Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 98 wyników

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 98 wyników

Strona 1 z 7
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
7
Następna

autor: Sosuke: dzisiaj, o 12:16; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 82; Odsłony: 8884

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

-Mogło, mogło. Dlatego nie przejmuj się tym za bardzo, aż nie porozmawiasz z matką- Potwierdził słowa bratanka, przy okazji próbując go odwieźć od zamartwiania się tym problemem. W żaden sposób przecież nie stało mu to na drodze do osiągnięcia celów, które sobie założył. Ponad wszystko był przecież Uchihą, dowiódł tego po wielokroć zarówno odziedziczając klanowy symbol - Sharingana, jak i prezentując swoje umiejętności na polu walki. To było ważniejsze, niż jakaś pojedyncza przygoda z kotami, więc po co sobie tym zawracać głowę. Tym bardziej, że najwyraźniej coś bardzo nie dawało mu to spokoju. Prawie tak, jakby jakaś jego część nie chciała tego tematu zostawić w spokoju i oczekiwała, że wszystko wyjdzie na jaw i wyjaśni się w logiczny sposób. Na to jednak trzeba było czasu i odpowiedniego momentu.

-Mhmm- Mruknął i kiwnął głową, kolejny raz przystając na słowa Tsuyoshiego. Sosuke nie czekał, tylko także ruszył w kierunku kuchni. Stawili się tam jednak jeszcze przed samym posiłkiem, więc nie wszystko było gotowe. O ile umiejętności kuchenne Sosuke nie stanowiły jakiejś chluby bo co najwyżej to umiał sobie nożem nie zrobić krzywdy, tak na całe szczęście było wiele innych rzeczy do zrobienia, które nie wymagały praktycznie żadnych zdolności kucharskich. Przygotowanie stołu przebiegło całkiem sprawnie, dlatego trzydziestolatek większość czasu spędził nad "opieką" Katsumi. Nie dosiadł się do niej i nie bawił się z nią, ale było widać, że uważnie ją obserwuje. Każdy jej ruchy, każdy dźwięk, który wychodził z jej ust oraz to w jakie zabawy się bawiła. Gdy Tsuyoshi przechodził mógł kątem oka dostrzec lekką łzę, która uformowała się w kąciku oka jego wuja, ale ten błyskawicznie przetarł twarz dłońmi, jakby zmęczyło go dzisiejsze przedpołudnie, po czym się przeciągnął.

O ile Tsuyoshi najwyraźniej się spieszył, kończąc jako pierwszy, o tyle Sosuke już zdecydowanie wolniej zjadł swoją część. Za dzieciaka pałaszował wszystko jak najszybciej, żeby potem mieć jak najbardziej pełny brzuch i mieć możliwie najwięcej czasu na dalszą zabawę oraz treningi. Niestety, po latach to podejście należało zrewidować, zwłaszcza patrząc na jego odznaczający się brzuch. Brak porządnej aktywności oraz dawne nawyki żywieniowe odbiły się na nim i teraz próbował jakoś to naprawić. Dodatkowo, siedząc w ciszy, mógł skupiać się na obserwowaniu pozostałych, słuchaniu rozmów i jedynie od czasu do czasu dołączając się jedynie jakimś pojedynczym zdaniem. Nigdy nie rozumiał po co tak wszyscy siadali razem do stołu, skoro to tylko posiłek. Ale po latach wreszcie to do niego dotarło. Była to też świetna okazja, aby wyhaczyć odpowiedni moment na rozmowę z kimś po posiłku. Kto się spieszył (jak Tsuyoshi) zapewne skończył wcześniej i wrócił do swoich obowiązków lub zabaw, a kto miał przynajmniej odrobinę czasu wolnego, pozostał, aby pomóc ogarnąć po obiedzie. Dokładnie tak samo planował Sosuke, oferując swoje usługi w sprzątaniu. W ten sposób próbował rozpocząć rozmowę z kimś z rodziny. Lista osób, z którą miał do pogadania była długa, dlatego nie próbował niczego priorytetyzować. Przynajmniej na początku. Emi, Sanae, Harida, Shinji. Każde z nich było dobrą opcją. Nawet Kenji, czy ktokolwiek z jego pokolenia był dobrą opcją, bo przecież z nimi również musiał nieco odbudować swoje relacje.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: wczoraj, o 23:37; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 82; Odsłony: 8884

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

-Nie oceniam, a twoje sekrety pozostaną u mnie, tak jak karpie koi w oczku- Powiedział, próbując nakreślić atmosferę w jakiej rozmawiają. Historię o karpiach pamięta jak przez mgłę, ale sama jej świadomość napędzała u niego najgorszy wstyd jaki tylko może sobie wyobrazić. Właśnie dlatego postanowił niejako o tym wspomnieć. "Jesteśmy sobie równi, nikt nikogo nie wyśmiewa".

-O tak, Sanae chyba jest ci to winna. Podobnie jak rozmowę- Odwrócił głowę gdzieś na bok i zgodził się ze zdaniem, które padło. Dodał także swoje dwa grosze do tej sytuacji. Przecież nie było niczego niezwykłego w tym, żeby rodzic wyjaśnił swojemu dziecku dlaczego na skutek takiej okoliczności doszło do tego dziwnego zdarzenia, prawda? A właśnie, skoro już o tym Sosuke pomyślał.

-Katsumi? Emi pisała, że mała rośnie w błyskawicznym tempie. I już gada? Cholera- Domyślił się, że rozmowa może być całkiem długa, nie wypadało przerywać, a do tego nie to miało być ich tematem. Wzmianka o najmłodszym członku ich rodziny była jednak zbyt ważna dla Sosuke, aby był w stanie się powstrzymać. Najwyraźniej był świadomy postępów małej w jej pierwszych latach życia, ale jednak uzyskanie informacji w cztery oczy było czymś więcej, nawet niż najlepiej napisany list.

To była tylko mała dygresja, bo Sosuke z każdym kolejnym zdaniem zdawał się zainteresowany. Zdziwienie praktycznie nie schodziło z jego twarzy, a kolejne aspekty tej rozmowy wprawiały go w chwile zadumy. Jakby sam dla siebie próbował ułożyć całość tej historii w głowie. I im bardziej tej historii słuchał tym bardziej kiwał głową, ze zrozumieniem. Lekko zmrużył oczy, gdy Tsuyoshi wspomniał o Sharinganie, ale zaraz potem przewrócił oczami, jakby dotarło do niego coś oczywistego.

-Dobrze zrobiłeś, że wróciłeś. Cokolwiek mogło to być, lepiej nie ryzykować, zwłaszcza, że była z tobą siostra. Zwłaszcza, że nie miałeś pojęcia o co chodziło- Pochwalił go za dobrą ocenę sytuacji, pomimo tego, że ten nie do końca zdawał sobie sprawę z tego co tam mogło zajść. Trzeba było przyznać, historia brzmiało trudną do uwierzenia, a jednak Sosuke ani przez chwilę nie zwątpił w prawdziwość słów. Ton głosu jego bratanka oraz emocje, które mu towarzyszyły były najwyraźniej wystarczającym dowodem, aby nie podważać całej historii.

-Katsumi jest jeszcze mała, dla takich dzieci wszystko wydaje się prawdą. A do tego pewnie jest w ciebie zapatrzona jak w obrazek, więc wszystkie twoje czyny będą dla niej bohaterskie jak z najwspanialszych opowieści. Ciężko wyciągać jakieś wnioski na podstawie tego co ona mówi, że widziała, prawda?- Próbował rozwiać wątpliwości, które chodziły Tsuyoshiemu po głowie. Nie chciał zaprzeczać sensu całej historii, ale z początku skupił się na tym, że najmłodsza z rodziny z całą pewnością sama nie rozumiała co tam zaszło.

-Yoru no Hoshi? Nigdy nie słyszałem tego imienia i twoja matka nie wspominała mi o nim.- Chwilę dumał nad tym imieniem. Nie mógł jednak skojarzyć żadnego wspomnienia ani z Yori, ani z Hoshi, a już tym bardziej z Yoru no Hoshi. Z kotami raczej też się nie zadawał, więc skąd by miał znać jakieś imię. No i dlaczego uznał, że Sanae by mogła mu o tym powiedzieć? Było widać, że cała sytuacja dała mu mocno do myślenia, ale na tyle był pochłonięty myślami, że nie do końca jasno formował swoje odpowiedzi.

-Najlepiej będzie jeśli pogadasz z mamą. Jestem pewien, że przez tą całą kocią sytuację i jej pomyłkę będzie potrafiła to lepiej... dokładniej wyjaśnić. Też pewnie była zaskoczona tą historyjką, a jeszcze Katsumi była w to wciągnięta. Sporo emocji jak na tak krótką chwilę, poczuła się winna. Daj jej ochłonąć, zrozumieć i przemyśleć. Pamiętaj, Uchiha trzymają się razem. Ponad wszystko, jesteśmy rodziną- Rozmowa była kluczem do wszelkich sukcesów. I właśnie z takim nastawieniem Sosuke starał się, na ile był w stanie ubrać to w słowa i na ile czuł się na siłach wyjaśniać, jak Tsuyoshi powinien postąpić. Dalsze rozpamiętywanie sytuacji nigdy nie przynosiło niczego dobrego. Ze wspomnień o walkach gadających kotów niczego nowego się nie nauczy. Z analizowania każdego słowa matki także. Nawet jeśli wszystko by się dla niego stało jasne, bo wymyśliłby o co w tym wszystkim chodzi. Tylko czy to rozwiązałoby problem czy tylko stworzyło kolejny, dużo poważniejszy?

Przejdź do posta

autor: Sosuke: wczoraj, o 19:18; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 82; Odsłony: 8884

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

-Dobra, dobra, Młody. Nie słodź mi tutaj tyle- Odparł wujek, próbując grzecznie uciąć temat. Nie przeszkadzało mu jak Tsuyoshi się o niego martwił. Bardziej poczuł, że role się odwróciły i teraz bratanek wykorzystuje tą samą metodę co Sosuke wcześniej. Nie bój się rozmawiać, wszyscy jesteśmy rodziną, cieszymy się że jesteś i tak dalej. Oczywiście zamiary były jak najbardziej słuszne i dobre. Starszy Uchiha to rozumiał i nie miał tu tego za złe, nawet jeśli można to było tak odczuć przez niezbyt naturalny ton głosu i przygnębioną aurę, którą wokół siebie roztaczał.

-O tak, Sanae chyba jest ci to winna. Podobnie chyba jak rozmowę- Odwrócił głowę gdzieś na bok i zgodził się ze zdaniem, które padło. Dodał także swoje dwa grosze do tej sytuacji. Przecież nie było niczego niezwykłego w tym, żeby rodzic wyjaśnił swojemu dziecku dlaczego na skutek takiej okoliczności doszło do tego dziwnego zdarzenia, prawda? A właśnie, skoro już o tym Sosuke pomyślał.

-Opowiesz mi coś więcej o tej sytuacji z kotami?- Nie chciał zabrzmieć na wścibskiego, ale dało się usłyszeć w jego głosie, że ewidentnie jest zainteresowany całym tym zdarzeniem z gadającymi kotami i dziwnymi specyfikami matki. Nie naciskał, biorąc pod uwagę jak bardzo Tsuyoshi próbował uciąć ten temat wcześniej, ale skoro teraz ponownie o tym wspomniał, to może coś mu chodziło po głowie i nie dawało spokoju. Przestał się też rozglądać na boki i o dziwo przyglądał się uważnie, próbując przy tym pozostać w miarę naturalny, aby nie wyszło, że aż tak się w niego wgapia.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: wczoraj, o 14:41; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

-Nie będzie to proste zadanie. Ale dokładnie takiego podejścia nam trzeba- Poklepał go po ramieniu i kiwnął głową z uznaniem, zgadzając się co do tymczasowości stolicy oraz marzeniach o odbiciu Kotei oraz reszty regionu. Jeśli przekazał to wszystko shirei kanowi tym lepiej dla niego. Trzeba pokazywać, że duch i nadzieja nadal tli się wśród młodych i ambitnych. Nie pozwolą sobie na zagrabienie ziem, nie tylko ze względu na rozkazy, które dostają. Byli prawdziwymi sogeńczykami, z krwi i kości, odziedziczyli w genach upór, ale także nauczyli się na własnym przykładzie, że jest to coś o co trzeba dbać i o co warto walczyć. Słój z wodą i ryba może wydawały się tylko małym gestem, ale tak naprawdę byłyby olbrzymim dowodem na to, że Uchiha przetrwają wszystkie przeszkody, które zostaną im rzucone. Sosuke podzielał podejście Tsuyoshiego i miał nadzieję, że przysłuży się temu marzeniu, aby jego bratanek mógł dotrzymać swojej obietnicy.

-Odszedłem na zbyt długo, a nawet gdy już wróciłem... To tak naprawdę równie dobrze mogłoby mnie tutaj nie być. Byłem tylko przeszkodą, a potem znowu zniknąłem. Moje podejście wyrządziło wiele złego, a teraz będę musiał to wszystko naprawić. Oczyścić siebie, swoje imię oraz zadbać o siłę naszej rodziny- Zaskakująco dużo myśli, które chodziło mu po głowie, wreszcie znalazło ujście w wypowiedzianych słowach. Żalił się trochę, a także pokornie przyznawał się do swoich błędów. Nawet jeśli część brzmiała na wyolbrzymioną, to dokładnie w taki sposób to wszystko odbierał. Jego decyzje z przeszłości doprowadziły do katastrofalnych rezultatów. Mimo że nie mógł tego przewidzieć, to wciąż brał za to pełną odpowiedzialność. Nawet jeśli inni próbowali mówić mu, że już jest lepiej, że wreszcie widać poprawę, to zdawał sobie sprawę z tego, że to ledwie początek jego drogi. Nie będzie to jednak droga przez samobiczowanie i umartwianie się, ta ścieżka została już przez niego zbadana i tylko wszystko pogorszyła. Musiał znaleźć (i najwyraźniej znalazł) oparcie w rodzinie, w prostych rozmowach, zwykłych treningach czy po prostu samej obecności. To dawało mu siłę, o której już chyba zapomniał. Całkowicie wyrzucił z pamięci jak ważne i kluczowe są relacje z najbliższymi. Miał szczęście, że dalej mógł polegać na innych. Trzeba będzie zadbać o to, aby samemu stać się takim oparciem, a nie jedynie ciężarem, który trzeba nieść.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: wczoraj, o 11:22; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

-Pamiętasz jaki ty byłeś 8 lat temu? To kawał życia. Chcemy tego czy nie, wszyscy się starzejemy. Mówią, że to doświadczenie, ale prawda jest taka, że to po prostu kolejny bagaż na coraz bardziej zmęczonych plecach- Stwierdził, ale nie rozczulał się nad swoją starością. Traktował to po prostu jak każdą kolejną część swojej osoby. Było to opisujace go w taki sam sposób jak to że był wujkiem, lekko grubawy, czarnowłosy czy wysoki. Tsuyoshi chciał czy nie też będzie się musiał z tym faktem pogodzić. Póki co dzieliła ich wystarczająca różnica, żeby jeszcze nie rozumieli. Aczkolwiek rodzeństwo Sosuke czy rodzice pewnie też wyśmialiby jak bardzo postarza się ten chłop w sile wieku.

-Chociaż jeden pożytek z tej nowej stolicy- Podzielił się dawką odrobiny optymizmu w tym niezbyt szczęśliwym stwierdzeniu. Nie przepadał za Sarufutsu. Nienawidził faktu, że zostali wygonieni z Kotei i teraz musieli odbudowywać się praktycznie od zera. Co prawda miasto było w miarę rozległe i jakoś przejęło rolę, którą otrzymało, ale to nadal nie to samo. Nadal była to potwarz dla Uchiha, że ich prawdziwa stolica jest nadal okupowana. A Sosuke nie zrobił nic, aby jakoś tą sytuację odmienić.

-O ile mnie nie wezwą na jakaś konkretną misję, to zostaję. Nie mam stałych obowiązków ani na froncie ani w Sarufutsu, więc raczej będę tu wracał po zakończeniu swojego zadania. Sam powiedziałeś, że to blisko. Plus mam tu trochę zaległości do nadrobienia i spraw do rozwiązania- Zastanowił się przez chwilkę, po czym chyba wreszcie pierwszy raz podzielił się tym z kimś innym oraz przyznał to przed samym sobą. Jego długi pobyt w Sarufutsu był błędem, a pozostawienie rodzinnej posiadłości na uboczu i nawet nie zaglądanie tutaj tylko dopełniało obraz. Musiał wrócić do rodziny, musiał ponownie stać się jej częścią, nawet jeśli był tylko najmłodszym synem. Dodatkowo, czekały go rozmowy na temat ożenku Kenjiego oraz, co gorsza, walki o władzę w ich rodzinie. Tak jakby z samymi Kaminari i Dzikimi nie mieli wystarczająco problemów.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: wczoraj, o 09:41; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

Obaj pokazywali swoje umiejętności, sprawdzając na ile ten drugi potrafi się bronić. Na zmianę przejmowali inicjatywę i przechodzili do ofensywy, zmuszając drugiego do dostosowania się. W gruncie rzeczy było widać, że ich podstawą stylu walki były treningi pod okiem Haridy. Wiele rzeczy, których nauczał teraz oni wdrażali w życie. Mimo tego nawet niewprawione oko dostrzegało wyraźne różnice, które definiowały ich uderzenia.

Sosuke postawił na szybkość swoich ruchów. W ofensywie, gdzie po prostu próbował zmęczyć oponenta ilością ciosów w efekcie doprowadzając do przełamania. W defensywnie szybkimi ruchami starał się schodzić z toru uderzeń, jedynie nieznacznymi uderzeniami przesuwając nadchodzące ataki aby nie trafiły w cel, a potem wyprowadzał kontrataki. Tsuyoshi, mimo że całkiem sprawnie mógłby próbować nadążyć za starszym członkiem rodziny, miał podejście zgoła inne, czym potrafił zaskoczyć nawet bardziej doświadczonego zawodnika. Nie bazował na prostocie, ale sprycie i technice. Zamarkowane uderzenie nieco wybiło wujka z rytmu i musiał próbować nadążać, aby wykonać blok, bo jego ciało było źle ustawione. To zaś doprowadziło do utraty równowagi, którą dokończył trzeci cios.

-Dwa jeden- Szybko przedstawił nowy wynik starcia, gdy tylko upadł na cztery litery. Wyciągnął rękę, aby Tsu pomógł mu wstać, po czym kontynuował -i może na tym zakończmy, zanim całkowicie upokorzysz starego wuja-. Szybciej wypuścił powietrze nosem, a Tsuyoshi mógłby przysiąc, że nawet zauważył lekki uśmiech na twarzy Sosuke. Gdy ten jednak stał już na nogach nie było po tym śladu, znowu była ta mina na pograniczu znudzenia, smutku i lekkiej irytacji, jakby był obrażony na cały świat, tak jak to starsi ludzie mają w zwyczaju.

-Musimy częściej się umawiać na takie treningi. Zostajesz póki co w Hachimantai?- Otrzepał się ze śniegu, którym się odrobinę ubrudził, po czym poszedł po swój płaszcza. Wspólne spędzanie czasu z kimś z rodziny zdecydowanie pozytywnie na niego zadziałało i to zauważył. Nie było więc nic dziwnego w tym, że chciał to powtórzyć. Przy okazji zgrabnie skorzystał z tego, aby wypytać bratanka o plany na nadchodzące dni i tygodnie.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 27 sty 2026, o 13:47; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

Ich poprzedni wspólny sparing wyglądał bardzo odmienne od tego. Sosuke nawet nie był pewien ile to lat, ale Tsuyoshi był wtedy zdecydowanie młodszy, co przy jego obecnym wieku robiło różnicę. Szybko dorósł i teraz nie było to zwykłe szturchanie się jak opiekun z dzieckiem, ale porządny pojedynek. Oczywiście nie było to żadne imponujące przedstawienie, bo póki co żaden z nich nie prezentował pełni swoich możliwości, a nawet jeśli, to wuj z całą pewnością nie słynął z umiejętności bokserskich.

Szybko musiał zrezygnować z dalszej ofensywy, bo utracił inicjatywę po manewrze młodszego sparingpartnera. W odróżnieniu od niego nie blokował większości ciosów, zamiast tego skupiał się na odpowiednim balansowaniu ciałem, aby uderzenia trafiały w powietrze. Czasem jedynie lekko przekierował rękę przeciwnika, trącając jego przedramię łokciem. Na tyle miał problemy z kontynuowaniem tej defensywy, że musiał nieco przyspieszyć tempa, z każdym kolejnym ciosem coraz bardziej się nakręcał. Wykonał szybki unik i przejście w bok, aby następnie złapać rywala za rękę i wolnym łokciem wykonać uderzenie. Zaraz po tym odskoczył, aby zyskać nieco dystansu przed ewentualną kontrą, a potem ponownie skrócił dystans skupiając się na szybkości swoich ataków. Chciał poznać na ile on sam może sobie pozwolić, a przy okazji poznać możliwości Tsuyoshiego.

-Całkiem, całkiem- Pochwalił, a przy okazji nieco prowokował drugiego Uchihę, na chwilę przechodząc do uników, aby ponownie spróbować wywinąć się spod któregoś uderzenia, wyszukać lukę, którą będzie mógł wykorzystać do wykonania ciosu. Wolał żeby żaden z nich nie wrócił z podbitym okiem, dlatego starał się celować w korpus. Tam w miarę najprościej ustawić gardę, a nawet jeśli nie wyjdzie, to nie będą tak poobijani. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że za tymi ciosami nie stała żadna specjalna siła czy impet. Nie wynikało to z chęci zadbania o brak siniaków, ale z braku pracy nad tym aspektem swojej walki. Póki co zadbał jedynie o podstawy swojego stylu walki, wciąż czekało go sporo pracy aby przywrócić wszystkie swoje możliwości do dawnej chwały.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 27 sty 2026, o 12:22; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

-Na równym poziomie. Hmmm. Nie jestem pewien czy tak mnie traktuje. Nasza ostatnia rozmowa nie należała do przyjemnych, ale należało mi się- Brakowało pewności w jego głosie, gdy mówił o byciu na równi z Shinjim. Wspomnienie tamtego dnia nie było zbyt przyjemne, ale żeby nie powodować dalszych niechęci Tsuyoshiego do tamtej części ich rodziny, szybko uciął temat, tłumacząc, że cokolwiek zostało powiedziane, wynikało ze stanu do jakiego Sosuke się doprowadził. Nawet jeśli polecono mu, żeby przysłużył się klanowi, nawet jeśli ma przy tym poświęcić swoje życie. W pierwszych chwilach odczuwał to jako zachętę do targnięcia się na własne życie, teraz dostrzegał, że w tych trudnych słowach było coś zdecydowanie więcej. Może właśnie to pozwoliło mu stanąć na nogach, takie porządne zdzielenie w tył głowy. Trudna szkoła życia i brak ciągłego użalania się nad sobą.

-Zobaczę co da się zrobić, ale obiecuję, że spróbuję osiągnąć tyle ile będzie możliwe- Zadeklarował się, z nie do końca jasną, obietnicą. Widział sytuację oraz to jak bardzo Tsuyoshiemu na tym zależało, więc nie mógł tego zostawić obojętnie. Czas wrócić do rodziny, czas zająć się jej problemami i zacząć je rozwiązywać. Nie mógł wiecznie chodzić z opuszczoną głową i tylko rozpamiętywać przeszłości. Nałóg w dalszym ciągu go wołał, a im w gorsze odmęty własnej przeszłości się zatracał, tym większa była chęć, aby znów sięgnąć po butelkę. Musi zająć się czymś ważniejszym. Skoro został mu problem wyłożony i określone bardzo jasne oczekiwania (nawet jeśli nie było w tym przymusu), to nie mógł tak tego zostawić. Czekać go będzie rozmowa z Shinjim i z ojcem, zapewne także z Haridą. Każda z tych rozmów będzie cholernie ciężka, bo wymagać będzie od Sosuke postawienia się w zupełnie nowej sytuacji. Chciał być im równy? To będzie to musiał pokazać. O ile będzie miał na to siłę.

-Nie jest to najgorszy pomysł- Odpowiedział spoglądając na rękojeść swojego miecza. Nadal nie czuł się na siłach, aby go dobyć i nim przeprowadzać jakiekolwiek walki, czy to treningowe czy prawdziwe. Ze swojej walki wręcz nigdy nie był specjalnie dumny, ale przynajmniej będzie mógł popracować nad swoim refleksem oraz sprawnością ruchów w bliskim dystansie. W czasie tej eskorty uchodźców dostrzegł pewne problemy we własnych unikach, nad którymi musi popracować, a Tsuyoshi wydawał się świetnym materiałem na kogoś, kto może dać mu wystarczająco popalić, żeby musiał wejść na najwyższy możliwy poziom. Szybkim skokiem wybił się z kamienia i wylądował niedaleko bratanka, także nie mając już na swoich ramionach płaszcza. Rozciągnął ramiona na bok, przekręcił tułów w jedną, a później w drugą stronę po czym wykonał skok do przodu, wyprowadzając pierwszy prosty cios.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 27 sty 2026, o 11:36; Forum: Bank; Temat: Bank Sosuke; Odpowiedzi: 2; Odsłony: 923

Re: Bank Sosuke

Ukryty tekst

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 27 sty 2026, o 11:36; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Sosuke; Odpowiedzi: 9; Odsłony: 1264

Re: Sosuke

Ukryty tekst

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 27 sty 2026, o 11:27; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

Gdy Tsuyoshi wspomniał jak traktuje swoją obecną relację z kuzynem, Sosuke momentalnie odwrócił się w jego stronę. Do tej pory rozglądał się raczej po okolicy, wpatrywał w niebo albo drobne kamyki kilka metrów od nich. Teraz z zaskoczeniem patrzył się na bratanka, jakby ten przekazał mu prawdziwie dewastującą wiadomość.

-Ohh- Kolejne mruknięcie z jego ust, ledwo powstrzymując się przed tym, aby powiedzieć coś więcej. Wysłuchiwali siebie obaj w spokoju, więc nawet w takim momencie należało uszanować drugą osobę, dać mu się wypowiedzieć i panować nad samym sobą. Wuj wyraźnie posmutniał, zagryzł zęby i odwrócił się ponownie w drugą stronę, nie chcąc pokazywać reszty swoich emocji Młodemu. Był rozgoryczony takim obrotem sytuacji. Poczuł, że nie tak to powinno wyglądać i wewnętrzne walki rozrywają właśnie ich rodzinę, w momencie gdy powinni być najsilniejsi. Goryczy temu wszystkiemu dodawał fakt, że niczego z tego nie zauważył. Był zbyt zajęty swoją rodziną, potem żalem po jej utracie, a ostatnio własnym stanem po spotkaniu z dzikimi bliźniakami. Samolubne podejście uczyniło go ślepym, a brak przyjęcia do świadomości faktu, że kolejne lata upływały bardzo szybko, uczynił z niego zapatrzonego w przeszłość głupca. "Pogadaj z Kenjim", "jesteście jak bracia". Obie dłonie ścisnął w pięści, z bezsilności, że niczego do tej pory nie wiedział i nie zauważał.

Czego dotyczyły te spory oraz polityczne napięcia? Władzy. Oczywiście. Sosuke był najmłodszy, a przepaść wiekowa między nim z pozostałymi braćmi była tak duża, że nigdy ten aspekt nie stanowił dla niego znaczenia. Harida był najstarszy, więc to logiczne, że po śmierci ojca on przejmie kontrolę nad tym aby dbać o rodzinę. Shinji zawsze był ambitnym i bardzo ciętym osobnikiem, ale jakoś do najmłodszego brata nie dotarło, że mogła się tutaj toczyć pewnego rodzaju rywalizacja. Teraz to wszystko przeszło o Tsuyoshiego i Kenjiego. Byli z tego samego pokolenia, w tym samym wieku. Naprawdę tak ma wyglądać przyszłość ich rodu? Nieustanna walka o to kto zasiada na szczycie? Decyzja w istocie była skonsultowana z ojcem. Najwyraźniej właśnie od niego wyszedł fakt, że obie strony rodziny mają ze sobą konkurować o jego miejsce.

-W takim razie masz związane ręce. Jakiekolwiek rozmowy z kuzynem i wujem odpada, podobnie jak próba przedstawienia sytuacji Masahiro, jego siostrze czy Azumie. Każda opcja tylko pogorszyłaby tylko sytuację... Ale to już wiesz- Za dużo miał mysli w głowie, dlatego po prostu dzielił się tym, co zaczynał dostrzegać. Tsuyoshi robił co mógł, ale problem w tym, że nic więcej nie był w stanie bez zaszkodzenia samemu sobie oraz całej rodzinie. Dopiero gdy Sosuke to wypowiedział dotarło do niego, że przecież bratanek nie był głupi i wyciągnięcie rozmowy tutaj, na spokojnym terenie było właśnie oznaką doskonałego zrozumienia całej sytuacji z jego strony.

-Zrobiłeś już wystarczająco dużo. To nie jest problem, który powstał przez ciebie, więc nie powinieneś go dźwigać. Nie wszystko, co wiemy, musi od razu stać się naszym obowiązkiem. Musisz trzymać się z boku i czekać. A jeśli coś się ruszy to porozmawiaj z ojcem, jestem pewien, że też cie wysłucha. Albo do mnie. Może coś wspólnie ustalimy- Rzekł wreszcie próbując powiedzieć coś co mogłoby cokolwiek nowego wprowadzić do tej rozmowy. Do tej pory był tylko miernym obserwatorem i komentatorem, który nie do końca zdawał sobie sprawę z tego jak wyglądały strony tego "konfliktu". Poklepał bratanka po ramieniu, próbując jakoś zdjąć z niego ten ciężar, który wziął na swoje barki. Nadal byli rodziną i choć niektóre rozmowy nie wchodziły w grę, to nadal pozostawało wiele innych możliwości. Tsuyoshi zrobił już wystarczająco i skoro zwierzył się z tą sprawą ze swoim wujkiem, to z całą pewnością musiał to również przedyskutować ze swoim ojcem. Prawda? O to wprost Sosuke nie zapytał, ale niejako zasugerował, że taka ewentualność istnieje. Harida, nawet jeśli zareaguje ostro i skarci własnego syna za takie pakowanie nosa w nieswoje sprawy, a przy tym ten nie spróbuje wykorzystać tego na własną korzyść w drodze po władzę wykazując "słabość", to i tak go wysłucha. A potem będzie mógł coś z tym zrobić. Ktoś z całą pewnością zostanie obarczony winą przez kogoś, tego nie można było uniknąć, ale Sosuke wierzył, że dla dobra ich całej rodziny warto to było zrobić. Pytanie czy będzie miał w sobie na tyle siły, aby skonfrontować swoje zdanie ze zdaniem reszty rodzeństwa.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 26 sty 2026, o 22:19; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

-Kiedyś myślałem, że po prostu się na mnie wyżywa. Wiesz, gorszy dzień, dzieci nie dały w nocy spać, misja nie poszła zgodnie z planem... Cokolwiek. Tyle razy chciałem mu to w twarz wykrzyczeć. Ale sam zauważyłeś, taki wycisk, taka szkoła życia jest potrzebna. Zwłaszcza nam, Uchiha. Nikt nas nie oszczędza, więc musimy szybciej to zrozumieć. Jesteśmy pierwszą, a zarazem ostatnią ścianą obrony kontynentu przed tym wszystkim co może tu przyleźć zza Muru, a nie przeszkadza to wszystkim innym, aby próbowali nas zmiażdżyć. Bez takiego szkolenia byśmy nie przetrwali- Podzielił się swoimi przeżyciami ze szkolenia. Należało się spodziewać, że sporo może ich łączyć, ale wyglądało na to, że mieli praktycznie tą samą szkołę życia. Harida tylko upewnił się, że jego metody treningowe się sprawdzają, bo zdążył je przetestować na najmłodszym bracie, zanim wdrożył je w szkolenie swojego pierworodnego. Młody Sosuke pewnie i to wykrzyczałby starszemu bratu w twarz, ale obecny doskonale rozumiał takie podejście. Miłość wymagała poświęceń, a chęć przygotowania swojego dziecka na ten brutalny świat musiała oznaczać wiele wyrzeczeń. Dla obu stron. Skoro jednak ten aspekt ich nie różnił, to czemu brakowało mu tej weny twórczej? Możliwe, że po prostu tego nie odziedziczył, a nieszablonowe podejście i umiejętność dostosowania się do sytuacji przekazana młodemu Tsu przez geny babci. Sosuke została jedynie jej dokładność i sumienność w pracy nad papierologią.

Choć nie spoglądał nawet w kierunku swojego bratanka, nie mówiąc już o patrzeniu mu w oczy, słuchał bardzo uważnie. To pierwszy raz, gdy mogli poważnie ze sobą porozmawiać i pomijając samą wagę omawianego tematu, od tej rozmowy mogło także wynikać w jaką stronę pójdzie ich relacja. A sam problem nie okazał się trywialny.

-Hmmm- Przez jego zamknięte usta padło krótkie i ciche mruknięcie, gdy zostało wspomniane zaprzyjaźnienie się. Wiele z wątków tej przemowy stanowiło dla Sosuke pewną nowość. Poniekąd słyszał czasem, że Masahiro mógł mieć siostrę. O Azumie wieści przewijały się zdecydowanie częściej. Chłopak był młody, ale lista jego zasług była już ogromna gdy Sosuke pierwszy raz postawił nogę w nowej stolicy. A potem tylko słyszał kolejne wieści o wyczynach i dokonaniach. Jeśli do tego wszystkiego rzeczywiście spędzał mnóstwo czasu z siostrą Shirei kana, to przepis na ich wspólną przyszłość wyglądał niemal jak z bajki. No właśnie. Jak z bajki.

-Próbowałeś rozmawiać z Kenjim? Jesteście przecież prawie jak bracia. Razem się wychowywaliście, większość czasu spędziliście razem... Przynajmniej kiedyś. Ale to chyba nadal powinno coś znaczyć, prawda? Istnieje obawa, że zostaniesz źle odebrany. Z Shinjim rozmowa by nie była zbyt prosta i na tym etapie to już traktowałby to osobiście. Jeśli wie o twojej... przyjaźni, to mogłoby to tylko wszystko pogorszyć. Ale z Kenjim powinniście się chyba rozumieć bez słów- Czuł na sobie wzrok, co wcale nie pomagało mu udzielić odpowiedniej rady, więc zamiast próbować wyciągnąć ją z kapelusza, podzielił się własnymi spostrzeżeniami oraz obawami. Rozmowa bratanka z wujkiem na temat ożenku, w którą sam bratanek mógłby być jakoś uwiązany to szybki przepis na wewnętrzne spory. Nic dziwnego, że Tsuyoshi potrzebował jakoś się z tym wygadać. Sosuke nie był pewien, czy został wybrany jako odpowiednia do tego osoba, ale próbował pomóc na tyle na ile był w stanie. A to co przyszło mu do głowy to rozmowa na bardziej równych warunkach. Dwóch kuzynów, którzy przecież powinni być ze sobą blisko. Jako ich wujek, który widział ich przez sporą część ich dzieciństwa wyobrażał sobie ich relacje na znakomitym poziomie, wręcz nawet na lepszym niż on sam miał ze swoimi braćmi. Ale im dłużej rozważał taką rozmowę tym bardziej wątpił w to, czy ich więź wciąż pozostawała taka mocna. Coś mogło go ominąć przez lata nieobecności, a potem okres pijaństwa. Sporo go wtedy omijało, musi nadrabiać taką wiedzę w ekspresowym tempie.

-Tym bardziej, że jej relacja, nawet z najbardziej zasłużonym shinobim może nie mieć żadnego znaczenia. Polityczne mariaże od zawsze brały górę nad ludzkimi uczuciami. Zwłaszcza w trudnych czasach jest to częstsze. Masahiro doskonale o tym wie, sam miał stać się podstawą sojuszu z Yamanakami. Nie wiem na ile musiałby chronić swoją siostrę, ale ryzykowałby całkiem sporym niezadowoleniem wśród innych rodzin, nie tylko naszej. Cholera, Shinji nigdy się nie patyczkował i mówił mi, że wolał wewnętrzne mariaże wzmacniające więzi, ale to już solidny krok naprzód- Położył dłoń na końcówce rękojeści, jakby chciał znaleźć dla niej oparcie, aby nie poruszała się w niekontrolowany sposób, gdy rozmyślał nad działaniami swojego brata oraz polityce klanu. Ambicji i zacięcia nie można mu było odmówić, ale taki krok jest ryzykowny, nawet nie uwzględniając tego czy ktoś taki jak Azuma znajduje się w kręgu osób, które mogą zostać wzięte pod uwagę. Taka decyzja musi być skonsultowana z ojcem. Chyba, że już była. Odchylił się do tyłu i spojrzał w niebo, wzdychając ciężko i ponownie zamyślił się na dłuższą chwilę.

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 26 sty 2026, o 20:45; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 26 sty 2026, o 19:52; Forum: Wioska Hachimantai; Temat: Las wokół Hachimantai; Odpowiedzi: 99; Odsłony: 9948

Re: Las wokół Hachimantai

Przejdź do posta

autor: Sosuke: 26 sty 2026, o 16:37; Forum: Piszemy o wszystkim!; Temat: Shinobi Zbijak - Mecz; Odpowiedzi: 60; Odsłony: 2933

Re: Shinobi Zbijak - Mecz

No to lećmy wszyscy śpiulkolotem.

Przejdź do posta

Znaleziono 98 wyników

Strona 1 z 7
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
7
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane