Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 864 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 864 wyniki

Strona 1 z 58
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
58
Następna

autor: Uchiha Tsuyoshi: dzisiaj, o 21:05; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na zachód; Odpowiedzi: 37; Odsłony: 1216

Re: Szlak prowadzący na zachód

Lato 396 roku
Atak się udał, nie było co do tego żadnych wątpliwości. Wrogowie rodu Uchiha po raz kolejny mogli się przekonać, jak zabójczą bronią był katon w ich rękach, czy też właściwie płucach. Krzyki, jakie rozległy się w podziemiach świątyni byłyby pewnie przeraźliwe, ale u Tsuyoshiego wywołały jedynie satysfakcję. Nie dlatego, że był sadystą cieszącym się z cierpienia innych, ale dlatego, że wiedział, iż tamci sobie na to zasłużyli. Byli najeźdźcami na tym terytorium, ludźmi, którzy śmieli porwać się na dom Uchihów, by zagarnąć go dla siebie. No i oczywiście sami nie zawahaliby się przed próbą zabicia Tsuyoshiego i Kenjiego. Dlatego właśnie zasłużyli sobie na to, co ich spotkało.

Kenji zaczął iść do przodu. Tsuyoshi nie protestował, choć miał pewne obawy. Ostatecznie jednak pozwolił kuzynowi iść pierwszemu, bo tamten miał lepszy słuch i też potrafił sobie radzić w takich sytuacjach. Sam z kolei przygotował się na jakieś ewentualne pułapki czy inne rzeczy, które mogły go zaskoczyć. Ruszył bez wahania za Kenjim, omiatając otoczenie sharinganem i uczepiając się choćby najmniejszych źródeł światła. Pierwszą rzeczą, którą powinni sprawdzić było to, czy wrogowie faktycznie zostali wyeliminowani z walki. Bardzo niepokojące było to, że z pomieszczenia dochodziły odgłosy kroków. Czyżby ktoś przetrwał atak?

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: wczoraj, o 19:25; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na zachód; Odpowiedzi: 37; Odsłony: 1216

Re: Szlak prowadzący na zachód

Lato 396 roku
Tsuyoshi po wytężeniu wzroku wychwycił to, co chciał. Mężczyzn było trzech, choć jeden z nich był ukryty, a przynajmniej bardziej ukryty, niż tamci dwaj. Co jednak niezmiernie istotne, dostrzegł on też również nikłe światło, które musiało być albo większą pochodnią albo wręcz ogniskiem. To bardzo ułatwiało sprawę i Uchiha uśmiechnął się sam do siebie, czego oczywiście w tej ciemności nikt nie mógł dostrzec.

Zaraz później spojrzał w kierunku Kenjiego i na migi pokazał mu, co widział. Nie mieli może opracowanego jakiegoś zaawansowanego systemu migania jak pawie k..., ekhm, po prostu nie mieli żadnego systemu, więc Tsuyoshi musiał improwizować. Najpierw pokazał dłonią liczbę „trzy” wyciągając trzy palce, a później wskazał na siebie, pokazując że on się wszystkim zajmie. Czy to wróg? Cóż, nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie bez szeptania, ale odpowiedź wydawała się być oczywista. Kto, jak nie wróg, pozabijałby Dzikich, używając czegoś, co z daleka wyglądało jak raiton, który nawet było czuć w powietrzu? Kto, jak nie wróg - Kaminari?

Dlatego właśnie Uchiha postanowił działać. Jeszcze raz spojrzał na Kunai, zapamiętując jego położenie, po czym schował nóż i zawiązał trzy pieczęcie: psa, dzika i tygrysa. Jednocześnie przesłał impuls do źródła ognia i natychmiastowo wywołał burzę ogniową, którą nakierował na wszystkich trzech rabusiów. Powinni zostać bardzo mocno poturbowani, a może nawet zabici.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 11 mar 2026, o 21:40; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na zachód; Odpowiedzi: 37; Odsłony: 1216

Re: Szlak prowadzący na zachód

Lato 396 roku
Szli dalej, z każdym krokiem oddalając się od księżyca, czyli głównego źródła światła, jakie zostawili za sobą. Było zimno, wilgotno i ciemno, a do tego trochę ciasno. Sprawiało to pewien dyskomfort Tsuyoshiemu, bo konfrontacja w takich warunkach potrafiła być absolutnie nieprzewidywalna dla obu stron potencjalnego konfliktu. Choć... czy faktycznie potencjalnego? Idąc w całkowitej ciszy, ponownie coś usłyszeli. Tym razem były to wyraźniejsze strzępki rozmów. Mogli oni zidentyfikować słowa, a nawet fragmenty zdań. Nie pozostawiały one wątpliwości co do tego, że mieli do czynienia z rabusiami. Było też coś o dowódcy, co było kolejną poszlaką wskazującą na to, że nie byli to zwykli rabusie, a oddział shinobich - prawdopodobnie tych przeklętych Kaminari.

W pewnym momencie głosy umilkły i Tsuyoshi już napinał mięśnie do walki, ale... chyba wciąż jeszcze nie zostali wykryci. Podobnie zresztą było w przypadku pułapki, na jaką natrafili. Minimalne źródło światła, które znajdowało się w tych podziemnych korytarzach (czy to jakaś daleka pochodnia, czy coś jeszcze innego) zdradziło cienką żyłkę połączoną z dzwoneczkami, które miały zaalarmować tych, którzy weszli tu pierwsi.

I tu rozpoczęła się już najtrudniejsza z najtrudniejszych części zadania. Doszli do momentu, w którym byli pewni obecności... kogoś. Za rogiem. Tsuyoshi nie był pewny, czy naprawdę dotarli do tego miejsca niewykryci, czy możne wróg już wiedział o ich obecności. Za pierwszą opcją przemawiało to, że ominęli dzwoneczkową pułapkę i zachowywali absolutną ciszę. Za drugą opcją przemawiało to, że umilkli również ci, którzy byli w tych podziemiach z nimi. Co jednak zrobić w takiej sytuacji? Nie mogli przecież tu tkwić w nieskończoność, czekając na... no właśnie, na co? Aż tamci skończą swoją robotę, cokolwiek to było? Czy może aż ich odkryją, co było jeszcze gorszą ewentualnością?

Tsuyoshi nie porozumiewał się z Kenjim bo nawet najcichszy szept mógł ich zdradzić. Pozostając w gotowości do natychmiastowej reakcji, w szczególności do uchylenia się przed atakami wroga, ponownie wyjął z torby kunai. Z największą osiągalną dla niego dyskrecją, podszedł do rogu korytarza i delikatnie wystawił kunai za róg (ale przy ziemi, żeby zminimalizować szanse na wykrycie), żeby sprawdzić, co się za nim czai, korzystając z tego, że dobrze utrzymana stal odbija światło jak lusterko. Najważniejszym, co chciał sprawdzić, było to, gdzie znajdowali się wrogowie, ilu ich było i - co nie mniej istotne - czy mają oni przy sobie jakiekolwiek źródła ognia. Logika wskazywałaby na to, że mają pochodnie, ale trzeba było to sprawdzić.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 10 mar 2026, o 20:53; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Uchiha Tsuyoshi; Odpowiedzi: 73; Odsłony: 8570

Re: Uchiha Tsuyoshi

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 10 mar 2026, o 20:52; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Uchiha Tsuyoshi; Odpowiedzi: 73; Odsłony: 8570

Re: Uchiha Tsuyoshi

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 10 mar 2026, o 20:48; Forum: Bank; Temat: Uchiha Tsuyoshi; Odpowiedzi: 47; Odsłony: 6227

Re: Uchiha Tsuyoshi

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 10 mar 2026, o 20:47; Forum: Ogłoszenia Administracyjne; Temat: Dzień Mężczyzn 2026; Odpowiedzi: 20; Odsłony: 328

Re: Dzień Mężczyzn 2026

Bardzo dziękuję i odbieram upominek

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 10 mar 2026, o 20:23; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na zachód; Odpowiedzi: 37; Odsłony: 1216

Re: Szlak prowadzący na zachód

Lato 396 roku
Niestety, widok świątyni był przygnębiający. Została ona sprofanowana i zbezczeszczona, o czym podróżnicy przekonali się jeszcze na długo przed wejściem do niej. Trudno się patrzyło na to, co pozostało z posągów, miejsc kultu, modlitwy i wyciszenia. Żal opanowywał serce Tsuyoshiego raz za razem, a w gardle czuł nieprzyjemny ucisk. Wiedział jednak, że nie jest to czas na opłakiwanie świątyni. Nadal nie wiedzieli co lub kto czai się wokół oraz w jej wnętrzu. Nadal nie można było tracić czujności.

- Musiało tu dojść do jakiejś walki - odparł, gdy przyglądał się zwłokom przed wejściem. Przyglądnął się zwłokom, ale nie spostrzegł nic więcej ponad to, co Kenji.

Kiedy weszli do środka, aż ścisnęło mu serce, gdy dostrzegł, że ogień, który powinien płonąć nie tlił się nawet wątłym blaskiem, a posąg Amaterasu został uszkodzony. Oczywiście spodziewał się takiego widoku, ale wciąż... było to bardzo przygnębiające. Gdzie byli bogowie, że pozwalali na takie rzeczy? Czy naprawdę Uchiha tak źle wywiązywali się z funkcji kustoszów kultu Susanoo i Amaterasu? A może właśnie to wojownicy tacy jak on i Kenji mieli być źródłem pomsty bogów na tych, którzy dopuszczali się tych bezeceństw?

Wyraźnie też było widać ślady walk. Kilka ciał, wszystkie należące do Dzikich. Niektórzy byli zwęgleni.

- Jedyne co przychodzi mi do głowy, to Kaminari. Po pierwsze, to rejony pogranicza i mogli się oni tu zapuścić. Po drugie... te zwęglone ciała. Katon albo Raiton. Stawiałbym jednak na to drugie - odpowiedział Kenjiemu. Mógł się mylić, ale z drugiej strony nie widział sensownej alternatywy dla tego, co powiedział.

W pewnym momencie ich uszu dobiegło echo głosów. Mało tego: to były rozmowy! Tsuyoshi momentalnie się spiął i aktywował swojego sharingana. Zaczął też poruszać się ostrożniej. Kenji przytknął ucho do posadzki, ale nic nie powiedział, co oznaczało że najprawdopodobniej nie usłyszał nic ponad to, co usłyszeli obaj. Tsuyoshi skinął na niego głową w kierunku zejścia do podziemi, czyli tam, skąd dobiegały odgłosy. Musieli to sprawdzić. Oczywistym było też to, że ktokolwiek tam przebywał, nie był to ani pielgrzym, ani turysta. Kaminari? Dziki? Rabuś? Niezależnie od odpowiedzi na to pytanie, czekała ich konfrontacja i nie było sensu nawet się łudzić, że będzie inaczej. Tsuyoshi wyjął kunai z torby i pokazał Kenjiemu na znak tego, że zaraz prawdopodobnie czeka ich walka. Nie chciał nic mówić, bo jeśli zaczną do siebie szeptać, to mogą zdradzić swoje położenie. A w takiej sytuacji zaskoczenie było szalenie ważne.

Tsuyoshi schował nóż z powrotem do torby i zagłębił się w ciemność pod posadzką.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 9 mar 2026, o 19:34; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na zachód; Odpowiedzi: 37; Odsłony: 1216

Re: Szlak prowadzący na zachód

Lato 396 roku
Tsuyoshi zastanowił się chwilę nad tym, co powiedział do niego Kenji. Trudno było odmówić racji temu rozumowaniu, choć eksploracja świątyni po ciemku również wydawała się być problematyczna. Uchiha podrapał się po potylicy, jednocześnie nie odrywając wzroku od znajdującej się daleko przed nimi świątyni, celu ich podróży.

- Tak sądzisz? - zapytał, nie czekając jednak na potwierdzenie - No dobrze. Być może rzeczywiście lepiej dostać się tam pod osłoną nocy. Mniejsza szansa, że ktoś nas dostrzeże z daleka - przyznał mu rację i rozglądnął się po okolicy budynku w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak aktywności wrogich patroli czy straży.

- W takim razie, nie ma co tracić tu czasu. Odpocznijmy jeszcze chwilę, zjedzmy coś szybko i ruszajmy - zaproponował, po czym wyjął z plecaka zapasy, które zostały mu z wcześniej. Posilenie się w tym momencie nie było przypadkiem. Sprawdzenie tej świątyni mogło się wiązać z koniecznością konfrontacji, więc lepiej być wtedy w pełni sił. Po tym, jak szybko się nasycił, popił to jeszcze wodą z menażki i ruszył ostrożnym krokiem przed siebie.

- Musimy być teraz szczególnie ostrożni - powiedział, choć było to oczywiste. Obaj wiedzieli, że wchodzą teraz w kulminacyjną część ich wyprawy. Od teraz każdy krok miał znaczenie, a każdy błąd mógł być bardzo kosztowny.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 8 mar 2026, o 20:15; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Szlak prowadzący na zachód; Odpowiedzi: 37; Odsłony: 1216

Re: Szlak prowadzący na zachód

Lato 396 roku
Słowa Kenjiego zaskoczyły Tsuyoshiego, nie było co do tego żadnej wątpliwości. Kuzyn zaskoczył go swoją otwartością. Zaskoczył go jednak nie tym jak mówił i w jaki sposób się do niego zwracał, ale przede wszystkim tym, co mówił. Dwudziestolatek dał mu się swobodnie wypowiedzieć, zresztą sam potrzebował dobrej chwili, żeby zebrać swoje własne myśli do kupy. Co to wszystko miało oznaczać? Czy naprawdę Tsuyoshi wyciągał aż tak pochopne wnioski z jego zachowań i dał się ponieść fali oczekiwań rodzinnych? Prawdę mówiąc, jeśli tak, to powinno mu być strasznie wstyd.

- Mówisz serio? - zapytał, szukając potwierdzenia swojej wersji - Myślałem, że... że jesteś na mnie wściekły za to wszystko, czy coś - niezbyt zgrabnie ujął swoje myśli w słowa. Na słowa o tym, że Tsuyoshi jest dla niego jak brat, prawie zrobił minę karpia koi, któremu wujek Sosuke właśnie złożył wizytę. W jednym momencie rozwiązał się w nim worek z bardzo silnymi emocjami. Był jednocześnie rozczulony tym, że wszystko to, co zaszło między nim a Kenjim w ciągu ostatnich... miesięcy? Może nawet dłużej? Było piramidalnym nieporozumieniem. Jednocześnie był wściekły na dziadka, na ojca i na wujka, że do tego dopuścili. Był też wściekły na siebie samego, ponieważ przede wszystkim to on był odpowiedzialny za to, żeby nie dać sobą w taki sposób manipulować. Zacisnął pięść tak mocno, że pobielały mu knykcie.

- Powiem szczerze, że... jestem zszokowany. Przez ostatni, dość długi czas, nabrałem przekonania, że wejście w dorosłość w naszej rodzinie będzie się wiązało z całkiem poważną rywalizacją z tobą. Taką na serio. A teraz... mówisz coś takiego - przyznał, znowu zupełnie szczerze. Był trochę pogubiony. No, może nawet bardziej niż trochę. Był bardzo zły na siebie za te wszystkie razy, gdy źle pomyślał o kuzynie.

- Powinniśmy byli sobie to wyjaśnić już dawno temu, osobiście. I nie opierać się na innych - stwierdził i westchnął, choć daleko mu było do spokoju. Mieszał się w nim szok z niedowierzaniem, złość na innych, złość na siebie, ale również radość z powodu rozwiązania tej podłej sytuacji, która kładła się cieniem na relacje w rodzinie. Nie potrafił się jeszcze jednak całkiem rozchmurzyć, w przeciwieństwie do Kenjiego. Musiał to rozchodzić, a aktualnie miał ku temu znakomitą okazję, chyba najlepszą z możliwych. Przed nimi wciąż pozostawało bowiem jeszcze wiele dni drogi.

W końcu jednak pozostawił za sobą szok, niedowierzanie i zły humor i wrócił do bardziej pogodnego nastroju. Dzięki temu podróż mijała przyjemniej, mimo pewnej monotonii, która zawsze towarzyszyła takim pieszym wędrówkom. Tsuyoshi znosił to jednak dobrze, rozmyślając przez dłuższy czas nad rozmową, którą odbyli i całą tą sytuacją. Mijali typowe dla Sogen krajobrazy. Gdzieś tam daleko widać było lasy, które przechodziły później w niedostępne knieje prowincji niedotkniętych wojną. Przykre było to, że wszelkie nieszczęścia świata spadały właśnie na Sogen… ale być może dzięki temu jego mieszkańcy będą silniejsi, niż kiedykolwiek.

W końcu dotarli do osady Naka, która była również miejscem stacjonowania garnizonu wiernego siłom Uchiha. Tsuyoshi oczywiście zgodził się na pomysł Kenjiego, żeby tam wstąpić i zasięgnąć nieco informacji. Mogły być one na wagę złota.

To, czego się dowiedzieli u żołnierzy faktycznie było przydatne. Choć nie napawało optymizmem. Świątynia Ognia została sprofanowana. Kiedy Tsuyoshi o tym usłyszał, poczuł palący gniew, którego jednak nie uzewnętrzniał. W gruncie rzeczy, spodziewał się czegoś takiego. To w końcu Dzicy, a Świątynia Ognia była ważna dla Uchiha. Dlaczego niby mieli zostawić ją w spokoju? Przydatna była również informacja o tym, że dalsza droga na północ mogła stwarzać duże problemy. I to jednak nie było wielkim zaskoczeniem.

Kiedy rozbili swój niewielki obóz tej nocy, przypomniał mu się biwak z Yattą, który również łowił ryby. I również było to na chwilę przed przekroczeniem linii frontu. Tsuyoshi pamiętał, że wtedy odpoczynek i napełnienie żołądka bardzo pomogło w wykonaniu misji. Dlatego też i tym razem postanowił nieco się wyluzować i uspokoić oraz skorzystać z dobrodziejstw, jakie dawała im natura.

- Oczywiście, że pamiętam - odpowiedział Kenjiemu, siedzącemu po drugiej stronie tlącego się ogniska - ale z chrapaniem to sobie wymyśliłeś. Było raczej odwrotnie. To ty tak się kręciłeś w tych liściach, że ciągle myślałem, że podchodzą do nas wilki - powiedział i zaśmiał się. Tak, dobrze pamiętał tamtą noc. Była niezapomniana, bo pierwszy raz byli zdani tylko i wyłącznie na siebie nawzajem, bez rodziców ani starszych rangą shinobi. To nie przypadek, że wysłali ich wtedy razem. Dobrze się dogadywali i rozumieli.

Kolejnego dnia rozpoczęła się trudniejsza część ich podróży. Weszli w końcu w bezpośrednią bliskość wroga i zaczęli podróżować lasem. Szło im całkiem sprawnie, choć wędrówka przy podwyższonym stanie gotowości była też znacznie bardziej wymagająca, a przez to męcząca. Na domiar złego, zaczął padać deszcz, który jest wrogiem każdej osoby podróżującej na dłuższe dystanse. Marsz w mokrych butach i ubraniach nie należał do przyjemnych, co tylko wzmagało wysiłek. Utrzymujące się w mięśniach napięcie zaczynało ciążyć coraz bardziej, ale parli niestrudzenie naprzód. Teraz nie można się już było wycofać. Zresztą, żadnemu z nich nie przyszło to do głowy nawet na moment.

Dość niebezpieczny incydent zdarzył się w pewnym momencie, gdy niedaleko ich położenia przemieszczał się oddział konnych. Kenji z dużym wyprzedzeniem rozpoznał zagrożenie, za co zyskał uznanie Tsuyoshiego. Obaj mężczyźni rozumieli się jednak doskonale, bez słów obierając taką kryjówkę, że konni Kaminari nawet nie spojrzeli w ich kierunku.

- No dobra, tutaj punkt dla ciebie. Usłyszenie ich z takiej odległości było niezłe - przyznał, jednak zaraz później dodał - i nie rozpędzaj się. Nie trzeba będzie mnie ratować.

Wreszcie jednak dotarli do gór. Obaj czuli w kościach, że zbliżają się do Świątyni Ognia. I nie mylili się - pod koniec kolejnego dnia wędrówki, gdy zdobyli jedno z wielu wzgórz, ich oczom ukazała się w oddali sylwetka budynku, której nie mogli pomylić z niczym innym.

- Pięknie - powiedział Tsuyoshi, wpatrując się w dal - a więc… dotarliśmy. Przenocujmy tu, dzięki temu będziemy mogli podejść tam jutro za dnia, bez obawy że ktoś z daleka wypatrzy nasze pochodnie – zaproponował.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 6 mar 2026, o 15:18; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 107; Odsłony: 11045

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Lato 396 roku
Mimo, że pora była wczesna, na pożegnaniu Tsuyoshiego i Kenjiego zjawiły się wszystkie najważniejsze dla nich osoby. Nie było się co dziwić. Zadanie, jakie otrzymali od dziadka było tyleż niestandardowe, co niebezpieczne. Można powiedzieć, że było wręcz bezprecedensowe, bo o ile kiedyś pielgrzymki do Świątyni Ognia były „zwykłymi” pielgrzymkami, to to miała być zbrojna pielgrzymka, i to jeszcze za linie wroga. Oczywiście, z pewnością wielu shinobi było oddelegowywanych do zadań za liniami wroga (sam Tsuyoshi wykonywał właśnie taką misję razem z Yattą), ale oni wyruszali na swoją wyprawę z ramienia rodu, a nie całego klanu.

Pożegnanie z matką i ojcem było w zasadzie typowe i nie mógłby się spodziewać niczego innego. Oczywiście odwzajemnił czułe gesty i ukłonił się zarówno przed Sanae, jak i Haridą (z Haridą pożegnał się wcześniej, bo ten musiał wyruszyć do Sarufutsu jeszcze wcześniej). Zapewnił ich też o tym, że być może zadanie nie będzie łatwe, ale oni dadzą sobie radę i wrócą cali i zdrowi, szczególnie że idą we dwóch.

Zaskoczenie wywołało u niego zachowanie siostry, Harumi. To, że przyszła się pożegnać nie było dziwne, ale wyjątkowa jak na nią uczuciowość przejawiająca się w przytuleniu go. Tsuyoshi mało co nie zapomniał swoich oczu, ale nie chciał zepsuć tej wyjątkowej chwili i odwzajemnił uścisk. Poczuł, jak w środku robi mu się ciepło z nagłego przypływu rozczulenia. Wiedział, że taki gest ze strony jego starszej siostry to coś, co nie powtórzy się szybko i jak bardzo musiała się postarać, żeby się na niego zdobyć, i to przy świadkach. Zrobiło mu się bardzo miło i z pewnością będzie miał tę scenę przed oczami jeszcze przez długi czas. Uścisk od matki był oczywiście wart tyle samo, ale Sanae traktowała tak wszystkie swoje dzieci. Natomiast Harumi… cóż, zrobiła coś wyjątkowego dla siebie samej.

- Dziękuję, nee-chan – odpowiedział, w jego głosie było słychać więcej emocji niż sam by chciał – spokojnie, na pewno się zobaczymy, może nawet całkiem niedługo. Nie zamierzamy robić sobie tam wakacji. To będzie szybka akcja: przychodzimy, bierzemy co należy do naszej rodziny i wracamy – zapewnił i uśmiechnął się ciepło. Oczywiście nie będzie to takie proste i raczej nie postawiłby żadnych pieniędzy na to, że faktycznie da się wrócić tak szybko, jak by sobie tego życzył. Ale będzie się starał, żeby tak właśnie było.

Jego uwadze nie umknęło też pożegnanie Kenjiego, które było może nie tak czułe i emocjonalne, ale jednak wciąż… czułe i emocjonalne. Tsuyoshi rzecz jasna nie przeszkadzał w tym rytuale. Stał z boku, na moment nawet odwracając wzrok, podobnie jak to zrobił jego kuzyn.

W końcu jednak przyszedł czas na wyruszenie. Przyroda jeszcze nie rozbudziła się na dobre, ale widoki były piękne, wprost idealne do podróży. Mijali też mieszkańców Hachimantai, którzy spieszyli do swoich codziennych obowiązków. Tsuyoshi odwzajemniał pozdrowienia, ale przyspieszył kroku, chcąc uniknąć pytań. Co prawda łatwo byłoby się wykpić tym, że udają się żeby załatwić sprawy w Sarufutsu, ale nie chciał w ogóle wchodzić z nikim w rozmowy.

- Dziękujemy. Dobrego dnia - odpowiedział Tsuyoshi strażnikowi, który ich pozdrowił. Uchiha też go pamiętał. Pełnił straż już od dawna, był już bardziej jak mieszkaniec, niż strażnik. Normalnie pewnie zamieniłby z nim kilka słów, ale teraz, jak już wspomniano, liczyła się dyskrecja i szybkie tempo.

Kiedy wyszli z Hachimantai, zostali już tylko oni i ciągnący się przed nimi trakt. Tsuyoshi wciągnął w płuca świeżego, rześkiego powietrza. Misje na bagnach nauczyły go doceniać to, że tak swobodnie się tutaj oddychało. Rzecz niby oczywista, ale jednak nie do końca. Uchiha zastanawiał się, czy krainy, z których przybyli tu Dzicy były równie niedostępne i odpychające, jak niektóre bagna Sogen. Wtedy jednak odezwał się Kenji.

- Oczywiście, że pamiętam! Zresztą, biegaliśmy tu chyba nawet częściej. I nie tylko tutaj. Zawsze się ścigaliśmy. Kto pierwszy, ten bierze więcej ciastek. Kto pierwszy, ten pierwszy kąpie się w jeziorze. Kto pierwszy, ten może wybrać miejsce na wozie - wspomniał. Tak jak teraz zaczął myśleć, to w sumie miał całą masę wspomnień z Kenjim. Rywalizowali ze sobą odkąd pamiętał, choć zazwyczaj nie była to toksyczna rywalizacja. Co ciekawe, wielu młodszych członków rodziny często ścigało się z nimi, jak Daichi czy Hiroto, ale naprawdę rzadko wygrywał ktoś inny niż Tsuyoshi i Kenji. Jego kuzyn stanowił przez bardzo długi czas najważniejszy punkt odniesienia. Harumi była dziewczyną i do tego była starsza. Hiroto był młodszy. Ale Kenji był... Kenji był na równi w jego świadomości.

Zanim jednak Tsuyoshi był w stanie kontynuować podróż w tę krainę przyjemnych wspomnień, musiał podjąć nieco trudniejszy temat. Jego głos spoważniał.

- Kenji, musimy sobie wyjaśnić trochę rzeczy – zaczął i spojrzał na tamtego na krótką chwilę, ale zaraz potem skierował wzrok znowu przed siebie, na trakt - Ostatnio chyba trochę się pozmieniało i to niekoniecznie na lepsze. Nawet nie wiem jak i kiedy, ale znalazłem się w jakimś wyścigu o to, który z nas jest lepszy. I towarzyszy temu duża publiczność, bo chyba cała rodzina, z dziadkiem na czele. Sam nie wiem kiedy w moje myślenie to się wkradło, ale chyba ty masz tak samo, co? - zapytał, po czym dodał - nie uważam, żeby to było dobre.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 5 mar 2026, o 18:36; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 107; Odsłony: 11045

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Lato 396 roku
Audiencja u dziadka obfitowała w niespodziewane wydarzenia i duże emocje. Rzadko się zdarzało, żeby Kazuya rozmawiał w ten sposób z wnukami, a jeszcze rzadziej, by wysyłał ich na tak odpowiedzianą i istotną misję. Choć... czy w istocie była to misja? To słowo kojarzy się raczej ze służbą klanowi, panom feudalnym i wojną. Oni mieli wyruszyć raczej w celu wykonania zadania dla ich własnego rodu i po trosze dla nich samych. Takie wydarzenia odczuwało się znacznie głębiej, bardziej osobiście. W takich wyprawach nie było się już bowiem najemnikiem, albo żołnierzem walczącym dla większej sprawy. W takich sytuacjach walczyło się dla własnej sprawy.

Audiencja była jednak zakończona. Tsuyoshi nie miał już więcej pytań ani uwag. Zapamiętał też, w którym miejscu znajdowała się Świątynia, a jeśli Kazuya zechciał oddać im mapę, albo przynajmniej jakąś jej kopię, to oczywiście ją przyjął. Ze zbroją w rękach, towarzysząc Kenjiemu, opuścił gabinet dziadka i cicho zamknął drzwi. Zaraz potem odetchnął, podobnie jak Kenji dając upust sporej ilości napięcia.

- Tak, też sądzę że nie możemy zwlekać ani chwili. Proponuję dzisiaj się przygotować i wyruszyć jutro rano, najlepiej skoro świt, jeszcze przed śniadaniem - zwrócił się do kuzyna i ponownie popatrzył na niego badawczo - ze zbroi użytku nie będzie, bo po pierwsze ma nasz symbol, a po drugie wyglądalibyśmy jak wojskowi i na terenie wroga zaraz by nas ktoś namierzył. Konie natomiast... - zawiesił się na chwilę, i zmarszczył brwi, myśląc - z jednej strony nadałyby nam mobilności i pozwoliły na szybsze zgubienie ewentualnego pościgu. Ale są też problematyczne, bo w niektóre miejsca nie wjadą. I też zwracają na siebie uwagę, bo są piękne i doskonale utrzymane, a my przekraczając linię frontu i idąc dalej musimy się kryć. I chyba głupio byłoby utracić prezent od rodziny Nakano przy pierwszym użyciu. Proponuję je zostawić tutaj i udać się pieszo. Będzie to trwało dłużej, ale będzie też bezpieczniejsze - podzielił się swoim punktem widzenia.

- A jeśli chodzi o drogę, to ustalimy jutro. Wydaje mi się jednak, że powinniśmy iść zachodnim traktem jak najdłużej i dopiero głęboko w zachodnim Sogen skręcić na północ, żeby jak najdłużej iść naszymi ziemiami - dodał.

- No dobra, to w drogę. Muszę powiedzieć rodzicom, że mnie nie będzie i rozpisać wachty w kapliczce. I trochę się przygotować - powiedział, gdy kwestia koni była ustalona. W dalszej kolejności ruszył prosto do swojego pokoju, żeby zostawić tam tę przepiękną i epicką wręcz zbroję. Skombinował sobie stojak, być może nawet od dziadka i ceremonialnie ją na nim ułożył. Jeśli... to znaczy jak tylko wróci z wyprawy, to uda się na front, bo zapewne będzie już na niego czekał nowy przydział. I wtedy zrobi użytek zarówno z konia, jak i ze zbroi. Przeszedł go nawet niewielki dreszcz na myśl o tym, jak będzie wyglądał, na czarnym koniu w czarnej zbroi z herbem rodu. Z pewnością będzie godnie reprezentował zarówno klan, jak i swój ród!

Dalsza część dnia minęła mu zgodnie z tym, co powiedział Kenjiemu. Po pierwsze, od razu udał się do Haridy i Sanae żeby powiedzieć o wszystkim, w tym o swojej nieobecności. Po drugie, dostosował harmonogram wart przy kapliczce. Zaczynał on jednak stanowić coraz większy problem ze względu na to, że zasoby osobowe się kurczyły. Póki co jednak Tsuyoshi dawał radę. Wreszcie, przygotował on sobie niezbędny ekwipunek, jedzenie i picie na drogę. Zadbał też o to, żeby się wyspać, bo wbrew pozorom jest to bardzo istotne i potrafi to zrobić różnicę na każdej misji. Wystarczy wspomnieć o misji z Hiromi, podczas której pod koniec oboje wyglądali, jakby ktoś ich żywcem wyciągnął z grobu - tak byli zmęczeni z powodu dwóch (chyba?) dób, podczas których bardzo mało spali.

Rano natomiast zjadł w kuchni lekkie śniadanie (być może w towarzystwie Kenjiego), spakował wszystko na gotowo i gdy dołączył do niego kuzyn, wyruszył w podróż. W podróż, która jawiła się ekscytująco, ale i zarazem śmiertelnie poważnie. Dwaj mężczyźni mieli stać się bohaterami historii o poszukiwaczach zaginionych skarbów.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 4 mar 2026, o 19:40; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 107; Odsłony: 11045

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Lato 396 roku
Tsuyoshi milczał, gdy dziadek referował aktualną sytuację, w tym to co stało się wczoraj oraz z czym też wiązał się ich awans. Słuchał w skupieniu, z całkowicie spokojnym wyrazem twarzy, przez którą może tylko momentami przebiegała nutka napięcia, szczególnie gdy ten mówił o zaszczytach i zasługach. Po tym wstępie, w którym Kazuya przywołał zarówno Teppu, jak i Rantori oraz Wąwóz Kagane, Tsuyoshi skłonił delikatnie głowę, jakby w geście podziękowań za te pochlebne słowa. Nie przerwał jednak ciszy. Oczywistym było, że dziadek nie wezwałby ich tylko po to, żeby ich chwalić. To spotkanie musiało mieć jakiś konkretny cel, a dwójka świeżo pasowanych Kōgō miała go poznać chwilę później. Nie uprzedzajmy jednak faktów.

Kazuya wstał ze swojego miejsca za biurkiem i skierował się do ściany pomieszczenia, gdzie coś okrytego znajdowało się na stojakach. Dwudziestolatek dopiero teraz zwrócił na to uwagę. Przez moment nie był w stanie powiedzieć, co to takiego, ale z każdą sekundą stawało się to coraz bardziej oczywiste. Kiedy dziadek zdjął tkaninę, brwi Tsuyoshiego powędrowały do góry, a źrenice delikatnie się rozszerzyły. Jego oczom ukazał się wspaniały widok. Były to dwa komplety wspaniałych zbroi. Tak pięknych i misternie wykonanych, że Uchiha jeszcze do tej pory nie spotkał się z takimi. Miały one czarną barwę i oczywiście emblematy klanu, jak i rodu, znakomicie zresztą wkomponowane w całość. Tsuyoshi nie wprost nie mógł oderwać oczu od tak znamienitego artefaktu, który wkrótce otrzymał z rąk dziadka. Przejechał delikatnie opuszkami palców po jej śliskich i przyjemnie chłodnych metalowych płytach, niemal zapominając o oddychaniu. Odebrało mu też przez to na moment mowę. Dopiero gdy nestor rodu odstąpił od niego na krok, pokłonił się głęboko i podziękował.

- Dziękuję, dziadku. To ogromny zaszczyt – wydusił z siebie, siląc się na to, żeby sprawiać wrażenie opanowanego. W rzeczywistości jednak buzowały w nich emocje, a ekscytacja była tak duża, że ledwo stał w jednym miejscu. Od zawsze walczył bez zbroi, ale od dawna wiedział, że musi sobie ją kupić, jeśli chce brać udział w ważnych bitwach i wzbudzać należyty respekt zarówno u swoich, jak i u wrogich żołnierzy. Ale że otrzyma coś tak kunsztownego z ręki dziadka chwilę po awansie? To było wprost niesamowite!

Na tym jednak zaskoczenia się nie zakończyły. Wskazywało na to to, że dziadek powrócił na swoje miejsce i przez moment się nie odzywał. Napięcie wzrastało, bo oznaczało to, że przygotowuje się, żeby oznajmić im coś ważnego.

I tak też się stało. Tsuyoshi siedząc ze zbroją w rękach, znowu skupił się na tym, co miał do powiedzenia Kazuya. Usłyszał o ważnym, rytualnym wyzwaniu, które miało być udziałem każdego świeżo mianowanego Kōgō z ich gałęzi rodowej. Pielgrzymka do Świątyni Ognia. Artefakty klanowe. Podróż w głąb terytorium opanowanego przez siły Kaminarich oraz Dzikich. Rodowy obowiązek. Prawie zakręciło u się w głowie od tego, ale gdy dziadek skończył i pozostawił przestrzeń na odpowiedź, Tsuyoshi odpowiedział z determinacją w głosie:

- Tak, dziadku. Podołamy temu wyzwaniu. Nie zawiedziemy ani ciebie, ani rodziny, ani klanu – po tych słowach chciał uderzyć się w pierś pięścią, ale nie miał jak, bo w jego rękach nadal tkwiła zbroja. Dał też wypowiedzieć się Kenjiemu, w końcu byli równi rangą.

- Dziadku, czy mamy jakieś rodowe albo klanowe mapy, na których zaznaczona jest lokalizacja świątyni? Z całą resztą będziemy oczywiście radzić sobie sami, ale dobrze byłoby choć w przybliżeniu wiedzieć, gdzie mamy szukać – dodał po chwili. Jeszcze sobie to wszystko w głowie układał, ale w gruncie rzeczy to była chyba jedyna pomoc, jakiej mogli razem z Kenjim oczekiwać. Prześlizgnięcie się przez linię frontu, długa podróż oraz poradzenie sobie z tym, co zastaną na miejscu będzie rzecz jasna spoczywać na ich barkach. Ale pokazanie im dokąd mają zmierzać wydawało się być konieczne.

Jeśli dziadek udzielił im stosownych wyjaśnień, to Tsuyoshi po raz kolejny bardzo podziękował za zbroję, zapewnił o niezwłocznym wyruszeniu i wyszedł z gabinetu.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 4 mar 2026, o 19:35; Forum: Bank; Temat: Uchiha Tsuyoshi; Odpowiedzi: 47; Odsłony: 6227

Re: Uchiha Tsuyoshi

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 3 mar 2026, o 19:42; Forum: Tereny mieszkalne; Temat: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego; Odpowiedzi: 107; Odsłony: 11045

Re: Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

Lato 396 roku
Rzadko który wieczór i noc była tak intensywna i niezapomniana, jak ta. Rodzinę Tsuyoshiego spotkała ogromna nobilitacja i to na tak wielu płaszczyznach, że nawet najdalsi, nieżyjący już, przodkowie, gdyby zostali przywołani z powrotem do świata żywych mogliby mieć problem, żeby wspomnieć o czymś podobnym. Ojciec Tsuyoshiego, jego siostra i ciotka. Wreszcie on sam i jego kuzyn. Pewnie niektórzy spodziewali się… czegoś, ale czy ktokolwiek był w stanie przewidzieć, że będzie tu tak wiele nowych godności i znaczenia ich wszystkich? Z pewnością nie. Nie powinno zatem dziwić, że świętowania było co niemiara i pewnie gdyby nie konieczność szybkiego objęcia nowych stanowisk, to równie dobrze to właśnie świętowanie mogłoby potrwać jeszcze z tydzień. I nie była to przesada.

Sam Tsuyoshi był w doskonałym, szampańskim wręcz nastroju (i nie zmąciło tego dobrego nastroju nawet gadanie Daichiego). Awans na Kōgō był dla niego ogromnym wyróżnieniem, nawet biorąc pod uwagę to, jaki osobisty wkład wniósł w przełamanie frontu. Przez cały wieczór buzowały w nim emocje – ogromna radość, ekscytacja, wdzięczność i… niepewność. Ta ranga niosła ze sobą już coś więcej niż tylko zwykły awans w hierarchii. Kōgō byli bardzo samodzielnymi jednostkami, posiadali rozeznanie w świecie i sytuacji klanu, który zdarzało im się reprezentować nawet w pojedynkę. Bardzo często byli też dowódcami znaczniejszych formacji wojskowych, a ci silniejsi byli porównywani wręcz do jednoosobowych armii. Modelowy Kōgō powinien być więc jednocześnie potężnym wojownikiem, sprawnym dyplomatą, mądrym doradcą dla shirei-kana i umiejętnym nauczycielem. Uchiha nie był pewien, czy rzeczywiście na tym etapie będzie potrafił sprostać wszystkim tym wymaganiom. Wiedział jednak, że zrobi wszystko, żeby właśnie tak było.

Wróćmy jednak do Hachimantai, gdzie niespodzianek nie było końca. Doskonale rozeznany w sytuacji lider rodu Nakano wraz z córką odwiedził posiadłość rodziny Tsuyoshiego, a także… zażyczył sobie rozmowy z dwoma nowo mianowanymi Kōgō – Tsuyoshim i Kenjim. Złożył on im zwyczajowe gratulacje, które Tsuyoshi przyjął z wielką kurtuazją i zapewnieniami, że jego umiejętności na pewno przysłużą się również klanowi Nakano. Przypomniał także, że Ikuko wciąż szuka męża, co pewnie nawet zainteresowałoby Tsuyoshiego po tych akcjach Kenjiego z Hiromi (taki polityczny mariaż mógłby być doskonałym krokiem w kontekście umacniania sojuszu, między rodzinami), ale w tej chwili najzwyczajniej nie zdążył tego jeszcze przeprocesować w swojej głowie. Najbardziej jednak zrobiło na Tsuyoshim wrażenie to, że razem z Kenjim… otrzymali po koniu. I to nie byle jakim koniu. To znaczy nie to, żeby Uchiha był specjalistą w tej dziedzinie, ale mógł na ślepo postawić cały swój majątek na to, że taki człowiek z takiej okazji nie sprezentowałby im niczego gorszego, niż znakomite wierzchowce. Oczywiście Tsuyshi podziękował uniżenie za wszystko i zapewnił o tym, że rodzina Nakano ma i zawsze będzie miała w nim sprzymierzeńca.

Rzecz jasna nie obeszłoby się bez komplikacji. Katsumi znowu zaczęła… rozmawiać? Udawać, że rozmawia? Być przekonana, że rozmawia? …z końmi. Na dokładne analizowanie tej sprawy czasu jednak nie było, bo szybko zostali wezwani przez dziadka, a takie wezwanie oznaczało, że nie można było sobie pozwolić na zwłokę.

I wtedy wydarzyła się kolejna rzecz, której Tsuyoshi kompletnie by się nie spodziewał. Kenji zagadał do niego, ale wyglądało na to, że… szczerze mu pogratulował? Dwudziestolatek nie był przyzwyczajony do takiego właśnie uznawania zasług przez jego kuzyna, wręcz przeciwnie – dominująca była rywalizacja. Było tak do tego stopnia, że pierwszą reakcją Tsuyoshiego było badawcze zerknięcie na tego drugiego, po którym odpowiedział:

- Dzięki? To znaczy… no tak, ale to batalion F dał radę, ja tylko… uh, dzięki, ale jestem pewien, że ty też zrobiłeś kawał dobrej roboty - powiedział średnio składnie, ale raczej zrozumiale, a przy tym szczerze. Nie leżało w naturze Tsuyoshiego podsycanie płomienia konfliktu w rodzinie, więc odpowiedział, co odpowiedział - tak, znam się, ale no wiesz... nie tak jakoś bardzo, żeby coś załatwić czy coś. Rozmawiałem z nim kilka razy, to niezwykły gość.

Więcej powiedzieć nie zdążył, bo wchodzili już do dziadka, ale zapamiętał sobie to, w jaki sposób zwrócił się do niego kuzyn. Choć oczywiście nie wiedział co o tym sądzić. Chwilowa słabość spowodowana poprawą nastoju po awansie?

W środku zastał ich oczywiście sam Kazuya. W jego postawie było coś, co sprawiało, że człowiek (a przynajmniej jego wnuk) od razu się mobilizował do tego, by wypaść jak najlepiej. Tsuyoshi wszedł pierwszy i stanął przed biurkiem. Zaraz potem ukłonił się, jak nakazywał zwyczaj i grzeczność, po czym powiedział:

- Dobry wieczór, dziadku. Chciałeś nas widzieć. Oto jesteśmy - powiedział spokojnie i czekał na reakcję starszego mężczyzny. Ukradkiem spojrzał tylko na symbol klanu. Jeśli Kazuya skinął głową albo wprost im na to pozwolił, to Tsuyoshi zajął pozycję przed dziadkiem, również klęcząc w tradycyjny sposób.

Przejdź do posta

Znaleziono 864 wyniki

Strona 1 z 58
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
58
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane