Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 663 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 663 wyniki

Strona 1 z 45
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
45
Następna

autor: Uchiha Hiromi: 26 sty 2026, o 19:03; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na północny-zachód; Odpowiedzi: 163; Odsłony: 16287

Re: Szlak prowadzący na północny-zachód

~ 48/... ~~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Azuma nie miał odpowiednich narzędzi do wyciągania informacji, przynajmniej w takiej sytuacji. Jednak spróbował i nie zrezygnował od razu. Dobrze byłoby wiedzieć. Miałby dane, mógłby łatwiej zdecydować co dalej. Wiedziałby dlaczego nasłano na niego zabójczynię.

Nie miał jednak na to czasu. Miał zadanie do wykonania. Kobietę zostawił w rękach strażników w strażnicy, nawet nie kwapiąc się informować tych w Rantori oraz dowódcy - Uchiha Takeru. Azuma pewnie był nieświadomy tego, jak Takeru mógłby zareagować na to, ale Azumy już nie było tutaj, kiedy potencjalne niezadowolenie się pojawiło.

Co innego Shizaki. Przede wszystkim przesłał wiadomość od Azumy. Kiedy Azuma dał mu pergamin, niemal natychmiast przysiadł i skopiował go w całości, następnie użył swojej techniki, żeby zamienić atrament w ptaka i wysłać go do Sarufutsu. Ptak za jakiś czas dostanie się bezpośrednio do Masahiro, bez zbędnych przystanków. Taki był pożytek z Gazo.

O ile nie byli wrednymi, zdradliwymi Gazo.

- Dobra, zrobię co się da, ale nie będę jej dostarczał do Sarufutsu. Mam robotę tutaj. Postaram się jednak, żeby miała jak najlepszą obstawę po drodze do domu, żeby czasami nikt jej nie odbił. Tak, jak mówiłem, nie sądzę, żeby już wiedzieli, że się nie udało, ale… uważaj na siebie - Shizaki rzucił, wkładając ręce do kieszeni. Wszystko jednak załatwiał tak, jak trzeba. Było mu przyznać, że jak na swoje luźne podejście do wszystkiego, był kompetentny.

Dalsza droga wiodła go przez odbite przez Uchiha ziemie. Już w ukryciu, w swoim stronu zakrywającym jego ciało i twarz, poruszał się jak duch wśród gałęzi drzew. Spędził resztę nocy na szybkim przemieszczaniu się przez ogromny obszar. Kierunek był północno-zachodni, w stronę Antai. Prawdziwego Antai, a nie ziem odebranych przez Kaminari Uchiha, na które i tak wleźli Dzicy. W stronę Antai znaczyło - większe połacie pól, nieco suchsze i mniej bagniste tereny. Idealne obszary do uprawiania roli i hodowania bydła.

Nie było to Kotei. Nie była to stolica, nie był to symbol. Jednak z tyłu głowy, jako dojrzałej już osobie (wszak miał już 19 lat!), musiała pojawić się myśl, że Kaminari i Dzicy z jakiegoś powodu upierają się na te tereny. Z jakiegoś powodu - mimo niechęci - Masahiro i Sugiyama jednak tutaj kierowali wojska. Stada koni, stada krów, gdzieniegdzie owce, czasami kozy oraz pola mówiły Azumie dobitnie, że w stolicy, owszem, było serce, ale tutaj były żołądki. Pewnie sporo na ten temat mógłby się dowiedzieć, gdyby zapytał. Czy było to coś, co powinien wiedzieć? Czy był tylko Shinobim?

Poruszanie się jako Shinobi było łatwe i szybkie. Jeszcze przed wschodem słońca udało mu się dotrzeć do miejsca docelowego. Obóz był całkiem spory, ale sprytnie ukryty i tylko dzięki sharinganowi wypatrzył odpowiednie znaki, które go nakierowały. Pewnie specjalnie były tak zbudowane. Wypatrzony też został dość późno, ale strój sakki i maska spowodowały - bez ataku - że został przepuszczony i zwiadowcy tylko dali mu znak, że go obserwują, a informacja do samego obozu została przekazana przez pohukiwania jak sowa. Była w końcu noc.

W niemal pustym obozie powitała go kobieta o krótkich włosach przeplatanych siwizną, ale z jednym warkoczykiem z kolorowych pasm z drewnianymi ozdobami. Była ubrana w płaszcz Uchiha, ale na szyji miała tatuaże, które teraz skojarzyły się mu z Dzikimi. Była niemal cała obwieszona zwojami, miała mnóstwo fiolek z atramentem, a w każdej kieszeni miała jakiś pędzel.

Artystka w dość zaawansowanym wieku.

Azuma z bycia dzieckiem nawet kojarzył takich ludzi w Kotei. Nie było ich wielu, ale byli bardziej kolorowi, ich ozdoby czasami klekotały. Prawdopodobnie widział tą kobietę wcześniej. Ale teraz stała przed nim, a on jakby widział ją pierwszy raz w życiu.

Nishiwara Irime.

- Coś ważnego? - zapytała krótko. - Jestem zajęta.

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 25 sty 2026, o 17:17; Forum: Tereny Sporne - Zachodnie Sogen; Temat: Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku); Odpowiedzi: 74; Odsłony: 9951

Re: Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku)

~ 21/... ~~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~
Takeru nie przerywał. Stał nad mapą, palcami opartymi o krawędź stołu. Dopiero kiedy Yumiko wspomniała o dwóch głowach i o tym, że „po chwili było ich już dwóch”, kącik jego ust drgnął krótkim, nieprzyjemnym skurczem, jakby złość znalazła sobie ujście.

Jedno z kociąt pod ścianą przeciągnęło się i cicho miauknęło. Kontrast z atmosferą w pokoju był niemal obraźliwy.

- Dwie głowy. Kości. Tatuaż na szyi - powtórzył powoli. - „Było ich już dwóch” to znaczy: klon? rozdzielenie? Pieczęcie? Jakiekolwiek znaki? I tatuaż: linie proste, trójkąty, okręgi? To wyglądało jak znak… czy jak ozdoba zbója, który chce uchodzić za kogoś więcej? - Spojrzał na nią ostrzej. - Mówisz „w stylu dzikich”… ale to nie były wojska. - Jego ton zrobił się chłodny, rzeczowy. - Na tym froncie siedzę długo. Nikt się nie przebił. Żadnych obcych oddziałów, żadnych zwiadów, żadnych znaków marszu armii. Jeśli ktoś tu poluje nocą, to są zbójcy, desperaci, wyrzutki. Tacy, co nauczyli się sztuczek, bo inaczej już dawno by zdechli.

Przesunął spojrzenie po mapie i uderzył palcem w jedno z zacieniowanych pól.

- I mówisz, że ich zabiliście. Obu? - upewnił się, a kiedy padło potwierdzenie, jego barki minimalnie opadły, jakby choć jeden problem został rozwiązany. - Dobrze. To ważne.

Nie powiedział „dziękuję”. Takeru wyglądał, jakby „dziękuję” nigdy nie miało opuścić jego ust. Ale w tym „dobrze” było uznanie.

- Opisz mi ich śmierć - zażądał bez cienia wahania. - Jak padli? Od czego? Czy ciało… zniknęło, rozsypało się, spaliło? Czy zostało normalne?

Shizaki chrząknął, ale Takeru uciszył go gestem. Najpierw chciał mieć przesłuchać Yumiko.

Kiedy dziewczyna skończyła, Takeru na chwilę zamilkł. Obrócił małą drewnianą figurkę na mapie, jakby ustawiał myśli tak samo jak pionek.

- Skoro ich nie ma, to dobrze - powiedział w końcu. - To nie była dywersja armii. To był napad. Łowy. Zbóje robią takie rzeczy, kiedy czują, że ktoś ma słaby punkt.

Zacisnął szczękę.

- A teraz powiedzcie mi, jaki mieliście słaby punkt? - mruknął. - Skąd wiedzieli, że transport będzie tamtędy, w tamtym czasie? Ktoś ich naprowadził, albo ktoś im dał odwagę. Zbójcy nie ryzykują, jeśli nie czują przewagi. Niewystarczająco się pokazywaliście? Nie zaprezentowaliście siły, kiedy się rozbijaliście? Czy jest to związane z tym, co Azuma robi na moim terenie bez ani słowa do osoby, która nim dowodzi?!

Shizaki odchrząknął drugi raz, tym razem już wyraźnie z zamiarem wejścia w słowo. Takeru nawet nie musiał na niego spojrzeć - wystarczyło, że przestał mówić. Tym bardziej, że już coraz bardziej się emocjonował.

- Dowódco… - Shizaki wyciągnął spod kamizelki zwinięte pismo, zabezpieczone cienkim sznurkiem i pieczęcią. - Mam też rozkazy do dostarczenia. Od Shirei-kana. Od… Masahiro.

Samo imię jakby uderzyło w niego. Takeru od razu zesztywniał. Nie zrobił kroku, nie podniósł głosu. Tylko jego oczy przybrały błysnęły w sposób, który mógł wystraszyć Yumiko, jeżeli spojrzałby na nią. W tym wzroku było pogardy niż złości.

- Masahiro - powtórzył, jakby smakował słowo i uznał je za gorzkie.

Shizaki podał dokument. Takeru chwycił go bez pośpiechu, ale z tym napięciem w palcach, które zdradzało, że wolałby ścisnąć gardło posłańcowi niż papier. Przez krótką chwilę jego kciuk zawisł nad pieczęcią - jakby rozważał, czy jej nie zerwać zbyt brutalnie.

Pęknięcie wosku zabrzmiało głośniej, niż powinno.

Takeru czytał szybko. Zbyt szybko. Oczy przesuwały się po linijkach, aż w pewnym momencie zatrzymały się na dłużej. Kącik jego ust drgnął ponownie - tym razem inaczej. Nieprzyjemnie.

- Wzywa mnie - powiedział sucho, po czym uniósł wzrok na Shizakiego. - „Dobrze chroniłeś północno-zachodni front. Czas omówić dalszą część”.

Na słowie „dobrze” zrobił minimalną pauzę. Jakby nie chciał, żeby ktokolwiek zauważył, że to go dotknęło. Że to docenienie.

Jedno z kociąt przewróciło się na plecy, wystawiając brzuch do góry. Takeru nawet nie mrugnął, ale w powietrzu stało się jasne, że w tej chwili walczy ze sobą bardziej niż w trakcie jakiejkolwiek odprawy.

- Zbyt miękki - rzucił nagle, w stronę pisma, jakby papier był winny. - Zbyt skory do rozmów, kiedy trzeba dociskać. Zbyt… łagodny, kiedy wojna robi się brutalna.

Shizaki wzruszył ramionami, ostrożnie, jak człowiek rozbrajający pułapkę.

- Może. Ale to Shirei-kan. I widocznie uznał, że warto cię mieć bliżej stołu niż w terenie.

Takeru prychnął.

- „Warto” - powtórzył, jakby słowo go irytowało. A jednak jego plecy wyprostowały się odrobinę bardziej. Z poczucia, że ktoś zauważył, iż ten odcinek frontu stoi, bo on go trzyma. - Niech sobie mnie ma. Jeśli chce omówić „dalszą część”, to usłyszy, co o niej myślę.

Odsunął pismo na bok mapy, przyciskając je jednym z ciężkich kamieni służących do dociążenia pergaminu. Zrobił to ostentacyjnie spokojnie - jakby nie chciał dać Masahiro satysfakcji natychmiastowej reakcji.

Nagle jednak spojrzał na Shizakiego.

- Powiesz mi, kto dokładnie był odpowiedzialny za ubezpieczenie drogi i dlaczego zbójcy mieli w ogóle szansę podejść transport - powiedział ostro Takeru.

Shizaki otworzył usta, ale Takeru ucinał, zanim padło usprawiedliwienie.

- Nie interesuje mnie wymówka. Interesuje mnie luka. Jeśli to była banda, to ma kryjówkę. Jeśli ma kryjówkę… to albo ją spalimy, albo ktoś ją wykorzysta przeciw nam.

- Hej, no przecież nie podeszli. Żadnych strat, pokonaliśmy ich sprawnie. Ot, po prostu zaatakowali. Azuma stał na straży akurat i dał nam znać. Musiał się zająć własną strzałą w tyłku, ale pozwolę sobie zostawić sprawy innego Kogo jemu samemu.

Takeru mruknął coś pod nosem i przesunął jedną z drewnianych figurek na mapie, stawiając ją przy granicy zacieniowanego pola.

- Co do Masahiro… - dodał po chwili, półgłosem, bardziej do siebie niż do was. - Jeśli chce rozmów, to je dostanie. Ale niech nie myśli, że front stoi dzięki uprzejmości.

Shizaki parsknął cicho, niemal rozbawiony, ale szybko spoważniał, widząc spojrzenie dowódcy.

Uniósł wzrok jeszcze raz na oboje.

- Shizaki, zostajesz chwilę. Yumiko… - tu zawahał się tylko odrobinę, jakby walczył z tym, by nie zabrzmieć ludzko - …masz prawo iść odpocząć. Ale jeśli przypomnisz sobie cokolwiek o tym tatuażu albo o sposobie, w jaki ten człowiek „rozszczepił się” na dwóch, wracasz natychmiast.

Wskazał drzwi. Potem dodał już ostrzej:

- I zanim wyjdziesz, spójrz na mapę. Wybierz jedno miejsce, które ty byś wybrała na kryjówkę, gdybyś była zbójem i chciała polować na transporty. Chcę zobaczyć twój instynkt.

Zanim jednak Yumiko zdążyła odpowiedzieć, pod ścianą rozległo się kolejne, natarczywe miauknięcie. Jedno z kociąt wstało, chwiejnie przeszło po poduszce, po czym zaczęło wspinać się na kant poduszki i zsunęło się na podłogę, tupiąc miękko łapkami. Drugie poszło za nim, jakby to była jakaś heroiczna wyprawa.

Takeru drgnęła powieka. Tylko tyle. Ale wystarczyło, by Shizaki od razu zrozumiał, że to jest ten rodzaj drobiazgu, który doprowadza dowódcę do białej gorączki bardziej niż raporty.

- Znowu - mruknął Takeru.

Kocięta ruszyły w stronę stołu. Jedno próbowało dobrać się do rogu mapy, drugie krążyło w kółko, zahaczając o brzeg płaszcza dowódcy. Miau-miau, tup, tup, tup. Przyszedł czas na zabawę.

Takeru zacisnął zęby.

- Skąd one się tu biorą…? - warknął cicho, ale w jego głosie była bardziej bezradna irytacja niż groźba. Odchylił się od stołu, spróbował odepchnąć jedno delikatnie butem, lecz kociak tylko odbił się i wrócił, atakując sznurówkę jak śmiertelnego wroga.

Shizaki ledwo powstrzymał uśmiech.

- Dowódco, one chyba uznały, że ten pokój to najlepsze miejsce w budynku. Ciepło, cisza, nikt nie przeszkadza...

- Ja im przeszkadzam - uciął Takeru lodowato. - I one przeszkadzają mi.

Kolejne miauknięcie, tym razem żałosne. Kociak wdrapał się na jego but i próbował wspiąć się wyżej, zaczepiając pazurkami o materiał.

Takeru spojrzał na niego jak na taktyczny problem, którego nie da się rozwiązać cięciem mieczem. Przez sekundę wyglądał, jakby naprawdę rozważał wyrzucenie go za drzwi.

- Cholerny front - syknął. - Zbóje, raporty, Masahiro i jeszcze to.

Nagle schylił się, złapał kociaka zaskakująco pewnie, ale też nie zamierzał się z tym cackać. Kociak zapiszczał miękko, bardziej z oburzenia niż strachu. Takeru wyprostował się, a jego spojrzenie od razu wróciło do mapy.

I wtedy, bez żadnego wstępu, wcisnął kociaka w ramiona Yumiko.

- Trzymaj - rzucił.

Kociak był ciepły, miękki i natychmiast wcisnął pyszczek w koszulę, mrucząc głośno. Drugi, widząc, że „brat” zmienił właściciela, podreptał bliżej i zaczął miauczeć jeszcze głośniej, jakby domagał się tego samego.

Takeru spojrzał na niego z czystą niechęcią.

- I to też - dodał, tonem człowieka, który właśnie przydziela zadanie z kategorii „logistyka”, nie „opieka nad zwierzętami”. Podniósł drugiego kociaka i bez ceregieli dołożył go tak, że dziewczyna miała teraz dwa kociaki.

Shizaki parsknął już całkiem otwarcie, ale kiedy Takeru posłał mu spojrzenie, udawał kaszel.

- One tu przylazły nie wiadomo skąd - warknął Takeru, wracając palcami do krawędzi stołu. - Ktoś je dokarmia, ktoś je wpuszcza, a potem w nocy robią sobie poligon na moich dokumentach. Nie pozwalają się skupić.

Jakby na potwierdzenie, jeden z kociaków próbował wyciągnąć łapkę w stronę mapy, chcąc złapać za frędzel przy brzegu pergaminu.

- Nie. - Takeru syknął to słowo tak, jakby rozkazywał plutonowi się cofnąć. - Jak spadnie mi figurka przez te… futrzaste sabotaże, to przysięgam, każę im spać w stajni.

Brzmiało groźnie, ale w praktyce jedyne, co zrobił, to odsunął mapę od krawędzi i poprawił kamienie przytrzymujące pergamin. Mimo całej niechęci do „miękkich rzeczy”, nie potrafił ich skrzywdzić.

- Więc - wrócił do tonu dowódcy, jakby koty w ogóle nie istniały. - Yumiko. Miejsce na kryjówkę. Instynkt. Teraz.

A potem, już ciszej, jakby mimochodem, niemal z wściekłością na samego siebie:

- I zabierz je ze sobą, jak będziesz wychodzić. Albo oddaj komuś na korytarzu. Byle nie tutaj.

Kociaki mruczały w jej ramionach, kompletnie nieświadome, że właśnie zostały przydzielone do „zadania specjalnego”: uratować dowódcę przed własnym rozdrażnieniem.

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 23 sty 2026, o 23:16; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 8581

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

~ 7/... ~~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Katsumi wywijała nogami, kopiąc Tsuyoshiego w jego pierś, szczęśliwa, że pomogli kotkom, a Tsuyoshi został kocim bohaterem. Wciąż trzymała go za włosy swoimi małymi piąstkami i trochę je ciągnęła.

- Kotki są! Czasem tu… czasem gdzie indziej. I miau robią. A kulki robią ko-ko-ko i wołają o jedzonko. A kogut kukulyku, jest już słoneczko - wyjaśniała dziewczynka po swojemu. - I raz widziałam liska, co przyszedł się z kulkami bawić. Ale zwierzątka nie mówią po ludzku. Mówią jak zwierzątka.

Ot, dziecięca gadanina. On jednak cały czas czuł ten ból głowy, chociaż chyba trochę zelżał i nie czuł aż takich nudności. Jeść mu się jednak nie chciało.

Reszta dnia i wieczora przebiegała bardzo przyjemnie. Katsumi opowiadała o kotkach, ale też bawiła się z Tsuyoshim. Zjadła - prawie bez wybrzydzania i bez rzucania jedzeniem - to, co jej przygotował. Dzień, mimo wszystko, był bardzo przyjemny, nawet jeżeli sam Tsuyoshi nie czuł się najlepiej. Rzadko miał szansę spędzenia czasu z najmłodszą siostrą, trochę inaczej niż kilka lat temu z młodszym rodzeństwem. On jeszcze sam wtedy był dzieckiem, więc miał więcej czasu. Teraz, jako mężczyzna było to dla niego trudniejsze. Być może jednak tak samo ważne lub ważniejsze. Prędzej czy później miał przecież sam stanąć na czele rodziny. Więzi z nimi powinny być dla niego ważne.

W końcu Katsumi zasnęła na piersi Tsuyoshiego, kiedy odpoczywali po jedzeniu i wszelakich zabawach. Przyjemnie sobie tak trwali, aż nie wróciła mama. Sanae, wyraźnie zmęczona, wciąż w swoim ubraniu kunoichi, weszła do pokoju i ciepło uśmiechnęła się na widok jej najstarszego i najmłodszej mających dla siebie czas. Dała im jeszcze chwilę zanim podeszła i wzięła dziewczynkę na ramiona, budząc ją przy tym.

- Dobra, szkrabie, dzisiaj święto lasu i się nie kąpiemy - powiedziała do niej. - Dziękuję, Tsu.

- Cunii jest bohatelem kotków - wymruczała Katsumi, zaspana tuląc się do matki.

- Bohaterem kotków?

- Ulatował ich kolana.

Tsuyoshi wyjaśnił, co się stało. Kiedy wspomniał o tym, że je rozumiał - bądź sam miauczał - Sanae pobladła. Oparła Katsumi o biodro i poszukała w kieszeni pigułek. Wyciągnęła je i spojrzała. Miały różny kolor. Jedna była taka, jaką Tsuyoshi dostał od niej, druga była innego koloru. Sanae… odetchnęła z ulgą, po czym zebrała się w sobie i wyglądała na zmartwioną i przepraszającą.

- Kochanie, tak cię przepraszam. Jak wyglądałeś na chorego, dałam ci coś na przegonienie choroby, ale wyraźnie wzięłam nie to, co trzeba i przez to źle się czułeś i chyba słyszałeś dziwne rzeczy. Słaby narkotyk, przydatny czasami na misji. Tak cię przepraszam. Spieszyłam się i zachowałam nieodpowiedzialnie. Dobrze, że nic się nie stało, tylko sugerowałeś się blablaniem dziecka. Wynagrodzę ci to. Jutro przygotuję twój ulubiony obiad. Ale teraz daj mi położyć małą.

Odwróciła się i ruszyła do swojej sypialni, gdzie Katsumi spała.

- Kotki były z kolana Księżyca - powiedziała Katsumi, kiedy już obie wyszły. Tsuyoshi wciąż je słyszał na korytarzu. - Cialny kotek był.

- Przyszedł po was Yoru no Hoshi? No to ładnie…

Tsuyoshi był pewien, że nie wypowiedział tego imienia na głos. Prawda?

Zanim zdążył jednak zareagować, usłyszał na korytarzu z drugiej strony głos swojego wuja - Sosuke. Był to pewnie idealny moment, żeby go złapać i z nim porozmawiać. Kotami można było się zająć kiedy indziej, prawda?

Misja Zakończona Sukcesem! Tsuyoshi, zrób proszę jeszcze jeden odpis na koniec

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 23 sty 2026, o 21:25; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na północny-zachód; Odpowiedzi: 163; Odsłony: 16287

Re: Szlak prowadzący na północny-zachód

~ 47/... ~~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Azuma nie miał zamiaru czekać na żadną odpowiedź zabójczyni, nawet jeżeli zadał jej pytania. Może chciał ją naprowadzić na myślenie o tym, kto ją tutaj przysłał i dlaczego. Bez zwłoki jednak uruchomił swoje oczy i spojrzał w jej.

To, co się stało po chwili, było dziwne. Inne niż to, co zdarzyło się wcześniej. Arii… był inny. Być może każdy miał inaczej.

Przestrzeń, w której Azuma się znalazł była niemal całkowicie pusta i czarna. A może biała? Kolor był nieokreślony, bezbrzeżny. Czy kolor mógł być bezbrzeżny? Ten taki był.

W samym środku stał dom. Zwykła, drewniana rezydencja: ciemne dachówki, prosta engawa biegnąca wzdłuż ścian, zamknięte okiennice, papierowe ściany. Dom był niewielki, ale wyglądał na porządny. Zbudowany dla bogatych ludzi. Nie bajecznie bogatych, nie dla liderów klanów, ale dla bogatych mieszczan na południu Sogen i na południu od Sogen.

Nie było tu nic innego, więc, żeby iść dalej, Azuma musiał wejść do tego domu.

Kiedy tylko rozsunął drzwi i przekroczył próg - wszystko nagle się zmieniło.

Tatami pod stopami było miękkie, a on, spoglądając w dół, nie miał butów, tak jak nie powinien mieć w środku. Czuł zapach słomy. Przed nim był korytarz, który prowadził prosto, ciągnąc się w nieskończoność. Ściany były papierowe, przez które przebijało się rozproszone światło. Ciemne belki, rozsuwane drzwi po obu stronach. I po obu stronach ciągnące się w nieskończoność, tak, jak korytarz.

Pierwszy pokój jest idealny.

Tatami ułożone bezbłędnie. Tokonoma - alkowa z powyższeniem - była z pojedynczym zwojem kaligrafii i skromnym przedmiotem - kamieniem, gałązką, niczym więcej. Lampion stał w rogu, nieruchomy. Za drzwiami na przeciwległej ścianie znajdował się drugi pokój.

Taki sam.

Ten sam układ. Te same proporcje.

Dopiero po chwili Azuma zauważył różnicę: znak na zwoju jest podobny, lecz zapisany inną ręką. Cień lampionu układa się pod nieco innym kątem. Gałązka jest przesunięta.

Kolejne drzwi.

Trzeci pokój.

Czwarty.

Piąty.

Każdy powtórzony z niemal pedantyczną dokładnością, jakby dom kopiował samego siebie. Ale z każdą kopią coś zniknęło albo się przesunęło: tatami jest jaśniejsze, drewno bardziej matowe, tokonoma w jednym z pokoi była pusta, w innym pojawił się futon z wyraźnym wgłębieniem, jakby ktoś właśnie wstał.
Za niektórymi oknami widać ogród.

Za jednymi były kamienie ułożone w doskonały, niemożliwy do zapamiętania wzór. Za innymi - wiśnie w pełnym rozkwicie. Czasem tylko biel, czerń, bezbrzeżny kolor, jakby świat kończył się tuż za papierem.

W pewnym momencie Azuma miał wrażenie, że wrócił do pierwszego pokoju, ale zwój przedstawiał inny znak. I teraz już nawet nie słyszał swoich kroków. Była cisza, perfekcyjna cisza.

Kobieta tu musiała być, to był jej umysł. Jednak był bardzo zawiły, a ona potrafiła się w nim ukryć.

Kiedy szedł dalej, poprzez niemal identyczne pokoje, czuł, że idzie całą wieczność. Czas jednak wydawał się jednocześnie płynąć i stać w miejscu. Zaczynał jednak dostrzegać wzór, wzory. Powoli, zmieniające się znaki wydawały się ukazywać imiona ludzi. Mężczyzn, kobiet. Było ich wiele. Gdzieś był pokój, który niemal wyglądał jak dojo, ale zrobione z tego samego, co zawsze, pokoju. Gdzie indziej zamiast gałązki w alkowie był łuk. Gdzieniegdzie zaczął widywać kamon, który widział na kobiecie. Potem zaczęło się wydawać, że widzi kobietę w białej masce bez twarzy. Z kamon. Nie przypominała ona nikogo. Wydawało się jednak, że oferowała zwój.

Zwój, który przedstawiał imiona ze zwoju na ścianach. Te były przekreślone. Poza tym, który był z jego imieniem. To imię przekreślone nie było.

Bo godzinach, dniach, tygodniach, latach chodzenia po tym domu, Azuma musiał w końcu zrezygnować. Nikt tu z nim nie porozmawia. Nikt nie chce pokazywać niczego, nikt nie chciał tutaj z nim obcować. Nie było tu siły do okiełznania, nie było tu chętnych bytów do rozmowy. A on tak naprawdę nie potrafił przemocą wyciągnąć takich informacji. Tutaj potrzebna była osoba do tego wyspecjalizowana bądź odpowiednia ilość czasu, którego teraz nie było.

Uchiha Masahiro w Sarufutsu wszystko to miał.

Kiedy wyszedł z głowy kobiety, nie minęło więcej niż sekunda. Ta patrzyła na niego z chłodną nienawiścią, czując się pewnie zbrukana tym, co jej zrobił. On sam jednak musiał spróbować.

Miał nazwisko od medyczki, które mogło być tylko plotką. Miał kamon. Miał potwierdzenie od Shizakiego jego przypuszczeń, że kobieta wolała ukryć zleceniodawcę, niż utrzymać się przy życiu bądź pełnym zdrowiu. Miał też niejasne potwierdzenie, że atak na niego - był skierowany bezpośrednio na niego. Nie na klan Uchiha - wśród imion, które widział (a które ciężko byłoby sobie przypomnieć) nie było nazwiska Uchiha. Były różne nazwiska, różne imiona. Zabójca na zlecenie, niezwiązany z wojną.

Musiał jednak załatwić sprawę transportu więźnia i zając się dalszą swoją misją po zdrajczynię Gazo. Do jej obozu powinien dotrzeć dość szybko, a jeżeli pójdzie ona grzecznie, zgodnie z rozkazem Masahiro - powinni dotrzeć z powrotem do Sarufutsu w ciągu jednego dnia, jeżeli wyruszą z pełną siłą i prędkością ninja.

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 22 sty 2026, o 22:12; Forum: Atsui; Temat: Szlak transportowy; Odpowiedzi: 455; Odsłony: 87889

Re: Szlak transportowy

~ 13/... ~~ Mayu i Ren ~

~ Wyprawa rangi A~

~ Pustynne ~~Węże~~ Szakale ~
~ Przełom Lata i Jesieni, rok 394 ~

Ren

Mężczyzna na zadane pytanie uniósł brwi i przez chwilę milczał, po czym wypił nieco trunku postawionego przez Ren. W końcu jednak skinął głową i przytaknął.

- O takich rzeczach się tutaj nie mówi. Nie na głos - powiedział cicho, zasłaniając sobie usta kuflem, aby nie było widać, co mówi. Ren musiała się nachylić bliżej, aby dobrze słyszeć. - Ale komuś z Shigashi nie podobała się zmiana głównego traktu handlowego i co jakiś czas przychodzą tu tacy, co mówią o tym. I spowalniają pracę. Jesteśmy już trzecią zmianą.

W domyśle dla Ren zostawił to, co się stało z dwiema poprzednimi zmianami. Nie wyjaśniał się też, co tutaj oni robią, ale mężczyzna chyba myślał, że Ren pytając o jego pracę, rozumiała jaką prace ma na myśli.

- Każdy w mieście może dla nich pracować - spojrzał uważnie na kobietę, uświadamiając chyba sobie, że ona też właściwie mogła. - Ale głównie co jakiś czas tu przybywają z południa. Robią swoje, przeszkadzają w pracy, powodują opóźnienia. Kinkotsu nie jest zadowolone. Jakby się dało, żeby Kinkotsu zadowolone było… dowiedziałbym się więcej, gdzie siedzą.

Ren chwilowo nie miała świadomości, że Mayu właśnie patrzyła na to, co miało być zbudowane i z powodu opóźnień czego Kinkotsu miało być niezadowolone.

Mayu

Nieświadoma tego, że Ren właśnie dostawała - prawdziwe lub nie - informacje na temat okolicznych Szakali, Mayu zbierała informacje na temat posągów strzeżących nowego wejścia do Atsui od różowowłosej dziewczyny, która nie miała za bardzo poszanowania do niczego. Stanowczo nie do posągów Asahi Ichirou oraz Sabaku no Jou.

- E, to nie mnie trzeba takie zażalenia składać, tylko do artystów. Oni się zajmują tym, żeby nasi wielcy panowie byli wielce wspaniali. Ja tam różnicy nie widzę, tylko co Diabła Świtu to na malunkach widziałam.

Skrzywienie się. Dziewczyna z trudem wypowiedziała przydomek Ichirou, który wyrażał chyba najwięcej szacunku do jego osoby jako Shinobiego. Wydawało się nawet, że wolałaby sarknąć niż to powiedzieć. Nie wychodziła z roli. A może trochę wychodziła, a przynajmniej wychodziła z niej nieco nerwowa nastolatka - którą pewnie była.

- No wiem, że artyści zalegają, ale co zrobić? Poprzednia ekipa strażników dała ciała, my sobie radzimy. Żadnych incydentów, no. Poza wulgaryzmami, ale dopóki nie rozwalają kamienia, to się zczyści. Pani Kontrol się nie gniewa, bo tu wszystko na cacy idzie.

Mayu jednak wspomniała o zlikwidowaniu Szakali, co spowodowało, że jednak nieco się wyprostowała.

- Hej, nie moja wina, że Unia woli wydawać pieniądze Łby niż na dobrze dopasowane mundury. Ale Szakale to my chętnie byśmy wykopali stąd w cholerę. Ale ni cholery nie wiemy, skąd przyłażą. Nie mamy wszystkiego obstawionego, znaczy miasta, bo trzeba siedzieć na dupie tutaj i pilnować, żeby łby miały łby. Ale jak wiadomo gdzie się gniazdują… czy szakale gniazdują? - zapytała nagle, jakby faktycznie zainteresowana, na chwilę odrywając myśli od temat. - Co ja…? A tak, my chętnie wyrżniemy całe stadko.

Maji Akiyoko
Sabaku Sachiko
Sabaku no Jou

Shouji
Hinae
Rinka
Iori
Ryo
Mei
Tetsu
Kotaro
Saya

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 22 sty 2026, o 19:55; Forum: Tereny Sporne - Zachodnie Sogen; Temat: Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku); Odpowiedzi: 74; Odsłony: 9951

Re: Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku)

~ 20/... ~~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~
Pomocnicy przy pracy w magazynie wydawali się wdzięczni, uśmiechali się do niej i dziękowali, pomagając przy sortowaniu, tak jak ona to zrobiła. Jej praca była doceniona, ładunek dotarł bezpiecznie. Nikt nie zginął, nikomu nic złego się nie stało. Poza przeciwnikami.

Raport też był przyjęty z uwagą i powagą. Podziękowano jej i zostawili w spokoju, żeby mogła pracować. Co robiła głęboko w noc.

Kiedy wyszła z magazynu, aby zgłosić się do dowódcy, Shizaki czekał na nią pod magazynem. Właściwie, to sobie siedział pod nim i ucinał drzemkę, wyraźnie zmęczony, ale oko na jej widok otworzył i uśmiechnął się do dziewczyny.

- Hej, powiedzieli mi, że oboje mamy się stawić. Ja zresztą i tak mam rozkazy do dostarczenia - stwierdził powoli wstając i się rozciągając. - Stanowczo powinni nam pozwolić się wyspać zanim mamy załatwiać jakie rzeczy.

Kiedy ruszyli, Shizaki ziewał i masował się po karku, ale też opowiadał, jakby chciał Yumiko ułatwić spotkanie z dowódcą.

- Bywa nerwowy, więc go nie prowokuj, ale ogólnie jest kompetentny. Chyba chce zobaczyć, kto jest wysłany i takie tam. A może mu dostarczyli wiadomość o Somie, więc chce pozbierać jak najwięcej informacji. Wiesz, jest odpowiedzialny za tą część frontu i jakby mu się jakieś obce wojska prześlizgnęły… no nie byłoby ciekawie.

Doszli do budynku, który pełnił w czasach pokoju siedzibę zarządcy, teraz w czasie wojny - siedzibę dowódcy. Shizaki po drodze podpytał patrol, gdzie mają iść. Patrol prawie go wylegitymował - była godzina policyjna w mieście, ale odznaki ninja załatwiły sprawę.

Do odpowiedniego pokoju zostali wpuszczeni szybko, bo była noc i nie było petentów. Tylko oni. Sam pokój był całkiem spory, z ogromnym stołem na środku, na którym była ułożona rozrysowana mapa okolicy. Yumiko być może rozpoznała część tej mapy, ponieważ patrzyła z góry na to, a może tylko tak się jej wydawało. Niektóre miejsca na mapie były pocieniowane różnymi kolorami, a w pewnych miejscach były postawiane drewniane figurki.

Nad mapą stał wysoki mężczyzna o ciemnym, wojskowym stroju i blond włosach. Rysy miał wyraźnie Uchiha, ale jego włosy wyraźnie odstawały od typowego wyglądu. Zdarzały się jednak wyjątki, Yumiko je widywała. Mężczyzna był skupiony, ale podniósł wzrok na wchodzących Yumiko i Shizakiego. Skinął do nich głową i zaprosił dłonią do środka.

Wchodząc głębiej, Yumiko zobaczyła, że pod jedną ze ścian, na poduszce, śpią kocięta.

- Dzięki za dostarczenie zapasów - powiedział, ale jego ton głosu był suchy. - Jestem Uchiha Takeru - przedstawił się Yumiko. - Dowodzę tą częścią frontu. Chciałem wiedzieć, co z Somą.

- My też byśmy chcieli - odpowiedział mu Shizaki, a Takeru mocniej zacisnął zęby.

- Czekam na odpowiedź. Wszystkie szczegóły, jakie pamiętacie. Kto z nim walczył? Jak wyglądał? - warknął ostro, a Shizaki skinął do Yumiko.

- Ona z nimi walczyła i pokonała.

- Z najmniejszymi szczegółami - zażądał mężczyzna.

I tak oto, po raz kolejny, Yumiko musiała opowiadać o poprzedniej nocy.

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 22 sty 2026, o 18:50; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 8581

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

~ 6/... ~~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Yoru no Hoshi zrobił kilka dostojnych kroków i zatrzymał się przed Tsuyoshim. Następnie usiadł, a jego oczy spojrzały uważnie na Tsuyoshiego. Koty wokół polany zamilkły. Nawet te, które jeszcze przed chwilą trzęsły się jak przebudzone ze snu, teraz siedziały nieruchomo jak posągi. Nawet ten biały, który wcześniej udawał, że wcale podniósł ogona ze strachu.

- Jestem kotem, a to ty mówisz w naszym języku, Uchiha.

- Cunii nie miauczy! - powiedziała ostrożnie Katsumi, ciągnąc brata za włosy, żeby czasami nie spaść z jego ramion. - Czy miauczy?

- Dziękujemy za pomoc. Klany z północy sobie dobrze przemyślą czy wrócą i będą chciały zabrać nasze ziemie i nasze jedzenie. Człowiek nie zawsze jest zły. A Uchiha wcale. Dziękujemy, że tu byłeś i nas zrozumiałeś.

Katsumi otworzyła buzię.

- Cunii-san jest… jest… KOCIM UCHIHA?! - zapytała dramatycznie.

Yoru no Hoshi zamrugał do niej powoli, dając do zrozumienia, ze owszem, miała rację, po czym kot odwrócił się.

- Klan Księżyca zostaje ci wdzięczny - powiedział jeszcze, stając znów dumnie w centrum polany. - I zawsze odpowie, gdy nas zawołacie. Żegnajcie, Uchiha. Niech drogi będą wam miękkie, a kroki ciche.

Wszystkie koty jednocześnie uniosły ogony na znak pożegnania. Wyglądało to tak samo podniośle, jak absurdalnie. Potem, tak nagle jak wyłoniły się z cieni, tak szybko też zniknęły. Cicho i lekko. Jak to koty.

A oni zostali na polanie sami.

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 21 sty 2026, o 18:01; Forum: Piszemy o wszystkim!; Temat: Shinobi Zbijak - Mecz; Odpowiedzi: 59; Odsłony: 2445

Re: Shinobi Zbijak - Mecz

Hiromie nadal tańczą i nic nie robią szczególnego poza zabawianiem widowni i wszystkich dookoła

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 20 sty 2026, o 21:07; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na północny-zachód; Odpowiedzi: 163; Odsłony: 16287

Re: Szlak prowadzący na północny-zachód

~ 46/... ~~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Kiedy Azuma wspomniał o tym, że należy się jeńcowi pomoc medyczna, Shizaki chwilę się zastanowił i kiwnął głową.

- Dobre by było, jakby w ogóle udawała nieprzytomną, żebyś jej nie przesłuchał czy coś… ale chyba nie… nie? - uniósł brwi. - Ja zostanę tutaj, Yumiko-san - wyjaśnił. - Znaczy, ty pewnie będziesz wracać czy coś, albo dostaniesz jakieś inne zadanie, ja za to będę musiał robić swoje jako dostarczyciel wiadomości. Mam nadzieję, że nie wyślą mnie jako zwiadowcę. Do zwiadu się nie nadaję, ale tak trzeba to trzeba.

Rantori po odbiciu przez Uchiha przeszło niewielką przemianę, co było widoczne dla Azumy, który był tutaj niedawno. Oczywiście, pozostało miastem pogranicza, podporządkowanym dyscyplinie, porządkowi i praktycznym potrzebom wojny. Jednak wyraźnie straciło te drobiazgi, które pokazywały, że wcześniej zostało przejęte przez Dzikich. Dla Yumiko było kolejnym - podobnym do Sarufutsu, chociaż mniejszym - miastem.

Miasto rozciągało się przy dawnym trakcie handlowym, który przecina je ze wschodu na zachód. Wzdłuż głównej drogi stały niskie, drewniane budynki o spadzistych dachach, z warsztatami i magazynami na parterach oraz skromnymi izbami mieszkalnymi powyżej. W bocznych uliczkach, węższych i krętych, mieszkali głównie rzemieślnicy oraz rodziny chłopskie, które znalazły schronienie w murach miasta po wojnie. Zabudowa nosiła ślady pożarów i prowizorycznych napraw - łatane dachy, nowe belki o jaśniejszym drewnie, ściany wzmocnione gliną. Magazyny, które, jak Azuma wiedział, zniszczyła Hiromi, nadal były zburzone i nikt nie wziął się jeszcze za ich naprawę.

W centrum Rantori znajdował się plac, który dawniej pełnił funkcję targowiska. Obecnie jest to serce administracyjne miasta - miejsce ogłoszeń, zbiórek i wymierzania sprawiedliwości. Przy placu stał największy zachowany budynek, wykorzystywany jako siedziba dowództwa oraz urzędu Uchihów. Nie jest to zamek ani rezydencja daimyo, lecz solidny, drewniany gmach, strzeżony i zawsze pełen ruchu: posłańców, kogo i sentokich, skrybów i petentów.

Obecność Uchihów była w mieście stale odczuwalna. Patrole shinobi i straży porządkowej poruszały się po ulicach o ustalonych porach, a ich obecność wprowadza porządek i spokój wśród mieszkańców. Prawo było surowe, lecz jasne: grabież, sabotaż i współpraca z wrogiem karane były bezwzględnie, natomiast zwykli mieszkańcy mogli liczyć na ochronę i stabilność.

W końcu się rozstali, kiedy dotarli do miasta. Yumiko z kupcami została skierowana do magazynu, który był w całości i tam miała zdać całość dostarczonych towarów - to znaczy odpieczętować - wraz z pomocą kogoś z Rantori, nie to, że sama - zawartość wszystkich zwojów i odznaczyć na liście, że wszystko było dostarczone. Robota żmudna, mająca zająć nawet pół nocy.

Po jakimś czasie, do tego magazynu wszedł jeden z żołnierzy Uchiha, który stacjonował w Rantori, skinął lekko głową do Yumiko.

- Yumiko-san, potrzebujemy raportu na temat waszej drogi. Dowódca słyszał, że mieliście problemy. Proszę powiedzieć, co się stało, a kiedy Yumiko-san skończy, proszę podejść do strażnika magazynu. Dowódca chce się spotkać, bez względu na porę.

Azuma tymczasem w strażnicy - z Shizakim czyhającym gdzieś w pobliżu, ale nie podsłuchującym - wyłącznie oczekującym na cokolwiek, co mu Azuma powie, zanim faktycznie pójdzie się zgłosić dalej. Nie przeszkadzał. Przeszkadzali - a raczej zabrali się za swoją robotę - przysłani medycy, którzy zajęli się kobietą. Mieli sporo pretensji do Azumy, że po drodze zgubił język, bo przecież "przyszyć się dało", jakby zrobił wszystko tak, jak trzeba.

Zanim kobieta została wybudzona, minęło jednak trochę czasu. Było już dość późno, ale zabiegi medyczne ocuciły ją.

- Wcale nie wydawało się, że miała aż takie obrażenia, żeby tyle czasu być nieprzytomna - wyjaśniła Azumie stara medyczka. - Ale kto wie, może szok z bólu? Nie jest trudno sobie odgryźć język, każdy by mógł, ale nasze ciało nas powstrzymuje. To, że to zrobiła… ja nie wiem. Ale interesujący jest kamon na jej szyi. Ma też wyszyty na stroju. Przypomina mi znak rodziny Shiba z pogranicza z Ryuzaku. Wyszkoleni zabójcy. Znaczy, to plotki, oczywiście, ale jak byłam młoda, to sporo się o tym mówiło. Podobno mają techniki, które zabijają bijuu. Ale no, plotki.

~ 19/... ~~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 20 sty 2026, o 17:38; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 8581

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

~ 5/... ~~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Ogień wystrzelił w śnieg jak spadające gwiazdy, jedna kula po drugiej. Zasyczał, rozświetlił zimowe powietrze i odbił się w oczach wszystkich kotów jak w lustrach.

A potem nastało piekło.

Ale nie takie, jakie Tsuyoshi sobie wyobrażał.

Najpierw koty z północy - te wrogie, szarawo-bure, z nastroszonym grzbietem - wydały z siebie dźwięk przypominający jednoczesne:

- MRRREEEEEEEOOOOOOOWWWWWWWWW!!!

Jednocześnie, Tsuyoshi był pewien, że słyszał: „OGIEŃ! OGNIEEEEEŃ! RATUNKU! RATUNKUUU!!!”

Rozproszyły się natychmiast, każde w inną stronę, jak wystraszone… koty. Jedno kocisko wpadło w krzaki, drugie pobiegło na drzewo i próbowało wspiąć się po ośnieżonej korze (spadając natychmiast, bo ślizgało się jak po lodzie, nie mogąc wbić pazurów). Trzecie wykonało w powietrzu obrót o 180 stopni, jakby w panice zapomniało, gdzie ma przód.

Wszystkie uciekły.

Koty Uchiha wytrzymały dwie sekundy dłużej.

Dokładnie dwie.

Potem:

- MRREEEO!?

- AAAAOOW?!

- MORAAAAAWR?!

Skoczyły w tył, rozłożyły łapy, wygięły grzbiety, a kilka przewróciło się na plecy ze zdziwienia i oburzenia.

Yoru no Hoshi - dumny, majestatyczny przywódca kotów Uchiha z Klanu Księżyca - również odskoczył. W sposób godny, oczywiście. Jak ktoś, kto to zaplanował. Tylko ogon trząsł mu się w taki sposób, który zrujnował powagę sytuacji.

W polanie zapadła idealna cisza połączona z nerwowym drżeniem 27 kocich ogonów.

Katsumi na barkach Tsuyoshiego zaczęła łkać.

- CUNII! - krzyknęła, chwytając go mocno za włosy. - Ty zrobiłeś AUŁA kotkom!!! Naszym! NASZYM KOTKOM!!!

I tak, jak przed chwilą Tsuyoshi myślał, że zaraz ogłuchnie od wrzasków kotów, tak teraz pewnie przysiągłby, że ogłuchnie od wrzasku jednej, bardzo małej istotki.

- ŹLEEEE!!! To BARDZO ŹLEEEE!!! - wytargała go za włosy. - Kotki się bojeją ognia! Nie wolno im robić AUŁA!

Przez chwilę wyglądało na to, że zaraz spadnie mu z ramion, żeby pobiec przepraszać każde z kotów osobno.

A wtedy Yoru no Hoshi, zebrał resztki dumy, przeczesał łapą futro na piersi i powiedział głosem mężczyzny, którego po walce właśnie opatruje kobieta.

- Ognisty wojowniku…

Przełknął ślinę.

- Twoja moc… jest… jest… ogromna…

Koty Uchiha, wciąż roztrzęsione, ale dumne z Tsuyoshiego, zaczęły:

- Mrrr… mrrrow… mrrooow… - Co mogło znaczyć zarówno: „Niech żyje!”, jak i „Nigdy więcej ognia, błagamy.”

- Uchiha, ocaliłeś nasz klan.

Katsumi przestała płakać. Zamarła. Oczy rozszerzyły jej się jak dwa księżyce w pełni.

- Cuuunii…! - szepnęła z zachwytem. - Ty… ty jesteś BOHATELEK KOTKÓW!

Yoru no Hoshi kiwnął głową z ciężką powagą.

- Shinobi Ognia, wojowniku bez lęku. Koty Klanu Księżyca przyrzekają ci wdzięczność i ochronę i opiekę twojego rodu… - przerwał, bo biały kot obok niego potknął się jeszcze ze strachu i próbował udawać, że wcale nie przed podniesienie ogona do góry

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 19 sty 2026, o 19:28; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 8581

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

~ 4/... ~~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Katsumi siedziała na barkach Tsuyoshiego i trzęsła się tak mocno, jakby cały mróz lasu wlazł jej pod skórę. Małe palce wczepiły mu się we włosy, a jej policzki już były mokre.

- Cunii-san… - wychrypiała, cienko, łamiącym się głosem. - Ty… ty nie chcesz pomóc kotkom…?

W jej świecie to nie miało sensu. Kotki były ich. Kotki się kocha. Kotki się ratuje. A on stał nieruchomo.

Katsumi zacisnęła usta, próbując nie płakać, ale dolna warga zaczęła jej drżeć. Z gardła wyrwał się stłumiony szloch.

Zanim Tsuyoshi zdołał cokolwiek powiedzieć, Yoru no Hoshi wysunął się naprzód. Jego sierść lśniła jak czarne szkło, a oczy błysnęły zimno. Kot się odezwał, wyraźnie, z wyrzutem i niezadowoleniem:

- Uchiha…? Czy naprawdę jesteś jednym z nas? Czy prawdziwy Uchiha odwróci wzrok, gdy koty zza Muru przejmują ziemie Klanu Księżyca? Kotów Uchiha?

Słowa uderzyły i wymuszały wybór.

I wtedy usłyszał dźwięk.

Najpierw pojedynczy syk gdzieś niedaleko. Potem drugi - głębszy, gęsty, wrogi. A zaraz po nim wrzask tak wysoki, że przeszył las jak płacz dziecka.

Tsuyoshi poczuł, jak Katsumi sztywnieje na jego barkach.

Z lewej strony, spod uginających się pod śniegiem krzaków, wyrwały się dwa koty - jeden czarny jak noc, drugi pręgowany, z futrem nastroszonym jak szczotka. Uderzyły w siebie z taką siłą, że śnieg eksplodował bielą. Pazury błysnęły, zęby zatopiły się w futrze przeciwnika, a ich wrzaski rozdarły ciszę.

Z prawej strony rozległ się kolejny skowyt i nagle z zasp wyskoczyła cała grupa kotów: białe, bure, rude - oczy miały jak ogniki w ciemności. Wpadły na siebie w dzikim tańcu walki. Śnieg pryskał na wszystkie strony, a w powietrzu unosił się strzępki futra i krople krwi.

Koty z północy i południa zderzały się w śniegu jak fale w sztormie. Trzask łamanych gałęzi, świszczące syki, gryzienie i wrzaski.

- Oni… oni się biją… - wyszeptała dziewczynka, jakby to słowo bolało. - Nasze kotki…

Katsumi przestała tylko płakać. Teraz żądała.

- Cunii! - krzyknęła, aż echo odbiło się od drzew. - Musimy pomóc kotkom! Naszym! Teraz!

Zacisnęła paluszki na jego włosach jeszcze mocniej, jakby chciała go przywiązać do tej decyzji.

- Nie wolno nie pomóc! - wyrzuciła z siebie przez szloch. - Kotki nasze!

Yoru no Hoshi podszedł bliżej. Jego oczy, jak dwa księżyce, wydawały się świecić.

- Udowodnij, że jesteś Uchiha. Albo odejdź i pozwól, by północ pożarła południe.

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 19 sty 2026, o 12:30; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 8581

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

~ 3/... ~~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Śnieg pod stopami Tsuyoshiego skrzypiał z każdym jego krokiem w bardzo przyjemny sposób. Aż nie pasował do dziwnego niepokoju, który wciąż był w jego głowie. Sharingan nic mu nie powiedział. Nic złego się nie działo, nie było żadnych technik, nie było żadnego niebezpieczeństwa - był tylko kot. Szybkie ruchy gałek ocznych przy nudnościach i tym bólu głowy nie były zbyt przyjemne, ale Tsuyoshi to silny shinobi. Nie takie rzeczy wytrzymywał.

Katsumi siedziała na jego barkach, trzymając się jego włosów i z miną zupełnie pozbawioną lęku, bo przecież obok był kotek, a kotek wiedział, gdzie iść.

Czarny kot sunął przed nimi z cichą elegancją władcy wieczornego ogrodu. Wyglądał, jakby nie zostawiał śladów, choć oczywiście zostawiał, tylko tak drobne i lekkie, że wydawały się znikać sekundę po tym, jak na nie spojrzeć.

Las gęstniał. Drzewa stawały coraz wyższe, ich gałęzie splatały się nad nimi jak sklepienie jakiejś starożytnej świątyni. Powietrze pachniało żywicą i zimą, ale było w nim coś jeszcze, zupełnie jak wtedy, kiedy w powietrzu gromadzi się chakra. Tsuyoshi też to czuł. Docierał do miejsca, które wydawało mu się niemal bajkowe. Jak z opowieści babci.

Kot nagle przystanął.

Podniósł ogon.

I zamiauczał krótko, ostro:

- Mrrr-tt!

Z krzaków po lewej stronie coś zaszeleściło.

A potem las ożył.

Z drzew, śniegu i cienia zaczęły wyłaniać się inne koty. Niektóre czarne jak on, inne bure, pręgowane lub białe z plamkami. Choć różne, miały jedną wspólną cechę: oczy. Wszystkie świeciły intensywnie… nienaturalnie.

Zatrzymały się wokół polanki, tworząc krąg.

- Cunii! - Katsumi szturchnęła go w głowę piętami. - Patrz! Patrz, ile kotków!

Koty wyglądały, jakby zebrały się tu w jakimś bardzo ważnym celu. Ten, który ich przyprowadził wyszedł przed nich, a dołączył do niego smukły, ciemno bury kocur o oczach barwy topniejącego lodu. Usiadł tuż za nim i z powagą spojrzał na Tsuyoshiego oraz na Katsumi. Podobnie jak reszta kotów.

- Mrrr-YAAO.

Katsumi zareagowała natychmiast.

Unosząc rączki w górę, krzyknęła z absolutną powagą:

- Dzieeeń dobly, ja jestem Tsumi a to mój Cunii! My przyszli ratować wasze kolana!

- Mrrr? - zapiał jeden z mniejszych kotów - biały, z puszystym szarym ogonem, który poruszał się jak pasma mgły o zmierzchu.

- Klan. Dziewczynka i Shinobi Uchiha przyszli pomóc Klanowi Księżca - wyjaśnił słowa Katsumi czarny kot. - Dziękujemy wam. Ja, Yoru no Hoshi, jesteśmy wdzięczni za zaoferowanie pomocy przeciwko klanom z północy.

- Bo to źle wychowane kotki!

Koty spojrzały po sobie, ale nie odpowiedziały poza pojedynczymi miauknięciami nie chcąc poprawiać dziewczynki. Najwyraźniej rozumiały, że to tylko kociak, chociaż stanowczo większy niż wszyscy tutaj zebrani.

A Tsuyoshi się zorientował, że coś było bardzo nie tak.

Uchiha Tsumi
Yoru no Hoshi - Nocna Gwiazda

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 18 sty 2026, o 20:46; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na północny-zachód; Odpowiedzi: 163; Odsłony: 16287

Re: Szlak prowadzący na północny-zachód

~ 45/... ~~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Shizaki wysłuchał wszystkiego w milczeniu, nie przerywając ani Azumie, ani Yumiko. Kiedy ta ostatnia wspomniała o potencjalnym wysyłaniu nowych wrogów, westchnął powoli i potarł dłonią kark, jak ktoś, kto układa w głowie zbyt wiele elementów naraz.

- Odpowiadając po kolei - zaczął spokojnie, niskim głosem. - Ci co nas zaatakowali to były zwykłe zbiry moim zdaniem. Nie wyglądali w ogóle jak ta - wskazał głową na kobietę. - Wiem, mieli Somę, tych co są bliźniakami, ale… ech, damy znać na posterunku, a potem Takeru w Rantori. I ja nie wiem, może ona nas obserwowała i wykorzystała ten moment, jak byliśmy zaatakowani, żeby strzelić ci w tyłek? - Spojrzał na Azume, a potem w ciemność poza kręgiem światła ogniska. - Nie wiem, na razie wydaje się spokojnie, ja bym dotrwał do rana i znikał stąd.

Zerknął na nieprzytomną kobietę leżącą na ziemi, związaną, wciąż bladą, z krwią zaschniętą przy ustach.

- A ona… - urwał na chwilę. - Samookaleczenie tego typu oznacza jedno: zleceniodawca był ważniejszy niż ona sama. Albo strach przed nim większy niż strach przed nami.

Uniósł spojrzenie na Azumę.

- Jeśli była wysłana po ciebie i nie wróci… tak, jest szansa, że ktoś się zorientuje. Ale nie dziś. Nie jutro. Takie rzeczy sprawdza się ostrożnie. - Jego ton był rzeczowy, pozbawiony dramatyzmu. - Najpierw czekają. Patrzą, czy cel jeszcze żyje. To daje nam kilka dni, nie kilka godzin. Więc myślę, że jeśli jest na ciebie jakieś zlecenie, na razie jesteśmy bezpieczni, o ile ona się nie obudzi i nie okaże się jakimś potworem.

Podszedł do ogniska, dorzucił kawałek drewna, ale tak, by płomień nie wzbił się zbyt wysoko.

- Teraz robimy jedno: przeczekujemy noc. - Spojrzał po obozie. - Stanę na warcie i przetrzymam do rana. Jak was obudzę, obejrzę teren z góry. Nie grzebiemy przy więźniarce więcej niż trzeba. Jeśli się obudzi… - zerknął znacząco na Azumę - …to twoja sprawa. Ale na razie straciła za dużo krwi. Nie wstanie. Brakuje nam medyka, ale kto by się spodziewał.

Noc ciągnęła się długo i niespokojnie. Bagna żyły własnym rytmem: coś chlupotało w oddali, coś zapiszczało, czasem dało się słyszeć przeciągłe, niskie odgłosy, których nie dało się przypisać żadnemu znanemu zwierzęciu. Mgła podnosiła się falami, pełznąc między wozami jak ostrożne, wilgotne stworzenie. Kuro siedział przy Azumie - wrócił do niego po jakimś czasie i tym razem nie rozglądał się, a po prostu wydawało się, że odpoczywa.

Kupcy spali niespokojnie, z bronią pod ręką albo dłonią na linach uprzęży. Więźniarka ani razu nie odzyskała przytomności. Oddech miała płytki, nierówny, ale stabilny - ktoś zadbał, by nie zadławiła się krwią.

O świcie obóz został zwinięty szybko i sprawnie. Bez śniadania na ciepło, bez zbędnych przerw. Karawana ruszyła, zanim słońce zdążyło wznieść się wysoko.

Bagna przyjęły ich ciężko. Droga była wąska, miejscami ledwie widoczna, wyłożona kłodami i kamieniami, które zapadały się pod kołami wozów. Powietrze było wilgotne, gęste, przesycone zapachem gnijących roślin. Każdy krok konia rozchodził się głuchym mlaśnięciem.

Shizaki poruszał się blisko czoła kolumny, często zeskakiwał z konia, by sprawdzić grunt, wskazać bezpieczniejsze przejście, ostrzec woźniców przed zdradliwymi fragmentami drogi. Wcześniej sprawdził teren z nieba, wydawało się, że było bezpiecznie. Nic nie zauważył.

- Tu wolniej. Trzymajcie się lewej strony. Nie zjeżdżaj z traktu.

W połowie dnia napięcie było wyczuwalne u wszystkich. Nikt nie rozmawiał więcej, niż było trzeba. Każdy dźwięk wydawał się głośniejszy, każdy ruch w trzcinach przyciągał spojrzenia.

Więźniarka wciąż była nieprzytomna, przewożona na jednym z wozów, osłonięta płachtą przed słońcem (lub przerzucona przez konia Azumy, w zależności, co ten wybrał). Jej stan się nie pogorszył, ale też nie poprawił.

Pod koniec dnia, kiedy zmęczenie zaczynało ciążyć, jak mokre ubranie, bagna zaczęły rzednąć. Teren powoli się podnosił, trzciny ustępowały niższym krzewom, a droga stała się wyraźniejsza. Wtedy ukazał się posterunek Uchiha - drewniano-kamienna konstrukcja wzniesiona na palach, z palisadą i niewielką wieżą obserwacyjną. Symbol klanu był wyraźnie widoczny, wypalony na belkach.

Strażnicy zauważyli karawanę z daleka. Brama została otwarta ostrożnie, ale bez wrogości.

Dopiero tu wszyscy mogli naprawdę odetchnąć.

Dano im wodę, miejsce do odpoczynku, suchy grunt. Konie zostały oporządzone, wozy sprawdzone. Więźniarkę przeniesiono do chłodnego, zacienionego pomieszczenia - nadal nie odzyskała przytomności, co tylko potwierdzało, jak dużo krwi straciła.

Shizaki, stojąc na podwyższeniu posterunku, spojrzał w stronę północy.

- Jeszcze jeden dzień. - Powiedział cicho, bardziej do siebie niż do innych. - Rantori już blisko.

Następnego ranka wyruszyli ponownie. Teren był nadal nieprzyjemny i błotnisty, a teraz byli na "terenie wroga", który jakiś czas temu został odbity między innymi przez Azumę. Znał tę drogę, szedł nią już raz w drugą stronę, a raz pędził na złamanie karku z wojskiem. Nie wspominając o tym, ile razy już nią podążał w czasie pokoju.

Dla Yumiko, niestety, wszystko było nowe.

W połowie dnia przed nimi było Rantori.

~ 18/... ~~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 18 sty 2026, o 18:30; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 8581

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

~ 2/... ~~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Rangi D ~
~Shinobi Neko~

~ Przełom 395/396 ~

Katsumi spojrzała na Tsuyoshiego szeroko otwartymi oczami, z wyrazem twarzy, który mówił przecież to oczywiste, czemu pytasz?, ale zanim zdążyła odpowiedzieć bratu, czarny kot poruszył ogonem w sposób, który wyrażał spore poirytowanie, prawdopodobnie zachowaniem Tsuyoshiego.

Katsumi wzięła dramatyczny wdech.

- Neko mówi… - zaczęła, a czarny kot wyprostował się dumnie, jakby właśnie potwierdzał jej słowa. - Że musimy iść mu pomóc. Że kotki mają… maaaajooo… - tu musiała poszukać słowa, aż zmarszczyła czółko - przy… pro…blem!

- Mrrr-aaaow. - Kot potwierdził z powagą, a jego głos brzmiał jak poważny, dorosły człowiek, który właśnie potwierdza swojemu protegowanemu rację.

Tsuyoshi słyszał tylko miauu, ale to zdecydowane miauu, które brzmiało jak próba złożonego monologu. W jego głowie zakręciło się jeszcze bardziej i trochę zaczęła go boleć, po czym poczuł lekkie nudności. Chyba absurd kociej sytuacji go uderzał
Katsumi kiwnęła głową z przejmującą powagą. Wskazała paluszkiem na las.

- Tam. TAM są złe… - zawahała się, natychmiast przypominając sobie własne zasady moralne, i poprawiła pośpiesznie: - Nie złe! Źle wychowane! Kotki! Z północy!

I tupnęła nóżką, żeby zaznaczyć różnicę między „złe” a „źle wychowane”, co dla niej było absolutnie podstawowym rozróżnieniem.
Kot, jakby zadowolony z tego rozstrzygnięcia, podszedł do niej bliżej i dotknął łebkiem jej kolana i się o nią otarł. Mała Uchiha aż podskoczyła. Znów chciała coś powiedzieć i już otwierała usta, gdy czarny kot nagle obrócił głowę w stronę drzew. Jakby usłyszał coś, czego ludzkie ucho nie mogło wychwycić.

Uszy uniosły mu się wysoko i zastrzygły. Ogon nisko opadł.

- Mrrrrow. - dźwięk był krótki, napięty.

Katsumi natychmiast złapała Tsuyoshiego za rękę.

- On mówi, że się spiiiieszmy! - zadeklarowała, biegnąc już pierwszym krokiem, choć jej nóżki były zbyt krótkie, by naprawdę dokądś biec. - Bo kotki północne robią AŁA kotkom południowym!

Kot ruszył przed siebie, znikając w śnieżnych zaspach jak czarna smuga między drzewami. Po kilku krokach zatrzymał się i obejrzał przez ramię - wprost na Katsumi.

To nie było spojrzenie kota zwykłego kota. On ich zapraszał, oczekiwał i błagał, żeby szli z nim.

Katsumi wzięła głęboki oddech, jakby zbierała całą odwagę świata, po czym oznajmiła bardzo, bardzo poważnie:

- Cunii-san, idziemy ratować kotki.

Uchiha Tsumi
Kot

Przejdź do posta

autor: Uchiha Hiromi: 16 sty 2026, o 20:31; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na północny-zachód; Odpowiedzi: 163; Odsłony: 16287

Re: Szlak prowadzący na północny-zachód

~ 44/... ~~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Kobieta po raz kolejny pokazała, że była niesamowicie twarda. Pewnie byłaby niesamowitą pomocą w wojnie z dzikimi (wydawało się to oczywiste, że nie była "Dzika"), ale zdecydowała się zastawić pułapkę na Azumę i zaatakować go. Przynajmniej tak sugerowała, podając jego nazwisko zanim… no, zrobiła to, co spowodowało, że krew spływała z jej ust. A spływała. I to w sporej ilości. Wydawała się też nie przełykać, a jej usta coraz bardziej wypełniały się krwią.

Nie odpowiedziała na pytanie, kto ją przysłał. Nie mogła. Splunęła… jeżeli można to tak nazwać i Azuma zobaczył, że ona sama ugryzła… czy nawet odgryzła sobie język. Nic nie mogła powiedzieć, nie w takim stanie. Jednak zrozumiała go i uniosła dłonie poddając się. Nie mogła uciec, przynajmniej tak uznała.

Na ziemię padła po spojrzeniu mu w oczy. Wydawało się, że się nie bała, kiedy patrzyła w jego oczy. Prawdopodobnie wiedziała też, że genjutsu będzie na niej użyte, ale nic nie zrobiła. Ot, padła na ziemię, zasypiając i pozwalając Azumie robić, co mu się podoba z kobietą.

Teraz bezpiecznie mógł się jej przyjrzeć. Miała na sobie czarny, przylegający do ciała i wygodny strój kunoichi, który zakrywał niemal całe jej ciało. Maska była zsunięta z twarzy. Twarz - chociaż trochę poraniona - była normalna, typowa dla mieszanki Sogen. Włosy były długie, związane w ciasny warkocz. Z ust wciąż wypływała krew.

Azuma jednak zauważył niewielki symbol wytatuowany na jej szyi. Musiał nieco odchylić jej kołnierz, żeby dojrzeć czarny symbol - kamon - herb rodowy. Wyglądał jak motyl lub kwiat. Azuma nigdy wcześniej go nie widział.

***

Shizaki prychnął cicho na jej pytanie o straszenie ludzi, ale w jego spojrzeniu nie było irytacji. Po prostu widział już to zbyt często.

- Muszę? Nie. - Odpowiedział półgłosem, ruszając za nią w stronę wozów. - Ale czasem łatwiej jest im się bać czegoś konkretnego, niż wszystkiego naraz. Będą uważać i nie spanikują. Strach przed nieznanym jest najgorszy, wiesz? A przed takedziarzem schowają się za drzewem czy pod wozem.

Kiedy podeszli bliżej obozu, Shizaki od razu zmienił ton. Głos stał się spokojniejszy, pewniejszy, jakby celowo przyjął na siebie ciężar odpowiedzialności, żeby trochę odciążyć teraz Yumiko. Kilku kupców siedziało przy wozach, ktoś opatrywał skaleczoną rękę, ktoś inny poił konia, który wciąż drżał po wybuchach. Zapach spalenizny i mokrej ziemi wciąż wisiał w powietrzu, choć wiatr od bagien powoli go rozpraszał.

- Słuchajcie - odezwał się Shizaki wyraźnie, ale bez podnoszenia głosu. - To było krótkie starcie. Napastnicy zostali odparci. Jeżeli ktokolwiek tu jeszcze jest, nie ośmieli się nas już zaatakować, bo pokazaliśmy, kto ma większego kunaia.

Kilka spojrzeń uniosło się ku niemu, napiętych, ale uważnych.

- Konie są całe, wozy też. Zostajemy w tym miejscu do powrotu Azumy. Potem zdecydujemy, czy wyruszamy teraz, czy ruszamy o świcie. Teraz potrzebuję, żebyście zrobili dokładnie to, co potraficie najlepiej: zajęli się sobą i nie wchodzili sobie w drogę. Ogarnijcie obóz.

To wystarczyło. Ludzie nie uspokoili się całkiem, ale panika została zastąpiona przez jakiś cel. Ktoś skinął głową, ktoś wrócił do pracy przy jukach.

Shizaki odszedł kilka kroków, stając z Yumiko nieco na uboczu. Spojrzał w ciemniejącą linię bagien i lasu.

- Co do tego, co mówiłaś… - odezwał się ciszej. - Masz rację. Wybuchy nie biorą się znikąd. Ktoś musiał je przygotować wcześniej.

Przeciągnął dłonią po karku.

Na chwilę zapadła cisza, przerywana tylko skrzypieniem drewna i cichymi rozmowami kupców. Gdzieś dalej plusnęło coś w wodzie — ciężko, jakby coś dużego poruszyło się w trzcinach.

Shizaki uniósł dłoń, dając znak, żeby zachować czujność.

- Jeśli Azuma nie wróci wkrótce… - urwał na moment, jakby chciał dodać "do rana", ale chyba zrezygnował i dokończył spokojnie. - Poradzi sobie. Cokolwiek się dzieje. Pamiętaj, że każde z nas ma inne zadanie tutaj, więc nie ma się co martwić.

~ 17/... ~~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

Przejdź do posta

Znaleziono 663 wyniki

Strona 1 z 45
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
45
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane