Shinobi War PBF Naruto

Im więcej czasu spędzała z tą domniemaną przywódczynią w za dużych spodniach, tym wyraźniej czuła, że to strata czasu. O niczym nie ma pojęcia, nic nie da się zrobić, a właściwie, to dopiero niedawno ją tu przysłali, więc z pytaniami, to do kogoś innego. Niech szlag to wszystko trafi.
– Czyli nic więcej nie wiecie? To mi chcesz powiedzieć? Mogłam się tego spodziewać. – Mayū, pomimo całego wachlarza niewątpliwych zalet, nie należała do osób cierpliwych. Z trudem opanowywała narastającą złość, gdy nie dostawała wszystkiego od razu, najlepiej na złotej tacy. Bez czekania i bez kolejnych pytań.
I chociaż wciąż nie potrafiła stłumić swojej frustracji, to jednak wraz z wiekiem zaczęła przynajmniej rozpoznawać, kiedy zasoby jej cierpliwości zbliżają się do granic wyczerpania. Powoli rozluźniła pięść, w którą zaczynała formować się jej dłoń. Rozluźniła czoło. Wzięła jeden, głębszy wdech.
Nie umknęło jej uwadze, że jej nastoletnia rozmówczyni również zaczyna być jakaś dziwnie spięta, a jej odpowiedzi – coraz bardziej defensywne. Musiała trochę spuścić z tonu.
– Mają rozmach. Ale trochę to kiczowate, nie sądzisz? Zbyt oczywiste – powiedziała po chwili, wskazując posągi niedbałym machnięciem ręki. Z pewnością nie uważałaby ich za kiczowate, gdyby to jej łeb wykuto w skałach. Nie to, by była zazdrosna. Była po prostu obiektywna. No, i może chciała trochę pomącić w głowie tej rozgadanej nastolatce. – Nie lubisz ich, prawda? Tych u władzy – zagadała ją tonem tak lekkim, jakby pytała ją o to, co dzisiaj jadła na śniadanie. – Od kogo jesteś? Jakiś klan? – Spoglądała na nią kątem oka, usiłując wybadać, czy tego typu pytania wywołują w niej dyskomfort.
Potem przyszły kolejne wyjaśnienia, usprawiedliwienia, zapewnienia. Sabaku przytakiwała niemrawo, próbując wyłuskać z tego potoku słów cokolwiek użytecznego. Przy okazji otrzepała drogi materiał czarnej sukni z pyłu, który gęstniał w powietrzu im bliżej znajdowali się miejsca budowy. Okryła się jasną narzutą jeszcze szczelniej, widząc, że drobinki wręcz wżerają się w tkaninę, zostawiając blade plamy. Ile by dała, by już wrócić do miasta!
Na szczęście jej słabszy moment nagłego obrzydzenia pracą terenową przypadł na tę chwilę, gdy Kasumi intensywnie zastanawiała się nad gniazdowaniem szakali. Mayū, niestety, również nie miała pojęcia, więc uznała, że bezpieczniej było ukryć swoją niewiedzę zmianą tematu.
– No proszę, czyli mamy wspólny cel. Doskonale. W takim razie możesz mi powiedzieć wszystko, co wiesz. Ale od początku... strażnicy. – Ponownie przejęła kontrolę nad rozmową, starając się nadać jej jakiekolwiek struktury. Nie mogła pozwolić nastolatce na jej chaotyczną paplaninę – jak jeszcze bardziej się rozpędzi, to nigdy nie wyciśnie z niej żadnych wartościowych informacji. – Ci przed wami, co mówiłaś. Co się z nimi stało? W jaki sposób nawalili? Jak atakują Szakale? Kiedy? To ważne, skup się. Coś przecież musisz wiedzieć. Jesteś bystra – rzekła rzeczowo, być może nieco zbyt żołniersko. Domagała się odpowiedzi.
Wystarczyło, że ponownie poruszyła temat Szakali, a dziewczyna zdawała się być – o ile to w ogóle możliwe – jeszcze bardziej rozbudzona. Albo to, co potencjalnie zażywała, osiągało szczyt swojej mocy, albo sprawa tej organizacji naprawdę była dla niej aż tak ważna. Powód nie był dla niej aż tak istotny – liczyło się to, że mogła odrobinę na tym zagrać. Jeśli Szakale aż tak bardzo zalazły jej za skórę, to tym lepiej; jeżeli jednak miała do czynienia, jakimś cudem, z ich członkinią, to może przynajmniej wywoła jakąś reakcję.
– Zbyt długo już panoszą się po naszych ziemiach. W ten sposób razem ich zniszczymy – zaczęła podniośle, zmuszając ją do uwierzenia, że to ich wspólna sprawa, a jej udział faktycznie ma znaczenie. Obserwowała, tym razem nieco mniej nachalnie, ewentualne zmiany w jej zachowaniu. – I, uch, zapobiegniemy dalszym opóźnieniom tych... dzieł. Tak. To najważniejsze – dokończyła bez większego zainteresowania.

Młodociana dowódczyni odważyła się podjąć z nią walkę na spojrzenia, dzięki czemu zyskała parę chwil, by popatrzeć sobie w jej błękitne ślepia. Były całkiem ładne, prawie jak oczka kamieni w jej świecidełkach, ale nie to było najważniejsze. Powieki dziewczyny były rozwarte bardzo szeroko, wręcz nienaturalnie. Aż tak bardzo cieszyła się na widok przedstawicielki rodu władców Unii? Nie byłoby w tym nic dziwnego.
Zmrużyła nieznacznie oczy, jeszcze przez chwilę analizując jej gestykulację, gdy ciągnęła swój długi monolog. Chociaż zachowanie Mayū czasami bywało równie zmanierowane, to jednak w ruchach dziewczyny zauważyła jeszcze więcej przesady. Na ile ta przesada była dla niej naturalna, a na ile wspomagana – nie wiedziała.
Ale z pewnością to zapamięta.
Chociaż próbowała zdusić w sobie rozbawienie, to jednak mimowolnie wypuściła głośniej powietrze nosem, słysząc o powiązaniach Ichirou z kutasami. Cóż, nie w jej obowiązku było bronienie nieskazitelnej opinii Kochanka, tym bardziej, że tak daleko było jej do nieskazitelności. Inną sprawą było to, że niekoniecznie miała ochotę dzielić się swoimi prywatnymi opiniami z jakąś przypadkową dziewuchą.
Oczywiście, że rozpoznała drwinę w jej słowach; nie byłaby przecież głucha, gdy ktoś mówił w jej języku. Tym razem jednak każde z przytyków pozostały bez odpowiedzi ze strony Sabaku. Nie mogła pozwolić sobie na wyjście z tej śmiesznej roli audytorki prac, o których istnieniu nawet nikt nie raczył jej poinformować. Poza tym sama miała obiekcje do działań aktualnej władzy – wszak sama wszystko zrobiłaby lepiej – więc może zasługiwali na odrobinę kpiny.
Zanim pozwoliła się doprowadzić do tych całych Łbów, wezwała do siebie resztę swojego oddziału nastolatków, którzy mieli w tym czasie trochę porozglądać się po obozie. Byli zbyt niedoświadczeni, by zostawić ich tutaj samych. Z całą pewnością będą mieli jeszcze parę okazji, by zginąć ku chwale wielkiej Unii śmiercią rozczarowująco nieistotną. Ale to potem.
Teraz szli za ich przewodniczką o różowej czuprynie, mijając po drodze rozleniwionych żołnierzy, którym Mayū z wielką chęcią wytknęłaby tę karygodną postawę. Teraz jednak tylko zerknęła na nich krytycznie, nie poświęcając im już więcej uwagi – całą uwagę zebrały bowiem wydrążone w klifie posągi. Przystanęła na krótką chwilę, usiłując objąć wzrokiem cały ich majestat i absurdalny rozmach na miarę ambicji piaskowego rodu. Oczami wyobraźni widziała już siebie gdzieś tam obok nich, ostrzegająca swoją kamienną sylwetką wszystkich, którzy śmialiby zagrozić nawet nie tyle Unii, co samym Sabaku.
Tylko dlaczego nikt jej o tym nie powiedział? Czy ktokolwiek poza samymi zainteresowanymi w ogóle wiedział o ich budowie? Być może Jou nawet się nie zająknął, bo ten projekt wciąż miał być tajemnicą albo… naprawdę miały zostać po prostu odciągnięte od ważniejszych spraw.
Zmarszczyła brwi.
– Nieźle – powiedziała bardziej do siebie, wznawiając wędrówkę. – Ale nie idealnie. Pamiętajcie, że Łby nie mają być realistyczne, a perfekcyjne. Bez skazy. Nie przyjmą nic mniej. Wszyscy wiemy, że nie interesuje ich stan faktyczny. – Wzruszyła nieznacznie ramionami, jakby informowała ich o najbardziej oczywistym fakcie.
– Im dłużej na nie patrzę, tym bardziej widzę, że Szakale zabrały wam za dużo czasu. Taki etap prac jest nie do przyjęcia. To trwa za długo – dopowiedziała surowo. Przytaknęła samej sobie, przybierając wyraz twarzy absolutnej znawczyni w temacie drążenia rzeźb. – Jeżeli nie dajecie sobie rady i narażacie cały projekt na opóźnienia, to waszym obowiązkiem było poinformować o takim stanie rzeczy.
Wypowiedziawszy jedną z tych formułek, których zdążyła się już nasłuchać wspomagając ojca w prowadzeniu jego biznesu, pozwoliła przejść całej wycieczce parę metrów w ciszy.
– Wiesz o nich coś więcej, prawda? Nie umiesz się ubrać, ale i tak wyglądasz na najbardziej ogarniętą z nich wszystkich – zagaiła różowowłosą dowódczynię raz jeszcze, nawiązując w końcu do znanego ugrupowania krnąbrnych Kagujek. – Gdzie oni są? Mówię o Szakalach, oczywiście. Jeżeli to przez nich są te opóźnienia, to, cóż, trzeba ich zlikwidować. – Głos Mayū był zaskakująco neutralny jak na bezwzględność jej słów.

Nick postaci: Mayū
Link do karty postaci: viewtopic.php?f=33&t=8392&p=139116#p139116
Powód porzucenia konta: A bo tak. Znaczy nie, tak naprawdę, to obietnice Hikara sprzed kilku lat sprawiły, że teraz jestem pokrzywdzona i koniecznie muszę porzucić postać, więc ładnie proszę o Hikari no rifundo.

Nie jestem i nigdy nie byłam największą fanką tego typu offtopowych napierdzielanek, ale bawiłam się nawet nieźle. Trochę się przedłużyło, ale i tak trwało to krócej niż myślałam, biorąc pod uwagę taką ilość osób.
Jak już było wspomniane, to oczywiście często sytuacje były rozpatrywane za mało precyzyjnie, a długość tur była tak nieprzewidywalna, że raz wchodziło wszystko, a innym razem prawie nic. Czasem akcje były zbyt podkoloryzowane na potrzebę większej fajności sceny, ale to nadal był tylko offtopowy turniej, więc można to wybaczyć. Oprócz kostek. Kostki może niech zostaną jednak w offtopie.

Niektórzy przeżywali ten turniej może trochę za bardzo, ale tego się chyba nie uniknie. XD

Przede wszystkim turniej spełnił swój cel i przywrócił eswu z martwych. Chyba już by się nie podniosło bez tego eventu.

Odbieram 130 PH + 1300 Ryo. Dałabym ci nawet trochę piniążków, Ariusz, ale sam rozumiesz. Zabronili mi już.

Milczące posłuszeństwo Shoujiego, nie mówiąc już o jego gwałtownej reakcji na niesubordynację braci, mile zaskoczyło Mayū. Prawdę powiedziawszy, to zaczynała się zastanawiać, czy nie uczynić go swoim człowiekiem nawet poza ramami tego zadania. W końcu była już – chociaż dla niej wciąż tylko – Sentokim, prawda? Powinna zacząć rozglądać się za tymi najzdolniejszymi, których mogłaby potem przemianować na swój własny oddział.
Marzenia marzeniami – teraz jej faworyt miał pełnić przede wszystkim rolę niańki. No ale nie od razu Kinkotsu zbudowano. Powinien być jej wdzięczny, że obdarzyła go takim zaufaniem.
Z lekka znerwicowani strażnicy, po zerknięciu na odznaki potwierdzające tożsamość, pozwolili im rozpierzchnąć się po obozie. Shouji wraz ze swoją jeszcze młodszą obstawą zapuścił się w głąb obozowiska.
W tym samym czasie panienka Sabaku miała chwilkę, by przeskanować okolicę swoim wyczulonym na detale spojrzeniem. Prześlizgiwała się wzrokiem po twarzach przebywających tutaj żołnierzy, którzy, chociaż odpowiednio usłużni, sprawiali wrażenie... no właśnie, jakich? Zmieszanych? Spłoszonych? Z łatwością mogłaby uznać ich zaniepokojenie za reakcję na obecność kogoś wyższego stopniem, bo też byłoby to jej na rękę i łechtałoby jej ego, ale tej obserwacji brakowałoby dokładności.
Wystarczyło parę kolejnych zerknięć po obozie podczas zmuszania tych wystraszonych żołnierzyków do przyprowadzenia dowódcy, by zyskała nieco pełniejszy obraz sytuacji. Obozowisko wyglądało prowizorycznie, a stacjonujący tu strażnicy zdawali sie być skleconą naprędce zbieraniną jakichś młodzików w unijnych wdziankach. Czy to znaczyło, że przybyli tutaj niedawno? A może po prostu im dalej od stolic, tym obozy były mniej dofinansowane? Albo...
Z zamyślenia wyrwał ją widok zaskakująco różowej czupryny jakiejś niższej dziewuchy, którą nazywano tutaj dowódcą.
Sabaku zmierzyła ją uważnie, patrząc na nią z góry. Dziewczyna była drobna – tak drobna, że jej mundur niemal z niej zwisał, a zwój zdawał się ją przytłaczać rozmiarem. Czy to mogłoby być tylko wrażenie? A może ten strój jednak nie należał do niej? Może nie należał do żadnej z osób w tym obozie? Może udawali?
Nie odpowiedziała od razu. Mimowolnie poprawiła wypełnione złotem naczynie, które zwróciło uwagę dowódczyni oddziału... czego? Ochrony łbów?
— Tak jak widzisz, Sabaku — odpowiedziała wreszcie, wzruszając od niechcenia ramieniem. Przecież to było oczywiste. — Sabaku no Mayū.
Dalsza wypowiedź dziewczyny rozwiała jej wątpliwości o tyle, że nie chodziło o żadne łby, a Łby. A do tego były to Łby, które należało wybudować, czyli sprawa nie dotyczyła ludzi, tylko, powiedzmy, jakichś konstrukcji. Czy miała jakiekolwiek pojęcie na temat tego przedziwnego przedsięwzięcia? Nie. Czy przeszkodziło jej to w przywdzianiu roli surowej inspektorki?
Oczywiście, że nie.
— Mhm, dokładnie tak. Sprawdzamy, czy budowa Łbów przebiega prawidłowo. — Pokiwała głową z powagą. — To jak wam idzie? Są jakieś przeszkody? Nikt wam się nie naprzykrza? Najpierw raport, a potem zaprowadzisz nas na miejsce — rozkazała tonem nieznoszącym sprzeciwu, raz jeszcze rozglądając się po obozie spojrzeniem przepełnionym formalną surowością. Taką, by nikt nie miał wątpliwości, że przybyła tutaj po to, by wraz ze swoimi podwładnymi ocenić stan tutejszych prac. Nie spieszyła się z wyjawieniem prawdziwego celu misji; miała wystarczająco dużo czasu, by chociaż spróbować pozyskać informacje w nieco mniej bezpośredni sposób. Starała się nie przeoczyć zmian w jej zachowaniu. Zwracała uwagę nawet na to, czy mimika jej twarzy nie zdradzała czegoś, co chciała ukryć.
Liczyła, że jej nieletnie podopieczne nie zechcą popisać się niezrozumieniem sytuacji i nie wypaplają czegoś nieodpowiedniego. A raczej – podopieczne i ten jeden zagubiony Kaguya, o którego przynależności do swojej drużyny przypomniała sobie dopiero wtedy, gdy smętnie potuptał w ślad za nią.
— Swoją drogą, wyglądacie niechlujnie. Wszyscy. — Zamachnęła ręką, wskazując nie tylko dowódczynię, ale i resztę żołnierzy. — Nie wspomnę już o tym waszym... obozie. Zapiszę, że potrzebujecie wsparcia.

Parsknęła, ostentacyjnie wyśmiewając pomysły rozgadanych nastolatek na ich rychłe zamążpójście. Naprawdę tak szybko chciały założyć sobie ten niewdzięczny kajdan? Skoro miały zostać kunoichi, to dlaczego chciały ograniczać swój rozwój? Inna sprawa, że żadnej kobiecie nie życzyła tak źle, by rekomendować Kochanka jako przykładnego mężusia. To nie było nic osobistego, po prostu, wiadomo, nazwa zobowiązywała.
— A nie pomyślałyście, że mogę chcieć go tylko dla siebie? — wyćwierkała sztucznym, przesłodzonym głosikiem, nagle roszcząc sobie prawa do Ichirou. Spojrzała kontrolnie na dziewczęta, sprawdzając ich reakcję. — No, to koniec tematu. Nie zaprzątajcie sobie teraz tym głowy. — Przytknęła palec do ust, sygnalizując im, że absolutnie nie powinny tego nikomu rozpowiadać. Skoro tak bardzo chciały sobie poplotkować, to Mayū zawsze chętnie da im nowe tematy do rozmowy.
Dobry humor szybciutko został popsuty przez Ren, która, zdecydowanie zbyt chętnie jak na jej gust, zgodziła się na przekazanie rudej Kaguyi.
— Tak po prostu? — mruknęła, wzdychając z jawnym niezadowoleniem. Skrzyżowała ręce na klatce piersiowej, nabzdyczona. — To wiesz co? Jednak ją sobie zachowaj. Może jak będziecie pracować w swoich standardowych składach, to będziecie bardziej przydatni. — Pomachała parę razy dłonią w powietrzu, jakby odganiała muchę, tym samym wycofując się ze swojej oferty. Jeżeli ktoś chce oddać coś zbyt łatwo, dla niej automatycznie traciło to na swojej wartości. No i to było zbyt nudne, gdy tak po prostu odmawiano jej targowania się o cenny fant.
Tak długo, jak jej nastoletnie podwładne wymieniały się opiniami stawiającymi Jou jako potencjalnego małżonka, jedynie machała głową z obrzydzeniem, zajmując się sprawami dużo bardziej istotnymi – takimi jak poprawianie czarnej linii w kąciku oka. Ożywiła się dopiero, gdy usłyszała ostrzegawcze powarkiwania jej kościanej towarzyszki.
— Och. Cóż za wzburzenie. — Sabaku uśmiechnęła się w ten jeden, irytujący sposób, który wręcz prowokował do ściągnięcia tego grymasu z jej wykrzywionej twarzyczki. Aż zaświeciły jej się oczy, gdy obserwowała, jak bardzo Ren nie radzi sobie z ogarniającą ją złością. To był rzadki widok. Musiała się nim ponapawać.
— Bo co? Bo ty tak sobie życzysz? Nie bądź śmieszna. Na szczęście nie masz nic do gadania. — Kotei nic nie musi. Zwłaszcza, gdy potrafi kontrolować piasek. — To oczywiste, że obroni go Sabaku. Przed jakąś zdziczałą, agresywną Kaguyą? Zawsze. — Położyła wypielęgnowaną dłoń na ramieniu chłopca i niezbyt delikatnie wycofała go o pół kroku, jakby chciała pokazać Ren, że to nie ten szczyl byłby jej przeciwnikiem, a sama Mayū. Mimowolnie zacisnęła uścisk. Może nawet trochę zbyt boleśnie. — Obroni go tak samo, jak Sabaku chroni całą Unię. I będzie chronić. Po prostu musisz nauczyć się to doceniać, Ren. Może kiedyś do tego dorośniesz. — Słowa Mayū podszyte były naturalną, niewymuszoną wyższością. Absolutnym przekonaniem o tym, że Sabaku naprawdę stali ponad resztą pustynnych klanów. Zabrała rękę z barku swojego podwładnego, jednocześnie rzucając medyczce ostre spojrzenie. Ta sytuacja nie mogła się powtórzyć. Nie przed Kaguya.
— Nie pomyślałeś, że to podejrzane, że nic się o nich nie słyszy? — Złote oczy Sabaku wciąż pobłyskiwały złością, gdy skierowała je na zbyt ciekawskiego dzieciaka. Świadomie unikała zbyt długich interakcji z młodszymi od niej; nie miała do nich cierpliwości. — Jak już mówiłam, a naprawdę nie lubię się powtarzać, Szakale muszą zostać wyeliminowane. Teraz. Nie przewiduję dalszych dyskusji w tym temacie.
Tym kończąc, niedługo potem wyprowadziła całą drużynę za mury Kinkotsu. Nie byłaby sobą, gdyby nie stawiała swojego komfortu ponad wszystko, więc, jeśli tylko miała ku temu okazję, zorganizowała sobie wielbłąda. Co, że niby miałaby iść przez pustynię na własnych nogach? Tak się nie godzi.

Promienie słoneczne padały na jej orzechową skórę z wręcz agresywną nieustępliwością, gdy przemierzali pustynny bezkres. Chociaż powinna być już uodporniona, to jednak wciąż jej przyzwyczajone do luksusów ciało zdawało się przegrywać walkę z tym bezlitosnym skwarem. Nie bez przyczyny obejmowała swoim protektoratem niemal wyłącznie samą stolicę; miastowość bogaczki była tym wyraźniejsza, im dłużej miały trwać jej przeprawy.
Zerknęła z rozdrażnieniem na absolutnie niewzruszoną gorącem Kaguyę i syknęła pod nosem, nie mogąc powstrzymać przekleństwa. Pomijając to, jak bardzo Sabaku odczłowieczali kościany ród, to może ona faktycznie tym człowiekiem wcale nie była, tylko jakąś... skomplikowaną machinerią Ayatsuri?
— Rany, przestańcie brzęczeć. Psujecie mi nastrój — sarknęła zza swojej półprzezroczystej, ciemnej woalki zakrywającej dolną część twarzy, która miała chronić drogi oddechowe przed pyłem. Jakkolwiek te wesołe przekomarzanie zapewne miało zachować ich morale na przyzwoitym poziomie, to, cóż, jej pikowało w dół za każdym razem, gdy otwierali swoje usta. Zwłaszcza, gdy była tak cholernie zmęczona! Bardziej niż ktokolwiek inny!
Chociaż z Ren dzieliło ją zdecydowanie więcej niż łączyło, to jednak podzielały podobne podejście do swoich nieletnich żołnierzy. Byli tutaj po to, by wspomagać ją w zadaniu. To nie była wycieczka, a Mayū ani przez moment nie dawała im złudzeń, że weszła w rolę ich wychowawczyni. Podczas postojów była, oczywiście, bardziej komunikatywna niż wiecznie milcząca Ren, ale nie próbowała się z nimi spoufalać. Uwaga panienki Sabaku podzielona była między analizę sytuacji, niwelowanie dyskomfortu związanego z nocowaniem na pustyni i narzekanie, jak Kaguya mogą spędzać tak całe swoje życie, skoro poza miastem jest tak źle i niedobrze. I że nigdy by tutaj nie siedziała, gdyby nie te nieszczęsne Szakale.
Aż wreszcie krajobraz zaczął się zielenić, a ich oczom ukazała się rzeka przecinająca suchą skorupę podłoża. Nie pamiętała, kiedy ostatnio widziała tak przytłaczającą ilość wody, a i tak była pod tym względem dość rozpieszczona – fontanna na jej dziedzińcu marnowała ku jej uciesze wcale niemało tego cennego zasobu.
Jak już zadania zostały rozdzielone, pozwoliła Kaguyi pójść przodem, a następnie przywołała gestem jednego ze swoich dzielnych Akolitów.
— Shouji — zwróciła się do chłopaka, którego zdążyła już uznać za drugiego rangą w tej ekspedycji. Wykonała bliżej nieokreślony gest w stronę unijnego obozu. — Jak wejdziemy, to pójdziesz do nich. Pociągnij ich za język, pointegruj się z nimi. Ale nie mów od razu, o co chodzi. Bądź subtelny. Niegroźny. A, i weźmiesz ze sobą tę dwójkę. — Skinęła głową w stronę niesfornych braci. — Za to wy może lepiej ograniczcie się do patrzenia, jasne? Możecie wrócić tylko wtedy, gdy będziecie mieli dla mnie coś ciekawego.
Pokonała wraz ze swoją gromadką dzielący ich od obozu dystans, zajmując się wszystkimi formalnościami, jeśli straż wymagałaby od niej wylegitymowania się. Jeśli strażnicy pozwoliliby na rozgoszczenie się w obozie, to posłałaby Shoujiego na jego misję, tymczasem Mayū – wraz z Hinae i Mei – zaczęłaby rozpytywać o dowódcę, wyrażając chęć spotkania z nim. Po drodze nie omieszkałaby rozejrzeć się po obozie, szukając swoim jakże przenikliwym spojrzeniem czegoś interesującego.

Litwo ojczyzno
moja ty jesteś jak zdro
wie ile cię trze

Raz człowiek mrugnie i już jakaś Juugoska wzbija się do ciebie w powietrze na swoich odrzutowcach. Co za nachalna kobita!
No więc koniec końców wylądowała niefortunnie gdzieś między dwoma Juugosami. Między młotem a kowadłem. Tylko który z nich był młotem?

Urzędnicy posłusznie spełnili zachcianki panienki Sabaku, przekazując do jej zachłannych rączek wszystkie fanty. Wcisnęła nową odznakę gdzieś na dno torby. Nie poświęciła jej zbyt wiele uwagi. Właściwie czuła się tak, jakby była Sentokim już od jakiegoś czasu. Ta ranga nie była niczym imponującym dla kogoś tak przekonanego o własnej wyjątkowości jak Mayū.
Nie była przygotowana na to, jak cholernie długo miało zająć odszukanie tych wszystkich nieopierzonych nastolatków. Zdążyła już przezornie sprawdzić cały swój bogaty ekwipunek, zapieczętować świeżutką, długo wyczekiwaną gurdę, nawet pogapić się z zachwytem na kolorowe oczka swoich złotych pierścieni, a wciąż czekały ją kolejne godziny. Godziny spędzone w towarzystwie mrukowatej Ren, którą to uparcie musiała obserwować, skoro tak jej obiecała. Pokłady cierpliwości Mayū, naruszone już podczas wizyty u czcigodnego władcy tych ziem, były na wyczerpaniu. Umierała z nudy.
Pojawiła się na miejscu zbiórki z entuzjazmem osoby, która nie jest w stanie znieść przedłużającej się bezczynności. Od razu podeszła do swojej piaskowej gawiedzi, całkowicie ignorując zespół podlegający Ren. No, może nie do końca – zwróciła uwagę, że, na szczęście, jej grupa była mniej liczna.
Złote oczy prześlizgnęły się pospiesznie po podwładnych, analizując ich charakterystyki. Zatrzymała chwilę dłużej wzrok na wysokiej – wyższej od Ren – osobie. Aż wreszcie przytaknęła samej sobie z lekkim rozczarowaniem, tym samym potwierdzając swoje domysły.
— A więc, Shouji — odezwała się wreszcie. — Wykaż się. To twoja szansa, by zostać kimś więcej niż stróżem przy pomnikach. — Uniosła kącik ust z rozbawieniem, zadzierając nieznacznie głowę. Wydawał się najbardziej kompetentny z tej zbieraniny przypadkowych małolatów. No i tak ładnie do niej mówił, prawda?
To zaszczyt, Mayū-sama. Spójrz na mnie, Mayū-sama.
Dopiero teraz czuła, że jest na właściwym miejscu; i chociaż na razie miała do dyspozycji tylko tę niedoświadczoną grupkę, to wiedziała, że już niedługo zastąpi ją wyszkolona armia. W końcu odzywają się do niej tak, jak powinni byli od samego początku.
— Oczywiście, że tak. Jak się dobrze spiszesz, to może dam ci go pogłaskać — odpowiedziała przekornie medyczce, brylując w tym natłoku nieistotnych zapytań. Ach, cała uwaga tylko na niej! Złota Sabaku oddawała tę atencję nadzwyczaj chętnie, by każdy z nich poczuł się wyjątkowy. Wtedy będą bardziej oddani. — Umniejszasz mojemu słoniowi, Mei? — powiedziała dość enigmatycznie do dziewczątka, które zdarzało jej się widywać na niektórych bankietach. Jednocześnie całkowicie pominęła temat znajomości z Ichirou. Dlaczego miałaby pozbawiać ich tak interesującego tematu plotek?
Zerknęła kątem oka w stronę zbiorowiska Kaguya, wyszukując chciwymi ślepiami swoją faworytkę.
— Rinko? Tak masz na imię? Znalazłam u siebie jeszcze wolne miejsce. Zainteresowana? — zaproponowała niby od niechcenia, poprawiając swoje długie kosmyki. — Dam ci w zamian dzieciaka bez butów. Chcesz? — Dźgnęła beduinkę jednym ze swoich obcasów w łydkę, po czym wskazała ozdobioną złotem ręką na wspomnianego chłopca.
A potem współprzewodnicząca tej wycieczki powiedziała parę lakonicznych słów, na tym kończąc swoje wprowadzenie.
— Bardzo ładnie — skomentowała jej wypowiedź z wyraźnym pobłażaniem, podkreślając swój fałszywy komplement poklepaniem ją po ramieniu. Następnie wystąpiła na sam środek i założyła ręce do tyłu, najwyraźniej poczuwając się do roli przywódczyni oddziału najodważniejszych nastolatków w całej Unii. Zlustrowała surowym wzrokiem grupę, starając się zdusić niezadowolenie. Jeżeli miała rozbić jednostkę terrorystyczną z pomocą jakichś paru Doko – to właśnie to zrobi. Dałaby radę i bez nich.
— Chyba nie muszę tłumaczyć, kim są Szakale, prawda? — zaczęła, rozpychając się w przestrzeni swoim donośnym głosem. — I w związku z tym jedna rzecz. Nie toleruję nieposłuszeństwa. Gwarantuję wam, że wasze pomysły nie będą lepsze niż moje. Mówię to głownie do was. — Pech chciał, że jej harde spojrzenie trafiło bezpośrednio na spłoszoną Sayę, zamiast na jakiegokolwiek innego Kaguya. Nie pozwoliła, by ich powiązania z Szakalami zostały pominięte. — Musimy po prostu ich usunąć. Nie wiemy, jak bardzo są przygotowani na nasz atak, więc musimy być ostrożni. — Prawdę powiedziawszy, to nie wiedzieli nic oprócz tego, gdzie mogła znajdować się ich potencjalna kryjówka. Niezmiernie irytowała ją ta niewiedza; a może bardziej sam Jou, który był zbyt zajęty własnymi planami, by wyłożyć im więcej szczegółów.
Wzrok Sabaku zawieszony był przez krótką chwilę na nieistniejącym punkcie gdzieś za grupą. Była przekonana, że polowanie na Szakale miało odciągnąć jej uwagę od czegoś ważniejszego.
Nie mogła teraz o tym myśleć.
— Liczę na to, że każdy z was będzie pomocą, a nie balastem. Jeżeli którykolwiek z was chociaż przez chwilę pomyślał, że nie da rady, to daję pięć sekund, by zrezygnować. Znajcie moją łaskę — powiedziała wyniośle, wykonując odganiający gest dłonią. — Wolę iść sama niż z kimś, kogo miałabym potem niańczyć.
Odczekała obiecane sekundy, pozwalając wykruszyć się tym, którzy mieli nie podołać.
— Jednocześnie macie moje słowo, że jak już odnajdziemy ich leże, to ja będę tą, która zniszczy ich raz na zawsze. Macie szansę uczestniczyć w czymś wielkim. Jesteście szczęściarzami — ogłosiła butnie, a jej wargi wygięły się równie zuchwałym grymasie. — Porażka nie jest opcją. Zrozumiano?

Znaleziono 401 wyników

Re: Szlak transportowy

Re: Szlak transportowy

Re: Porzucanie kont

Re: Mayū

Re: Wycena Fabuły

Re: Mayū

Re: Mayū

Re: [10 rocznica forum] Pierwszy (nie)Oficjalny turniej PVP SW

Re: Szlak transportowy

Re: Szlak transportowy

Re: Mayū

Re: Mayū

Re: Dzień Dziecka 2025

Re: [10 rocznica forum] Pierwszy (nie)Oficjalny turniej PVP SW

Re: Siedziba władzy