Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 632 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 632 wyniki

Strona 1 z 43
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
43
Następna

autor: Kujaku Haruka: wczoraj, o 02:11; Forum: Sabishi; Temat: Kopalnia Srebra [Pod kontrolą Szakali]; Odpowiedzi: 17; Odsłony: 1149

Re: Kopalnia Srebra [Pod kontrolą Szakali]

Grupowe zlecenie specjalne - "Równowaga" - Ranga D - "Witamy w kolonii"
6/7
Hikaito Kaguya + Haretsu Raigen

Pytań również ze strony waszej dwójki nie było. Zamiast tego, skupiliście się na kolejnym zalążku planu, jaki być może pozwoli wam opuścić to miejsce. Hikaito miał prosty, lecz potencjalnie - skuteczny pomysł. Oczywiście, mogli spytać w teorii pozostałych więźniów o jakieś szczegóły dotyczące medyka, jednak byli ludźmi przede wszystkim czynu - zresztą, czy można było pokładać wiarę w to, co powiedzą? Co prawda, widelców nie było - gdyby wiedza obu młodzieńców sięgała dalej, być może by usłyszeli od niektórych kupców, że niektórzy przybysze zza Muru posługiwali się podobnymi barbarzyńskimi utensyliami. Tymczasem jednak do ich dyspozycji było parę pałeczek, które leżały przygotowane do posiłku, chociaż akurat chyba nie tego konkretnego - tutaj wystarczyły w zasadzie miski, wszyscy pozostali więźniowe jedli, siorbiąc po prostu posiłek i przegryzając plackiem.

Co gorsza, pałeczki były drewniane. Na szczęście, Raigenowi udało się jedną z nich szybko złamać, po czym - nim w zasadzie ktokolwiek spośród pozostałych zdążył zareagować - przebił dłoń towarzysza niedoli. Krew trysnęła, a Hikaito mimowolnie stęknął z bólu - jak najbardziej realnego. Na reakcję nie trzeba było długo czekać. Usłyszeliście kroki.

- Co wy kurwa odpierdalacie, pół godziny nie minęło, a wy już odwalacie coś? Zapewniłeś sobie właśnie brak posiłku do jutra, kretynie.-warknął strażnik, podbiegając do was, a jego kości wysunęły się i jedna z nich przystawiona została do gardła Raigena.

- Spokojnie, to tylko drobne nieporozumienie, zaraz... - zaczął stawać w waszej obronie Manjiro, patrząc z niedowierzaniem jeszcze na Raigena, nieświadomy ukrytych intencji chłopaka, jednak szybki kopniak usadził go z powrotem na miejscu, a wręcz przewrócił na ziemię.

- Morda, Manji. Ty też nie dostaniesz żarcia, bo nie zareagowałeś dość szybko. Jak ci dwaj się jeszcze pobiją przy tobie, to cię powiesimy i wybierzemy kogoś, kto umie trzymać swoją drużynę w ryzach, jasne? A teraz szykować się do zmiany. A co do ciebie, to jeszcze na pamiątkę, żebyś wiedział, że burdy są zabronione. - pięść strażnika poleciała prosto w twarz Raigena, zbyt osłabionego przez pieczęć, aby mógł na czas uniknąć ciosu. Poczuł nagły spazm bólu, kiedy prawa strona twarzy zaczęła puchnąć. Poczuł także krew na wargach, a następnie włócznia innego strażnika trafiła go w brzuch i pogoniła za resztą.

Więźniowie w popłochu zaczęli szybko kierować się w stronę wejścia do kopalni, eskortowani przez dwójkę pozostałych. Strażnik-Kagua za to wziął Hikaito za ramię, ciągnąc i popychając przed siebie.

- Z życiem! Nie myśl, że dzięki temu będziesz mieć wolne! - warknął, prowadząc Hikaito ku pierwszej palisadzie, a następnie do małego domku, przed którego otwartymi drzwiami stał mężczyzna w średnim wieku, o krótko przyciętej brodzie, ostrej, ogorzałej twarzy i w okularach, palącego papierosa. Na fartuchu miał widoczną krew.

- Tego ostatniego nie da się odratować. -

- Jak kurwa nie da? To na chuj jesteś iryoninem? -

-Mówię ci, że się nie da, to nie da. Musiałbym być od razu na miejscu, a i to nie wiem, czy bym dał radę, bo pamiętaj, że nie jestem jednym z siedmiu Mędrców Ciała i Ducha, tylko normalnym lekarzem. A tutaj... no, noga do amputacji, a kalek nie przyjmujemy, nie? A temu co je...? A dobra, nieważne. Widzę. Daj go tutaj. - odparł medyk, po czym rzucił niedopałek na ziemię i obejrzał dłoń Hikaito, pulsującą obecnie tępym bólem.

- Noż do... ech. Muszę mu to oczyścić. Ty wywal zwłoki w międzyczasie. -

- Zaraz, na razie muszę cię przypilnować. -

- Po cholerę, jak on ma pieczęć? Sam sobie poradzę. Pamiętaj, że byłem lekarzem frontowym. Pewnie bym go poskładał nawet, jakby był w pełni sił. A twoja pomoc przyda się przy tamtym. - odparował medyk, nieugięty w swojej logice. Czuć było od niego pewien chłód, zarówno do Hikaito, jak i do strażnika. Tylko czy to o czymś świadczyło? Hikaito został posadzony w środku, przy biurku lekarza, który zaczął pęsetą wydłubywać kawałki drewna z rany, a młody Kaguya mógł w międzyczasie obejrzeć wnętrze. Izba była jednoczęściowa, podzielona wyraźnie na prawą stronę - gdzie stało biurko i regał z różnego rodzaju specyfikami i kilkoma zwojami, środkową - gdzie był stół operacyjny, oraz lewą - największą, z sześcioma w sumie łóżkami dla chorych, gdzie leżał obecnie i spał jeden więzień z czaszką obwiniętą bandażem, oraz - po drugiej stronie - leżało ciało martwego chłopaka w wieku Hikaito, ze zmiażdżoną nogą i pianą przy kącikach ust.

Tymczasem Raigen musiał znosić pełne wyrzutu i wściekłości spojrzenia współwięźniów. Osamu zerkał na niego też spode łba, ale widać było w tym pewną teatralność. Chłopak chyba usłyszał albo zrozumiał, że był to jakiś podstęp.

Kaito Kaguya
Osamu
Manjiro
Isamu Kaguya
Strażnik-shinobi
Kenshin
-

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: wczoraj, o 01:18; Forum: Tereny Sporne - Półwysep Antai; Temat: Północno - wschodnie wybrzeże; Odpowiedzi: 348; Odsłony: 31193

Re: Północno - wschodnie wybrzeże

Cóż, widać było, że Wabę cechowało to, o czym sama mówiła wcześniej - szczerość. I to taka do bólu. Mimo wszystko, Harukę zdziwiło to, że w kobiecie było tyle jadu skierowanego w jej stronę i przez moment jej cierpliwość została wystawiona na naprawdę ciężką próbę. Mimo to, przypomniała sobie, że sama przecież zadała pytanie i sprowokowała odpowiedź, nie mogła mieć zatem za złe Siostrze tego, że ta na nie odpowiedziała. Przynajmniej wreszcie mogła dojść do sedna - a przynajmniej części sedna - problemu, jaki Ósme Pióro miała z jej obecnością. Po pierwsze - to, co najbardziej oczywiste i jednocześnie najbardziej frustrujące dla Haruki - było to, że pomimo tatuażu na plecach i całej ceremonii, pomimo wzięcia udziału w bitwie i pomimo wszystkich drobnych, ale jednak sukcesów... w oczach Waby na razie nie była Siostrą. Była zwierzątkiem Shiry. A po drugie - najwyraźniej sama postawa Haruki irytowała Wabę. Mimo wszystko, tutaj przynajmniej czuła, że może realnie się zastanowić nad... krytyką, jaką otrzymała. Oczywiście jednooka (cóż, do niedawna jednooka) miała świadomość, że nie może liczyć na to, że przekona od razu wszystkie Siostry do siebie po jednym spotkaniu. Do tego, część argumentów Waby pobrzmiewała prawdą, nawet jeśli Haruka osobiście nie czuła, żeby wtrącała się we wszystko - raczej przeciwnie, do tej pory wydawało jej się, że zachowywała raczej duży umiar i więcej słuchała, niż mówiła. A jeśli nawet mówiła, to głównie zadając pytania.

Ale właśnie, czy słowa Waby były prawdą? I jeśli nawet - to w jakim stopniu? Haruka przecież sama zadawała sobie od początku pytanie, czemu Shira ją wybrała. Czemu Chocho-sama nie skrytykowała tej decyzji? Pytań było mnóstwo. Czy postąpiłaby lepiej, gdyby nie przyjęła oferty liderki i usunęła się w cień, pracując dalej nad nową pozycją? Pod tym kątem Ósme Pióro skutecznie podsyciła ziarno wątpliwości i dopiero świadomy wysiłek umysłowy przypomniał Haruce, że mimo wszystko to, co usłyszała było tylko opinią - i to opinią osoby, która też jej jeszcze tak naprawdę nie poznała, za to była doskonała w jednym - w dostrzeganiu potencjalnych problemów. I ostatecznie to chyba było głównym źródłem jej irytacji. Jej pojawienie się w oddziale stawiało w oczach Waby mnóstwo nowych, potencjalnie bardzo niebezpiecznych problemów, co może ją przerażało - bo wiedziała, być może najlepiej ze wszystkich - ile jest do stracenia. I chyba to właśnie pozwoliło jej zachować spokój i nie przyjąć w siebie emocji, które ulały się z Siostry. Widać tego potrzebowała. Przy okazji, Haruce przemknęło przez myśl, że jeśli Chishiba musiała się taka stać, żeby odegrać "rolę" w przekuciu córki w to, kim jest obecnie... może po prostu trzeba było darować sobie robienie z niej Siostry Nocy tak wcześnie? Czemu nie zrekrutować kogoś innego, a Shirze dać czas na uporanie się ze swoimi rzeczami? Być dla niej prawdziwą matką, a nie katem? Nastolatka wyrusza na misję na kacu, więc trzeba jej spuścić łomot? Śmiechu warte. Jedyne, co było dla niej przerażające - to że Waba chyba szczerze wierzyła w ten aspekt. Im więcej mówiła, tym bardziej w opinii Haruki przydawała jej argumentów za tym, że bynajmniej Chishiba nie została zmuszona, ale świadomie podjęła taką, a nie inną decyzję.

Cóż.

Mimo wszystko, w słowach Waby kryła się też prawda. Musiała też przyznać jej, że wyprawa na spotkanie z Osanenem była niebezpieczna - chociaż ostatecznie uważała nadal, że była... słuszną decyzją. Inaczej nie wiedziałyby, że Królowie mają uczniów, ani że także są gotowi spróbować je zabić. I przynajmniej na własnej skórze przekonała się, kim jest Osanen - było wyjątkowo cenną nauką dla niej na przyszłość.

Czy zatem było to ryzyko? Tak, z pewnością.

Czy niepotrzebne? Nie. Według Haruki o wiele lepiej się stało, że spotkała się z nim teraz, niż gdyby miała czekać w ciemno, zupełnie nieświadoma jaki jest naprawdę Osanen. Słowa a czyny były dwoma, zupełnie różnymi rzeczami.

...zabawne. W sumie doszła do tych samych wniosków, co Waba. Czyny, nie słowa. Cóż, skoro tak - na razie nie pozostało nic więcej, jak czekać na okazję do dalszych czynów. I trenować tyle, ile będzie to tylko możliwe.

- Cieszę się, że w końcu dowiedziałam się czegoś więcej o tobie, Siostro. Zaskoczyłaś mnie, bo nie sądziłam, że aż tak bardzo moja obecność i postawa powodują w tobie gniew. Ale wolę to wiedzieć, niż tracić czas na dochodzenie, czemu tak jest i co zrobiłam nie tak. Nie jestem tylko pewna, w którym momencie się podlizywałam - jeżeli powiedziałam coś pozytywnego na twój temat, to dlatego, że starałam się być szczera - doskonale uczysz znaków, nie ma też wątpliwości co do twoich przeszłych dokonań oraz tego, że na swój sposób dbasz o wszystkie Siostry. Dlatego chcę się jak najwięcej nauczyć także od ciebie - aby pokazać, że Shira dobrze wybrała i żeby cię kiedyś prześcignąć. A potem wychować uczennicę, która prześcignie mnie. Postaram się wykonać to zadanie w jak najkrótszym czasie. A resztę uwag przemyślę dokładnie, kiedy tylko sama trochę ochłonę. - skłoniła się uprzejmie Siostrze, czując mentalne zmęczenie po tej rozmowie. Ostatecznie jednak była chyba ona niezbędna, aby poprawie zrozumieć to, co dzieje się w oddziale. Ciekawe, czy Anzou musiał stawać przed podobnymi wyzwaniami? Cóż, on przynajmniej miał większe doświadczenie bojowe - tutaj nie mogła zarzucić Wabie absolutnie nic, bo... rzeczywiście, odstawała od reszty i to straszliwie - nawet od Niyomi, Trzeciego Pióra. Ba, nawet od samej Yadasu, która przynajmniej umiała swoim Suitonem zniszczyć okręty Kaminarich i walczyć na równi z Zaku.

Czas. Tego Haruce brakowało teraz najbardziej.

Kiedy Gzik jasno dał znać, że zaczyna rozpoznawać w jakimś stopniu język migowy Sióstr, Haruka rozszerzyła oczy. Czyżby był świadkiem jej rozmowy z Wabą? Ale nawet jeśli tak było, to w jaki sposób tak szybko zaczął je rozumieć? Zadrżała, będąc w stanie tylko odpowiedzieć.

- Ach, czekasz na kogoś? Na kogo? I przed kim pilnujesz w takim razie? - spytała, nie będąc pewna czy dostanie albo w ogóle zdąży otrzymać odpowiedź. Tuż po tym Fugata przeszła do realizacji polecenia, którego sama Haruka także nie do końca rozumiała. Zresztą nim w ogóle się zorientowała co się dokładnie dzieje, Fugata już przytrzymywała Gzika, który... który wyglądał w roli przestraszonego i nierozumiejącego krzywdy dzieciaka zastraszająco przekonująco. A mimo to, pamiętała go też wtedy, z dachu, skupionego na walce między nimi a ludźmi Osanena i samym Królem. Westchnęła, gotowa do odpalenia skrzydeł i lecenia po wsparcie. Póki jednak Gzik nie kontratakował, spróbowała grać dalej w jego grę.

- Przepraszam Gziku, ale... ale nie możesz tak nagle pojawiać się między nami bez zapowiedzi i bez ostrzeżenia, rozumiesz? Co... co jeśli któraś z nas byłaby na przykład w kąpieli, hmm? To nieuprzejme. Poza tym, nie wiemy o tobie nic konkretnego. Kim jesteś, czemu za nami chodzisz... Dopóki nie będziemy tego wiedzieć, nie możemy wykluczyć, że jesteś... zagrożeniem. Nawet, jeśli chcemy być twoimi przyjaciółmi, ja na pewno bym chciała! Ale skąd się wziąłeś? Czy Gzik to w ogóle twoje prawdziwe imię? Wydaje mi się, że nie, że masz jakieś inne, tylko nie chcesz się nim podzielić. Ale nie wiem dlaczego. Jesteś człowiekiem, czy yokai? I nie szarp się, jestem pewna, że Fugata też nie chce ci zrobić krzywdy, naprawdę! -

Spróbowała coś powiedzieć, trochę paplając, co jej ślina przyniosła na język, nie mając pojęcia, czy Gzik przyjmie tę argumentację. Czuła też, że mówi szczerze - Gzik wydawał się być bardzo sympatyczny i do tej pory - niegroźny. Niestety, tak jak na pewno Waba by powiedziała - nie mogły działać tylko na tym. Sam fakt, że umiał tak szybko się przemieszczać, czynił go niebezpiecznym.

To, co ją jeszcze zastanawiało, to czy Gzik działał sam? Czy gdzieś w okolicy mogło być... sama nie wiedziała co. Więcej Gzików? Obecnie skupił ich uwagę na sobie doskonale. Bała się spuścić z niego oko nawet na sekundę. Starała się przynajmniej gdzieś w peryferii wzroku mieć baczenie na to, czy ktoś nie próbuje w trakcie ich rozmowy przekroczyć bramy, ale głównie skupiona pozostała na małym... Yokai?

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 27 sty 2026, o 23:57; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki; Odpowiedzi: 5; Odsłony: 159

Re: Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki

Post Fabularny

Wiosna 396 roku Atarashi Kaito Ishikawa

- Yamamoto... ha. Dawno nie słyszałam, by ktoś mówił o nim jego trupim imieniem. Ciekawe. Ale masz rację, że jest to jeden z naszych największych wojowników. I nie ma chyba drugiej osoby, która by podobnie dbała o zwykłych ludzi. - mruknęła kobieta, kiedy przypomniałeś jej, komu przysięgałeś wierność. Widać było, że jest zaintrygowana twoją osobą i z całą pewnością właśnie cię ocenia i wyrabia sobie o tobie opinię - podobnie jak ty o niej. Ryūzō zamilkł na razie, skupiając się na jedzeniu - i widać było, że chociaż został tutaj zaproszony, to rozmowa między tobą a Megumi jest najważniejsza. Zabrałeś się do jedzenia, ze smakiem kosztując obcych wiktuałów.

- Tak, tak... wybacz, zapominam ciągle, że wasze zasady są bardziej restrykcyjne, niż większość naszych. Ale dziękuję za twoją uprzejmość w tym względzie i wiedz, że ją doceniam. Niestety, nie licząc tych odludków z twierdzy Soga, z którymi tylko dwa razy miałam styczność, jesteś w zasadzie chyba jedynym samurajem na naszych ziemiach, o którym mi wiadomo. Teraz wysłali nam trochę ludzi, więc nie będziesz już aż takim rodzynkiem, no ale nadal. - dodała jeszcze starsza kobieta, kiedy zacząłeś się posilać. Sama schrupała jeden z placków, popijając go herbatą i słuchając dalej twojej opowieści, nie przeprywając.

- Inuzuka i jacyś obcy shinobi szwendający się po mieście? Dobrze wiedzieć, będę sobie musiała chyba uciąć poważną pogawędkę z szefem straży. Oraz naszymi sensorami. Kuroi Kiri... hmmm. Chyba będę musiała też złożyć wizytę Nori. Może jej dziewczęta coś wiedzą. - mruknęła tylko, kiedy wspomniałeś o tym, jak doszło do wyruszenia na poszukiwania cmentarza. Kiedy skończyłeś swoją - mimo wszystko nadal dość krótką i skupioną na faktach opowieść, pokiwała głową, natomiast Ryūzō wtrącił się.

- Straże zostaw mnie, Megumi-sama. Chętnie im przypomnę o obowiązkach. - zaoferował, wyraźnie chętny do tego zadania. Megumi zerknęła na niego i skinęła głową.

- Dobrze, ale to po śniadaniu. I upewnij się, że dotarło do nich, że jak jeszcze raz puszczą tyle osób, żeby się po stolicy szlajało bez żadnego potwierdzenia, to ich przerobię na swoje nowe demony. - poleciła mu, wracając wzrokiem następnie do ciebie i stukając w zamyśleniu palcami dłoni w blat stołu, bezwiednie wybijając jakąś melodię. - Jakkolwiek nie pochwalam, że obcy shinobi i kunoichi szwendają się po naszych nowych ziemiach bez pozwolenia, tak jestem w stanie docenić poświęcenie tej dziewczyny... O ile było to poświęcenie... -

Megumi spojrzała na Samehadę, drzemiącą obecnie na twoim plecach, zastanawiając się nad czymś. Czułeś, że rozważa przez chwilę różne scenariusze w głowie, w końcu jednak machnęła dłonią.

- Nieważne na razie. Wrócimy do tego za chwilę. Teraz chciałabym wiedzieć, jakie są twoje plany na przyszłość. Załóżmy, że... że wracasz tam, wydostajesz tę dziewczynę, a Rada i sam Kyuubi-sama uznają ją za godną zaufania, może dołączyć do nas tak jak i ty. Co dalej? Chcesz założyć tutaj rodzinę? Adoptować te dzieciaki, którymi obecnie opiekuje się moja prawnuczka? Jak to widzisz? Zakładając, że Kyuubi-sama nie będzie wymagać od ciebie ciągłego przebywania na froncie. Czy może masz to w rzyci i interesuje cię tylko doskonalenie w rzemiośle wojennym oraz próbowanie się z coraz to nowymi przeciwnikami, aż trafisz wreszcie na takiego, który będzie od ciebie silniejszy? I co, jeśli Kyuubi-sama w końcu umrze i będzie musiał odrodzić się w nowym wojowniku? Może... może to jest twój cel, hmm? Ale komu wtedy przysięgniesz wierność? -

Otwarte pytanie postawiło sprawę jasno. Starsza kobieta była zainteresowana nie tylko twoją przeszłością, ale również - a może co najważniejsze - przyszłością. Jej jasne oczy świdrowały cię swoją intensywnością i widać było, że bada cię w jakiś sposób.

Występujące postacie:
Kurogane Ryūzō - KLIK
Kageyama Megumi - KLIK

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 25 sty 2026, o 15:34; Forum: Tereny Sporne - Półwysep Antai; Temat: Północno - wschodnie wybrzeże; Odpowiedzi: 348; Odsłony: 31193

Re: Północno - wschodnie wybrzeże

Rozmowa z Wabą była... trudna, widziała, że ich postawy i podejście do życia mocno się różnią i miała wrażenie, że dzieli je nie tylko wiek, ale po prostu światopogląd. Mimo to, Haruka mocno wierzyła w to, że Siostry potrzebują różnorodnych opinii - w tym takich, z którymi ona sama się nie zgadzała. Jedyne, co chciałaby od Waby uzyskać to... odrobinę szacunku, którego teraz ze strony starszej Siostry nie odczuwała. Mimo to, Haruka potrafiła być cierpliwa - i taką strategię postanowiła obrać z Wabą. Tym bardziej, że była to na dobrą sprawę dopiero pierwsza rozmowa, jaką prowadziła z nią sam na sam.

"Na pewno będę bardziej otwarta na uwierzenie, jeśli ty za nich... ręka? podać? Jeśli ty w nich wierzysz." odmigała, starając się położyć nacisk na to, że tak, nawet jeśli ma swoją opinię - dalej zresztą czuła ukłucie wściekłości, kiedy przypomniała sobie o tym, jak Osanen z nią rozmawiał, jak i to, kiedy ujrzała fragment meteorytu postawiony przed nią - to opinia Waby jest dla niej równie istotna.

Potem okazało się, że Waba - największa formalistka ze wszystkich i najbardziej czuła chyba na konwenanse - przyczepiła się, że nie poprosiła jej o historię, tylko raczej jej zażądała. Wyglądało na to, że Haruka musiała pamiętać o tym, że nie wszystkie Siostry mają tak luźne podejście jak Shira albo Niyomi. Zanotowała to sobie z tyłu umysłu.

"Opowiedz, proszę." odmigała, jednak wyglądało na to, że na razie ten rozdział był dla niej zamknięty. Zamiast tego, Waba zasugerowała jej, by spytała o to Fugatę. O to, jaki był na początku Musan. Powstrzymała frustrację, dochodząc do wniosku, że ostatecznie w tym punkcie Waba ma rację - lepiej było dowiedzieć się wszystkiego po kolei, od początku. Skinęła głową.

"Dobrze. Spytam."

- Co oznacza ten znak? Kojarzy mi się z "Suka", ale chyba chodzi o coś trochę innego. Dziwka? - spytała jeszcze, nie będąc pewna co miała na myśli Waba w odniesieniu do jej potencjalnego spania z Rinem. Nieprzyjemne spojrzenie zignorowała, uznając, że spróbuje pójść ścieżką Shiry w tej relacji, przynajmniej na początku. Cały czas miała jednak wrażenie, że jedyne co widzi ze strony Waby to wysoki mur i ją samą, obserwującą ją gdzieś z wysoka, z jego blanków, na których się zasadziła. Dopiero sama końcówka rozmowy sprawiła, że Siostra uchyliła nieco bramę tego zamku. Niewiele, ale teraz Haruka mogła przynajmniej dostrzec skrawek jej prawdziwych emocji, skrywanych za uprzejmą maską. Zastanowiła się, jak bardzo Waba czuje się osamotniona w tym świecie Shiry, w którym zabrakło Chishiby.

Było też jasne, że Waba została bardzo zraniona. Przez kogo dokładnie i w jakich okolicznościach, nie miała pojęcia, ale mur, który postawiła - chyba miał ją chronić nie tylko przed Haruką, ale w ogóle przed innymi ludźmi. Dlatego też wysłuchała ze spokojem tyrady, jaką Waba uraczyła ją na temat poprzedniej liderki, jednocześnie rugając w niemal co drugim zdaniu.

- Dziękuję. Teraz chyba widzę Cię odrobinę lepiej. Chishibę... też. - skłoniła się uprzejmie. Jej ton był stanowczy, ale nie antagonizujący. - Nie wydaje mi się, żeby inwektywy w moim kierunku były konieczne, ale jeśli ich potrzebowałaś, to nie mam z tym problemu. Zależało mi na poznaniu twojej opinii i lepszym zrozumieniu historii Sióstr. Nie powiem, żeby twoje słowa zmieniły całkiem moją opinię o poprzedniej liderce. Dalej jestem przekonana, że Shira jest jaka jest nie DZIĘKI Chishibie, ale POMIMO tego, jak tamta ją traktowała, do tego z tego co słyszałam, to raczej nie było to tylko dostanie "kilka razy po głowi". To była przemoc fizyczna i psychiczna. Na podstawie tego, co wiem do tej pory, uważam, że grała w bardzo, bardzo niebezpieczną grę życiem swojej córki. Myślę, że gdyby nie Chocho-sama, Shira by się złamała i albo odebrała sobie życie, albo zmieniła w tę samą osobę, jaką była Chishiba. A nie chciałabym, żeby naszym klanem przewodził ktoś taki. I gdyby dalej oddziałem przewodziła Chishiba to - oczywiście pomijając to, że nie dostałabym zaproszenia, na pewno nie na obecnym etapie - to nie chciałabym być członkiem oddziału pod jej dowództwem. -

Haruka wzięła głębszy oddech, po czym jej ton złagodniał nieco.

- Niemniej... po tym, co mi opowiedziałaś zmieniło się jedno. Współczuję Chishibie. Nie zgadzam się z jej decyzjami i cieszę się, że Shira jest taka, jak jest... i tak jak ty, pójdę za nią w ogień... w zasadzie już poszłam, bo jeszcze dwa tygodnie temu chyba bym wyśmiała kogokolwiek, kto by mi powiedział, że będę przeprowadzać naloty na ogoniastą bestię, do tego tylko z Kaminarim, którego poznałam raptem pół godziny wcześniej i to jako wroga... Ale współczuję. Rzeczywiście została postawiona w okropnej sytuacji i nie chciałabym być na jej miejscu, a tym bardziej, żeby Shimana na takim miejscu się znalazła. Także dziękuję za tę perspektywę, Siostro. I to dziękuję szczerze. -

Nazajutrz, przebierając się w swój kombinezon czuła mocno ciężar sytuacji. Miała wrażenie, jakby nagle weszła na teren grzybowych farm, a powietrze było aż ciężkie od zarodników. Zakładając swoją tradycyjną maskę, wiedziała, że przyjdzie im dzisiaj być może stanąć przed okropnymi wyborami, ale... ale ostatecznie będzie musiała wykonać swoją powinność jako kunoichi. Kiedy się jeszcze przebierały, spytała Fugatę.

- Jakieś... instrukcje dla mnie, co zrobić, kiedy pojawi się na przykład Gzik? Widziałam go, jak nas obserwował z jednego z dachów w trakcie walki z Osanenem. W razie czego pewnie będzie wiedział, czego się spodziewać. Najlepsza byłoby genjutsu, ale... cóż. - westchnęła, chociaż tak naprawdę nie była pewna, czy nawet to by zadziałało na Gzika. Mogła mieć tylko nadzieję, że nie pojawi się akurat przy ich bramie, chociaż kiedy tylko o tym pomyślała poczuła się, jakby właśnie zapeszyła całą sytuację.

Potem stały już na swoim posterunku, obserwując zbliżającą się delegację Kaminari. Trzeba było przyznać, że robili wrażenie, do tego z zainteresowaniem dostrzegła, że ich delegacja składa się głównie z kobiet. W pierwszej sekundzie też myślała, że to starsza, potężna kobieta przypominająca Kagadę jest przywódcą, zaraz jednak wyszło na jaw, że tak nie jest - to młodsza, częściowo kaleka dziewczyna była liderką, do tego już po paru słowach widać było, że posiadała podobny Kagadzie, porywczy charakter. Ciekawe tylko, czy była równie honorowa jak jej Seininn. I czy brak ręki i oka ją spowalniał? Dotknęła delikatnie opatrunku na swojej głowie, przypominając sobie, że sama przecież nauczyła sie żyć bez oka. Ale czy byłoby podobnie z brakiem nogi? To wydawało się już o wiele mocniej ograniczać. Mimo wszystko, delikatnie ukłoniła się, na znak szacunku - nawet jeśli tamci go nie mieli, nie zamierzała dać im pretekstu. Na szczęście z resztą wśród delegacji był też ktoś, kto miał mniej wojownicze, a bardziej polityczne podejście. Chociaż to mogło też oznaczać tylko tyle, że łatwiej jej będzie wbić im kunai w plecy, gdy nie będą się tego spodziewać. Negocjacje... będą ciężkie. To było pewne. I gdyby nie Sanbi to nawet nie można byłoby na nie liczyć.

Potem jednak pojawiła się delegacja z ich strony i... Haruka w sumie zaskoczyła się tym, że nie było w niej nikogo ze strony Musana. Czyżby Jirou nie ufał Królom, że nie spróbują zasabotować obrad? Czy wolał w razie czego zminimalizować straty i mieć pewność, że gdyby rozpętała się walka, to ich strona zdoła się albo wycofać, albo uderzyć mocniej na główne siły przeciwnika poza miastem? Tak czy inaczej, ucieszyła się widząc Shirę i to, jak ta rozmawia z Chino. Miała wrażenie, że jej otwartość dobrze działała niemal na wszystkich - w tym na samą liderkę Kaminari.

Potem delegacje ruszyły na miejsce obrad, a obok nich...

No tak. Wiedziała.

Po prostu wiedziała, że tak będzie.

Gzik.

"Łapiemy go?" mignęła Fugacie, przygotowując się do przywołania ogonów. Obecnie z jej strony była to jedyna technika, dająca nadzieję na wystarczająco szybkie i mocne pochwycenie małego Yokai. Jeśli Fugata potwierdziła, że tak... to cóż, przywołała ogony i spróbowała go schwytać. Jeśli jednak tamta zaleciła ostrożność, Haruka wycofała się z tego pomysłu, jedynie trzymając go w gotowości, zamiast tego podejmując rozmowę.

- Pilnujemy, żeby im nie przeszkadzano. Mam nadzieję, że się dogadają, bo nie chciałabym widzieć Sanbi pustoszącego wybrzeże i mordującego ludzi. A ty, co tutaj robisz, Gziku? Chciałeś mieć lepszą pozycję, żeby coś narysować? Masz jakieś nowe obrazki, na przykład z naszej nocnej potyczki? - spytała otwarcie, ustawiając się tak, by mieć oko jednocześnie na niego, jak i na pole i mury dookoła.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 25 sty 2026, o 15:33; Forum: Osada Ryuzaku no Taki; Temat: Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]; Odpowiedzi: 7; Odsłony: 280

Re: Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
15/19

Nizan

Wizyta w Domu Tysiąca Zwojów okazała się być dla kowala zaskakująco interesującym i poszerzającym jego horyzonty przeżyciem. Do tej pory był skupiony raczej na swoim warsztacie i rodzinie, teraz zaś - dzięki sugestii żony - odkrył nową skarbnicę wiedzy, z której mógłby czerpać informacje na tematy, które go frapowały. Być może spędzi tutaj więcej czasu, na razie jednak miał przed sobą konkretny cel. Chociaż nie omieszkał spytać jeszcze o łączenie żywiołów. Urzędnik podrapał się po nosie piórkiem, zastanawiając się.

- Łączenie natur chakry... obawiam się, że nie jestem pewny, trzeba by pewnie porozmawiać kierownikiem działu filozofii lub iryojutsu. Możliwe, że w którymś z nich pojawiały się podobne prace, osobiście się nie interesowałem, moją dziedziną jest inżynieria miejska. - wytłumaczył nieco przepraszającym tonem.

Tymczasem w swoim zakątku Karui kiwał głową, słuchając wyjaśnień Nizana i obserwując, jak ten szuka na mapie miasta swojego warsztatu. Rzeczywiście, dość szybko udało się namierzyć zarówno warsztat, jak i nowozakupiony przez Shimę budynek. Co ciekawe, warsztat był już na mapie opatrzony stosowną nazwą, oraz dokładną datą, kiedy Kunisaku otwarli biznes. Tymczasem pustostan miał tylko na sobie znak "zaginiony". Data obok niego była jednak datą dosłownie sprzed kilku dni. Karui zerknął na oba miejsca.

- Zaraz się tego dowiemy. Wedle mapy budynek został porzucony a właściciel zaginął, także powinien on... budynek znaczy, nie właściciel oczywiście... przejść na własność Rady, to prawda. - stwierdził, po czym obejrzał się w stronę wejścia, akurat w momencie, gdy pojawił się w nich wezwany wcześniej urzędnik, tym razem z naręczem ksiąg, które postawił na stole obok mapy. Karui odprawił go machnięciem dłoni i zaczął wertować dokumenty, co trwało dobre dziesięć minut, w trakcie których Nizan mógł odnieść wrażenie, że starzec zapomniał jednak o jego obecności. Parę razy coś sprawdzał między mapą a księgami, aż w końcu sapnął z satysfakcją.

- Dobrze, wszystko jasne. Tak jak mówicie, budynek należał do niejakiego Hiragiego Genpo, i tak jak mówicie - był zarejestrowany jako zielarz i alchemik. Wedle spisu miał jeszcze zakupioną jakąś posiadłość w wiosce Tengutsu, kilkanaście kilometrów od miasta, obecnie też oznaczoną jako pustostan, a właściciel jest uznany za zaginionego. Czekamy jednak jeszcze... a tak, trzy lata, zanim przejdzie na własność Rady. Jeśli pytacie o to, czy budynek wcześniej do Rady należał, to nie, nie mamy w dokumentacji nic na ten temat. Widzę jednak, że dostał dofinansowanie swego czasu od dwojga członków Rady, wobec czego będą mieli oni zapewne pierwszeństwo wykupu, kiedy tamta posiadłość zostanie już wystawiona na sprzedaż. -

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 24 sty 2026, o 13:05; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki; Odpowiedzi: 5; Odsłony: 159

Re: Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki

Post Fabularny

Wiosna 396 roku Atarashi Kaito Ishikawa

Samehada niechętnie, ale posłuchała twojego polecenia, kiedy nakazałeś jej spokój. Posiadanie ostrza, które jest w pewien sposób żywe i reaguje na twoje nastroje i polecenia było z pewnością dziwnym przeżyciem - prawdopodobnie w momencie, kiedy pierwszy raz stanąłeś przed obliczem Yamamoto-dono, nie miałeś pojęcia, że droga ta zaprowadzi cię w takie właśnie miejsce. A jednak, dziwne, pokryte łuską ostrze towarzyszyło ci, powoli się do ciebie przyzwyczajając... a przynajmniej można było mieć taką nadzieję.

- Nie wątpię. Piękna sztuka. Mój dziad powiadał, że ostrze powstało, kiedy podwodna osada rybiego klanu z południa została zdziesiątkowana przez jednego z Yokai, żyjących w głębinach. Kowal pochodzący z tej wioski, który trakcie masakry był w podróży na ląd, ujrzał rodzinę, przyjaciół i sąsiadów pochłoniętych przez bestię i postanowił stworzyć broń, która będzie w stanie pożreć każdą istotę, która ma w sobie choć krztynę chakry. Rok pracował, przelewając w ostrze cały swój gniew i żal, wzbogacając stal krwią i łuskami poległych, które zebrał w dniu, gdy ujrzał dokonaną rzeź. Gdy Samehada była gotowa, jeszcze nie była żywa - dopiero kiedy kowal starł się z Yokai, a oręż pochłonął chakrę demona, jednocześnie wchłonął też chakrę i duszę samego kowala, zamykając oba w broni. Podobno po dziś dzień w głębi ostrza toczy się walka między człowiekiem a demonem... - uraczył cię opowieścią Ryūzō, kiedy spacerowaliście spokojnie uliczkami. - No, ale to tylko jedna z wersji. Południowcy pewnie mają swoje. Ale daj mi znać, jakbyś rzeczywiście usłyszał dwa głosy z wnętrza broni, bom okrutnie tego ciekaw. -

Wspinając się już ścieżką do domostwa, rozmowa zeszła na twoje wojenne dokonania, a ty sam poczułeś odrobinę sympatii do człowieka, który wydawał się mieć ducha prawdziwego wojownika, nie stroniącego, a wręcz pragnącego walki i sprawdzenia się w boju. Na wspomnienie o braku postów, na twarzy Ryūzō zagościł szeroki uśmiech.

- Ha, bardzo dobrze! To samo swoim chłopakom powtarzam, żeby jedli mięsiwa i ryż, bo inaczej to na chuchroków wyrosną co to nawet kunaia nie będą w stanie podnieść, a co dopiero prawdziwej broni, jak mojego Pożeracza Serc. A ktoś musi nieść rodzinną tradycję, nie? - kciukiem wskazał do tyłu, na własny, ogromny miecz przytroczony do pleców. - W sumie niedługo powinni już się sami zabierać do roboty, bo po czternaście lat mają, to ileż można w domu siedzieć. A wtedy może mnie też puszczą gdzieś bliżej frontu. -

Potem dotarliście już jednak do sali jadalnej, gdzie rzeczywiście odłożyliście broń na bok... pomijając Samehadę, która szarpała się niemal na twoich plecach i tylko twoja silna wola wydawała się trzymać ją w ryzach. Co ciekawe, gdzieś z tyłu twojego umysłu poczułeś... myśl, czy raczej uczucie - bardzo proste.

Głód.

Jeść.

Chakra. DUŻO CHAKRY!

POLOWAĆ!

Intencja była jasna, choć to, co mogło zaniepokoić, to fakt, że... nieco trudno było ci rozróżnić, czy jest to intencja ostrza, czy twoja własna. Dopiero po sekundzie-dwóch dotarło do ciebie, że te emocje nie są twoimi własnymi i usiadłeś na wskazanym miejscu. Nakarmiłeś też przy okazji ostrze swoją chakrą, co sprawiło, że odrobinę się uspokoiło. Nadal czułeś jego delikatny ruch na plecach, ale teraz wydawało się... trawić? I chociaż dalej było zainteresowane obojgiem twoich rozmówców, tak chwilowo żądza polowania została stłumiona.

Przy okazji zarejestrowałeś, że kobieta przygląda ci się uważnie, ale nie skomentowała twojego chwilowego zawahania. W spojrzeniu tym nie było nawet cienia niepokoju, jeśli już - ostrożność starego wojownika, nic więcej. Jedynie skinęła głową, kiedy uznałeś, że lepiej Samehadę będzie mieć przy sobie.

- Dobrze, tylko na nią uważaj. Skoro zdecydowałeś się nosić taką broń, jesteś za nią odpowiedzialny. - stwierdziła, po czym wyciągnęła z pieca jakieś smakowicie pachnące placki, które szybko wyłożyła do koszyczka przygotowanego zawczasu i dodała obok miseczki z jakimiś owocowymi przetworami, których nie rozpoznałeś - musiały być jakimś jej lokalnym specjałem. Przyniosła to wszystko do stołu, po czym wskazała na wiktuały, sama też zasiadając.

- Jedzcie, chłopcy. A w międzyczasie ty, młodzieńcze, opowiedz mi jak doszło do tego, że odnalazłeś tę broń. Większość uznała ją za zaginioną, a tutaj nagle pojawiasz się ty. Wybrany przez Kyuubiego-samę. Pomagasz ludowi, który jest ci obcy, mordując tych, którzy kulturowo powinni być ci bliżsi. Do tego ni z tego, ni z owego znikasz na... ile dwa-trzy tygodnie? I wracasz z tym. - wskazała na Samehadę na twoich plecach. - Przyznasz z pewnością, że czyni cię to... interesującą postacią. -

Występujące postacie:
Kurogane Ryūzō - KLIK
Kageyama Megumi - KLIK

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 23 sty 2026, o 13:55; Forum: Osada Ryuzaku no Taki; Temat: Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]; Odpowiedzi: 7; Odsłony: 280

Re: Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
14/19

Nizan

Tymczasem skupił się na swoich zadaniach, niezależnie od tego, czy motywacją było polecenie Shimy, czy też wewnętrzna chęć Nizana do zanurzenia się w pracy. Zapytany o zespół Karyou prychnął, pozwalając jeszcze wodzie spływać mu po plecach i przecierając mokre oczy.

-Z pizdrykami bym przecież nie pijał, nie? No, chyba, żeby mieli naprawdę dobry alkohol... - żachnął się najpierw Karyou, ale potem potarł brodę ręką, zastanawiając się. Kto wie, może dzięki takiej sugestii Nizana sam Mistrz Ognia zmobilizuje się, żeby rozwinąć własne zdolności i stać się naturalnym oficerem pośród reszty drużyny, którą zmontuje? - No dobra, kumam yangge*. Ogarnie się jakąś ekipę, nie peniaj szefuńciu. -

Karyou klepnął Nizana w ramię, zbierając się do swojego zadania.

- Nie słyszeliście? - zdziwił się urzędnik, ale potem wzruszył ramionami i zaczął wyjaśniać, chyba zadowolony z zainteresowania, jakie okazał Nizan. - Chociaż, jeśli nie bywacie u nas często, to czemu mielibyście... Skrybowie Złota i Płomienia to urząd trzymający pieczę nad poszczególnymi częściami biblioteki i skupiający się na konkretnych działach. Karui-sama odpowiedzialny jest za historię samego miasta, Hayato-sama za historię krain Kontynentu, a Yuko-sama za historię wysp oraz opowieści z terenów za Murem. Chociaż tych ostatnich nie ma zbyt wiele, z oczywistych powodów. Sama nazwa jest symboliczna dla samego Ryuzaku no Taki. Ogień - ponieważ zrodziło się w ogniu konfliktów na Kontynencie, Złoto - ponieważ powstało dla dobrobytu wszystkich jego mieszkańców. Skrybowie podlegają bezpośrednio pod nadzorcę, Kenjiego-samę. -

Tymczasem na piętrze, staruszek w pierwszym momencie rzeczywiście nie usłyszał Nizana i zajął się swoim zadaniem, ale kiedy kowal powtórzył powitanie, tamten podniósł głowę i rozejrzał się, dostrzegając go.

- Bliżej, młodzieńcze, bliżej! Tylko uważaj na te zwoje tutaj po twojej prawej stronie. - stwierdził, wskazując na jedną ze stert, która dla oczu Nizana nie różniła się absolutnie niczym od pozostałych. Kiedy młody kowal przedstawił swoją sprawę, nie narzekał zupełnie, że mu przeszkadza. W zasadzie wydawało się, że zapomniał w ogóle o tym, co robił wcześniej.

- Kunisaku? Nie znam. Spoza miasta jesteście? Czy żona od nas? I musisz być trochę bardziej precyzyjny, przez tych wszystkich cholernych shinobi latających po mieście to co miesiąc jakiś budynek zostaje uszkodzony przez wybuch. - skrzywił się, wyraźnie mając dość mocne opinie na temat półbogów krążących po świecie i mieszających chakrę. Przesunął księgę, którą przeglądał, po czym sięgnął gdzieś za siebie, wyjmując spory zwój, który okazał się... mapą administracyjną miasta. - No, wskażcie mi o który chodzi. Genpo... Genpo, Genpo... coś mi świta, zaraz sobie coś przypomnę. Alchemik mówicie? Ze sklepem? -

Karui zamyślił się, po czym potrząsnął głową i pociągnął za jakiś sznureczek ukryty pomiędzy jednym z regałów a drugim. Nagle w zakątku pojawił się młody, kilkunastoletni chyba urzędnik.

- Tak, Karui-sama? -

- Przynieście mi spis zarejestrowanych kupców zielarskich w mieście, tomy piąty, szósty... i siódmy. Sekcja druga, dwudziesta alejka, półka czwarta. -

- Oczywiście, Karui-sama, zaraz wrócę. -

Młodzieniec zniknął, a starzec przywołał Nizana do mapy.

* - chodziło jej o "kumam czaczę", ale zmienione na bardziej azjatycki odpowiednik. Yangge to najwyraźniej ludowy taniec północnych Chin, bardzo żywy, wykonywany na święta (np. Nowy Rok Księżycowy).

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 23 sty 2026, o 11:55; Forum: Tereny Sporne - Półwysep Antai; Temat: Północno - wschodnie wybrzeże; Odpowiedzi: 348; Odsłony: 31193

Re: Północno - wschodnie wybrzeże

To, co mówiła Waba, było... interesujące. Haruka rzeczywiście póki co poznała Króli tylko i wyłącznie w kontekście ich relacji z nimi - Siostrami. Nie wiedziała, co robią na misjach, chociaż przez głowę przemknęło jej wspomnienie tego, co mówiła Sanda o misji na morzu. Tyle, że tak samo jak Musan i jego ludzie, Shira i Siostry również walczyły dla klanu całym sercem, a co ważniejsze - nie bały się też perspektywy pokoju.

"Rozumiem. Ale czy umieją też przestać walczyć? Dla klanu?" zamigała jeszcze, unosząc brwi, po czym jeszcze dla pewności domigała parę znaków, nie będąc pewna, jak pokazać "pokój". Jej obawą było, że Królowie i Musan tak długo walczyli, że zapomnieli już jak tego nie robić. "Brak. Walki. Przyjaźń."

Na pytanie o to, skąd wiedziała, wzruszyła ramionami.

"Dużo pytam. Chcę znać Siostry." zamigała, a potem Waba pokazała coś... naprawdę interesującego. Chishiba, a raczej... Shira zmieniła Musana? Ale dlaczego? Co takiego się stało? Tej części historii nie słyszała.

"Shira? To znaczy? Opowiedz."

Potem Waba zarzuciła jej hipokryzję i Haruka westchnęła. Albo tym razem Waba nie zrozumiała, że nie chodziło o uderzenie, ale ODRZUCENIE przez klan, albo... w sumie nie wiedziała co dokładnie. Ale uznała, że potraktuje to jako niezrozumienie.

"Chodziło mi o odrzucenie przez klan. Nie uderzenie przez jednego jego członka. Sam Osanen - Sami Królowie - to jeszcze nie klan."

Rzeczywiście, rozmowa z Wabą, chociaż interesująca i oferująca nową, inną perspektywę, była jednocześnie trochę frustrująca, ponieważ ta Siostra była o wiele bardziej lakoniczna i oszczędna w informacjach, jakie jej przekazywała. Co więcej, widziała, że na razie Waba traktuje ją bardzo protekcjonalnie, z góry. Nie podobało jej się to do końca, ale wiedziała, że zgodnie z logiką Chishiby - za słowami musiała iść jeszcze siła oraz doświadczenie - dwie rzeczy, których jej na razie dalej brakowało. Dlatego powściągnęła frustrację.

"Dokończ, proszę. Nie obrażę się, jeśli to coś złego? Negatywnego." odmigała, nim przeszły z powrotem na słowa.

- Jakie zadanie postawiła sobie Chishiba? Zrobić z nas bezduszne morderczynie? I... jeżeli szczerość to cecha prawdziwie odważnych, to... co powinniśmy w takim razie zrobić, według ciebie? Żeby nie błądzić? - spytała już otwarcie, jeszcze zanim weszły, szczerze będąc tego ciekawa. Dalej nie rozumiała do końca motywów i emocji tej jednej Siostry. Ostatni fragment dotyczący Fugaty... chyba chodziło o to, że Fugata - chcąc być dla niej dobrą mentorką - nie zawsze będzie z nią w pełni szczera, bo nie będzie chciała jej zranić? Nie miałą co do tego pewności. Do tej pory jej mentorka była raczej... bardzo szczera. Po prostu nie była przy tym złośliwa, ani protekcjonalna. I to Haruka bardzo w Fugacie zaczęła cenić.

Cóż, przynajmniej ten fragment rozmowy pomógł jej chwilowo przygasić niepokój związany z Rinem. Chwilowo.

Tymczasem w siedzibie, zgodnie z jej podejrzeniem, Shira nie tylko się nie obraziła, ale wręcz poinstruowała ją, jak używać "nowoczesnych" przekleństw w znakach. Haruka pokiwała głową i wręcz z przesadną uwagą powtarzała znaki po Shirze.

- Dzięki, teraz będę zdecydowanie lepiej przygotowana do misji. W końcu będę mogła zamigać na przykład... - zastanowiła się i zamigała. "Zdejmuję tego szmaciarza po lewej!"

Całkiem przypadkowo po lewej akurat stał Anzou.

Na tulenie Fugatki parsknęła i pokręciła głową.

- Totalnie. Tulenie Fugatki to na pewno najlepsza kuracja. A jak schudnę, jak potem będę jej próbowała uciec! -

Rozmowa przy śniadaniu była - co zrozumiałe - już w poważniejszych tonach, zwłaszcza między starszymi Siostrami. To, co z niej jednak wyłapała ciekawego, to sugestia Hisamidy, że... nie wszyscy muszą skończyć jak Waba? Co to znaczyło? Czyżby... czyżby ona sama przeżyła podobny romans z kimś spoza klanu, który się tragicznie skończył i dlatego była tak... ostrożna wobec podobnych związków? Dlatego wypytywała o Rina, protestowała przeciwko Zaku i Yadasu? Był to chyba delikatny temat, ale postanowiła, że w którymś momencie spróbuje delikatnie poprosić Wabę o to, żeby jej coś powiedziała na ten temat. Sama, nie inna Siostra.
Równie interesująca była postawa Fugaty, która mimo posiadania tylko Szóstego Pióra... zdecydowanie wyrobiła sobie już pozycję, w której umiała uprzejmie, ale dobitnie upomnieć każdą z Sióstr, co do ich obowiązków. Haruka obserwowała to wyraźnie i z zainteresowaniem. Cieszyła się, że ma taką mentorkę i wiedziała, że będzie się starała ją naśladować też pod tym kątem w którymś momencie, chociaż nie sądziła, żeby mogła być aż tak zdystansowana. Na razie czuła się chyba w jakiś sposób... połączeniem Fugaty i Shiry? Chociaż tak naprawdę pewnie cały czas po prostu chłonęła postawy wszystkich pozostałych Sióstr.

Potem Moshi - po chwili ciągnięcia za język - zdradził, czemu dzisiejszego poranka nie przypominał siebie. I chociaż Haruka starała się podchodzić do sytuacji ze spokojem, to jego słowa rezonowały w dużej mierze z tym, co w głębi sama czuła. Polubiła wariacką ekipę Kaminari. Moshiego również, chociaż w sumie najbardziej chyba miałaby ochotę zaprosić Sandę na wspólne picie razem z nią, Muwarą i resztą Sióstr. Była ciekawa, jakie historie miała tamta dziewczyna, która chyba była z Kagadą najdłużej.

- Cóż... nawet jeśli walki znowu się rozpoczną, to może chociaż dopisze nam szczęście i nie wpadniemy na siebie w bitwie. Albo chociaż nie od razu. - westchnęła, nie widząc innego wyjścia na ten moment. Wiedziała, że ostatecznie wykona rozkazy Shiry, ale... ale jeśli miałaby teraz skrzywdzić któregokolwiek z tych Kaminari, których poznała tutaj, byłoby jej ogromnie ciężko.

Potem obudziła się Urasano, która tym razem zaczęła coś więcej mówić. Na komentarz odnośnie stroju machnęła ręką, dając do zrozumienia, że wszystko jest DAIJOBU. To co przede wszystkim do Haruki dotarło, że w sumie to pierwszy raz, kiedy widzi ją nie przy pracy, ale rozmawiającą po prostu z którąś z pozostałych, młodszych Sióstr. Co więcej, pokazała pazur, którego normalnie spodziewałaby się chyba najbardziej po... Fugacie? Szczery, ale bez jadu. Otwarcie powiedziała, że i ona, i Yadasu chcą przerosnąć pozostałe. Co wiecej, otwarcie też powiedziała, że według nich to... Fugata powinna być Dziewiątym Piórem. W sumie... po wczorajszej walce jej i Onasena, nawet jej to nie dziwiło. Fugata była... naprawdę potężna, kiedy przestawała się hamować.

Śniadanie zakończyło się w nieco napiętej, ale jednak o niebo lepszej atmosferze niż to wczorajsze. Przynajmniej tyle.

Pożegnała się z Anzou i Moshim, ściskając każdego na pożegnanie.

- Tylko bez grubych pasztetów, Moshi. - pogroziła jedynie bratniej duszy Niyomi, a do Anzou powiedziała. - Postaraj się przypilnować tam wszystkich. I tak, żeby nie pobrudzić tych ubrań, bo byłoby szkoda. -

Przyszedł czas na odprawę. Słuchała uważnie wytycznych, które... brzmiały rozsądnie. Nikt nie wchodzi poza dowódcami klanów, resztę zatrzymują siłą albo nawet zabić, jeśli zajdzie taka konieczność. Haruka zadrżała, mając nadzieję, że... taka konieczność nie nastąpi, ale wiedziała, że wszystko może się zdarzyć w tak newralgicznej sytuacji. To, co przykuło jej uwagę to oczywiście spojrzenie Hisamidy, gdy wspomniała o tajnej misji Nagome. Czyżby ta już ruszyła, aby sprawdzić Rina? Czy jednak jej celem był Musan albo Królowie? Albo Kaminari? Nie była pewna i wiedziała, że na razie się tego nie dowie, dlatego... odłożyła to do specjalnej szafki w swoim umyśle z tabliczką "na później". Nie mogła sobie pozwolić na bycie rozproszoną.

Nie dzisiaj.

Przydział wydawał się rozsądny, choć - jeśli miałaby gdziekolwiek uderzać, chcąc jakoś wprowadzić chaos... pewnie uderzyłaby w zachodnie wejście, starając się przemknąć obok Urasano. Czy dziewczyna była rzeczywiście dość dobra, by sama je zabezpieczyć? Miała taką nadzieję. W razie czego, będzie musiała po prostu zrobić to samo, co Niyomi i wezwać wsparcie. Na szczęście osada nie była gigantyczna, a ich zdolności pozwalały na szybkie przemieszczenie się. Była już gotowa do przebrania się, kiedy pojawiły się dwa ostatnie rozkazy - chyba najtrudniejsze.

Złapać Gzika. A w razie konfliktu... wyeliminować Shirei-kan Kaminari oraz Kagadę.

Westchnęła, nie wiedząc, co będzie trudniejsze - zadać cios Kagadzie, czy w ogóle ją trafić przy całej jej potędze. Cóż, w najgorszym wypadku, może chociaż na moment zasłoni jej widok ogonami, żeby któraś z pozostałych Sióstr ją zraniła.

Oby do tego nie doszło.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 22 sty 2026, o 18:26; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Szpital; Odpowiedzi: 4; Odsłony: 1221

Re: Szpital

Post Fabularny

Wiosna 396 roku Atarashi Kaito Ishikawa

Rzeczywiście, oszczędzałeś się, chociaż lekarze i tak parokrotnie próbowali ci wyperswadować nawet wymachy bronią, ale w końcu zaprzestali, widząc, że jest pewna granica, której nie przekroczysz. Ciało bolało, ale koniec końców stopniowo się regenerowało. Dlatego też gdy tylko dotarło do ciebie, że najwyraźniej gdzieś jesteś potrzebny, ubrałeś się i powitałeś pielęgniarza oraz obcego wojownika już w ubraniu. Widok ten zresztą wywołał uśmiech na twarzy nieznajomego.

- Nie potrzebujesz nic, ale jeśli pragniesz wziąć rynsztunek ze sobą, droga wolna. Wedle mojej wiedzy chodzi tylko o rozmowę. - stwierdził, czekając aż zabierzesz cały swój arsenał, na co pielęgniarz westchnął i przeciągnął dłonią po twarzy, jednak więcej się nie odzywał. Wojownik tymczasem wyciągnął ku tobie prawicę, zwyczajem części mniej cywilizowanych plemion zza Muru.

- Kurogane Ryūzō. Dobrze poznać kolegę po fachu. A dla konowałów to przecież wyrozumiały jestem, jakbym nie był, to już bym mu w pysk na wejściu przecież dał. - stwierdził tubalnym głosem, po czym wskazał podbródkiem na Samehadę, która - wyczułeś to wyraźnie - drgnęła lekko, jakby węsząc dookoła i wyginając się delikatnie ku Ryūzō. Ten widząc poruszenie, gwizdnął pod nosem. - Niby miecz, a trochę Yokai... fascynujące. Parę legend się słyszało o tej broni, ale co innego słyszeć, a co innego widzieć. Miałeś okazję już dzierżyć ją w boju? -

Ruszyliście korytarzami, wychodząc ze szpitala i kierując się na północ, w stronę nowopowstałej części "administracyjnej" miasta. Idąc pustymi raczej, ale stopniowo budzącymi się do życia uliczkami, mogłeś poczuć zmianę powietrza dookoła.

- Teraz tak, z zasad... Megumi-dono będzie nalegać, żebyś coś zjadł, a ja tam nie wiem, czy czasem jakichś postów nie robisz czy co - gorąco zalecam zjeść, co oferuje, bo jeśli zaprasza cię na posiłek, to znaczy, żeś czegoś takiego dokonał, co ją zainteresowało, a odmowę traktuje jako wielką obrazę. Ja słyszałem tylko, że brałeś udział w odbiciu twierdzy z rąk czerwonookich, czego w sumie zazdroszczę, bo sam bym chętnie wpadł na taką potyczkę. Trzymali mnie na ochronie karawan i tyłów przed Ryuzackim ścierwem ostatnie miesiące to tam wiele sportu nie było. -

Po krótkiej chwili doszliście do bramy opatrzonej symbolem klanu Mateki, gdzie obecnie straż trzymała dwójka strażników, którzy ukłonili się, widząc was nadchodzących ścieżką i przepuścili od razu do środka. Tam ruszyliście w stronę domostwa i czułeś, jak twoje stopy chrupią na żwirze, czasami tylko przerywanym kamieniami. Było pusto, a przy ścieżce dopalały się właśnie lampy oświetlające drogę w nocy. Po wejściu do środka, skierowaliście się na lewo, gdzie znajdowały się między innymi kuchnie i sala jadalna. Samehada ożywiła się znowu, tym razem o wiele gwałtowniej, wręcz wijąc się nieco i wyciągając w tym samym kierunku, z którego dochodził do ciebie zapach jedzenia. Ryūzō otworzył jedne z drzwi i weszliście do pomniejszej kuchni, gdzie przy palenisku krzątała się wysoka, szczupła, wręcz koścista staruszka w pięknej, kolorowej szacie i suchym, ostrym spojrzeniu i siwych włosach związanych w dwa warkocze opadające jej na ramiona.

- Megumi-dono, przyprowadziłem... -

- Widzę i słyszę. Nie jestem ani ślepa, ani głucha, Ryū. Siadajcie, zaraz do was przyjdę. Tylko zostawcie może to żelastwo gdzieś z boku, bo mi połowę zastawy potłuczecie podczas posiłku. -

Palcem wskazała wam stół pod ścianą, na którym były już rozłożone miseczki i trochę jedzenia, a także herbata. Czułeś, że Samehada zaczęła niemal dyszeć, niczym pies, który poczuł zwierzynę, wyciągając się w stronę kobiety. Miałeś wrażenie, jakby miała się lada moment wyrwać i rzucić w jej kierunku.

[Z/T]

Występujące postacie:
Kurogane Ryūzō - KLIK
Kageyama Megumi - KLIK

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 22 sty 2026, o 17:04; Forum: Atarashi; Temat: Wschodnie Atarashi; Odpowiedzi: 21; Odsłony: 1085

Re: Wschodnie Atarashi

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga C - "Nowe ścieżki"
15/14
Risu

Kiedy chłopak był ogłuszony, skorzystałaś z okazji, żeby posłać Kuro do jamy, aby wyciągnął najpierw Aiko, a potem Kumo, jednocześnie drugą łapą trzymając mocno pochwyconego shinobiego. Aiko skrzywiła się nieco i pojękiwała z bólu, kiedy wychodziła, ale ostatecznie udało jej się stanąć na ziemi.

- Dobrze, że ten twój Oni się tak sprawdza... Moja noga... złamana, ale udało mi się ją zaleczyć na tyle, żeby nie wyć z bólu. Będę jednak potrzebowała pewnie paru godzin, żeby ją doleczyć całkiem. Ten dół okazał się dość głęboki. - mruknęła, otrzepując się ze śniegu, zamarzniętej ziemi i ściółki. Potem od razu przejrzała swoje zasoby, czy czasem coś nie zostało zepsute, ale na szczęście tylko jedno z piórek zostało złamane. - Dobrze, że byl tylko jeden. Bo był... tylko jeden, prawda? -

Aiko spojrzała na ciebie ostro, a potem dookoła, nasłuchując. Na szczęście wyglądało na to, że nie było nikogo więcej.

- Do... dobrze! - potwierdził za to ze swojego dołu Kumo, chociaż i tak usłyszałyście w zasadzie przestraszony pisk, kiedy Kuro wyciągnął drugiego poszkodowanego z dołu. - Na brodę Susanoo... to... to tak wyglądają Yokai?! -

Kumo stał teraz i patrzył ze strachem, podziwem i fascynacją jednocześnie na Oni, który spokojnie znowu chwycił swojego więźnia. Ten w międzyczasie doszedł do siebie i znowu zaczął się wyrywać, jednak mocny uścisk Kuro skutecznie mu to uniemożliwił. Spojrzał wtedy z wyraźną niechęcią i nienawiścią w oczach na was, po czym splunął krwią i flegmą pod wasze nogi.

- No dobra, widzę, że jesteście wiedźmami zza Muru. Zabijcie mnie i już miejmy to z głowy. - warknął, patrząc spode łba i mówiąc nieco niewyraźnie. Aiko pokuśtykała do Kuro, przyglądając mu się bliżej, po czym zaczęła szperać w kieszeniach więźnia, aż wreszcie wyciągnęła z nich coś.

Odznaka.

- Ryuzaku? Ciekawe, myślałam, że raczej jesteś Uchiha. - stwierdziła, po czym rzuciła monetę w twoim kierunku.

Tsukishima Jinhai.

Doko Ryuzaku no Taki.

- Nie wszyscy jesteśmy tymi emocjonalnymi pizdeczkami. Chociaż słyszałem, że i tak od nich zaczęliście obskakiwać wpierdol, wiedźmo. - odgryzł się Jinhai, kiedy Kumo stał obok, patrząc to na was, to na schwytanego, czując chyba, że sytuacja go przerasta.

Aiko - wygląd
Shigemi
Drwal
Ichirou-sołtys Shiroyamy
Kumo - syn Ichirou
Tsukishima Jinhai.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 22 sty 2026, o 13:09; Forum: Atarashi; Temat: Wschodnie Atarashi; Odpowiedzi: 21; Odsłony: 1085

Re: Wschodnie Atarashi

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga C - "Nowe ścieżki"
14/14
Risu

Zorientowałaś się szybko, co się dzieje i odskoczyłaś - na szczęście byłaś jeszcze poza linią wilczych dołów, a same kolce, chociaż groźne, nie miały dość dużej szybkości, by cię zranić. Dostrzegłaś też, że blondyn na dachu składa pieczęcie do kolejnej techniki, jednak nim zdążył to zrobić, kilka ostrych dźwięków twojego fletu przekazało Kuro informację, co ma zrobić - przebić sie po prostu przez dach, co rzeczywiście nie sprawiło mu trudności i zaskoczyło zupełnie shinobiego, który chyba czuł się dość pewnie na swojej wysokiej pozycji.

- Kusoooo! - usłyszałaś spanikowany krzyk.

Drewno i drzazgi poszły wszędzie dookoła, kiedy yokai wyskoczył na zewnątrz, zgodnie z twoją instrukcją łapiąc shinobiego w ciasny uścisk, co się udało, chociaż nie bez kosztów - widziałaś, że chłopakowi udało się sięgnąć po kunai i wbić go w nogę twojego demona, jednak zabrakło mu chyba siły, aby zadać poważne uszkodzenia, ponieważ Kuro jedynie warknął i zgodnie z twoim kolejnym poleceniem zeskoczył na ziemię, po czym walnął chłopakiem o ścianę budynku, co chyba wywołało u niego przynajmniej lekkie wstrząśnięcie mózgu, rozkwaszając jego nos.

Krew poleciała na ziemię, a chłopak lekko zwiądł w uścisku Kuro. Usłyszałaś przy okazji głos Aiko.

- Risu! Co tam się dzieje?! -

Aiko - wygląd
Shigemi
Drwal
Ichirou-sołtys Shiroyamy
Kumo - syn Ichirou
Shinobi-blondyn

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 22 sty 2026, o 12:29; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki; Odpowiedzi: 5; Odsłony: 159

Yoru-no-Kyoku-sō - Dwór Nocnej Melodii - Siedziba Klanu Mateki

Siedziba klanu Mateki wznosi się na obrzeżu dzielnicy, gdzie dawne, uporządkowane rezydencje rodu Uchiha zaczynają mieszać się z bardziej zwartą zabudową klasy średniej dawnego Kotei, a teraz - Atarashi. Dawniej posiadłość jednego z bogatszych rodów, dziś nosi ślady bitwy i późniejszej odbudowy, ale także wyraźne piętno nowych, wyjątkowo skupionych na sztuce i mistycyzmie gospodarzy.

Do posiadłości prowadzi dawna, reprezentacyjna brama. Jej ciężkie, równo ociosane filary są dziełem dawnych rzemieślników, lecz masywne wrota zmieniają charakter: gładkie drewno pokrywają teraz misternie wycinane, lecz wciąż surowe wzory. Z daleka przypominają poprzeczne blizny, z bliska układają się w delikatne spirale, fale i drobne, powtarzalne motywy, przywołujące na myśl zapis melodii w drewnie.

Nad wejściem wisi nowa, ciemna deska z symbolem Mateki. Znak jest nie tylko namalowany - jest wycinany cienkim ostrzem, wielokrotnie, warstwa po warstwie, aż linie stają się głębokie, cienkie i eleganckie. W zagłębieniach tkwi ciemny pigment, który w świetle lamp nabiera odcienia głębokiego fioletu.

Kamienny mur wokół posiadłości nosi pęknięcia i ślady napraw. Między równymi blokami wstawione są płaskie, naturalne głazy z wyraźnym rysunkiem żył - Mateki wybierają je właśnie dla tych naturalnych linii, które przypominają im linie melodii, tkanej sprawnie przez każdego z członków klanu. W niektórych miejscach na murze zawieszone są cienkie, długie wstęgi tkaniny. Nie są krzykliwe, mają raczej stonowane barwy - szary błękit, przygaszoną czerwień, brudne złoto - a ich końce zakończone są drobnymi paciorkami i dzwoneczkami, które przy wietrze wydają cichy dźwięk, przypominający szept. Mówi się, że ma on odstraszać złe yokai.

Dziedziniec nie jest już idealnie równą płaszczyzną jak za czasów dawnych właścicieli, lecz nie panuje tu chaos. Gładkie, kamienne płyty przeplatają się ze starannie rozsypanym, jasnym żwirem. Pomiędzy nimi rosną kępy miękkiej trawy i niskie krzewy o drobnych kwiatach. Układ roślin i kamieni nie jest geometryczny, ale wyczuwalny jest w nim rytm - jak w tańcu, który sprawia wrażenie improwizowanego, choć każdy krok jest przemyślany.

Główna bryła budynku nadal zachowuje klasyczny kształt, lecz pierwotna, surowa elegancja rodu Uchiha ustępuje miejsca subtelnej dzikości Mateki. Biel ścian przełamują pionowe pasma ciemniejszych desek, w których wycięte są drobne, powtarzalne motywy - półksiężyce, smukłe liście, faliste linie przypominające ślad pędzla lub drganie struny. Z daleka wyglądają jak prosta dekoracja, dopiero z bliska zdradzają cierpliwą, dokładną pracę czyichś dłoni, które musiały poświęcić na to zadanie cały pierwszy rok bytności klanu w nowym domu.

Pod okapem dachu, obok dawnych rzeźb, wiszą maski i ozdoby, ale nie są to brutalne, toporne twarze. Drewno jest delikatnie wygładzone, rysy twarzy wydłużone, niemal taneczne. Rogi Yokai płynnie przechodzą w linie przypominające falujące włosy, otwarte paszcze układają się w łuk - niemal jak uśmiech scenicznej maski. Kolory są przygaszone: matowa czerwień, głęboka czerń, pojedyncze akcenty jasnej ochry - bardziej jak stara tkanina niż świeża farba.

Wnętrze głównej sali staje się salą muzyki i tańca. Podłogę pokrywają tatami i cienkie, tkane maty o wzorach złożonych z prostych linii - spiral, łuków, drobnych punktów - które wyznaczają niewidzialne ścieżki kroków. W centrum znajduje się lekko obniżona przestrzeń, której krawędź zdobi pas kamiennych płytek ułożonych w subtelny wzór przypominający rozchodzące się kręgi na wodzie. To tutaj muzycy Mateki siadają z instrumentami, a wokół nich tancerze wykonują płynne, często dość dzikie choreografie.

Ściany, niegdyś zdobione scenami bitew i pejzażami, teraz wypełniają rozwijane zwoje i wąskie panele. Każdy panel przedstawia coś innego: abstrakcyjne fale, sylwetki tancerzy uchwycone w jednym, kluczowym ruchu, cienie Yokai o smukłych, wydłużonych kształtach. Linia jest prosta, czasem drżąca, jakby autor nie miał szkolenia dworskich mistrzów - a jednak całość tworzy spójny, wysmakowany rytm.

W bocznym skrzydle mieści się serce sztuki klanu. Pokoje są niezbyt duże, lecz jasne; okna zasłaniają półprzezroczyste, lekko zszarzałe papiery, na których cienkim tuszem narysowane są delikatne motywy -gałązka, pojedynczy liść, linia przypominająca obrys shamisenu.

Na stojakach spoczywają instrumenty. Shamiseny mają pudła rezonansowe obciągnięte starannie wyprawioną skórą, a ich gryfy zdobią cienkie, wypalone linie. Koto stoją na prostych, drewnianych podstawach; mostki nie są równo strugane, ale każdy z nich ma swój kształt, jakby dopasowany do konkretnego muzyka. Biwy mają lekko asymetryczne, miękko wygładzone pudła, na których ktoś wypalił cienkie, niemal niewidoczne spirale. Shakuhachi zrobione są z bambusa, na którym zachowane są naturalne przebarwienia, a u wylotu ustnika delikatnie wyżłobione są znaki - nie zawsze zrozumiałe, bardziej osobiste talizmany niż uczone inskrypcje.

Na ścianach wiszą zwoje z zapisem melodii, które różne plemiona Mateki przyniosły ze sobą zza Muru - kreska jest miejscami nierówna, lecz sekwencje znaków układają się w eleganckie, powtarzalne struktury. Pomiędzy nimi przyczepione są drobne pióra, sznurki z paciorkami, cienkie kawałki metalu, które przy poruszeniu wydają dźwięk. Cały budynek wydaje się reagować na ruch: gdy ktoś przechodzi korytarzem, coś cicho zadźwięczy, coś lekko zaszumi - jakby posiadłość sama zapamiętywała rytm kroków nowych gospodarzy.

Jedno ze skrzydeł jest też skrzydłem mieszkalnym - tutaj na piętrze mieszczą się pokoje dla tych shinobi, którzy z reguły są wiecznie w drodze, lub tych, którzy dopiero co przybyli zza Muru i nie mają jeszcze swojego domu, na dole zaś znajdują się kuchnie, sala jadalna i łaźnie. To sprzyja atmosferze wspólnoty i nierzadko prowadzi do ożywionej wymiany informacji i doświadczeń, z których tworzą się nowe pieśni. Pieczę nad budynkiem utrzymuje zawsze jeden z kogo klanu, chociaż często zagląda tutaj również sama liderka klanu, jeżeli tylko obowiązki jej nie zatrzymają gdzie indziej.

Za głównymi zabudowaniami znajduje się ogród i altana, gdzie niekiedy przeprowadzane są rytuały pętania demonów. Ziemia nie jest tu idealnie równa, ale każda kępka mchu, każdy kamień wydaje się leżeć na swoim miejscu. Ścieżki wytyczają płaskie płyty kamienne, pomiędzy którymi rosną drobne, pachnące rośliny. Każdy stawiany tutaj krok wydaje się wydawać odrobinę inny dźwięk.

Altana, która dawniej służyła kontemplacji, jest teraz kręgiem przyzwań. Jej słupy pokrywają drobne wyżłobienia - spirale, falujące linie, podobizny Yokai - tak cienkie, że pod palcami przypominają w pierwszej sekundzie bardziej tkaninę, niż drewno. Pod dachem wiszą rzędy małych dzwoneczków i blaszek, które wydają z siebie cichą melodię na wietrze. W centrum altany znajduje się kamienny krąg z ledwie widocznymi pęknięciami. W szczelinach tkwią stare, zaschnięte ślady krwi, jednak wokół nich ktoś rozsypuje drobne, barwione piaski w delikatne wzory, przypominające mandale. Gdy Mateki siadają tu z instrumentami, wyglądają bardziej jak artyści podczas przedstawienia, niż shinobi, lecz z każdym uderzeniem bachi o struny, z każdym długim dźwiękiem shakuhachi, powietrze gęstnieje, a Doki pojawiają się w cieniu, przyciągnięte muzyką.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 22 sty 2026, o 10:56; Forum: Atarashi; Temat: Wschodnie Atarashi; Odpowiedzi: 21; Odsłony: 1085

Re: Wschodnie Atarashi

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga C - "Nowe ścieżki"
13/14
Risu

Chata Shingekiego okazała się być zabezpieczona - pytanie jednak, dlaczego? Wasz przewodnik wyraźnie sam był zaskoczony i nie spodziewał się niczego podobnego tutaj zastać, dlatego wpadł najpierw on, a zaraz potem Aiko, która chciała mu pomóc. I chociaż chwilowo na... w zasadzie na arenie walk zostałaś sama, to przynajmniej wiedziałaś, by ostrożniej stawiać kroki. Szybki ruch katany odsłonił nieco warstwę śniegu, odkrywając jeszcze dwa wilcze doły w niedalekiej odległości od siebie, przykryte dość słabo zamaskowanymi gałęziami, które działały tylko dlatego, że to śnieg odgrywał główną rolę w ich zakamuflowaniu. Przy okazji dostrzegłaś, że doły chyba układają się w dość równą linię, co mogłaś wykorzystać.

Z drugiej strony, żaden Mateki nie jest nigdy tak naprawdę sam.

Dźwięki twojego fletu sięgnęły gdzieś za zasłonę świata, przywołując do twojego boku Kuro, który pojawił się na śniegu z głośnym rykiem, gotowy do walki. Para unosiła się z jego ciała, kiedy rzucił się w kierunku chaty, przeskakując nad linią pułapek. Kiedy jednak uderzył w drzwi, wyłamując je i wpadając do środka, usłyszałaś gdzieś z tyłu kroki i nagle na... dachu chatki pojawił się dość młody, na oko dwudziestoletni może chłopak o krótkich, zmierzwionych blond włosach, w płaszczu, z twarzą okręconą szalikiem. Złożył parę pieczęci i nagle ziemia przed tobą poruszyła się i w twoją stronę poszła seria kamiennych kolców, grożących przebiciem twojego ciała.

Aiko - wygląd
Shigemi
Drwal
Ichirou-sołtys Shiroyamy
Kumo - syn Ichirou

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 21 sty 2026, o 19:12; Forum: Osada Ryuzaku no Taki; Temat: Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]; Odpowiedzi: 7; Odsłony: 280

Re: Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
13/19

Nizan

Wszystko wskazywało na to, że chociaż los mógł postawić na drodze Nizana najrozmaitsze przeszkody, tak obecnie tą najtrudniejszą - tą, której nie dało się zlikwidować w łatwy sposób potężną techniką, uwięzić i utopić w błocie lub zmiażdżyć kamiennym golemem - była relacja z żoną, która została wystawiona na pierwszą, poważną próbę. To, czy przetrwa ten sztorm miało się jednak okazać w późniejszym czasie... na razie jedno było pewne - małżeństwo musiało wypracować nowe zasady komunikacji, a przynajmniej popracować nad tymi, które były obecnie. W obecnej sytuacji jednak emocje jednej i drugiej strony brały górę i potrzeba było czasu, by mogli znowu normalnie porozmawiać. Uczucie było nadal, ale musiało zmierzyć się z oczekiwaniami i wizją świata każdego z nich.

Tymczasem skupił się na swoich zadaniach, niezależnie od tego, czy motywacją było polecenie Shimy, czy też wewnętrzna chęć Nizana do zanurzenia się w pracy. Zapytany o zespół Karyou prychnął, pozwalając jeszcze wodzie spływać mu po plecach i przecierając mokre oczy.

- Zespół? No ja to raczej jestem solistą, bo czemu by mnie miał ktoś gasić? - odparł, ale widząc spojrzenie Nizana przekręcił oczami. - No mam paru znajomych, ale żeby taki naprawdę zaufany to... no to jeden, może dwóch. Reszta to dobrzy kompani do picia, ale by ci kunai w plecy za garść ryo wbili, jeśli by im kto zaoferował, to raczej nie o takich ci chodzi, nie? Pogadam z nimi wieczorem i możemy się jutro umówić na jakieś zapoznanie. Może oni będę też kogoś kojarzyć. -

Tymczasem w bibliotece Nizan mógł podziwiać piękno i spokój tego miejsca, obserwując przy tym nie tylko jego architekturę, ale i skromnie, acz elegancko ubranych urzędników, niekiedy rozmawiających, niekiedy skupionych na pracy i czytaniu, niekiedy porządkujących zwoje. Podszedł do najbliższego urzędnika, który najwyraźniej kopiował starą, zniszczoną już mapę wysp Cesarstwa na nowy pergamin. Słysząc głos i widząc cień kowala, uniósł wzrok, poprawiając okulary. Trzydziestolatek uniósł brwi, po czym uśmiechnął się i potrząsnął głową.

- Zapewne chodzi wam o Karui-samę, starszego bibliotekarza i jednego z trzech Skrybów Złota i Płomienia. Jest historykiem, pracuje na drugim piętrze, w południowym skrzydle. Jest już trochę przygłuchy, będziecie pewnie musieli do niego głośniej mówić, tylko nie krzyczcie na całą bibliotekę. - poinstruował Nizana urzędnik, po czym kowal udał się dalej, mając okazję podziwiać kolejne elementy wnętrza Domu Tysiąca Zwojów. Idąc po schodach przez myśl mu przemknęło, że nazwa nie jest do końca adekwatna - w bibliotece znajdowały się raczej dziesiątki tysięcy, a nie marne tysiąc zwojów. Co więcej, architektura wnętrza musiała w jakiś sposób zostać także przemyślana pod kątem akustyki - miał wrażenie, że ściany pochłaniają dźwięki, zapewniając komfort pracy tutejszym skrybom.

Po krótkich poszukiwaniach i jeszcze dwóch wskazówkach udzielonych przez postronnych, dotarł do niewielkiego narożnika, gdzie regały ze zwojami utworzyły coś na wzór gabinetu. Co ciekawe, w przeciwieństwie do reszty biblioteki, tutaj wydawał się panował spory rozgardiasz - mnóstwo zwojów i ksiąg leżało w stertach na podłodze, z jedynym pustym elementem w postaci połowy stołu, zza którego widać było plecy pochylającego się gdzieś staruszka, mamroczącego do siebie.

- Gdzie to ja... to nie... to nie... też nie... po co my to trzymamy, cztery kopie to aż nadto na taką szmirę... HA! Tu cię mam! -

Postać wyprostowała się, okazując się niskim, krępym jegomościem w wieku - na oko - co najmniej osiemdziesięciu lat, o łysej czaszce i całkowitym braku zarostu, ale z błyskiem w oku. W dłoni trzymała sporą księgę, którą postawiła właśnie na stole i zaczęła przeglądać, chyba nie zauważając nawet Nizana w wejściu.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
Karui
-

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 21 sty 2026, o 17:05; Forum: Piszemy o wszystkim!; Temat: Shinobi Zbijak - Mecz; Odpowiedzi: 60; Odsłony: 2680

Re: Shinobi Zbijak - Mecz

Pośród gigantów chakry, zdolnych przywoływać wodne smoki, golemy i równać z ziemią połowę areny, czuła się tak, jakby nagle trafiła w środek pojedynku pomiędzy Shirą a Kagadą. Znowu widziała, jak wiele jeszcze przed nią, aby osiągnąć taki poziom. Nie zrażała się jednak, jedynie żałowała, że nie może znakami Sióstr dać znać sojusznikom, jakie są jej plany. Widząc, jak kolumna, za którą była ukryta się chwieje, zaczęła się rozglądać, w poszukiwaniu innej kryjówki... tyle, że zaczęła czuć nagłe zmęczenie i senność. Tak szybko? Powinna jednak mieć jeszcze spory zapas chakry, do tego senność była nienaturalna...

Genjutsu.

No tak. Wiedziała, że sama raczej nie da rady się z niego wyrwać, a jeśli w nie wpadnie, to nawet nie da rady obronić się przed piłkami. Skoczyła do najbliższej kolumny, pilnując się i chroniąc ogonami, by użyć Kai na kryjącej się tam Hiromi oraz drugim, niewidocznym dla niej do końca towarzyszu, po czym wypatrywała okazji do złapania piłki lub przeszkodzenia przeciwnikom, na przykład tnąc ogonem w nogę golema. Skupiona była jednak przede wszystkim na obronie.

Przejdź do posta

Znaleziono 632 wyniki

Strona 1 z 43
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
43
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane