Chociaż, to ostatnie... pewnie się stosowało do wszystkich z nich. Nawet sama Haruka na dobrą sprawę gdyby tylko nie oszczędzała teraz energii - to pewnie rozniosłaby ogonami większość, jak nie wszystkich bandytów z zamku. Oczywiście pytanie, jak by to wyglądało, gdyby mieli tutaj więcej shinobi. Na szczęście, szansa była na to niewielka i chyba tylko dziewczyna, której zmiażdżyła nogę okazała się mieć zdolność mieszania chakry.

- No, Asaro... jest obleśny. Nie tak bardzo może jak Osanen, ale... nadal, jakoś z żadnym nie chciałabym mieć do czynienia. A Haradate? Jaki jest, rozmawiałaś z nim kiedyś? - skomentowała, jednocześnie decydując się spytać o ostatniego z Królów - tym bardziej, że pamiętała dobrze, że Fugata z nim o czymś dyskutowała. Szkoda, że nie pamiętała, o czym dokładnie.

Na uwagę o tym, że niepotrzebnie dokłada sobie pracy, zaczerwieniła się nieco i uśmiechnęła przepraszająco, a potem dotarły do niej pozostałe słowa, o tym, że miałaby być hodowana na kolejną liderkę Sióstr. Tutaj wybałuszyła oczy, bo tego zupełnie nie przypuszczała, ani o tym nie myślała, a z drugiej strony... kiedy teraz zostało jej to przedstawione, to zaczęła widzieć... znaki, które mogły świadczyć na korzyść tej teorii. I to takie istotne. Od jej medalionu - tego samego, który nawet teraz, w kąpieli, miała na szyi, a który należał do Horihimy, drugiej spośród liderek Sióstr. Do tego sam fakt, że została wzięta... cóż, niemal z ulicy, nie mając do końca pojęcia o Siostrach poza legendami o nich, a przez to - nie mając też wypracowanych wcześniej opinii o każdej z nich, to, że wchodziła jako całkiem niemal czysta karta... Miało to dziwny chory sens. Dopiero po minucie przywołała się do porządku i uspokoiła nieco emocje.

- Rzeczywiście, na razie się skupię na treningach... ale nadal, po prostu miej w pamięci ofertę. Prędzej czy później trzeba będzie się upewnić, że masz kogoś, kto wspólnie z tobą nad tym pracuje. A co do reszty... to nie wiem, co o tym myśleć. Może rzeczywiście tak jest, nawet... nawet widzę logikę za tym stojącą, ale właśnie - przede mną i tak są pozostałe Siostry i wszystkie macie mnóstwo zalet i przede wszystkim - o wiele większe doświadczenie ode mnie. Nie oznacza to, że nie spróbuję was dogonić, a nawet prześcignąć, ale... cóż, jestem świadoma, jak długa i daleka jest to droga. I... dziękuję za szczerość. Naprawdę ją doceniam, bo to jest jedna rzecz, na której naprawdę mi zależy w relacjach pomiędzy nami wszystkimi. Wolę wiedzieć, na czym stoję, niż się zastanawiać. Na razie skupię się na tym, żeby nie być dla was obciążeniem. - uśmiechnęła się do Urasano, ciesząc się z rozmowy i uwag, które od niej otrzymała. Rzeczywiście, na razie musi zwiększyć swoje możliwości, fizyczne oraz ilość technik. Tak by jak najwięcej móc zdziałać w powietrzu, jak i żeby mieć jakąś alternatywę dla walki na ziemi, bez użycia chakry. Uwagi o Rinie nie skomentowała, bo... nie wiedziała w sumie jak. Był w jej życiu, nie wstydziła się tego. Żałowała jedynie, że przed jego zniknięciem nie zdecydowała się dać mu... konkretniejszej szansy na zdefiniowanie ich relacji. Oby po powrocie była jeszcze taka możliwość...

Po paru kolejnych wymienionych uwagach i przetestowanej pałce, Haruka odkryła, że znowu - tak naprawdę jej własne uwagi uprzedziły tylko to, co sama Urasano już na samym początku zaplanowała. Roześmiała się.

- Hej, staram się! Od czegoś muszę zacząć naukę działania na misjach. - wyszczerzyła zęby w szerokim uśmiechu do Siostry.

Potem, w źródłach Urasano podchwyciła temat zorganizowania czegoś podobnego w Kinoko lub okolicach, co było bardzo po myśli Haruki. Zanurzyła się na moment razem z głową, po czym wynurzyła po paru sekundach, z twarzą zaczerwienioną i białymi włosami opadającymi teraz na plecy. Oparła się o kamienie obok Urasano, spoglądając w zamyśleniu na padający śnieg i dolinę.

- Tak... Ta sława jest czymś dla mnie zupełnie nowym. Z jednej strony, widzę zalety tego - bo jesteśmy inspiracją dla reszty, bo może dzięki temu wiele dziewczyn, które umieją mieszać chakrę, zaczyna ostrzej trenować... nawet moja Shimana praktycznie codziennie ćwiczy. Z drugiej strony, strasznie nieswojo się czuję z tym, że mnie rozpoznaje ktoś na ulicy. Nie lubię być... na środku sceny. Do tej pory nigdy nie byłam i było mi z tym dobrze. - westchnęła lekko, wracając wzrokiem do Urasano. - Ale te źródła musimy ogarnąć. Jeszcze nie wiem gdzie i jak, ale znajdziemy jakieś podobne miejsce. Nagome będzie wniebowzięta, że może się pochwalić Dotonem, ale z Wabą to chyba wy musicie jakoś pogadać, bo ja na razie jestem u niej na cenzurowanym. Chociaż chcę to też powoli zmienić. -

Potem w łaźniach pojawiła się dziewczyna ze zranioną nogą. Urasano szybko zaleczyła zadaną przez Harukę ranę, na szczęście - uszkodzenie było dość świeże i stosunkowo czyste, żeby nie była to aż tak skomplikowana operacja, chociaż bolesna. Potem Urasano zmusiła ją, aby dołączyła do nich w gorących źródłach. Haruka widząc, że teraz Urasano zaczęła bardziej grać tę... powiedzmy, że ugodową, szybko przyjęła komplementarną dla tamtej rolę i patrzyła chłodnym wzrokiem na nukeninkę. Kiedy padło pytanie, czy Miko rozumie, nie odpowiedziała od razu, dała ciszy wybrzmieć przez jedną-dwie sekundy.

- Mam wątpliwości. Dostali sporo ostrzeżeń, a i tak próbowali się z nami szarpać. Może powinnam była tak samo potraktować jej brata, jak jej wilka. Tylko nie wiem, czy jest tak samo wytrzymały. - stwierdziła zimno, patrząc prosto w oczy Miko. Znowu, po dwóch sekundach milczenia dodała, od niechcenia. - Ale... niech będzie, skoro Urasano rozważa danie ci szansy... to tak. Po pierwsze - jak już wysprzątacie cały zamek, poukładacie każdy rzucony na ziemię zwój z powrotem na półkach, tam gdzie powinny leżeć, zbierzecie cały ten syf z sal treningowych i tak dalej... Możemy zacząć się zastanawiać, czy i jak może wyglądać wasza dalsza egzystencja w NASZYM zamku. Bo o tym musicie przede wszystkim wszyscy pamiętać, to nie jest WASZ zamek. Siostry Nocy uprzejmie wam go udostępniają, nic więcej. Po drugie - skoro zatem jesteście tutaj tylko najemcami, macie o niego dbać. Naprawiać, kiedy zajdzie taka potrzeba. Zwrócić wszelką zrabowaną broń do zbrojowni - możecie ją najwyżej wypożyczać, w razie zagrożenia pod zamkiem, gdyby jakieś yokai pojawiły się w okolicy, utrzymywać też łaźnie i wszystkie pomieszczenia w czystości. Zakładajcie, że każdy dzień może być tym, w którym my, albo któraś z pozostałych Sióstr - albo wszystkie z nas - pojawimy się tutaj i będziemy chciały się odprężyć lub coś sprawdzić w kronikach. Po trzecie - co za tym wszystkim idzie, gdyby się okazało, że w okolicy zostały jakieś pojedyncze plemiona, które potrzebują pomocy... udzielicie tej pomocy. Zacznijcie myśleć jak odpowiedzialni gospodarze, a nie jak bezmyślna swołocz, która nie wie, jak stworzyć coś trwałego, a umie tylko niszczyć to, co zastanie na swojej drodze. -

Urwała na moment, patrząc uważnie na Miko i nie odrywając od niej wzroku, zwróciła się do Siostry.

- Urasano, coś pominęłam? Czy wystarczy na razie, bo bardziej skomplikowane instrukcje nie zostaną zrozumiane. -

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 12 mar 2026, o 11:32; Forum: Piszemy o wszystkim!; Temat: Shinobi Zbijak - Mecz; Odpowiedzi: 117; Odsłony: 6803

Re: Shinobi Zbijak - Mecz

Kiedy tylko udało jej się pozbyć senności i tak samo wyrwać z niej Hiromi, spojrzała na pozostałych, którzy przygotowali się do kontrataku piłkami. W takich warunkach było jasne, że powinna im pomóc. Korzystając z Chakry przesłanej przez Hiromi-chan, wydłużyła ponownie ogon, maksymalnie rozszerzając jego objętość i przysłaniając nim widok Ookamiemu i Nobuo, aby utrudnić im maksymalnie obronę przed piłkami jej drużyny, w razie potrzeby niszcząc bariery, które mogliby postawić na drodze.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 12 mar 2026, o 11:24; Forum: Atarashi; Temat: Shi no gēto - Jednostka Badawcza; Odpowiedzi: 56; Odsłony: 5833

Re: Shi no gēto - Jednostka Badawcza

Wyprawa Rangi A - "W poszukiwaniu serca."
11/19

Yami

-Owszem. Ciekawi mnie właśnie porównanie tego, co sprowadzali, a co może my mieliśmy po naszej stronie - tylko blokowaliśmy im do tego dostęp. Wydaje mi się, że skóry i mięso zwierząt było dość cenne i niekoniecznie tak dobrze dostępne na mokradłach w pobliżu Muru, ale... zobaczymy. Tak naprawdę jestem ciekawa, czy znajdę tutaj zamówienia na pewne środki, których niektóre plemiona używały w rytuałach obłaskawiających niektóre z yokai, czy też nie. - zgodziła się Akane, podczas gdy ty zdążyłeś już spisać na straty większość, o ile nie wszystkie znaleziska, jakie odkryłeś póki co w odkopanej części piwnic.

Po chwili odkryłeś jednak coś, co realnie mogło wzbudzić twoją ciekawość - twoją, jak i badaczki z Gakurei, Sekty Spirali. Twój umysł bowiem szybko przeanalizował dostępne dane, dochodząc do wniosku, jakie mogło być znaczenie tego, co odnalazłeś na zwoju. Oczywiście, pierwsze wrażenie mogło być mylne, ale czułeś, że jesteś przynajmniej na dobrym tropie. I zdecydowanie było to coś o wiele ciekawszego, niż stare księgi rachunkowe, które przeglądała teraz Akane.

Zanim ją jednak zawołałeś, pojawił się twój znajomy, za którym zbytnio nie przepadałeś. Twoje oschłe powitanie nie zbiło go z tropu, jedynie uśmiechnął się trochę przepraszająco.

-Się wie. Ja to w sumie nawet bardziej do was żem przyszedł, nie. I dziękuję, trochę udało mi się podjeść, przy szefowej to więcej spokoju, nikt nie goni, nie grozi zeżarciem, to i ja mogę troszkę przybrać na wadze. - uśmiechnął się skromnie, acz nadal obrzydliwie, wskazując na swoje ciało i skorupę. Powoli zaczął też schodzić z sufitu w dół ściany, cały czas mówiąc.

- Ja żem tak chciał tylko ostrzec, bo tutaj za tym czymś... - wskazał na opieczętowane wrota. - To cosik siedzi. Chyba jeden z nas, ale jakby był no nie wiem... między życiem a śmiercią? Znaczy, Szefie, ja wiem, że to brzmi dziwnie jak na jednego z nas. Ale no... Tak jakby jest i go nie ma jednocześnie, to chciałem rzec. Jak to otworzycie, to pewnie wtedy się... zdecyduje, czy on jest, czy nie jest. Znaczy, szefowa na pewno sobie z nim da radę, ale ode mnie to na pewno silniejszy jest, nie? A obiecałem, że będę informacje zanosić. To mówię... A, no i coś takiego dziwnego jeszcze jest to jakby... kurde, szefie... jakby ci to... no jakby te znaki takiego go rozproszonego trzymały i sam nie wiedział, czy on jeden, czy ich wielu jest. -

Cała przemowa była - oczywiście - ślimaczo powolna, zatem kiedy skończył, był już przed tobą, wyginając łeb w rytm swoich słów, pozostawiając też śluz na ścianie i podłodze za sobą. Czekał na twoją reakcję jak wyjątkowo obrzydliwy szczeniak o fizjonomi i mentalności stałego bywalca najpodlejszych ryokanów w Shigashi.

Tymczasem twój krzyk spotkał się z szybką odpowiedzią.

- IDĘ! -

Ślimak wyciągnął łeb, spoglądając za twoje plecy, chyba niepewny, czy się ulatniać, czy nie.

Yumiko
Aiko
Kenta
Hiroshi
Gazo Akane.
Ślimak

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 12 mar 2026, o 00:37; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

Haruka przyjęła uwagę o bezustannych treningach skinieniem głowy. Z jednej strony było to pewnie dobre, bo dziewczyny cały czas poprawiały swoje zdolności. Z drugiej... nie była wcale pewna czy w dłuższym przedziale czasu to działało dobrze. Taki styl życia może być dobry na ile? Pięć lat? Dziesięć? Kiedy Hisamida zdążyła mieć w takim razie dzieci? Musiały mieć... jakieś przerwy. I chociaż odrobinę życia prywatnego. Jak inaczej pamiętać, o co tak naprawdę walczą, jeśli same nie zaznałyby nigdy takiego normalnego życia? Te uwagi na razie zostawiła jednak dla siebie. Uniosła za to brwi w zaciekawieniu, kiedy Urasano stwierdziła, że Chishiba lubiła Fugatę. Cóż, może... jak na Chisibę, rzeczywiście te drobne elementy świadczyły o jej pewnej sympatii do jej mentorki? Ale nadal, brzmiało to jak marne pocieszenie.

- Brzmi to tak, jakby Chishiba doceniała... hart ducha i ciała? To znaczy, jak długo było się naprawdę wybitnym w jakiejś dziedzinie, to umiała to zauważyć, nawet jeśli nie okazać albo powiedzieć tego wprost. Przynajmniej tak wnoszę z twojej opowieści i z tego, że... chyba każda Siostra jest w czymś wybitna. Chociaż nie wiem, czy chciałabym być tą "lubianą", a jednocześnie zgarniać taki łomot, jak otrzymywała Shira i Fugata... Właśnie, a skoro ją lubiła... był ktoś, kogo wyraźnie nie lubiła? Wśród Sióstr? - tego elementu była ciekawa. Może któraś z emerytek odeszła z tego powodu? Albo została wyrzucona? Kiedy zeszło na jej kuzynkę, skinęła głową.

- Tak, Misuno to moja kuzynka. Po Wielkiej Bitwie została wybrana przez Jirou do Sakki. Uczyła mnie niektórych bardziej zaawansowanych technik klanowych. Poza lotem, bo tego akurat sama się uczyłam. Prawdę mówiąc, to jak Fugata mnie wzięła do siedziby, to byłam pewna, że chodzi o to, żeby dać jakąś rekomendację dla Misuno, a nie... no, sama wiesz. - odparła, nie kończąc, ale dając do zrozumienia, co chciała powiedzieć. - Teraz cały czas mam poczucie, że muszę bardzo, bardzo szybko nadgonić coś, do czego większość przygotowuje się latami. W normalnych warunkach byłoby to trudne, a teraz jeszcze te Harpie... Ale nieważne. Dam radę. Nie mogę pozwolić, żebyście musiały czas na mnie patrzeć jak na kogoś, kim trzeba się opiekować. -

Pod koniec w jej głosie znowu zabrzmiała determinacja, którą powoli wypracowywała w sobie odkąd tylko przeszła ceremonię. Cokolwiek by się nie działo, była teraz Siostrą Nocy, nawet jeśli najmłodszą. Odnośnie Shiry, skinęła znowu głową. Tutaj na pewno się zgadzały - Shira doskonale umiała pracować z ludźmi, chociaż Haruka nie miała pojęcia, gdzie się tego nauczyła.

- To dlatego są takie dobre. - uśmiechnęła się, a w jej głosie brzmiał szczery podziw dla zdolności Urasano. - Musisz mnie spróbować nauczyć jak nad tym pracujesz. Sama lubię ciuchy i od Wielkiej Bitwy w zasadzie ciągle coś szyłam, cerowałam, poprawiałam... Wiadomo, nie będę mieć takiego fachu w dłoniach jak ty, ale może byłabym w stanie ci chociaż pomóc przy ewentualnych drobniejszych poprawkach. Tak, żebyś nie musiała z tym wszystkim siedzieć sama i żeby w razie czego był ktoś, kto poza tobą wie, jak to wszystko działa? -

Propozycja była szczera, chociaż zaraz przyszło jej do głowy, że przecież pewnie Urasano ma już jakichś pomocników. Ciężko było sobie wyobrazić, żeby robiła wszystko... tak całkiem, CAŁKIEM sama. No i wspominała chyba, że jest jeszcze ktoś, kto przynajmniej przygotowuje półprodukty?

- No, mnie się podobają. Najwyżej trzeba by zrobić takie porządne, bardzo dobrze dopasowane do sylwetki każdej z nas, może ciut mniejsze. Wtedy by nie rozciągały niczego. - zaczęła się głośno zastanawiać dalej nad kolejną kwestią, która szczerze ją zajmowała. Dyskusja z Urasano na temat technicznego aspektu ich kombinezonów okazała się całkiem przyjemna.

Kiedy przyszło do rozmowy na temat Fugaty, Haruka zamyśliła się na moment, zastanawiając się, jak ubrać to w słowa.

- Moim zdaniem... jest świetna. To znaczy - nie wiem, może gdyby trafiło na kogoś innego, to by miał inne zdanie, ale dla mnie... Jest idealna. Przede wszystkim - jest wobec mnie całkowicie, brutalnie szczera, ale jednocześnie nie jest złośliwa. Widzę, że bardzo zależy jej na tym, bym poznała wszystko, czego potrzebuję, aby stać się pełnoprawną Siostrą i członkiem oddziału. Wypunktowuje każdy mój błąd, ale umie dostosować tempo tak, żebym cały czas czegoś się uczyła. Liczę na to, że jak wrócimy do Kinoko, to wznowimy treningi. I była taka od samego początku, chociaż zdecydowanie nie była zachwycona, że Shira mnie przyjęła do oddziału, wręcz powiedziała mi to wprost. Ale zaakceptowała jej decyzję i od tamtej pory... absolutnie nie dała mi poznać niczego innego, poza troską o mój rozwój. A na tym mi najbardziej zależy. - kiedy skończyła, zaczerwieniła się nieco. - Słodki Nesaku... rozgadałam się. Ale mam nadzieję, że odpowiedziałam chociaż na twoje pytanie? -

Kiedy przyszło do rozmowy o broni, Haruka wyciągnęła otwartą dłoń w kierunku Urasano.

- Mogę zobaczyć? Jak się ją... rozkłada? - poprosiła, próbując ciężar i wyważenie broni. Oczywiście od razu wyczuła, że broń jest za ciężka jak na nią, ale nadal, było to coś ciekawego. Nie tak bardzo jak chakramy oczywiście, ale nadal - nietuzinkowa broń, przynajmniej w tej formie. - Hmm, dla mnie za ciężka, przynajmniej na razie. Ale podoba mi się ta wizja, że nie trzeba tak bardzo celować. I... to w sumie była dobra uwaga. Mam wrażenie, że Fugata podobnie podchodzi do treningów i nauki. Jeszcze zanim Muwara wszczepiła mi nowe oko, to najpierw mi pokazała, gdzie mam słaby, ślepy punkt, a potem poradziła, jak to wykorzystać na swoją korzyść. -

Potem doszły do kwestii jedzenia, ale okazało się, że był to tylko blef Urasano i ta chciała wracać jeszcze tego samego dnia. W zasadzie, nie były jeszcze bardzo zmęczone. Nawet Haruka, pomimo wykorzystania części Blasku i chakry, mogła z siebie jeszcze trochę wycisnąć, a w razie potrzeby zjeść grzybka lub pigułkę. Chociaż raczej nie powinno być to potrzebne.

- W takim razie rzeczywiście wracajmy od razu po kąpieli. - Haruka nie miała zamiaru zrezygnować z tego ostatniego. - Chyba powinnam dać radę dolecieć. Nie wykorzystałam aż tak wiele energii na nich. Ale tak się zastanawiałam... może powiedzieć im wprost, że mogą tu siedzieć, ale mają dbać o zamek? Posprzątać go, a potem użytkować tak, jak należy. Myślę, że jakby uczynić wprost tę dziewczynę taką... "kasztelanką" i zagrozić, że jeśli którakolwiek z nas tutaj wróci i zastanie znowu syf, to wtedy faktycznie żadne z nich nie przeżyje. Mam wrażenie, że trochę byśmy ubiły wtedy jedną strza... O KURWA. -

Haruce wyrwało się przekleństwo, gdyż właśnie doszły do zamkowych łaźni. Po pokojach, sali treningowej i jadalnej, placu treningowym - wszystkim, co było nastawione na maksymalną użytkowość, widok takich łaźni był dla niej większym szokiem, niż cokolwiek innego, co dzisiaj zobaczyła.

- MIAŁYŚCIE COŚ TAKIEGO?! SERIO?! - powiedziała głośno, ze szczęką kompletnie teraz otwartą, zerkając to dookoła, to na samą Urasano. Kiedy ta zaczęła się rozbierać, Haruka szybko podążyła w jej ślady, odkładając rzeczy bezpiecznie na bok, z dala od wody, ale nadal w zasięgu wzroku, po czym weszła do wody, czując cudowne ciepło rozchodzące się po kościach. Kiedy ostatni raz była chociaż w onsenie? U niej w wiosce nie było akurat gorących źródeł, ale podczas festiwali w dawnym miejscu meteorytu zawsze wymykały się z Misuno, żeby skorzystać z tamtejszych ciepłych wód... nie ukrywała jednak, że tamte nie umywały się - ha, ha - do tego, co zobaczyła tutaj.

- Słodki Nesaku... - westchnęła z przyjemnością, po czym podpłynęła do Drugiego - jeszcze? - Pióra, podążając za nią na zewnątrz. Widok na dolinę i okolicę, padający z nieba śnieg... to wszystko tworzyło tak magiczną, nieziemską atmosferę, że aż żałowała, że niedługo będą musiały wracać.

- Ura-chan. - chwyciła Urasano delikatnie, ale mocno za ramiona, obracając ją ku sobie i patrząc się na nią z arcypoważnym wyrazem twarzy. - Nie wiem jak, ale MUSIMY coś takiego zorganizować sobie w Kinoko. Może w Bastionie Gwiazd są jakieś źródła, albo nie wiem gdzie, ale... no, MUSIMY. Powiedz, że pomożesz mi przekonać Shirę. A jak się nie uda, to chociaż żebyśmy raz do roku wybierały się tutaj wszystkie. Na kontrolę do tych tłumoków na dole i żeby się tutaj wykąpać. Koniecznie w zimie. -

Ton głosu Haruki był taki, jakby właśnie przekazywała Urasano wyjątkowo ważną wiadomość z frontu, która musi dotrzeć do generała ich wojsk, bo inaczej stanie się tragedia. Dopiero po paru sekundach się roześmiała, a jej uwagę przykuł "bajer", który był wynalazkiem jej towarzyszki.

- Ale czad! Genialne! - obejrzała trąbkę z każdej strony, po czym nachyliła się do niej.

- TYLKO ŻWAWO! - powiedziała do niej głośno i wyraźnie, po czym oddała przedmiot Urasano, kręcąc głową. - Musiałam spróbować. I serio mówię, że albo musimy mieć takie źródła w Kinoko, albo tutaj robić sobie przerwy raz do roku. O ile będzie się dało. A najlepiej jedno i drugie. -

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 10 mar 2026, o 17:44; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

- Tak, bierze dużo na siebie... zbyt dużo moim zdaniem. - westchnęła Haruka, podążając za Urasano. Ich spacer po zamku oglądany z boku musiał wyglądać jak jakieś dziwne, oniryczne doświadczenie na granicy snu i jawy. Oto rozmawiały spokojnie, idąc korytarzami, jednocześnie prawie ignorując ludzi - bandytów, którzy się tutaj zasiedlili po tym, jak większość klanu ruszyła na zachód, za Mur. Haruka nawet nie musiała specjalnie nic robić, w zasadzie cały czas nawet jeśli używała chakramu, to bardziej tylko po to, żeby poćwiczyć dodatkowo kontrolę nad nim. Po dziesięciu martwych oraz braku nawet śladu potu na Urasano, reszta zaczęła się wreszcie poddawać. Na szczęście, Urasano akceptowała to i nie zabijała takich osób.

Haruka szła, słuchając opowieści i oglądając dawną siedzibę. To, co było dla Haruki intrygujące - to surowe, ale przestronne pokoje, oczywiście z wyjątkiem tego, który dzieliła Shira z Fugatą. Widząc to, Haruka zmarszczyła brwi w zirytowaniu. Wiedziała oczywiście, że to nie było najgorsze w całym traktowaniu Shiry przez jej matkę, ale... nadal, determinacja Chishiby żeby w każdym, jednym punkcie udowodnić Shirze, że nie zasługuje na nic, była niesamowita.

- Te pokoje zawsze tak wyglądały? To znaczy... nie mogłyście ich jakoś sobie ozdabiać, czy coś podobnego? Nie mówię może od razu o zmianie tego w jakąś luksusową komnatę od razu... ale jestem ciekawa, czy mogłyście je jakoś uczynić... swoimi. - spytała, kiedy szły korytarzem.

- Odkąd tylko dołączyłam, próbuję to właśnie zrozumieć. - pokręciła głową na komentarz dotyczący relacji Shiry i jej matki. - Fugata... no, do pewnego stopnia rozumiem, czemu mogła irytować Chishibę - była spoza klanu, do tego w zasadzie zmuszono ją do dołączenia i prawie uciekła. Uciekłaby chyba, gdyby nie ingerencja Chocho-samy oraz wpływu Shiry, przynajmniej z tego co do tej pory słyszałam. Ale Shira... ile razy o tym nie pomyślę, nie rozumiem, jak można tak traktować córkę. Po prostu... no, nie. Nawet jeśli wytłumaczeniem miałoby być zahartowanie jej, to... nie. Jeśli nawet połowa tylko opowieści o tym, jak Chishiba ją traktowała jest prawdą, to dla mnie to cud, że Shira uchowała się do tej pory taka, jaka jest, a nie użyła chakramu żeby sobie obciąć głowę. Ale no, faktycznie nie znałam Chishiby, opieram się tutaj tylko na waszych opowieściach. Cieszę się, że przynajmniej jest kimś, za kim chcę podążać. I komu ufam, że zrobi wszystko, bym cało wróciła z misji - jeśli tylko będzie to możliwe. -

Przeciągnęła palcami delikatnie po jednym z krzeseł, zastanawiając się, jak wyglądały rozmowy Sióstr wtedy, a raczej - jak nie wyglądały. Pewnie z jednej strony pozwalało to uniknąć takich kłótni, jak ostatnimi czasy podczas śniadań w Kujanari, z drugiej jednak strony, nie wyobrażała sobie nie rozmawiać zupełnie, nie wymieniać się uczuciami i opiniami. Z tego przecież brała się siła - jak długo oczywiście każda pamiętała, że nieważne jak głęboko sięga zadra, w kryzysowej sytuacji jedna Siostra będzie dbać o drugą.

Na opowieść o maszynie uśmiechnęła się.

- To bardzo miłe ze strony Nagomi. Tym bardziej w tamtych czasach. Czego obecnie używasz? - spytała, szczerze ciekawa, chcąc usłyszeć coś więcej od Urasano na temat jej pasji. - Teraz pewnie... łatwiej byłoby sprowadzić coś z innych krain Kontynentu. W sumie... to całe Shigashi czasem nie zaczęło już z nami handlować? Czy na razie boją się puszczać karawany dookoła, żeby nie zahaczyć o linię frontu? -

Widok zbrojowni najbardziej zmartwił Harukę. Podejrzewała, że musiała być jakoś zabezpieczona - może jakimiś pieczęciami, może w inny sposób - ale niestety szabrownikom udało się tutaj dostać, może za cenę paru swoich żyć, ale udało. Oczywiście liczyła na to, że najcenniejszy oręż i ekwipunek został zabrany wraz z uchodźcami na zachód, ale... i tak podejrzewała, że mogło stąd zginąć coś cennego - jeśli nawet nie jakiś artefakt o unikatowych zdolnościach, to po prostu coś, co stanowiło część historii i tradycji ich formacji.

- Podoba mi się wizja tego manekina. Może dałoby radę coś podobnego zrobić w naszej obecnej siedzibie? Łatwiej byłoby nawet po misji przejrzeć każdy element i upewnić się, że nie trzeba napraw. - zaproponowała, oglądając jednego z manekinów.

- Treningi brzmią... dobrze. I szczerze mówiąc, to przy Fugacie czuję się podobnie, dopiero ona wyciągnęła ze mnie naprawdę więcej możliwości. Pokazywała mi też... w sumie, zaraz. To ćwiczenie, o którym mówiłaś wcześniej, z punktami - to nie było to? - przywołała na moment najmniejszą wersję ogonów, prezentując ćwiczenie. - Jest dobre, ale powiem ci, że ja chyba najbardziej czułam progres, jak sparowałam się z Fugatą. Konieczność szybkich reakcji i nadążania za nią... przynajmniej pod kątem zwiększenia mocy chyba u mnie to najlepiej zadziałało. Ale chyba spróbuję częściej jednak to powtarzać, żeby ustabilizować przepływ chakry i Blasku, może faktycznie jeszcze mogę więcej z siebie wyciągnąć. A właśnie, miałam spytać... skąd taki styl i dobór broni? -

Wskazała na pałkę czy też kij, ciekawa, co sprawiło, że Urasano obrała sobie ten oręż za swój ulubiony. Do tej pory wyglądało na to, że w zasadzie każda Siostra odznaczała się czymś wyjątkowym. Haruka myślała cały czas, czy podążyć tutaj ścieżką Shiry, Fugaty... czy może znaleźć własną drogę? Łuk? Brzmiało to jak dobre uzupełnienie ich zdolności dystansowych.

Po powrocie do sali obrad, Urasano znowu przejęła dowodzenie, wydając bezkompromisowo rozkazy bandytom, w zasadzie stawiając im ultimatum. Haruka zastanowiła się przez moment, czy nie jest to przesadą, jednak... ostatecznie, to oni sami sobie zapracowali na takie traktowanie. Gdyby widziała, że po prostu się tutaj schronili przed yokai, gdyby mogła mieć chociaż odrobinę podejrzeń, że starali się okazać szacunek poprzednim właścicielkom zamku... Ale nie. Czym innym było przejąć nieużytek i zacząć samemu z niego korzystać, a czym innym było traktowanie go jak śmietniska i imprezowni. W zasadzie, ta garść trupów i tak była... niewielką ceną dla nich.

Kiedy ruszyły na zewnętrzny plac treningowy, nachyliła się do Siostry.

- Ciepłej kąpieli nie odmawiam nigdy, ale... na wszelki wypadek jedzenia niech próbuje najpierw ten jej braciszek, gdyby któremuś wpadło do głowy dodać tam czegoś. -zaproponowała, a na ewentualny wzrok lub komentarz Urasano, wzruszyła ramionami. - No co? Chodziłam kiedyś z jednym z Orochi, który służył pod Seijūrō. Wspominał, że mieli cały jeden oddział trucicieli, który miał udawać niegroźnych kupców, kucharzy czy coś takiego tylko po to, żeby dawać się złapać różnym celom, a potem ich truć. Podobno najlepsza metoda na kogoś, kogo nie jesteś w stanie pokonać czystą siłą. Jasne, ci tutaj raczej nie grzeszą pomyślunkiem, ale... chyba utkwiło mi to z tyłu głowy i wolę być ostrożna.-

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 10 mar 2026, o 00:58; Forum: Dzienniki graczy; Temat: Notatki Haruki; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 663

Re: Notatki Haruki

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 9 mar 2026, o 22:03; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

Nie wyszło może tak czysto, jak na początku planowała - obecność schwytanego brata najwyraźniej nie sprawiła, że dziewczyna potrafiła się opanować i przerwać technikę, a Haruka w ostatniej sekundzie zmiękła, chociaż była o krok od skręcenia karku trzymanemu mężczyźnie. Zamiast tego cisnęła nim w ludzi z tyłu, przewracając kilku i skupiając się na wilku, który pierwszą, słabszą wersję jej ogona przegryzł dość łatwo - ale kiedy tylko dała im więcej mocy i chakry, nie miał już szans. Rozniosła go na strzępy, a ułamek sekundy później - noga dziewczyny była już w strzępach, ta zaś z przerażeniem obserwowała to, co się dzieje.

Urasano jednak pozostała niewzruszona i pojawiła się przy niej z książkami. Haruka, zgodnie z sugestią, zgasiła ogony - i tak używała ich bardziej do postraszenia tamtych i dania im szansy na ucieczkę. Wyglądało jednak na to, że właściwszym chyba byłoby rozczłonkowanie brata prowodyrki na jej oczach, co zresztą rozważała. Cóż... może następnym razem. Skinęła głową Siostrze.

- Wiem, nie zamierzałam tracić na nich więcej energii. - zgodziła się, po czym spojrzała na księgi, biorąc w pierwszej kolejności Chuja w ręce i delikatnie otwierając, przeglądając pobieżnie zapiski. -O cholera, rzeczywiście poważnie podeszły do tematu. -

Zamknęła go, wiedząc, że teraz nie ma czasu na szczegółową lekturę. Zamiast tego skupiła się na pozostałych dwóch księgach, które przykuły uwagę Urasano.

- Ooo... świetne, Fugata rzeczywiście nie miała na razie kiedy, skupiałyśmy się na trenowaniu samego lotu i znaków tak naprawdę. No i na chakramie, ogony sama trenowałam gdzieś pomiędzy i czułam, że trochę znowu uderzyłam głową w sufit... Dziękuję, na pewno mi się to przyda. To ćwiczenie brzmi ciekawie. -

Spokój, czy też opanowanie Urasano spłynęły teraz trochę i na nią, bo tylko zerknęła kątem oka za plecy Siostry, ale nie zareagowała nawet, widząc już wznoszącą się do ciosu rękę Urasano. Dziewczyna była zdecydowanie silniejsza niż ona i widziała już, że będzie to kolejny aspekt treningu, który powinna opanować. Czy też - po prostu - więcej czasu spędzić na noszeniu ciężkich rzeczy, takich jak Anzou.

Słuchając wspomnień Urasano, zastanawiała się, jak to mogło wyglądać. Przekrzywiła delikatnie głowę, zastanawiając się, czemu tyle Sióstr w jakiś sposób broni metod Chishiby. Prawie westchnęła. Na poziomie intelektu rozumiała, czemu ta metoda mogła się sprawdzać - w teorii, jeżeli Chishiba była najstraszniejszą rzeczą, jaką mogły spotkać - to wszystko poza treningami mogło wydawać się - i było zapewne - o wiele prostsze do pokonania. Tyle, że Haruka od samego początku nie była przeciwna surowości fizycznej treningów, ale pastwieniu się mentalnemu poprzedniej liderki nad dziewczynami. Dalej uważała za cud, że żadna nie...

Chociaż zaraz. Skąd wie, że żadna nie pękła? Czy wszystkie Siostry na emeryturze poszły na nią z podobnych powodów, co Hisamida? Czy raczej nie były w stanie właśnie wytrzymać terroru Chishiby? Była to myśl, którą odłożyła teraz na bok, czując, że stawianie takiego pytania tuż po tym, jak Urasano jasno zarekomendowała sposób Chishiby byłoby pewnie tylko niepotrzebnie ją antagonizujące. Zamiast tego, skinęła głową.

- Rozumiem... sens stojący za takimi metodami. Chyba. - zgodziła się, patrząc sama teraz nieobecnym wzrokiem na ranną i drącą się przeciwniczkę, której dopiero co zmiażdżyła nogę ogonami. - Zastanawiam się tylko, co realnie nas przygotuje lepiej na starcie z Harpiami. Tamto, czy może jednak metody Shiry. Ale... pewnie się niedługo przekonamy. Z drugiej strony, na razie i tak będziemy korzystać pewnie w dużej mierze z tego. -

Wskazała na chuja. Potem westchnęła.

- Ale z jednym się zgodzę na pewno. Zdecydowanie okolica trochę się zapomniała. Chętnie tutaj trochę posprzątam. - jej oczy spojrzały chłodno na bandytów, dalej stojących w skonsternowaniu, chyba naradzających się, co dalej zrobić. Prawie... prawie była gotowa poczuć tę mroczną część samej siebie, jej dłoń już sięgała ku chakramowi. Ostatecznie jednak zatrzymała się w połowie drogi.

Walka... za żywych.

Odetchnęła głęboko, cofając dłoń.

- Yokai. Jasne. - odparła, czując już, co się święci.

Nie miała zamiaru robić wyrzutów Urasano, bo sama czuła bardzo podobne uczucia, ale póki umiała być na granicy i póki przeciwnicy umieli zachować chociaż odrobinę spokoju i nie rzucać się na nie - miała zamiar pozwolić im uciec. Spojrzała chłodnym wzrokiem znowu na siostrę i brata, kątem oka obserwując jak Urasano przywołuje swoją broń - jak się okazało, teleskopową pałkę z czarną kulą na końcu.

- Sugerowałabym wam... a zresztą. Ostrzegałam was. - wzruszyła ramionami w kierunku niechcianych gości w zamku, a do Urasano skinęła głową. - Też nad tym myślę, chociaż nie mam jeszcze pewności, czy to na pewno mój styl. Jak wrócimy, to na pewno muszę nad samym taijutsu popracować i jeszcze doszlifować chakramy... a potem zobaczę. Chociaż... do katany ciężko o lepszą nauczycielkę od mojej mentorki. -

Zgodziwszy się z Urasano, cofnęła się dwa kroki i... pozwoliła jej działać, pakując na razie księgi do plecaka, a potem sięgając po chakram, gotowa ubezpieczać tyły Urasano. Nie żeby tamta tego potrzebowała, po prostu - w ramach wyrabiania dobrych nawyków. Ruszyła za nią, w międzyczasie zadając pytania o poszczególne części, które przemierzały.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 9 mar 2026, o 15:08; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

Pochwycenie mężczyzny, który postanowił nazbyt się spoufalać, nie okazało się trudne - wyglądało na to, że nawet jeśli cieszył się on sporym... szacunkiem lub był po prostu lubiany przez resztę, to nie był shinobim, a przynajmniej wydawało się, że niezbyt silnym. Bez większego problemu pofrunął w górę, przytrzymany jej ogonami. Naturalnie, takie traktowanie mu się nie spodobało, natomiast Urasano ignorowała całe zajście. Wyglądało na to, że polegała na Haruce, żeby zapewnić im spokój pracy. To postawiło dziewczynę w pozycji, w której musiała się szybko zastanowić, jak działać, by nie doprowadzić do zbyt gwałtownych walk - nie do końca dlatego nawet, że obawiała się bardzo, że nie dadzą sobie rady z przeciwnikami, nawet tak wieloma, lecz... każdy konflikt, zwłaszcza w tym miejscu, mógł zniszczyć zbiory - w tym ten, po który była cała ta wyprawa.

Póki co jednak ich pojawienie się oraz podniesienie bandyty sprowadziło jego... siostrę, która już od pierwszych sekund dała się poznać, jako Kujaku. Ten widok chyba jeszcze bardziej zirytował Harukę, bo ich obecność tutaj świadczyła prawdopodobnie o tym, że była to banda renegatów, która za nic miała pospolite ruszenie całego klanu, pozwalając im przelewać krew na wojnie z czerwonookimi, a samym siedzieć z tyłu, we względnym bezpieczeństwie - choć, oczywiście, obecność yokai w okolicznych lasach nie mogła się równać z całkowitym bezpieczeństwem. Nadal, nie wyglądali na tych członków klanu, którzy stali by ramię w ramię z resztą ich armii. Haruka momentalnie zmieniła ustawienie ogonów - ten, który trzymał szyję chłopaka nieco się wydłużył, blokując skutecznie jego ramiona i szyję tak, aby nie dał rady dalej ruszać rękami oraz samą szczęką. Jednocześnie, przesunęła go tak, aby znalazł się pomiędzy nią a wilkiem z Gwiezdnego Blasku i chakry, którego przywołała dziewczyna. Dbała przy tym, żeby pomimo zwiększonej mocy, ogony nie złamały karku mężczyźnie, jedynie go przytrzymały i przyblokowały.

- Lepiej się uspokój. - rzuciła do dziewczyny, patrząc, jak zareaguje.

Jeżeli jednak wilk nie zwolnił, albo spróbował ominąć tę blokadę, Haruka użyła pozostałych dwóch ogonów tak, by jednym opleść i rozerwać wilka na strzępy, a drugi posłać dokładnie pod nim, wykorzystując jego cień, aby przekraść się do jego stworzycielki i opleść, a następnie zmiażdżyć jej nogę. Całość manewru miała przede wszystkim przyblokować i zmusić przeciwniczkę oraz resztę bandytów do wyjścia z sali - tak, by techniki, krew lub wnętrzności w miarę możliwości nie zabrudziły i nie zniszczyły zgromadzonych tutaj zwojów.

- Naprawdę, dostaliście szansę powrotu na dół i dania nam spokoju. To jest moje OSTATNIE ostrzeżenie dla was, a i tak jesteśmy łaskawe, bo najwyraźniej nie braliście udziału w walkach z czerwonookimi i przywłaszczyliście sobie bezprawnie zamek należący do Sióstr Nocy, obracając go całkiem w ruinę. Macie się stąd wynieść jeszcze tej nocy. A jeśli cokolwiek stąd zginęło, to módlcie się do Nesaku o szybką śmierć. - powiedziała głośno i wyraźnie tak, by wszyscy zgromadzeni usłyszeli. Wyprostowała się też całkiem, pozwalając ogonom pulsować wyraźnym, mocnym Blaskiem.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 9 mar 2026, o 12:04; Forum: Własne Techniki; Temat: Technika 2 - Kujaku Haruka; Odpowiedzi: 2; Odsłony: 64

Re: Technika 2 - Kujaku Haruka

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 8 mar 2026, o 01:39; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

Rzeczywiście, Haruka lubiła pytać o sposób dołączenia poszczególnych Sióstr do oddziału - był to dla niej jednak wyjątkowo ciekawy temat w kontekście okoliczności, w jakich dołączyła ona sama. W zasadzie, do tej pory do końca nie rozumiała, czym kierowała się Shira, wybierając akurat ją, a nie jakąś inną kunoichi z ich klanu - z pewnością była spora grupa dziewczyn, które tak samo chętnie przyjęłyby taką propozycję. Dlatego też słuchanie o początkach pozostałych Sióstr (poza wpędzaniem ją w syndrom impostora) pomagało jej zrozumieć lepiej oddział w czasach, kiedy rządziła Chishiba i zmiany, jakie do tej pory w nim zaszły. Dlatego słuchała z uwagą opowieści Urasano, przerywając jej w zasadzie tylko w jednym punkcie - kiedy okazało się, że to umiejętności inżynieryjne oraz lojalność wobec przełożonych były tymi cechami, które zwróciły na nią uwagę Chishiby.

- Ha! Czułam, że to twoje stroje kupiły Chishibę. Nic dziwnego, bo są genialne. Jak uczyłam się latać w swoich zwykłych ciuchach i... no, to bez porównania. I to nawet jak nie ubierałam żadnej yukatty, tylko coś przylegającego. - ucieszyła się, po czym zamilkła, pozwalając dokończyć opowieść.

To, co ją zaintrygowało mocno - to, że zarówno Shira, jak i Chishiba umiały zmusić Jirou do zgodzenia się na ich zachcianki. Gzik pewnie poczytałby to za słabość lidera i nie dało się ukryć, że w porównaniu z innymi tak mogło być, jednak sama Haruka miała nieodparte wrażenie, że ich zamaskowany lider po prostu bardzo precyzyjnie umiał dobierać te walki, które może wygrać, ustępując pola na mniej istotnych kwestiach po to, by w razie czego balansować drugą stroną, by zdobyć to, na czym mu zależało. Nawet obecny sojusz z Kaminari był wypracowany według niej właśnie dzięki jego (i Shiry) zdolnościach politycznych. Co było zaskakujące, kiedy pomyśleć o tym, ile czasu Jirou spędzał zazwyczaj przy meteorycie.

Próbowała sobie też wyobrazić młodą - no, młodszą - Fugatę. Było to nieco dziwne uczucie. Jej mentorka była od niej zupełnie inna, ale miała wrażenie, że słowa Chishiby - o tym, że zbyt dużo kalkuluje - mogłyby być czymś, co teraz rezonowało z Fugatą. Obecnie była bardzo wyważona, tylko w rzadki momentach pozwalając sobie na swobodę. I chociaż młoda Fugata też była bardzo sztywna - chyba jednak miała o wiele bardziej... gwałtowny rys, niż Fugata teraz.

Ciekawe, jak czas zmieni samą Harukę?

Po wysłuchaniu całości, gwizdnęła z wrażenia.

- No... Fugata chyba nawet wtedy była niesamowita. Podziwiam cię, że nie pękłaś i stanęłaś do wyścigu, i to przed wszystkimi. Używała drugi skrzydeł, czy się ścigałyście na normalnych? Właśnie, jak doszłaś do tego, żeby je wytworzyć? Ja potrzebowałam... no... zacząć spadać z B29S i przytroczonym do mnie Kaminarim, żeby coś we mnie pękło i żeby moje ciało zareagowało odpowiednio. Chyba wtedy faktycznie popchnęłam swoje ciało na samą krawędź wytrzymałości. -

Na komentarz o Nagome skinęła głową.

- Tak... rzeczywiście ma coś takiego w sobie. Jak dołączyłam, to ze mnie oczywiście kpiła, ale... ale jak pojawił się na ognisku ktoś spoza grona Sióstr, to skoczyła momentalnie jakby w mojej obronie, żądając, żeby się do mnie zwracano jak do jednego z Piór. Chociaż wtedy nawet jeszcze nie przeszłam ceremonii. Fugata też nie była... zachwycona..., jak po mnie przyszła za pierwszym razem, żeby mnie sprowadzić do siedziby na rozmowę z Shirą, ale potem bardzo dobrze mnie traktowała. Surowo, ale uczciwie, nie pozwalała, żeby jej opinia o mnie albo o decyzji Shiry wpłynęła na to, jak mnie testowała. A teraz patrząc chociażby po chakramie... no, chyba mnie nawet polubiła. Myślałam, że będę korzystać z jakiegoś... zwykłego, bez żadnych ozdób, ani niczego takiego, a tutaj... Łał. -

Miło było wymienić się wrażeniami, nawet jeśli - znowu - czuła, że jeszcze dużo czasu minie, nim zapracuje sobie na swoją obecną pozycję i pokaże Siostrom, że decyzja Shiry była słuszna.

No i pierwszym takim krokim miała się okazać wizyta w zamku Utter. Jej propozycja cichego podejścia - do której tak bardzo się przyzwyczaiła podczas swoich pierwszych misji jeszcze jako doko - w starciu z temperamentem Urasano zdecydowanie została odrzucona. Haruka uśmiechnęła się kącikiem ust.

- Skoro tak mówisz. Prowadź! - zaśmiała się, kręcąc głową.

W środku trwała... impreza. Najwyraźniej lokalna bandyterka przejęła ich dawną posiadłość, niestety - obracając ją szybko w ruinę większą, niż normalnie powinna nią być. Haruka oglądała niejako ze smutkiem obraz, który zastały - niegdyś centrum ich formacji, w oczywisty sposób musiało zostać porzucone, lecz... czym innym było widzieć je powoli porastające grzybnią, a czym innym - zdewastowane przez ludzi, którzy za nic mieli chyba ofiary, jakie Siostry poniosły w walce z Harpiami i innymi Yokai. I chociaż sama nigdy tu nie była, nie miała tak naprawdę naocznego połączenia z tym miejscem, nie przeżyła w nim żadnych treningów z Chishibą czy czegokolwiek podobnego, to... zwyczaje poczuła wściekłość i frustrację, przez sam fakt tego, że teraz czuła się częścią historii i dziedzictwa tego miejsca. Dlatego też z satysfakcją zaobserwowała potężny cios, jaki Urasano wymierzyła pierwszemu z bandytów, który najwyraźniej nie docenił i nawet nie przemyślał, co może oznaczać nagłe pojawienie się dwóch młodych dziewczyn w tym miejscu.

Dopiero inny, chyba... herszt bandy, a przynajmniej ktoś poważany - shinobi? - rozpoznał je i podejrzanie pewnym siebie tonem zwrócił się do nich. Czy pewność wynikała z liczebności bandytów, czy z jego wiary we własne siły? A może po prostu blefował? Na razie zmierzyła go zimnym, obojętnym wzrokiem.

- Prawie setka potencjalnych trupów. Ale zaczniemy od tego, że możecie nam nie przeszkadzać. - odparła krótko, po czym ruszyła za Urasano. W normalnych warunkach nie wiedziała, czy powiedziałaby coś takiego z równą pewnością siebie nie wiedząc, z kim dokładnie ma do czynienia, ale najwyraźniej gniew z wcześniej dalej się w niej tlił, do tego - może po prostu miała poczucie, że pewność siebie może im pozwolić ugrać więcej, niż danie po sobie poznać, że się czegoś boją lub są ostrożne.

Ruszyła pewnym siebie krokiem za Urasano, wkrótce docierając do miejsca, gdzie miały - być może - znaleźć jednotomnik. Już miała ruszyć, aby pomóc Urasano w poszukiwaniach, kiedy poczuła, jak ktoś - chłopak z wcześniej - dotyka jej włosów. Na tym etapie jej irytacja sięgnęła już jednak zenitu na tyle, że bez słowa przywołała ogony, które miały się opleść momentalnie ramiona chłopaka i podnieść go do góry, blokując od razu możliwość składania pieczęci. Zaczęła stosunkowo delikatnie, jeśli jednak wyczuła opór - dostatecznie silny, by potwierdzić, że ma do czynienia z shinobim - gwałtownie zwiększyła moc ogonów, jednocześnie trzecim oplatając szyję podniesionego mężczyzny.

- Ktoś ci pozwolił mnie dotknąć? - syknęła do niego, po czym popatrzyła na niego uważnie i na resztę. - Szukamy konkretnej książki, ale widać, że wy nawet nie wiecie do czego służą. Dlatego możecie zejść nam z oczu i nie przeszkadzać w poszukiwaniach. Zrozumieli? Kiwnij głową. -

Pilnowała oczywiście ruchów zarówno mężczyzny, jak i pozostałych, starając się trzymać go tak, by blokować jego ciałem wejście do biblioteczki - jakakolwiek przewaga liczebna, na której polegali, powinna wtedy znacznie stracić na znaczeniu.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 7 mar 2026, o 16:19; Forum: Obszary poza Murem; Temat: Zamek Utter; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 283

Re: Zamek Utter

- Hmmm... rzeczywiście, mogłoby to być problematyczne. Pewnie dobrze zrobiłaś. - skinęła głową Haruka, sama zastanawiając się od razu nad swoją własną relacją z Rinem, która cały czas do tej pory utrzymywała się na skraju przyjaźni i romansu, do tej pory jednak nie skonsumowanego w żaden sposób. Teraz... teraz trochę tego żałowała, zwłaszcza, że jedyne co mogła na razie zrobić - to poprosić Misune, by przynajmniej spróbowała się dowiedzieć, gdzie przebywa Rin. Jak wróci, spróbuje go odnaleźć, to było pewne. Ciekawe, czy... czy Fugata podobnie coś czuła, albo nie była pewna czy coś czuje do Haradate? Spyta mentorkę o to, ale znowu - będzie to musiało poczekać na ich powrót z zamku Utter.

Tymczasem długodystansowy lot, nawet mimo mocniejszych piór, nie był tak łatwy, jak się tego spodziewała. Siostry - w tym Urasano - miały już spore doświadczenie w łapaniu prądów powietrznych i oszczędzania sił, dlatego też z wdzięcznością przyjmowała wszystkie uwagi projektantki, tym bardziej, że kto jak kto, ale ona z całą pewnością wiedziała najwięcej o tym, jak wycisnąć z ich strojów maksimum skuteczności. Haruka zamierzała z tej wiedzy w pełni skorzystać, tak naprawdę odstawiając naukę czegokolwiek innego na bok, a zamiast tego skupiając się po prostu na szlifowaniu swoich umiejętności lotniczych.

To, co okazało się bardzo miłym zaskoczeniem, to ciepłe przyjęcie, z jakimś się spotkały w osadzie, w której postanowiły przenocować. Oczywiście kiedy się nad tym zastanowić, było dość oczywiste, że sława ich oddziału otwierała wiele drzwi, jednak Haruka nadal nie była do tego tak przyzwyczajona. W trakcie biesiady wieczorem pilnowała się jednak, jedząc z umiarem i zdecydowanie nie pijąc alkoholu - najwyżej jedną, honorową czarkę ze starszym wioski, jeżeli bardzo nalegał. Zależało jej na byciu w pełni sił rano, poza tym - była po prostu zmęczona po całym dniu. Na przechwałki Urasano nie reagowała też negatywnie - widziała w końcu, że przy swojej mentorce nie miała aż takiej okazji zabłysnąć, a poza tym zachowywała umiar i nie była złośliwa. Dlatego Haruka też potwierdzała jej słowa, nawet dając konkretne przykłady praktycznych porad, jakie otrzymała, które faktycznie przydały jej się w trakcie lotu.

Gdzieś w trakcie jazdy konnej, a może po prostu podczas lotu, zagadała do Urasano.

- W sumie... Jak wyglądało twoje dołączenie do Sióstr? Już wcześniej projektowałaś stroje dla oddziału i Chishiba cię dostrzegła? I jaka jest Nagome jako mentorka? Wydaje się niemal przeciwieństwem Fugaty. - spytała, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej o jednej z najmłodszych Sióstr. Znała już dość dobrze okoliczności dołączenia Fugaty, Nagome, samej Shiry, nawet Waby... Ale jakoś młodsze pokolenie póki co poznała trochę słabiej. Chciała to nadrobić.

Kiedy ujrzała zamek... cóż, była pod ogromnym wrażeniem. Spodziewała się chyba bardziej strażnicy, a tymczasem - rzeczywiście, okazał się prawdziwą twierdzą, która u szczytu swojej świetności musiała zatrudniać setki ludzi, służących i pracujących dla dobra ich klanu oraz konkretnie - ich oddziału. Niesamowite.

Niestety, od samego początku było jasne, że ktoś się tam już zadomowił. Do tego, sądząc po głosach - sami mężczyźni. Zerknęła na Siostrę.

- Cóż, przynajmniej to nie yokai. Oby. - mruknęła, po czym nieco roztarła kark. - Najpierw jakiś zwiad? Dobrze by było się zorientować najpierw, z kim mamy do czynienia i w jakiej ilości, zanim tam wparujemy. Zaczęłabym chyba od podlecenia gdzieś na dach i próbę zerknięcia i podsłuchania szczegółów, ale no... pierwszy raz tu jestem, więc może jest jakiś lepszy sposób albo gadam głupoty. Straży chyba nie widzę... -

Tutaj urwała, spoglądając jeszcze raz w kierunku zamku, próbując określić, czy gdzieś w oknach lub na blankach nie krążyły jakiejś straże. Czy może nowi mieszkańcy czuli się na tyle pewnie, że mieli w nosie środki ostrożności? To ostanie byłoby im na rękę.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 6 mar 2026, o 19:00; Forum: Atarashi; Temat: Shi no gēto - Jednostka Badawcza; Odpowiedzi: 56; Odsłony: 5833

Re: Shi no gēto - Jednostka Badawcza

Wyprawa Rangi A - "W poszukiwaniu serca."
10/19

Yami

Schodząc niżej, bardzo szybko musiałeś zwolnić. Stare, kamienne stopnie były wyślizgane, w niektórych miejscach nadkruszone, a miejscami zalane cienką warstwą lodowatej wody przesączającej się gdzieś z góry. Wilgoć była tu wyraźnie większa niż w wyższych korytarzach - w powietrzu czuć było ciężki, stęchły zapach dawno nie ruszanych piwnic, zmieszany z metaliczną nutą rdzy. Światło twojej techniki zresztą samo rozlało się po niższym korytarzu właśnie jak woda. Kamień był ciemniejszy, bardziej porowaty, a ściany gdzieniegdzie pokrywała cienka pleśń. Słyszałeś ciche kapanie - pojedyncze krople spadające gdzieś w głębi, odbijające się od kamienia i niosące się echem. Najwyraźniej tąpnięcia i uszkodzenia twierdzy sprawiły, że i ta, zapomniana jej część została przynajmniej częściowo wystawiona na działanie żywiołów - co zresztą potwierdzał panujący tutaj chłód.

Pierwsze pomieszczenia, do których zajrzałeś, były w większości puste. Parę przewróconych regałów, zbutwiałe resztki worków, w których kiedyś trzymano chyba zboże albo ryż. W jednym miejscu zachowały się rzędy dużych, glinianych garnków - wszystkie popękane, ich zawartość od dawna wsiąknięta w kamień. Przy jednej ze ścian natknąłeś się na zwalony stos beczek; gdy jedną dotknąłeś butem, drewno rozpadło się na spróchniałe drzazgi. Pojawiła się też jednak skrzyneczka, a w niej jakaś księga, umiarkowanie dobrze zabezpieczona, która po otwarciu okazała się chyba księgą rachunkową. Akane, która weszła chwilę po tobie do pomieszczenia, wzięła ją ostrożnie z twoich rąk.

-Zobaczę co to, ty sprawdź dalsze pomieszczenia. - poleciła, kładąc ją na w miarę dobrze zachowanym, dębowym stole w kącie pomieszczenia, sama przyświecając sobie identyczną kulą, jak ta, którą ty przywołałeś.

Dopiero po kilkudziesięciu metrach, za kolejnym załamaniem korytarza, trafiłeś na coś, co - przynajmniej w teorii - można by nazwać zbrojownią.

Drzwi do niej były kiedyś solidne: grube, dębowe, obite żelazem. Teraz drewno przez lata musiało zawilgnąć, puchnąc i strzępiąc się na krawędziach, a żelazne okucia przykrył spójny, czerwonobrązowy nalot rdzy. Jedno mocniejsze pchnięcie wystarczyło, żeby zawiasy jęknęły przeciągle, a drzwi ustąpiły, sypiąc spod progu resztkami skorodowanego metalu. Wewnątrz, na pierwszy rzut oka, było... rozczarowująco biednie. Rzędy stojaków na broń - w większości puste. Tu i ówdzie sterczały pojedyncze włócznie, których groty ledwo się trzymały, chociaż przynajmniej drewno wydawało się dość dobrze zabezpieczone, by przetrwać w nienajgorszej formie.

Przy jednym z regałów natknąłeś się na zwalony stos wielkich kunaiów. Kiedy pochyliłeś się niżej, okazało się, że większość z nich tak naprawdę była już tylko kształtem broni białe: klingi matowe, pofalowane od korozji, gdzieniegdzie tak cienkie, że aż prześwitujące w świetle twojej kuli. Jeden z nich, gdy spróbowałeś go lekko unieść, pękł niemal natychmiast, odłamując się przy jelcu z tępym, żałosnym trzaskiem. W sumie, trochę mogło dziwić, czemu nie został wyniesiony do innej, nowszej zbrojowni - chyba, że ukrycie korytarzy było wykonane pospiesznie i brakło czasu na bardziej systematyczną wyprowadzkę z tej części twierdzy.

Były tu też resztki skórzanych zbroi, chyba pierwotnych wersji pancerza Shinsegumi - w oczy rzuciły ci się głównie rozszarpane szwy, postrzępione pasy. Na podłodze leżały porozrzucane, samotne elementy - naramienniki, metalowe pierścienie, które kiedyś mogły być częścią spoiw łączących zbroje shinobi lub samurajskie. Wszystko to razem wyglądało bardziej jak cmentarzysko uzbrojenia niż prawdziwa zbrojownia. Jeżeli Shinsegumi rzeczywiście gromadzili tu broń na poważne wyprawy, to musiała zostać przeniesiona albo zniszczona dawno temu. To, co zostało... miało wartość głównie dla archeologa, albo jakiegoś amatora rdzy.

Dopiero kiedy wyszedłeś ponownie na korytarz i pozwoliłeś światłu powędrować dalej, zobaczyłeś coś, co od razu zwróciło twoją uwagę.

Na końcu biegnącego w dół przejścia - tu kamień był wyraźnie bardziej suchy i mniej nadgryziony przez wilgoć - czekały wielkie, dwuskrzydłowe wrota. Nie z drewna, ale z litego kamienia, obramowane masywną, wykutą w skale futryną. Ich powierzchnia była gładka i chłodna, pozbawiona ornamentów - z jednym, jedynym wyjątkiem.

Centralnie, na styku obu skrzydeł, ciągnęła się pionowa, szeroka na dłoń kolumna znaków. Fuinjutsu. Od razu zobaczyłeś podobieństwo - układ, motyw przewodni, sposób łączenia się i zapętlania pieczęci - do tego, co widziałeś na rozwiniętym wcześniej zwoju. Tyle, że tutaj wszystko było jeszcze gęstsze, większe i bardziej skomplikowane. Linie znaków nakładały się na siebie jakby na kilku poziomach, część symboli była wpisana w inne, niczym bogato zdobione inicjały w starych manuskryptach.

Tamten zwój wydawał się nagle niemal szkicem. Tu miałeś do czynienia z pełną, działającą konstrukcją, spiętą w jedną całość i zakotwiczoną w samym kamieniu. Widziałeś sekcje odpowiedzialne za skomplikowane węzły obronne, które - na pierwszy rzut oka - mogły reagować nie tylko na dotyk, ale też na próby manipulacji energią. Niemniej, charakter raczej wskazywał na to, że miał nie tyle domykać i bronić dostęp z zewnątrz, ale raczej wiązać coś w środku. Odruchowo rozwinąłeś znaleziony wcześniej zwój, porównując go z tym, co miałeś przed sobą - wtedy zyskałeś w zasadzie pewność, że tamten projekt był wariantem tej właśnie pieczęci. Może próbą jej odtworzenia, może wersją testową, może czymś, co ktoś chciał rozwijać dalej z dala od właściwych wrót.

Cisza w piwnicach była gęsta. Przez chwilę słyszałeś tylko własny oddech i ciche pulsowanie chakry w palcach.

I wtedy - ze ściany po lewej? Nie. Z sufitu?

Rozległo się ciche, chropowate:

- Krrr… -

Coś zawibrowało w powietrzu jak odległe szuranie. Twoja kula światła poruszyła się minimalnie, rozlewając blask dalej w górę, po sklepieniu. Na pierwszy rzut oka zobaczyłeś tylko nieregularne, obłe kształty przyklejone do kamienia. Jakby narośl, zbyt duża, by była zwykłym grzybem. Ale potem to „coś” drgnęło, a wilgotna, blada powierzchnia poruszyła się z miękkim, obślizgłym dźwiękiem.

Z sufitu zwisał ślimak.

Nie mały, ogrodowy. Wielki, jak spory pies, może jeszcze większy - jego ciało przyssało się szeroko do kamienia, a miękka stopa falowała leniwie. Skorupa - spiralna, matowa, o barwie przygaszonej kości słoniowej - była popękana, jakby pokryta starymi bliznami. Najgorsze - i najbardziej znajome - było jednak to, co znajdowało się z przodu. Zamiast bezkształtnej głowy mięczaka, wyrastała z niego coś na kształt ludzkiej twarzy - nie do końca, zbyt rozciągniętej, zbyt długiej, z oczami osadzonymi zbyt głęboko. Powieki były opuchnięte, jak po wiecznym niewyspaniu, źrenice wąskie, żółtawe. W kącikach ust coś jak ślina wymieszana ze śluzem błyszczało w świetle twojej techniki.

Znałeś ten kształt.

Znałeś też ten głos, jeszcze zanim otworzył usta.

Głowa przekrzywiła się lekko w dół, jakby przyglądając ci się spod powiek. Język - długi, sinawy - oblizał popękane wargi.

- Pssst... - ochrypły szept wybrzmiał w półmroku, jak kawałek żelastwa przedzierany przez ciasny, skalny tunel. - Szefowo! - dodał chropowato, przeciągając samogłoski tak, jakby każde słowo musiał wydrapać sobie z gardła.

Ślimaczy yokai przykleił się mocniej do sufitu, jakby zadowolony z tego, gdzie - i do kogo - udało mu się dotrzeć.

Yumiko
Aiko
Kenta
Hiroshi
Gazo Akane.
Ślimak

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 6 mar 2026, o 16:53; Forum: Kinoko no rakuen; Temat: Kinoko no rakuen; Odpowiedzi: 140; Odsłony: 18241

Re: Kinoko no rakuen

Haruka po tym, jak przeżyła pierwszą bitwę oraz inicjację do grona Sióstr uznała, że będzie je traktować tak, jak sama by chciała traktować swoją przyszłą uczennicę i żeby ją traktowano - z otwartością i szczerą sympatią, nawet jeśli miałaby jakieś uwagi. Przynajmniej Urasano była w swoich uwagach uprzejma - no i wydawała się nadal mieć dość otwarte podejście. Kiedy wyjaśniła jej kwestię strojów, Haruka skinęła głową.

- Jasne, rozumiem. Będę o niego dbać. - zapewniła, pozwalając się szczelniej docisnąć. Rzeczywiście, nawet jeśli wydawało jej się, że dobrze zapięła strój, minęła już chwila od bitwy, a ona nie miała jeszcze wyrobionych wszystkich nawyków. Zrobiła kilka testowych kroków i przysiadów, żeby zapamiętać dokładnie, jak mocno strój ma przylegać. W międzyczasie, wyszczerzyła zęby w delikatnym uśmiechu ku Niyomi.

- Tylko wybierz sobie kogoś, kto dotrzyma ci pola. Ten Moshi chyba dawał jako-tako radę, jak się tłukliście, nie? Tylko byś musiała wydębić jakąś misję dyplomatyczną, może załapać się z Shirą czy coś. - mrugnęła do niej, w oczywisty sposób żartobliwie. Potem westchnęła. - Ech, mnie też trochę tego zaczyna brakować... ale nie rzeczywiście nie ma czasu na takie zabawy na razie. Poza tym... myślałam raczej już stopniowo o czymś poważniejszym, tylko... no. Nie jest to taki proste. -

Nie dodała, że jej obecnie najpoważniejszy romantyczny prospekt... zniknął. I była niemal pewna, że Nagome znikająca w nocy na jakiś czas z Kujanari miała z tym coś wspólnego. Uczucie niepokoju tkwiące na dnie jej duszy wróciło, ale musiała je ponownie zepchnąć właśnie tam - na dno. Potrzebowały każdego skrawka przewagi jeśli Harpie wróciły, a jednotomnik mógł się okazać bardzo istotny. A jeśli chciała, żeby Rin przeżył - to musiała się upewnić, że żadna Harpia go nie omami.

- Spytajcie pozostałych dziewczyn, ja wtedy prawie zdychałam razem z Anzou w obozie Kaminari, jak nas po bombardowaniu zdmuchnęło tam. Może faktycznie ktoś coś zmyślał. - wzruszyła ramionami, sama nieco teraz powątpiewając w opowieści, ale z drugiej strony - perspektywa tak zaawansowanych technik była ciekawa. I była zdeterminowana, żeby rzeczywiście na tym polu dorównać liderce.

Kiedy oglądnęły chakram, zgodziła się z dziewczynami, że trochę inaczej leży w dłoni, niż te zwykłe. Nie miała pojęcia, skąd Fugata go wytrzasnęła, ale zapięty leżał dobrze na plecach. Katanę, zakupioną ostatnio w sklepie, po namyśle zostawiła w swojej szafce. Na razie jeszcze nie umiała się nią posługiwać dość dobrze, żeby dała jej realną przewagę w walce - musi polegać na swoich ogonach i chakramie, reszta to zbędny balast.

Kiedy wyszły na dziedziniec, pomachała jeszcze Fugacie na pożegnanie, a potem skupiła się na słowach Urasano.

- Tak, rozumiem regułę. Z tego co pamiętam, Hisamida też o tym już wspominała, no i ma to oczywiście sens przy takich długich lotach. - zgodziła się i potwierdziła, po czym jeszcze raz uścisnęła Niyomi na pożegnanie. - Do zobaczenia, Ni-chan! -

Następnie przygotowała się do startu, a widząc zaraz srebrne skrzydła Urasano, z jej ust wyrwało się krótkie "Łaaaał!", które jednak szybko zginęło, kiedy wystartowały w powietrze. Wtedy cała uwaga Haruki była już w gotowości na dalszy etap podróży oraz podmiankę z Drugim (Trzecim?) Piórem, kiedy ta da znak do wymiany.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 6 mar 2026, o 13:19; Forum: Atarashi; Temat: Wschodnie Atarashi; Odpowiedzi: 26; Odsłony: 1646

Re: Wschodnie Atarashi

Zlecenie specjalne - "Wyprawa- Ranga C - "Drugi Pakt"
1/14
Risu

Ostatecznie Aiko przejęła Jinhaia i sprawę szpiega - miała dostarczyć go żywego na strażnicę, przekazać meldunek o zdradzie i pomóc w rozpoznaniu człowieka z barwioną na zielono sakiewką. Ty obrałaś inny kierunek: od strażnicy do Atarashi, z rulonem map i listów zabezpieczonych pod ubraniem. Ostatecznie oba meldunki udało się dostarczyć do odpowiednich władz; sprawa tuneli i yokai została uznana za zamkniętą na ten moment - przynajmniej z waszej perspektywy - a misja wpisana w raportach jako wykonana zgodnie z rozkazem.

Potem w pełni nadeszła zima.

Przez kolejne miesiące twoje zadania były proste i monotonne: dyżury w pobliżu Atarashi, pomoc przy utrzymaniu porządku w mniejszych osadach, eskortowanie ładunków z żywnością do bardziej oddalonych wiosek, przenoszenie meldunków między strażnicami. Raz były to krótkie przebieżki do wsi pod miastem, kiedy indziej kilkudniowy objazd kilku punktów z tym samym plikiem rozkazów, który trzeba było tylko odczytać, potwierdzić i wrócić. Zima w Atarashi okazała się ciężka - braki w żywności, choroby, nieustająca wojna i co gorsza - sukcesy czerwonookich, jednak twoje obowiązki trzymały cię blisko głównej siedziby, daleko od większych operacji. Rutyna, powtarzalność, niewielkie ryzyko - i niewiele przestrzeni na coś, co można by nazwać prawdziwą misją.

Nowe rozkazy przyszły dopiero, gdy śniegi zaczęły znikać, a błoto zastępowało zamarznięty grunt.

Wezwano cię do Shigemiego wcześnie rano. Biuro wyglądało znajomo: ten sam stół, ta sama, zadymiona przestrzeń, kilka map rozwiniętych na blacie i inne, zwinięte i spięte rzemieniami na półkach. Rulony, które przywiozłaś poprzedniej jesieni, leżały już gdzieś głębiej w archiwach - teraz na wierzchu dominowała mapa wschodniego Atarashi, z gęstą siecią rzek, kanałów i bagnistych terenów.

- Risu. - przywitał cię krótko, skinieniem głowy. -Siadaj. -

Jak zawsze, nie był człowiekiem, który tracił czas na zbyteczne wstępy. Gdy tylko usiadłaś, pstryknął palcami, a młody chłopak będący jego nowym pomocnikiem, stojący dotąd na uboczu podszedł, kładąc na stole zwój: meldunek z jednej z wschodnich strażnic.

- Posterunek we wschodnim Atarashi, niewiele dalej od miejsca, gdzie byłyście z Aiko na początku zimy. - palec Shigemiego przesunął się po mapie, zatrzymując na niewielkim znaczniku gdzieś między rozlanymi niebieskimi kreskami symbolizującymi rzeki. - Dwa patrole wysłane w odstępie kilku dni. Oba nie wróciły, dopiero trzeci patrol odnalazł ich ciała. Zgłoszenie mówi o niepokojących okolicznościach śmierci i braku jasnych śladów, czy to robota ludzi, zwierząt czy czegoś innego. -

Uniósł na chwilę spojrzenie znad mapy, ale nie dał po sobie poznać, czy i jak bardzo szczegóły raportu go niepokoją.

- Na miejscu nie mają żadnego shinobiego. Proszą o wsparcie - kogoś, kto będzie w stanie dokładniej obejrzeć ciała, miejsce, w którym je znaleziono, i okolicę. Ciebie mogę tam wysłać bez szkody dla innych operacji, a do tego masz już trochę doświadczenia na karku. - wyprostował się, znów opierając dłonie o kant stołu. - Wyruszysz sama, Aiko zostaje przy sprawie tuneli, dopóki nie zlokalizujemy i nie zidentyfikujemy do końca tamtego yokai. -

Droga do strażnicy minęła ci bez większych przygód. Wiosna w Atarashi dopiero się rozkręcała: śnieg w większości stopniał, a woda, którą zostawił po sobie, nadal stała w płytkich zagłębieniach terenu. Szlaki były rozmokłe, miejscami rozjeżdżone przez wozy, gdzie indziej rozdeptane do postaci śliskiej, błotnistej mazi. Co jakiś czas trzeba było schodzić z głównego traktu, by obejść większe rozlewisko albo minięty wcześniej, niemal zatopiony w błocie wóz, który czekał na pomoc.

Im dalej na wschód, tym więcej było wody. Strumienie rozlewały się w kanały, kanały w bagna, a ziemia w wielu miejscach traciła wyraźną granicę między brzegiem a mokradłem. Wzdłuż traktu pojawiały się pojedyncze drewniane kładki i mostki - część starych, część świeżo naprawionych po zimie. Mijane po drodze małe osady Atarashi wyglądały podobnie: niskie, ciężkie domy, przy których mieszkańcy łatają dachy, suszą porąbane drewno i przygotowują się do prac rolnych. Twarze ludzi były zmęczone i wychudzone po ciężkiej zimie, ale w ruchach pojawiało się już coś bardziej żywego - przyzwyczajenie do trudów, gdy tylko dni robiły się znowu dłuższe.

Strażnica, do której cię skierowano, okazała się niewielkim posterunkiem na skraju mokradeł. Dostrzegłaś ją jeszcze zanim sam budynek odciął się wyraźnie od tła: najpierw palisadę - niski, drewniany płot w kształcie nieregularnego owalu, otaczający zabudowania - potem pojedynczą wieżyczkę strażniczą, wystającą ponad linię ostrych pali, a dopiero na końcu samą bryłę głównego budynku.

Droga tuż przed strażnicą była raczej rozdeptanym, niezbyt utwardzonym przez żwir błotem niż prawdziwym traktem. Ktoś ułożył w poprzek kilka belek i kamieni, by ułatwić przejście przez najbardziej grząskie odcinki. Po obu stronach widziałaś płytkie rozlewiska oraz plamy kilku lasów, odbijające szare niebo; gdzieniegdzie z wody wystawały suche trawy i pierwsze, blade źdźbła nowej zieleni.

Gdy zbliżyłaś się do bramy - szerokiej, okutej deskami wrót, aktualnie uchylonych - z wieżyczki odezwał się strażnik. Jego głos niósł się w wilgotnym powietrzu, bardziej zachrypnięty od wilgoci niż od krzyku:

- Stać! Kto idzie?! -

Zanim odpowiedziałaś, przy bramie pojawiło się dwóch żołnierzy. Ich sylwetki zdradzały zarówno pochodzenie zza Muru, jak i ostatnie miesiące: ciężkie, kościane ozdoby i tatuaże kontrastowały z wychudzonymi twarzami, zbyt luźnymi pasami i płaszczami zwisającymi tak, jakby materiału było nagle za dużo. Jeden miał świeżą, różowawą bliznę na policzku, drugi poruszał się z lekką ostrożnością, jak ktoś, kto nadal czuje dawne uderzenie w kolano.

Aiko - wygląd
Shigemi
-
-
-
-

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 5 mar 2026, o 22:15; Forum: Kinoko no rakuen; Temat: Kinoko no rakuen; Odpowiedzi: 140; Odsłony: 18241

Re: Kinoko no rakuen

- Postaram się. Ale wiesz, że jeśli napotkamy jakieś yokai po drodze albo inne problemy, to może być różnie... - skinęła głową Haruka, sama stając przy swojej szafce i zaczynając się przebierać, podobnie jak Urasano zaczynając od ściągnięcia wierzchniego odzienia. Jednocześnie kontynuowała rozmowę. - Właśnie, to będą już te po twoich poprawkach? Przydało ci się coś z tego, nad czym siedziałyśmy w Kujanari? Starałam się wtedy jak najlepiej wszystko opisać, ale nadal było to z perspektywy kogoś początkującego. Pewnia Fugata-senpai albo Hisamida mogły mieć inne komentarze. -

Co do Niyomi, to było tak, jak myślała - dziewczyna nie była zbyt smutna, śmierć nie dotyczyła nikogo jej naprawdę bliskiego. Haruka uśmiechnęła się do niej, pamiętając też zachwyt Shimany, kiedy oglądnęła stroje, jakie Haruka przywiozła ze sobą, a które zasponsorowała Niyomi. Co jej przypomniało, żeby zostawić dzisiaj składki na wydatki Sióstr dla Waby.

- Cieszę się w takim razie, że nie miałaś problemu. I... współczuję trochę tego swatania, u nas raczej nikt nie robił problemów, żeby związać się z kimkolwiek, kto ci się spodobał. No, w granicach rozsądku. - odparła, po czym na sekundę przerwała ubieranie się. - W sumie... masz sama kogoś na oku? -

Potem rozmowa zeszła na skrzydła, gdzie Urasano wyraziła zdziwienie, że Haruka dołączyła, nie będąc w stanie ich jeszcze stworzyć. Haruka westchnęła i skinęła głową.

- No, niestety nie. Chyba nigdy wcześniej nie byłam popchnięta tak bardzo do granicy swoich możliwości, więc dopiero w trakcie walki z Sanbim udało mi się ewoluować skrzydła. Przynajmniej teraz mam już pewność, że umiem to powtórzyć. - odparła szczerze, jednak nie wstydząc się specjalnie tego, że dopiero teraz to osiągnęła. Dla niej samej przywołanie tych skrzydeł było ogromnym osiągnięciem - nie była nawet pewna, czy sama Misuno to potrafi. - W trasie postaram się też trenować na ile będzie się dało, żeby nadrobić do was jak najszybciej, bo ta akcja z Sanbim to było... no, cud i determinacja oraz zdolności Muwary chyba, że wszystkie żyjemy. W każdym razie ja. -

Na wzmiankę o chakramie skinęła głową.

- No, jest. Ale jak już zaczyna zaskakiwać i nie boję się, że odetnę sobie sama łeb, to jest niesamowicie satysfakcjonujący, prawie jak taniec. Dlatego zamierzam doścignąć Shirę w umiejętności posługiwania się nim. Swoją drogą, jeśli dobrze pamiętam, to jak walczyła z Kagadą z Kaminarich... to jechała dwoma naraz? Ktokolwiek poza nią to umie? - spytała dziewczyny, zasuwając kombinezon i sprawdzając po kolei, czy wszystkie elementy są na swoim miejscu. Słuchała też o emerytowanych Siostrach, jednak nawet Ebiro była dla niej jeszcze tylko imieniem. Postanowiła, że podpyta Urasano w trakcie lotu o nie. Kiedy natomiast przyszło do rozmowy na temat awansu, pozwoliła dziewczynom porozmawiać samym, słuchając tylko. To jeszcze zdecydowanie nie był jej poziom, ale... miała plan. Powoli je nadgoni, choćby nie wiadomo, co się działo. Dla siebie - jak i dla nich, by nie musiały patrzeć na nią jak na kogoś, kogo trzeba tylko chronić. Niyomi także była ambitna, to było oczywiste - i to w niej też lubiła.

Zmarszczyła brwi, nie widząc swojego chakramu, ale nim zdążyła się zapytać, co z nim, pojawiła się Fugata. Haruka uśmiechnęła się do mentorki i ukłoniła na powitanie, a potem została całkowicie zaskoczona tym, że pudełko trzymane przez jej mentorkę było... dla niej.

- Ja... dziękuję, Fugata-senpai! - skłoniła się jeszcze raz i jeszcze niżej, niż przy powitaniu, otwierając od razu pakunek, po czym jej oczom ukazał się chakram, pięknie ozdobiony z eleganckim grawerem i kamieniami wprawionymi w metal. Jednocześnie, piękno nie ustępowało praktyce - widziała, że krawędzie są ostre, a miejsce do przypięcia linki dobrze dobrane i wyważone. Spojrzała na Fugatę. - Jest przepiękny. Obiecuję zrobić z niego dobry użytek i nie przynieść ci wstydu! -

Następnie, znalazła sobie trochę miejsca, żeby puścić chakram w ruch, delikatnie, przyzwyczajając się do jego ciężaru. Zrobiła postępy i na pewno nie była już całkiem zielona w posługiwaniu się z nim, ale nie znaczyło to, że nie należy być z tą bronią ostrożną. Potem przypięła go na plecy i błysnęła zębami do Urasano.

- Gotowa! -

Przejdź do posta

Znaleziono 750 wyników

Strona 1 z 50
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
50
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane