Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 362 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 362 wyniki

Strona 1 z 25
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
25
Następna

autor: Minako: dzisiaj, o 14:24; Forum: Pałac; Temat: Pałac: Część Mieszkalna; Odpowiedzi: 4; Odsłony: 1002

Re: Pałac: Część Mieszkalna

+18

Przejdź do posta

autor: Minako: wczoraj, o 12:42; Forum: Pałac; Temat: Pałac: Część Mieszkalna; Odpowiedzi: 4; Odsłony: 1002

Re: Pałac: Część Mieszkalna

Zima 395. Wracając do Kinkotsu, Minako w pierwszej kolejności udała się do Siedziby Władzy, aby złożyć urzędnikowi raport ze swojej wyprawy. Przekazała dowody, w postaci gotowych umów do podpisów, których Oroboros używali do oszukiwania ludzi, a następnie szantażowania ich, a także wskazała na mapie lokalizację ich kryjówki, aby można było wysłać tam oddział i rozprawić się z tymi, którzy tam pozostali. Mieli znaczną przewagę liczebną, więc nie mogła zaryzykować walki z nimi wszystkimi. Najważniejsze było to, że ich spisek został odkryty, a dowody które przedstawiła, były też przestrogą, żeby uważać, co się podpisuje. Musiała przyznać, że był to ciekawy sposób na “przymusowych sponsorów”, ale jednocześnie było to niepokojące, że są na tyle sprytni, żeby coś takiego wykombinować.

Gdy to miała załatwione, udała się jeszcze do Szpitala. W dziupli Oroboros dostała ostrym gazem z pułapki, który ponoć miał powalać ludzi, więc będzie lepiej, jeśli upewni się, że wszystko jest w porządku. Dodatkowo chciała skonsultować swoje problemy z jedzeniem. Była świadoma, że to pewnie kwestia psychiki, bo znała skalę głodu na Pustyni i dlatego ciężko jej było samej lepiej się odżywiać, ale może jej przyjaciółka uzdrowicielka będzie znała jakiś specyfik, który poprawi chociaż trochę apetyt. Tak jak się spodziewała, Ryo w pierwszej kolejności zbeształa ją, że marnie wygląda i nie dba o siebie, ale gdy usłyszała o gazie, zabrała się do roboty. Na szczęście organizm Minako był na tyle wytrzymały, że substancja nie wyrządziła jej krzywdy. Gdy Ryo skończyła wreszcie świecić na nią zieloną czakrą, minę miała taką, jakby znowu chciała jej co najmniej dać w łeb, ale z trudem się powstrzymała. Zamiast tego, zaskoczona Minako dostała nie tylko coś na apetyt, ale też szereg zaleceń i dokument medyczny.

Patrząc na ten zwitek pergaminu, pogrążona we własnych myślach, wróciła wreszcie do Pałacu. Było późne popołudnie, więc może będzie miała jeszcze czas na solidną kąpiel, zanim Jou zakończy na dzisiaj pracę i opuści swój gabinet. Gdy przyjmowała zlecenie, posłała do niego wiadomość, że gdyby w ciągu tygodnia nie wróciła, to żeby zacząć jej szukać w miejscu, które wskazała. Wyrobiła się w pięć dni, ale zapewne i tak się martwił. Minął ponad rok, odkąd zaczęli ze sobą sypiać, a Minako nadal często nie miała pojęcia, co też mu tak naprawdę siedziało w głowie i kim tak naprawdę dla niego była. Widać było, że jest dla niego w jakimś stopniu ważna, ale jakie były jego prawdziwe myśli? Te które krył zawsze głęboko przed wszystkimi? Nawet ona tego nie wiedziała. Może dzisiaj wreszcie się dowie? Weszła do Pałacu i wspięła się schodami prosto na trzecie piętro, które było częścią mieszkalną tego okazałego budynku. Jednocześnie uruchomiła swój zmysł sensoryczny, aby zlokalizować samego Jou. Jeśli był jeszcze w swoim gabinecie na drugim piętrze, będzie miała czas, żeby się ogarnąć po ciężkiej wyprawie na Pustyni. Jeśli jednak będzie już na górze, nie będzie miała wyjścia i najpierw będzie trzeba się pokazać i przywitać.

Przejdź do posta

autor: Minako: 8 mar 2026, o 17:13; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Tak jak się spodziewała. Puszczenie z dymem archiwum wywołało totalny chaos, w którym bez problemu mogła się wycofać. Co prawda mogła zostać i ich pozabijać, jednak raz, była już zmęczona, a dwa, nie miała pojęcia, jak byli silni pozostali i nadal przewyższali ją liczebnie. Jej zadaniem było pozbycie się dokumentów, aby nie służyły do szantażu niewinnych ludzi i spełniła je, niszcząc Oroboros tym samym możliwość szukania “sponsorów” za pomocą tych papierów. Tymi tutaj zajmie się już patrol, który zamierzała nasłać na tą kryjówkę, o ile te typy będą na tyle głupie, żeby tu zostać. Tak czy inaczej, przewróciła jeszcze na odchodne kaganek na przygotowane nowe szablony umów, by ostatecznie opuścić kryjówkę, która z chwili na chwilę stawała się coraz bardziej gęsta od dymu.

Będąc niewidzialną, Minako wyszła na zewnątrz i zaczęła przekradać się jak najdalej od straży, by na koniec skierować się w stronę czekającego Jinbei’a. Zimne, nocne powietrze było niczym powiew świeżości po piekącym gazie i dymie z płonących papierzysk, więc wzięła z ulgą kilka głębszych oddechów. Nim dotarła do Staruszka, ten już doskonale zdawał sobie sprawę z jej obecności. Z ulgą cofnęła działanie techniki niewidzialności. Znajdowali się poza zasięgiem wzroku i w ciemności nocy, więc z obozu nikt już nie mógł ich dojrzeć.

- Tak, udało się. - Przyznała z westchnieniem ulgi. - Całe archiwum poszło z dymem. Wzięłam tylko kilka pustych szablonów, bez podpisów jako dowody i przestrogę dla innych.

Tutaj wyciągnęła zza pazuchy zwinięty plik różnych umów, a także wytyczne na kolejne trefne rzeczy, jak choćby informacje o wydarzeniach w Atsui, czy poczynania Jou. Ponownie schowała swój łup za pazuchę i spojrzała na Jinbei’a, który podziękował jej i jednocześnie przeprosił za to, że trochę ją okłamał. Dla Minako jednak nie miało znaczenia, czy sprawa dotyczyła Jinbei’a czy też jego wnuka. Najważniejsze było zniszczenie tego, żeby Oroboros nie mogli szantażować ludzi i żądać od nich pomocy w realizacji swoich działań.

- Przyjmuję przeprosiny i chętnie skorzystam z dalszych treningów. - Powiedziała z uśmiechem. - Ale póki co, masz rację. Zmykajmy stąd i znajdźmy bezpieczne miejsce na odpoczynek. Muszę się zregenerować.

Wrócili do Kinkotsu tak jak tu przyszli, zatrzymując się na noc na odpoczynek, a w dzień, podczas postojów na posiłek, trenując. Minako coraz lepiej szło nieme poruszanie się i widać było coraz lepsze efekty. W końcu dotarli do Stolicy Atsui, mieszcząc się w czasie, który Kunoichi wyznaczyła w liście do Jou, żeby w razie czego zacząć jej szukać i gdzie dokładnie. Pozostało pożegnać się ze Staruszkiem i udać się do Siedziby, aby złożyć szczegółowy raport, przekazać dowody fałszywych umów i wskazać lokalizację kryjówki Oroboros, gdzie należało wysłać patrol, aby zająć się likwidacją.

[zt]

Przejdź do posta

autor: Minako: 8 mar 2026, o 12:31; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Mężczyzna kompletnie nie był świadomy zagrożenia, które zbliżało się do niego, niczym rasowy asasyn. Zajęty sprawdzaniem mechanizmu, który z jakiegoś powodu puścił, tak go zaabsorbowało, że nie zdawał sobie sprawy, że ma kogoś za plecami. W ostatnich chwilach chyba jednak coś poczuł, jakąś nieodpartą myśl, bo aż się obrócił, ale było już za późno. Minako uderzyła błyskawicznie, niczym kobra, rozszarpując mu gardło ostrzem, aby nie mógł wydać choćby jednego krzyku. W tym momencie zależało jej, żeby jeszcze nie alarmować tych na górze, bo potrzebowała jeszcze chwili spokoju. Gdy więc typ skonał, Kunoichi zaczęła działać.

W pierwszej kolejności obszukała swoją ofiarę, czy nie ma przy sobie czegoś istotnego, a następnie szybko przejrzała archiwum, czy to co było tutaj ukryte, rzeczywiście jest tym, czego szukała i czy przypadkiem nie trafi na nic innego, co może ją zaciekawić i nadać się do wyniesienia. Jeśli nie, złapie za pochodnię i po kolei podpali każdy z regałów, chcąc mieć pewność, że wszystko doszczętnie spłonie. Drzwi były otwarte, więc pomieszczenie miało dostatecznie tlenu, żeby podsycić ogień, a pergaminy paliły się szybko i łatwo. Zanim ciężki dym wypełnił archiwum i wydobył się na zewnątrz, Minako już kroczyła cicho schodami na górę. Zanim tamtych dwóch się zorientuje, że coś nie gra, Kunoichi będzie już na głównym korytarzu przy magazynku.

Bez względu na to, czy tych dwóch pobiegnie sprawdzić co się dzieje, czy zacznie się ewakuować, Minako zostawi ich w spokoju i ruszy jeszcze do pomieszczenia, gdzie wcześniej spał typ, którego zabiła. Miała swoje dowody, które wcześniej podwędziła, ale nie chciała, żeby te resztki zostały odratowane i znów posłużyły do oszustwa, dlatego też korzystając z tutejszego źródła światła, czy to była pochodnia, kaganek czy świeczka, podpali także i te papiery, które wyszły spod ręki tamtego. Dopiero wtedy będzie starała się cicho opuścić kryjówkę i wyjść na zewnątrz. Nadal pozostała niewidzialna, więc czekający na zewnątrz strażnicy nie zobaczą jej. Tak jak wcześniej, będzie starała się wykorzystać już istniejące ślady między wejściem, a ogniskiem, żeby przejść cicho i niepostrzeżenie za namioty po lewej stronie, przy których wcześniej się skradała. Wydobywający się powoli dym z kryjówki, powinien skutecznie odwrócić uwagę strażników od patrzenia po piasku.

Przejdź do posta

autor: Minako: 5 mar 2026, o 18:16; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Jej założenia okazały się mocno błędne. Spodziewała się, że straże wparują tutaj na dół i będzie mogła ich dorwać, a tymczasem tych dwóch trzęsiportków ledwo wyjrzało zza skrętu schodów, bojąc się podejść bliżej ze względu na ulatniający się, gryzący gaz. W ogóle nie znaleźli się w jej zasięgu ataku, więc Minako pozostała na miejscu i czekała, co się teraz stanie. Była niewidzialna, więc mogła spokojnie przeczekać, a jedynym utrapieniem był w tym momencie sam dym. Osłoniła trochę usta i nos przedramieniem, żeby nie wdychać tego jeszcze więcej. Po chwili zjawił się trzeci delikwent i wywiązała się ciekawa rozmowa, która szybko dała Kunoichi znać, że może jeszcze sytuację wykorzystać na swoją korzyść i nie zdradzić jeszcze swojej obecności. Czekała więc cierpliwie, co będzie dalej.

Po chwili śpioch, któremu podwędziła trochę dowodów, wziął od jednego ze strażników pochodnię i gdy dym opadł, ruszył do drzwi. Otworzył je, rozejrzał się po pomieszczeniu, a następnie zbadał sam mechanizm. Słysząc, że uznał to za samoistne puszczenie zabezpieczenia i odesłał pozostałych dwóch na górę, Minako uśmiechnęła się łobuzersko i otarła łzy z oczu. Tak oto nadal pozostała niewykryta, a ten mężczyzna już był trupem. Cichutko zaczęła się skradać do drzwi, ostrożnie stawiając każdy kolejny krok. Typ był zajęty grzebaniem przy zabezpieczeniu, za syk pochodni, którą zatknął w pomieszczeniu, mógł zagłuszyć ewentualne, lekkie dźwięki.

Jaki był plan? Bardzo prosty. Gdy ten grzebał za drzwiami przy mechanizmie pułapki, Minako zakradnie się za niego i wbije mu ostrze swojej broni prosto w szyję, wyszarpując od razu i rozrywając gardło. Wszystko po to, żeby nie był w stanie krzyknąć i momentalnie się wykrwawił. Uderzy błyskawicznie, niczym kobra, zanim ten zdoła wydać choćby dźwięk. Lepiej jeszcze nie alarmować tamtych na górze. Sama chciała to zrobić, gdy puści im to całe archiwum z dymem. O ile oczywiście uda jej się wyeliminować tego typa. Jeśli okaże się silniejszy, niż przewidywała, to walka będzie trwać dalej. I tak nie miał szans, skoro nie mógł jej zobaczyć. Jeśli jednak go ubije, od razu dopilnuje, żeby nie zrobił żadnego hałasu, choćby upadając na ziemię. Zadba o to, żeby akcja była szybka i cicha, a facet martwy.

Przejdź do posta

autor: Minako: 3 mar 2026, o 17:25; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Gdy Minako zajrzała do pomieszczenia ze śpiącym mężczyzną i zaczęła uważniej się rozglądać, odkryła coś naprawdę ciekawego. Okazało się, że ten człowiek ręcznie przygotowywał dokumenty do podpisu, które miały służyć do szantażowania kolejnych nieszczęśników, którzy się na to nabiorą i złożą swoje podpisy. Były to cenne dowody, dlatego też Kunoichi ostrożnie i po cichu wzięła po jednym dokumencie z każdej puli. Zgarnęła też zwitek z wytycznymi na dwa inne dokumenty, ponieważ widniało tam imię Kotei’a i wycofała się po cichu, zwijając wszystko razem i chowając bezpiecznie pod swoją tunikę. Takie dowody powinny jej wystarczyć przy składaniu raportu, zaś resztę mogła puścić z dymem, aby wytrącić z rąk Oroboros argument do szantażowania tych, którzy padli ich ofiarami. Ruszyła po cichu dalej.

Skradając się i omijając dwa kolejne pomieszczenia, w których nic interesującego nie dostrzegła, Minako dotarła ostatecznie do schodów, a schodząc nimi w dół, znalazła się przed zamkniętymi drzwiami. Wcześniej nigdzie nie dostrzegła klucza, więc pozostało się tylko modlić, żeby nie były zamknięte na zamek. Nie były, więc nie musiała kombinować z włamaniem. Gdy ostrożnie nacisnęła na klamkę, wrota ustąpiły i mogła powoli zacząć je otwierać, pilnując tylko, żeby nie narobić hałasu. W pewnym momencie Minako poczuła jednak opór przy mocniejszym rozchyleniu drzwi, a nim zdołała zorientować się, co to może znaczyć, usłyszała zgrzyt, najpewniej pękającej żyłki, która mogła oznaczać tylko jedno. Pułapka! Momentalnie ze szczelin w ścianach korytarza, zaczął wydobywać się gryzący dym, który w pierwszej chwili nawet trochę ją zapiekł i zakrztusił, ale ostatecznie zdała sobie sprawę, że jest w stanie to wytrzymać. Nie był to jednak najgorszy problem. Niestety, całe to zamieszanie zaalarmowało strażników w środku i czuła, jak biegną w kierunku schodów. To był koniec skradania się. Czas było zrobić pożytek z ostrego kastetu, który trzymała w dłoni.

Zamknęła chwilowo wrota i nadal pozostając niewidzialna, poczeka sobie w korytarzu na straże. Przyczai się zaraz przy schodach, czekając aż pierwszych dwóch zbiegnie na dół, żeby sprawdzić, co się dzieje. Pierwszemu podstawi niewidzialną nogę, żeby wyrżnął się w biegu i poleciał do przodu, zaś drugi dostanie ostrzem kasteta prosto w szyję. Niewidzialny atak z zaskoczenia nie powinien dać im szansy na uniknięcie tego, dzięki czemu powinna mieć jednego trupa i drugiego próbującego właśnie zebrać się z podłogi, po bolesnym upadku. Kopnie go jeszcze z całej siły w dupę, zanim ten zdoła się podnieść i dobije go ostrzem, celując tam, gdzie będzie wygodnie, w kark, szyję, pierś, brzuch. Tak, żeby zabić. Zanim dobiegnie trzeci, ten zaspany, powinna szybko rozprawić się z tymi dwoma, polegając na swojej szybkości, sile i przede wszystkim niewidzialności. Oby to wystarczyło na tą chwilę.

Przejdź do posta

autor: Minako: 20 lut 2026, o 17:19; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Z bijącym sercem i duszą na ramieniu, Minako ruszyła do wnętrza Ruin, spowita jutsu niewidzialności. Stawiając ostrożnie kroki i zrównując tempo ze strażnikiem, który właśnie został zmieniony i szedł w głąb jaskini, Kunoichi podążała ostrożnie za nim, przyglądając się dziwnym malowidłom. Nie miała jednak możliwości na koncentrowaniu się na nim, bo cały czas skupiała się na cichym stawiani kroków, aby uniknąć wykrycia. Na razie wszystko szło zgodnie z planem i Minako udało się znaleźć w środku, wyczuwając jednocześnie trzy punkty chakry, łącznie ze strażnikiem, którego teraz zmieniono.

Będąc już we wnętrzu pieczary, mogła rozejrzeć się po pomieszczeniach, które zostały tu wykute. W pierwszym z nich znajdował się śpiący przy stole mężczyzna. Minako uważnie rozejrzała się po pomieszczeniu, czy nie znajduje się tu coś godnego uwagi, jak choćby dokumenty, klucze, czy inne rzeczy, które mogą okazać się cenne. Na stole dostrzegła kilka pergaminów, ale wyglądało to bardziej na notatki, czy inne zapiski, niż to, czego szukała. Ruszyła do kolejnego pomieszczenia, gdzie znajdowało się pomieszczenie dla strażników. Łóżka, stół i stojak z bronią i kociołek z zimnym już jedzeniem. Strażnik, za którym tutaj przyszła usiadł z drugim przy stole i zaczęli grać w kości. Dobrze. Miała więc jednego śpiącego i dwóch zajętych grą, więc mogła spokojnie, ale nadal cicho iść dalej.

Trzecim pomieszczeniem okazał się być magazyn? Wszystko na to wskazywało, bo były tu dzbany z wodą i skrzynie, najprawdopodobniej z zaopatrzeniem, ale ani widu po dokumentach, które były jej celem. Stąpając ostrożnie, z wyostrzonymi zmysłami sensorycznymi, Minako ruszyła dalej, dostrzegając po prawej stronie korytarz. Idąc nim, natrafiła na schody, które prowadził w dół, więc stopień po stopniu, zachowując ciszę, zeszła na dół, gdzie trafiła na kolejny korytarz i zamknięte drzwi. Podeszła do nich, modląc się w duchu, czy nie będzie potrzebowała do nich klucza, który przypadkiem nie został piętro wyżej. Na początek przyjrzy się im uważnie, a potem powoli i ostrożnie będzie próbowała je otworzyć. Jeśli okażą się zamknięte, spróbuje najpierw podważyć zamek ostrzem kastetu, który trzymała w ręce, aby zwyczajnie się włamać, chyba że się nie da, to wtedy dupa zbita i będzie trzeba szukać klucza. Jeśli jednak drzwi ustąpią, spróbuje powolutku je otworzyć, żeby uniknąć ewentualnego skrzypienia zawiasów. Siły jej raczej nie brakowało, więc nie przejmowała się, że wrota są duże i ciężkie. Musiała się tam dostać albo włamując się, albo wracając po klucz, albo po prostu wślizgując się przez otwartą szparę, unikając robienia hałasu. Czuła, że jej cel może być właśnie za tymi drzwiami, a wszelkie źródła chakry, które mogłyby jej teraz przeszkodzić, zostały piętro wyżej.

Przejdź do posta

autor: Minako: 13 lut 2026, o 19:55; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Gdy Jinbei zadeklarował, że pomoże jej odwrócić uwagę strażników, Minako skinęła głową i uśmiechnęła się z wdzięcznością. Poprosiła tylko, żeby na siebie uważał, a sama ruszyła pod osłoną nocy, aby zakraść się do obozu. Trzymała się planu i owijając się techniką niewidzialności, weszła od lewej strony, ostrożnie przemykając obok latryny. Było naprawdę blisko i jeszcze trochę, a mogłaby wpaść prosto na patrolującego strażnika. Na szczęście cały czas korzystała ze swojego zmysłu sensorycznego i znała położenie wroga, którego miała omijać. Co prawda miała ochotę ich tam wszystkich pozabijać na miejscu, ale zrobiłoby się tylko niepotrzebne zamieszanie, a dokumenty mogłyby przepaść.

Dotarła za namioty, gdzie mogła chwilę odetchnąć i poczekać na odpowiedni moment. Tutaj nikt nie miał potrzeby chodzić, więc Minako miała możliwość skryć się za namiotem i zaczaić się. Wyczuwała też Staruszka, który poruszał się górą i najwyraźniej miał w planach spuścić kilka kamieni na dół, żeby było widać, że piaskowiec się kruszy. Tak, sprytne. To na pewno odwróci na chwilę uwagę strażników, gdy przyjdzie właściwy moment. W pewnej chwili Minako aż zesztywniała, gdy jeden z wartowników zaczął kląć na głos. Już myślała, że została wykryta, ale po chwili okazało się, że typ miał ciekawe spotkanie ze skorpionem. No cóż. Szkoda, że ten go nie użądlił, bo przynajmniej byłoby jednego mniej i powstałoby wystarczające zamieszanie, żeby mogła spokojnie wejść do wnętrza ich kryjówki.

Wreszcie wyczuła jak jedno źródło chakry z wnętrza kryjówki porusza się i zmierza prosto do wyjścia, co było dla niej sygnałem, że właśnie nadszedł czas zmiany warty. Ponownie otoczyła się jutsu niewidzialności i gdy podpucha Jinbei’a skutecznie odwróciła uwagę pozostałych strażników, Minako ruszyła ostrożnie do przodu. Między wejściem do jaskini a ogniskiem powinno być mnóstwo śladów zostawionych przez strażników, którzy kręcili się tutaj i przychodzili zjeść przy ogniu. Wykorzystała więc te ślady, żeby skradając się, poruszać się właśnie po nich i ostrożnie ruszyć za strażnikiem, który właśnie został zmieniony i wraca do wnętrza kryjówki. Zrówna z nim krok, żeby pogłos wewnątrz jaskini niósł tylko jego kroki, a sama szła po jego śladach, trzymając się w bezpiecznym odstępie. Co zastanie w środku? Gdzie powinna szukać dokumentów, po które przyszła?

Przejdź do posta

autor: Minako: 3 lut 2026, o 20:01; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Wyglądało na to, że Jinbei był z niej zadowolony, bo docenił zarówno trasę obok latryny, jak i fakt, że nie postanowiła iść na skróty, czyli po pionowej ścianie, ryzykując tym samym, że jakiś kamień mógłby się obluzować i narobić hałasu. Dodatkowo mogła usłyszeć od niego jeszcze kilka cennych uwag i sugestii, które na pewno pomogą jej lepiej się kamuflować i zakraść tak, żeby nie zwrócić na siebie uwagi. Minako więc pokiwała głową na znak, że zrozumiała, po czym przygotowała się do wymarszu. Wyciągnęła z kabury zaostrzony kastet, żeby móc go w razie czego szybko użyć, po czym spojrzała na Staruszka.

- Postaram się uwinąć jak najszybciej. - Powiedziała z uśmiechem. - Do zobaczenia.

Tak więc pochylona, ruszyła w lewą stronę, aby najpierw okrążyć kotlinę górą i znaleźć się przy lewej ścianie skał. Było już ciemno, więc nie było opcji, żeby z obozu ktoś ją dostrzegł, ale na wszelki wypadek szła nadal pochylona. Dopiero gdy dotrze do lewej ściany skalnej, wtedy zejdzie na dół. W tym momencie użyje techniki niewidzialności i ostrożnie ruszy do przodu, cały czas trzymając się przy ścianie. Kiedy dojdzie do zakrętu, odczeka jeśli będzie to konieczne, żeby pobliski strażnik był jak najdalej od latryny. Wtedy ruszy dalej. Mimo, że niewidzialna, Minako szła zgięta wpół, idąc cicho, ale też zamazując dłonią ślady, które zostawiała za sobą. Dopiero gdy weszła bezpiecznie na ścieżkę strażnika, upewniając się, że zatarła za sobą wcześniejsze ślady, ruszy jego własnym tropem, krok w krok, ślad na śladzie.

Przy latrynie będzie zapewne sporo śladów, w jedną i drugą stronę, więc mogła spokojnie wybierać, gdzie stawia kroki, jednocześnie zachowując się maksymalnie cicho i cały czas monitorując zmysłem sensorycznym położenie strażników. Nie chciała przecież przypadkiem na kogoś wpaść. Gdy minie latrynę i będzie się kierować za namiot, na tym odcinku też zacznie zacierać za sobą ślady, żeby idący ponownie tędy strażnik, nie zobaczył nowych śladów. Tak Minako będzie się skradać za namiotami, aż dotrze do tego drugiego, położonego najbliżej wejścia. Za nim będzie czekać schowana, dopóki nie przyjdzie zmiana warty przy wejściu. Powinno to niedługo nastąpić, zwłaszcza że strażnicy na zewnątrz zmieniali się co dwie godziny i zanim ruszyła, to dobyli już swoją zmianę.

Będąc schowaną za namiotem i upewniając się swoim zmysłem sensora, że wszystko jest w porządku, a strażnicy nadal są na swoich stanowiskach i na pewno nikt jej nie zobaczy, Minako dezaktywuje technikę niewidzialności, żeby oszczędzać chakrę na wejście do wnętrza ich kryjówki. Jaki miała plan? Zaczekać, jak rozwinie się sytuacja i dostosować się do niej na tyle, na ile będzie mogła.

Mapa

Fioletowe małe kropki - trasa, którą planuje przejść Minako
Fioletowa duża kropka - miejsce, gdzie Minako chce się przyczaić

Przejdź do posta

autor: Minako: 29 sty 2026, o 20:03; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Tak więc wreszcie dotarli na miejsce i przykrywając się płaszczem, mogli wylegiwać się na piaskach wydmy ile wlezie, obserwując z góry cały obóz. Minako skupiła się na swoim zmyśle sensorycznym i zmarszczyła na moment brwi, uważnie badając całe otoczenie. Wyraźnie wyczuwała punkty chakry, a liczba ich powiedziała jej od razu, żeby nie pakować się w walkę z taką przewagą liczebną. Nie miała pojęcia, jakimi umiejętnościami dysponowali przeciwnicy, ale sama mogłaby sobie nie poradzić, bo nie było do końca wiadomo, czy Jinbei dałby radę ją w razie czego wesprzeć. Słysząc słowa Staruszka, spojrzała na niego i uśmiechnęła się łobuzersko.

- Znam już ilość osób. - Odpowiedziała mu. - Na zewnątrz mamy piątkę, po namiotach siedzi łącznie czwórka dodatkowych, a w samej górze mamy jeszcze trójkę. Łącznie dwanaście typów o niewiadomych umiejętnościach, więc wdawanie się w walkę byłoby samobójstwem.

No ale liczba przeciwników to nie wszystko. Tak jak Jinbei powiedział, obserwując mogli się dowiedzieć, jak wygląda u nich rutynowy dzień, patrole i zmiany, aby móc wybrać odpowiedni moment i się zakraść. Tak więc obserwowali. Patrol na zewnątrz zmieniał się co dwie godziny, zaś strażnik przy samym wejściu co cztery godziny z kimś z wewnątrz góry. Obserwując tak, Minako już w głowie układała plan i z każdą kolejną godziną dostosowywała go do sytuacji. Ostatecznie powstał jej jeden zarys, który mogłaby wykorzystać. Gdy więc słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Kunoichi posłusznie wstrzymała się jeszcze, jak nakazał Jinbei, ale po zmroku miała zamiar ruszyć. Dlaczego? Dlatego, że źródłem światła były tylko pochodnie, które mieli strażnicy i ognisko, przy którym siedzieli. Pozostała część była skąpana w ciemności i można było się łatwo podkraść bliżej. Spojrzała więc na Staruszka.

- Zejście z góry na dół jest ryzykowne, bo może się coś obluzować i narobić niepotrzebnego hałasu. Przemknę się niewidzialna lewą stroną, przy latrynie i za namiotami. Jest bezpieczniej niż z prawej strony, gdzie stoją skrzynie z zapasami i istnieje ryzyko, że któryś podejdzie, żeby coś wziąć. - Wyjaśniła, pokazując Jinbeiowi swoją ścieżkę. - Przyczaję się przy tym namiocie najbliżej wejścia i zaczekam, aż strażnik będzie się zmieniać z kimś ze środka. Wtedy znów za pomocą techniki niewidzialności podejdę, zrównam z nim krok i wejdę za nim do wnętrza góry. Dzięki temu pogłos nie zdradzi moich kroków, w przeciwieństwie gdybym chciała wejść tam sama. Co o tym myślisz?

Tak, zanim ruszy, chciałaby poznać opinię Jinbei’a, bo może będzie miał do dodania coś ciekawego, co będzie można wykorzystać. Miała więc wstępny plan, ale mogłaby go jeszcze zmodyfikować, gdyby Staruszek podsunął coś naprawdę przydatnego.

Fioletowe małe kropki - trasa, którą planuje przejść Minako
Fioletowa duża kropka - miejsce, gdzie Minako chce się przyczaić

Przejdź do posta

autor: Minako: 25 sty 2026, o 18:05; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Gdy Jinbei przyznał, że taki wypad raz na jakiś czas w zupełności mu wystarczy, a codzienne treningi zwyczajnie by go wykończyły, Minako uśmiechnęła się ze zrozumieniem. Owszem, to że nie mogła podkraść się do Staruszka wcale nie oznaczało, że normalnie by go nie złożyła jednym ciosem. Fizycznie miała sporą przewagę i tutaj nikt się nie zamierzał kłócić. Najwyraźniej raz na jakiś czas Jinbei potrzebował jakiś wrażeń, żeby nie było nudno i tym razem padło na nią, skoro Malayi zabrakło.

- Rozumiem. - Odpowiedziała z rozbawieniem. - W takim razie daj znać, gdybyś następnym razem też się nudził i miał coś ciekawego do roboty.

Uważnie wysłuchała jego uwag odnośnie jej badań nad Oazą. Akurat kwestią, że ktoś wpływowy może trzymać na tym łapy, nie bardzo ją obchodziło, bo działała za zgodą Kotei’a, więc wyżej już się nie dało. Jeśli ktoś już wcześniej odkrył tą tajemnicę i ukrywa to przed władzą, to czekały go przykre konsekwencje, bo Minako nie zamierzała odpuścić. Bardziej niepokoiła ją informacja o tym, że źródło może się wyczerpać. Nie przekona się jednak, póki nie spróbuje. Owszem, jeśli źródłem jest podziemny zbiornik, to może dojść do wyczerpania, ale jeśli mieliby do czynienia z podziemną rzeką, to sprawa wyglądałaby zgoła inaczej. Jeśli miałoby to poprawić życie na Pustyni, to była gotowa zaryzykować.

- Działam za zgodą Kotei’a, więc jeśli ktoś już położył na tym łapy i ukrywa prawdę kosztem spragnionych ludzi, to wcale mi nie będzie szkoda wybić mu trochę zębów. - Stwierdziła zadziornie. - Wszystko zależy od tego, co uda mi się odkryć.

W końcu nadszedł czas, aby położyć się spać. Dla bezpieczeństwa czuwali na zmianę, aby nie dać się zaskoczyć we śnie przez Pustynnych Rozbójników. Następnie dwa dni minęły podobnie. Wspólna wędrówka przez Pustynię, treningi niemych kroków na postojach i przyjemne rozmowy. Minako dawała z siebie wszystko, chcąc za wszelką cenę opanować sztukę bezszelestnego poruszania się. Trenowała nie poddając się i powoli robiła nieznaczne postępy. Wykorzystywała podłoże, wybierając bezpieczne ścieżki i odpowiednio kumulowała chakrę w podeszwach, żeby chociaż trochę zmniejszyć odgłos swoich kroków, które starała się odpowiednio ważyć, tak jak uczył ją Staruszek. Do perfekcji było jednak daleko, ale praktyka czyniła mistrza i w końcu na pewno jej się uda osiągnąć poziom Jinbeia, nawet jeśli miało to porwać miesiące czy lata. Miała jednak też gorsze momenty, zwłaszcza rano, gdy znikała na kilka chwil w krzakach i wracała wyraźnie blada i zmęczona na twarzy. Tak wreszcie dotarli do miejsca ostatniego postoju, gdzie bezpiecznie mogli odpocząć i przygotować się na jutro. Słysząc, że zaczną po prostu od obserwacji, Minako skinęła głową i spojrzała w kierunku, w którym miały znajdować się Ruiny, czyli cel ich podróży. Na moment skoncentrowała się i trzymając pieczęć, chwilę trwała bez ruchu z zamkniętymi oczami, jakby badając pobliskie toczenie.

- Koncentrując się, jestem w stanie w tym momencie zbadać teren na odległość ponad pół kilometra wokół siebie. - Wyjaśniła Staruszkowi. - Jeśli ktoś jest w pobliżu, to bez problemu ich wyczuję.

Tak też zrobiła, jednak nie miała pewności, czy swoim obecnym zasięgiem obejmie też Ruiny. Po prostu chciała sprawdzić, czy wokół nich nie ma dodatkowych źródeł chakry, które mogłyby wskazywać na zagrożenie. Lepiej być czujnym, skoro już byli tak blisko celu.

Przejdź do posta

autor: Minako: 20 sty 2026, o 21:20; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Widząc, jak Staruszek podsuwa jej daktyle, które przed chwilą próbowała mu odebrać, Minako westchnęła z rezygnacją i odpowiedziała własnym uśmiechem, przyjmując przysmak. Zajadając słodkie owoce, słuchała z uwagą tego, co zdążył zaobserować Jinbei. Miał rację, w każdej kolejnej kwestii, którą poruszył, chociaż to, że technika zużywała tyle pokładów chakry, to akurat jej wina, ponieważ jej Kontrola Chakry była na średnim poziomie. Gdyby opanowała najwyższe poziomy kontroli niebieskiej energii, mogłaby dłużej przebywać pod osłoną tego jutsu. Jednak tak jak Staruszek zauważył, nie potrzebowała tego cały czas, gdyż jej zmysł sensoryczny był doskonałym radarem do wynajdowania martwych stref i przemykania niezauważenie.

- W porządku. - Zgodziła się. - Początki zawsze są trudne. Grunt to nie zniechęcać się.

Następnie Jinbei zabrał się za ogarnięcie obozowiska i czegoś ciepłego do jedzenia, każąc jednocześnie Minako siedzieć i odpoczywać, żeby on mógł się teraz wykazać. Z zafascynowaniem przyglądała się, jak wyciąga ze zwojów cały sprzęt, w tym namiot i zestaw do gotowania. Musiała przyznać, że ta dziedzina była dość przydatna w podróży, ale jakoś nigdy nie było jej po drodze, żeby samej się tego nauczyć.

- Jeśli brakuje Ci rozrywki i treningu, zawsze można coś na szybko zorganizować. - Odpowiedziała z łobuzerskim uśmiechem. - Myślę, że dałbyś popalić tym w Koszarach, na porannych treningach.

W niecałą godzinę Staruszek upichcił całkiem smaczne jedzonko. Kunoichi podziękowała za porcję, którą jej podał i uśmiechnęła się lekko. Gdyby nie to, że miała problemy z jedzeniem, w tym momencie wsuwałaby, aż by jej się uszy trzęsły. Zamiast tego ostrożnie brała każdy kęs, jakby obawiając się, że zaraz stanie jej w gardle. Mimo to wmusiła w siebie posiłek, wolniejszym tempem, ale jednak, mając jednocześnie nadzieję, że szybko go nie zwróci i coś jednak zostanie w żołądku. Słysząc pytanie Jinbei'a, spojrzała na niego uważnie, zastanawiając się nad odpowiedzią.

- To zależy, jak potoczą się losy. - Powiedziała z westchnieniem. - Na obecną chwilę prowadzę badania nad Oazą przy Pałacu Kotei'a. Jestem przekonana, że zbiornik jest zasilany podziemnym źródłem, bo nawet w czasie suszy nie wysycha. Chcę odnaleźć to źródło i dzięki temu poprawić życie ludzi, zwłaszcza w czasie suszy. Jeśli moje badania potwierdzą moją teorię, będzie można zagospodarować inne oazy, na przykład w pola uprawne, aby zwiększyć zasoby żywności dla mieszkańców Pustyni. Chcę zminimalizować problem braku wody i głodu...Co do dalszego rozwoju, to nie jestem pewna. Był pomysł, żeby wdziać czerwień Elitarnych Strażników Kotei'a, jednak wiąże się to z dołączeniem do Sakki...

Widać, że miała wątpliwości. Owszem, potrafiła być bezwzględna, ale gdyby przyszło jej wziąć zlecenie, które kłóciłoby się z jej wartościami i sumieniem, mogłaby nie dać rady. Chyba nie była w stanie wyzbyć się kwestii moralności, a do tego nie podążała na oślep. Lojalność to jedno, ale ślepe oddanie, to już zupełnie co innego. Na obecną chwilę była rozdarta między pomocą ludziom, a lojalnością wobec Kotei'a.

Przejdź do posta

autor: Minako: 16 sty 2026, o 17:39; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Wyglądało na to, że udało jej się zaimponować Staruszkowi techniką niewidzialności, jednak co z tego, że była niewidoczna, kiedy nadal było słychać jej kroki? Co próbowała podejść, to Jinbei momentalnie robił krok w tył, odsuwając się. Jej skradanie było tak żałosne, że po pewnym czasie można było usłyszeć jej westchnięcie pełne irytacji, a także ciche przekleństwo. Nie poddawała się jednak. Próbowała cały czas, chcąc znaleźć odpowiedni balans między stawianiem kroków, kontrolą chakry w stopach i jednocześnie ukształtowaniem terenu. Wiadomo, że na piasku zostawi ślady, przechodząc po roślinności zaszeleści, zaś stąpając po kamieniu, jej podeszwa buta wyda mimo wszystko dźwięk. Jeśli jednak uda jej się opanować nieme kroki, zniweluje nie tylko dźwięki, ale też ślady. Tak więc próbowała dalej, starając się wybierać ścieżkę tak, żeby omijać dające hałas przeszkody, a jednocześnie zbliżyć się do Staruszka, chociaż na jeden krok. Stale też kumulowała minimalne pokłady chakry w podeszwach stóp, żeby starać się tłumić dźwięki na tyle, na ile się ta.

Jinbei cały czas ją nakierowywał. Była na tyle bezczelna, że próbowała wykorzystać moment, kiedy mówił, żeby postąpić kolejny krok. Zawsze to jakieś zagłuszenie jej dźwięków, które mogło dać jej przewagę. Nie tylko ukształtowanie terenu bowiem dawało pewne możliwości, ale też otaczające ją dźwięki. Łatwiej byłoby podkraść się do rozmawiających ze sobą strażników, zajętych konwersacją, niż do stojących na baczność w milczeniu. Tak więc będzie próbować dalej, badając każdy kolejny pomysł, który przyjdzie jej do głowy. Wiedziała, że to kwestia treningu i wypracowanej techniki, więc nie zniechęcała się tak łatwo.

Ostatecznie to nie zniechęcenie, ale utrata zbyt dużej ilości chakry, związanej z podtrzymywaniem techniki niewidzialności sprawiła, że Minako znów stała się widzialna i usiadła ciężko na tyłku, oddychając szybciej, jakby przebiegła sprintem dobre pół prowincji. Tak, ograniczała ją chakra, więc jeśli chciała skorzystać z tej przydatnej techniki, cała operacja będzie musiała zakończyć się zanim ona opadnie z sił. Potem zostanie już tylko rozwiązanie siłowe, w którym była całkiem dobra, ale nie zawsze można było wejść z buta i zrobić rozpierdziel. Przekonała się o tym w dzielnicy biedoty, gdzie pod przykrywką i w przebraniu dopuszczono ją do oszusta, który podawał się za Mistrza Sztuk Walki.

- Przepraszam, ale dłużej nie jestem w stanie utrzymać tej techniki. - Powiedziała zmachana. - Wystarczy jednak, żeby się zakraść i znaleźć cel naszej misji. Muszę tylko się zregenerować...

Przejdź do posta

autor: Minako: 10 sty 2026, o 15:25; Forum: Atsui; Temat: Północne rubieża Atsui; Odpowiedzi: 24; Odsłony: 1138

Re: Północne rubieża Atsui

Wyglądało na to, że udało jej się wreszcie zaskoczyć Staruszka, wyciągając jednego ze swoich asów z rękawa. Jeśli miała to być infiltracja, zdecydowanie bycie niewidzialnym mocno się przyda. Gdyby do tego udało jej się opanować nieme kroki, mogłaby podejść niezauważona do niemal każdego, kto nie posiadał zmysłu sensorycznego i specjalnych oczu. Byłaby to naprawdę ogromna przewaga nie tylko w walce, ale też właśnie w takich tajnych misjach, gdzie liczyła się mocna dyskrecja. Z takimi zdolnościami bez problemu mogłaby wejść w szeregi Sakki.

- Jestem otwarta na naukę. - Odpowiedziała Minako z uśmiechem. - No i okaże się na miejscu, z kim tak naprawdę będziemy mieć do czynienia i w jakiej liczbie.

Jinbei przystał na jej propozycję spotkania się za około godzinę na szlaku poza miastem, dlatego też Minako skinęła głową z zadowoleniem i na obecną chwilę rozeszli się. W pierwszej kolejności udała się szybko na targ, by kupić trochę suszonego prowiantu. Paski mięsa, suszone owoce, trochę kruchych ciastek i kilka innych rarytasów, które nadadzą się na podróż przez Pustynię. Zajrzała do swojego starego domu, skąd wzięła większą skórzaną manierkę, napełnioną wodą, a także koc i krzesiwo. Na koniec udała się do najbliższej Strażnicy, gdzie spisała wiadomość i poprosiła jednego z żołnierzy, żeby dostarczył ją Jou do rąk własnych. W wiadomości uwzględniła, że przyjęła zlecenie i rusza na Pustynię, że nie będzie jej kilka dni i gdyby jej nieobecność przedłużyła się do ponad tygodnia, to żeby jej szukać w odpowiednim miejscu, które opisała. Nie spodziewała się problemów, ale gdyby coś poszło nie tak i zostali schwytani i uwięzieni, to Kotei będzie wiedział, gdzie wysłać wsparcie.

Mając wszystko załatwione, udała się w stronę Północnej Bramy Kinkotsu. Po drodze dostrzegła Staruszka w jednym miejscu, jednak nie dołączyła do niego. Mieli się spotkać dopiero na szlaku za miastem i tak też należało zrobić na wypadek, gdyby ktoś miał ich na oku. Tak więc Minako wyszła z Kinkotsu i odetchnęła gorącym powietrzem Pustyni. Mimowolnie uśmiechnęła się, bo spędziła sporo czasu na zwiadach i dobrze było znów ruszyć w drogę. Szła wolniej w wyznaczonym kierunku i już po jakimś czasie dołączył do niej Jinbei, podpierając się całkiem przyzwoitym kosturem. Nie narzucała szybkiego tempa, tylko dostosowała się do możliwości Staruszka. Nawet jeśli bez niego byłaby szybciej, to i tak najważniejsze dla niej było jego towarzystwo, ze względu na cenną wiedzę i nauki. Gdy więc zrobili sobie postój w jednej oaz i skubnęli co nie co ze swojego prowiantu, przyszedł czas na naukę. Minako parsknęła śmiechem, gdy Staruszek nakazał jej odebrać sobie daktyle, które trzymał na dłoni. Mogła w bardzo szybkim tempie to załatwić, ale ten zaznaczył, żeby nie robiła tego siłowo, więc ostatecznie Kunoichi zmarszczyła brwi.

- A więc zabawa w podchody. - Stwierdziła Minako, podnosząc się z piasku. - Niech będzie.

Tak więc Kunoichi skoncentrowała się, kumulując odpowiednio chakrę, by w jednej chwili kompletnie zniknąć Staruszkowi z oczu. Teraz mógł polegać tylko i wyłącznie na swoim słuchu, żeby zlokalizować jej położenie. Sama Minako pamiętała, co jej powiedział w Ogrodach, dlatego też przełożyła tą wskazówkę na praktykę. Ostrożnie zaczęła się skradać w kierunku Jinbei'a, starając się wytrącać siłę kroku przy podłożu, jednocześnie kumulując chakrę w w stopach, tak jak przy chodzeniu po ścianach i wodzie. Miała nadzieję, że to w jakimś stopniu pomoże, może nie tyle przy wygłuszaniu, co na pozostawianiu miej widocznych śladów na podłożu. Jej kroki będę wolne, typowo do skradania się, aby unikać tworzenia dźwięku. Będzie też unikać roślinności, która szybciej zdradzi jej obecność, niż ubita ziemia. Tak czy inaczej, będzie próbować zbliżyć się do ręki Staruszka, aby wykraść mu suszone daktyle.

Przejdź do posta

autor: Minako: 6 sty 2026, o 17:04; Forum: Kinkotsu (Osada Rodu Sabaku i Maji); Temat: Ogrody Kinkotsu; Odpowiedzi: 157; Odsłony: 22695

Re: Ogrody Kinkotsu

Minako z uwagą wysłuchała tego, co Staruszek ma do powiedzenia odnośnie bezszelestnego poruszania się. Z początku nie bardzo wiedziała, jak w ogóle podejść do tematu, ale gdy jej to zobrazował, zaczęła w myślach kombinować, czy przypadkiem kumulując odpowiednio chakrę, tak jak przy chodzeniu po wodzie, nie da się dostatecznie wytracić prędkości kroku, żeby ten nie odznaczał się dźwiękiem. Będzie musiała to przetestować. Cóż, na pewno nie mieli ładnych kilka lat na naukę tego, więc będzie musiała przejść szybki kurs i liczyć na to, że to wystarczy.

Zamrugała natomiast ze zdumieniem, gdy Jinbei stwierdził, że będzie jej towarzyszyć. Z jednej strony to mogło być problematyczne, ale z drugiej, będzie miała okazję poduczyć się niemych kroków w drodze, jeśli zgodzi się na jego towarzystwo. Cóż. Może warto było zaryzykować, zwłaszcza że miała do czynienia z byłym Sakki, więc raczej powinien umieć o siebie zadbać, mimo że był już na emeryturze.

- Mogę wykrywać przeciwnika, za pomocą swojego zmysłu, ale to jeszcze nie wszystko. - Powiedziała Minako. - Znam jeszcze technikę, która pozwala mi stać się całkowicie niewidzialną. Może też się przydać.

Gdyby więc nauczyła się niemych kroków, mogłaby stać się nie do wykrycia dla normalnych przeciwników. Chyba, że miałaby do czynienia z drugim sensorem, albo innym osobnikiem ze specjalnymi oczami, który widzi cuda na kiju. Tak czy inaczej, była spora szansa podejść wężowatych na tyle sprytnie, że nie zdążą się pokapować, że coś się dzieje. Musi jednak nauczyć się od Staruszka tej sztuki skradania się, ale na to będą mieli dwa dni wędrówki przez Pustynię, skoro chciał z nią wyruszyć. Słysząc jego pytanie, kiedy chciałaby wyruszyć, Minako zastanowiła się chwilę.

- Myślę, że tak za godzinę możemy spotkać się na szlaku za miastem. - Odpowiedziała wreszcie. - Musimy sprawić sobie prowiant, wodę i coś do przykrycia na noc. Zostawię też wiadomość, że ruszam z misją, żeby nie zamartwiano się, że nie ma mnie przez kilka dni. Może tak być?

Przejdź do posta

Znaleziono 362 wyniki

Strona 1 z 25
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
25
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane